Tibetan
འི་ཚེ་དོན་དམ་པར་སྐྱེ་བ་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་སྐྱེ་བ་མེད་པ་སྐྱེ་བ་མེད་དོ་ཞེས་སྨྲ་བར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟ་ན་ནི་བརྗོད་པ་འབྲེལ་བ་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །གཉིས་ཀ་དང་གཉིས་ཀ་མ་ཡིན་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཡང་འགལ་བའི་ཕྱིར་མི་སྲིད་པ་ཁོ་ནའོ། །འོན་ཏེ་མི་རྟག་པའི་དོན་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་དོན་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེའི་ཚེ་མི་རྟག་པ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ཅི་ཞིག་ཡིན། གལ་ཏེ་རྟག་པ་མེད་པ་ཙམ་ཞིག་ཡིན་ན་ནི་དེའི་སྒོ་ནས་ཇི་ལྟར་འགྲོ་བ་ལ་གྲགས་པར་འགྱུར། འོན་ཏེ་རྟག་པ་ལས་གཞན་པ་ཞིག་མི་རྟག་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། རྟག་པ་ནི་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་བདག་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དེ་ནི་ཤུགས་ཀྱིས་ན་རྣམ་པར་རྟོག་པ་མེད་པའི་ཤེས་པ་ཡིན་པས་དེའི་ཚེ་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཡོད་དོ་ཞེས་བྱས་ན་རྣམ་པར་རྟོག་པ་མེད་པའི་ཤེས་པས་རྟོགས་པ་ཡོད་དོ་ཞེས་བརྗོད་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟ་ཡིན་ན་ནི་ཇི་ལྟར་ན་དངོས་པོའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཁས་མ་བླངས་པ་ཡིན། རྗེས་སུ་དཔག་པས་རྟོག་པ་ཡང་སྤང་བ་བྱས་པར་འགྱུར་ཏེ། དེ་ནི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དང་བཅས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཇི་སྟེ་འཇིག་རྟེན་ལ་གྲགས་པ་ཀུན་རྫོབ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ལ་ཡང་འཇིག་རྟེན་འདི་གང་ཡིན་པར་འདོད། ཅི་བསྟན་བཅོས་བྱེད་པ་རྣམས་སམ། །འོན་ཏེ་སྐྱེ་བོ་ཕལ་པ་ཡིན། རྣམ་པར་རྟོག་པ་དང་པོ་ལྟར་ན་དངོས་པོ་ལ་ཕན་ཚུན་འགལ་བའི་རང་བཞིན་དུ་མར་འགྱུར་ཏེ། གཅིག་ལ་ཡང་བསྟན་བཅོས་བྱེད་པ་མང་པོ་རྣམས་རྣམ་པ་དུ་མར་སྒྲོ་འདོགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ལྟར་ན་བདག་མེད་པ་དང་ལས་དང་འབྲས་བུ་ལ་སོགས་པ་ཁས་བླང་བར་མི་བྱ་སྟེ། འདི་དག་ནི་སྐྱེ་བོ་ཕལ་པ་ལ་གྲགས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཏེ་སྒྱུ་མའི་དོན་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་དོན་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ལ་ཡང་སྒྱུ་མའི་དོན་ཞེས་བྱ་བ་འདི་གང་ཡིན་པ་བརྗོད་པར་བྱ་དགོས་སོ། །གལ་ཏེ་ཐམས་ཅད་མེད་པ་ཡིན་ན་ནི་སྔར་བཤད་པའི་ཉེས་པར་ཡང་འགྱུར་ལ། ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་དང་རྣམ་པར་བྱང་བ་དག་ཏུ་ཡང་ཇི་ལྟར་འགྱུར། འོན་ཏེ་སྒྱུ་མ་ནོར་བའི་ཤེས་པས་ཡིན་ན་ནི་དེའི་ཚེ་འདི་ཤེས་བྱ་ནང་གི་ཡིན་པའི་ཚུལ་ལས་ཁྱད་པར་ཅི་ཡོད། ཇི་སྟེ་ཀུན་རྫོབ་སྒྲ་ཙམ་ཞིག་ཡིན་ན་ནི་དེའི་ཚེ་ལེགས་པར་བཤད་པ་དང་ཉེས་པར་བཤད་པ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པར་དབྱེ་བ་ཡང་མི་འགྱུར་ཏེ། བསྟན་པར་བྱ་བའི་དོན་མེད་ན་སྒྲ་ཙམ་ལ་ ཁྱད་པར་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཇི་སྟེ་སྒྲའི་དོན་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེའི་ཚེ་ཅི་ཡང་ཁྱད་པར་མེད་པར་ཇི་ལྟར་འགྱུར། བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་སོ་སོ་རང་གིས་རིག་པར་བྱ་བ་གང་
Chinese
之时，就会说胜义中无生，无生，无生。这样一来，所说之话就变得没有关联了。对二者和非二者的分别念也是相违的，因此是不可能的。如果说无常的意义是世俗的意义，那么，这时这个“无常”是什么呢？如果仅仅是没有常，那么通过它如何能在世间通行呢？如果说不同于常的是无常，因为常是分别念的自性，那么这实际上就是无分别念的智慧，这时如果说在世俗中存在，那么就变成了无分别念的智慧所证悟是存在的。如果是这样，又怎么能说没有承认事物的自性呢？以比量所作的分别念也将会被舍弃，因为那是有分别念的缘故。如果说世间所共称的是世俗，那么，对于此，又认为这个世间是什么呢？是论典作者们，还是普通人呢？如果按照第一种分别念，事物就会变成具有互相矛盾的自性，因为对于同一个事物，许多论典作者会加上各种各样的标签。如果按照第二种，就不能承认无我、业和果等等，因为这些对于普通人来说是不共称的。如果说幻化的意义是世俗的意义，那么，对于此，也必须说明这个所谓的幻化是什么。如果一切都不存在，那么也会犯之前所说的过失，又怎么会变成烦恼和清净呢？如果幻化是错误的认知，那么这时它与属于所知之内的方式有什么区别呢？如果世俗仅仅是声音，那么这时善说和恶说等等的区分也不会成立，因为如果没有要表达的意义，声音本身就没有差别。如果说是声音的意义，那么这时又怎么会没有任何差别呢？安乐等等各自自己所能觉知的
English
At that time, it will be said that there is no birth in the ultimate sense, no birth, no birth. In that case, the statement becomes irrelevant. The conceptualization of both and neither is also contradictory, so it is impossible. If the meaning of impermanence is the meaning of conventional truth, then what is this "impermanence" at that time? If it is merely the absence of permanence, then how can it be known in the world through it? If what is different from permanence is impermanence, since permanence is the nature of conceptualization, then that is implicitly the wisdom of non-conceptualization. If it is said to exist in conventional truth at that time, then it will be said that what is realized by the wisdom of non-conceptualization exists. If that is the case, then how can it be said that the nature of things is not admitted? The conceptualization made by inference will also be abandoned, because it is with conceptualization. If what is commonly known in the world is conventional truth, then what is this world considered to be? Is it the authors of treatises, or ordinary people? According to the first conceptualization, things will become mutually contradictory in nature, because for the same thing, many treatise authors will add various labels. According to the second, one should not admit selflessness, karma and its effects, etc., because these are not commonly known to ordinary people. If the meaning of illusion is the meaning of conventional truth, then it must also be explained what this so-called illusion is. If everything does not exist, then the faults mentioned earlier will also be committed, and how can it become affliction and purification? If illusion is false cognition, then what is the difference between it and the way it belongs to the knowable? If conventional truth is merely sound, then the distinction between good speech and bad speech, etc., will not be established, because if there is no meaning to be expressed, the sound itself has no difference. If it is the meaning of sound, then how can there be no difference at all? Bliss and so on, each of which can be known by oneself