Tibetan
་པའི་དངོས་པོའི་ངོ་བོ་ཉིད་དུ་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རིགས་པ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་དོ། །གང་ཡང་མ་ཡིན་པའི་ཕྱོགས་ལ་ཉེས་པ་སྨྲས་པ་དེ་ཡང་རིགས་པ་མ་ཡིན་པ་ཁོ་ན་སྟེ། མ་ཡིན་པའི་ཚུལ་དུ་བརྗོད་ཅེས་ཏེ། འདི་ཙམ་གྱིས་ནི་འགའ་ཡང་གང་དུ་ཡང་དོན་དམ་པ་པའི་དངོས་པོ་ཉིད་དུ་མ་གྲུབ་སྟེ། ནམ་མཁའ་ལ་སོགས་པ་བརྟགས་པ་ལུས་ཅན་མ་ཡིན་པ་ལ་སོགས་པའི་ཚིག་ཏུ་བརྗོད་ཀྱང་དངོས་པོ་མེད་པའི་ཕྱིར་རིགས་པ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་དོ། །དེ་ལ་བློ་ལ་ཡོད་པའི་ཆོས་ཅན་སྔར་བཤད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཡང་མ་ཡིན་པའི་ཚུལ་གྱིས་དེ་སྐད་དུ་བརྗོད་མོད་ཀྱི། འོན་ཀྱང་འདི་ཡང་དག་པ་པའི་དངོས་པོ་ཉིད་དུ་རིགས་པ་དང་ལྡན་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དངོས་པོ་ཡོད་པར་སྨྲ་བ་རྣམས་ལ་ཡང་གང་གིས་ན་གྲུབ་པ་སྒྲུབ་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་བ་གཅིག་དང་དུ་མའི་རང་བཞིན་དང་བྲལ་བའི་དངོས་པོ་ཡང་དག་པ་དེ་ནི་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མེད་དེ། དེ་ནི་རྟོག་པའི་ཡུལ་ཡང་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང༌། གཅིག་དང་དུ་མ་དག་གིས་ཀྱང་རང་བཞིན་ཐམས་ཅད་ལ་ཁྱབ་པར་སྔར་བསྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །དོན་དམ་པར་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པ་སྒྱུ་མ་ལ་སོགས་པ་དང་ཁྱད་པར་མེད་པ་དེ་ལྟ་བུ་ལ་ཡང་དངོས་པོ་ཞེས་མིང་དུ་འདོགས་ན་ནི་ཅུང་ཟད་ཀྱང་གནོད་པ་མེད་དེ། ཁྱེད་གཉིས་ལ་ཁས་བླངས་པའི་ཕྱོགས་ཉམས་པའི་སྒོ་ནས་གནོད་པ་འབའ་ཞིག་ཏུ་ཟད་དེ། དེའི་ཕྱིར་གཏན་ཚིགས་མ་ངེས་པ་ཉིད་མ་ཡིན་ནོ། །འགལ་བ་ཉིད་ཀྱང་མ་ཡིན་ཏེ། གཟུགས་བརྙན་ལ་སོགས་པ་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ལ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཟུགས་བརྙན་ལ་སོགས་པའི་དངོས་པོ་ནི་གཅིག་དང་དུ་མའི་རང་བཞིན་དོན་དམ་པ་པར་རུང་བ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཡང་ཡང་དག་པར་ན་ཤེས་པ་དང་ཤེས་བྱའི་ངོ་བོ་ཉིད་དུ་ཡང་དག་པར་མ་གྲུབ་བོ་ཞེས་སྔར་བསྟན་ཟིན་ཏོ། །འདི་ལྟར་གཅིག་དང་དུ་མའི་རང་བཞིན་དང་བྲལ་བའི་མཚན་ཉིད་ ཀྱི་གཏན་ཚིགས་བདག་མེད་པར་བསྒྲུབས་པ་ལྟར་ཆོས་ཅན་དངོས་པོ་མེད་པ་ཡང་དེ་དང་འདྲ་བས་ཆོས་ཅན་ལས་བཟློག་པ་བསྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་གཏན་ཚིགས་འགལ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་སྨྲས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་གཅིག་ཏུ་ཚད་མས་མངོན་པར་མི་ཤེས་པ་ཉིད་འབའ་ཞིག་ཏུ་ཟད་དེ། གལ་ཏེ་ཆོས་ཅན་དངོས་པོའི་ངོ་བོར་བསྒྲུབ་པར་འདོད་པར་འགྱུར་ན་ནི་དེའི་ཚེ་དེ་ལས་ལྡོག་པ་སྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་གཏན་ཚིགས་འགལ་བར་ཡང་འགྱུར་བ་ཞིག་ན། གང་གི་ཚེ་དེ་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པ་ཉིད་དུ་གྲུབ་པ་ལ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་དེའི་ཚེ་ཇི་ལྟར་རྒོལ་བའི་འདོད་པ་གྲུབ་ཀྱང་གཏན་ཚིགས་འགལ་བ་ཉིད་དུ་འགྱུར། རང་བཞིན་མེད་པ་ཉིད་
Chinese
由于事物本质上没有成立，所以这本身是不合理的。对什么也不是的一方进行指责，这也是不合理的，因为这是以非存在的方式来表达。仅仅这样，任何事物在任何地方都没有成立为胜义谛的事物。即使将虚空等视为非有情众生的词语来表达，由于没有事物，所以这本身是不合理的。对此，先前所说的存在于智慧中的法，虽然也以非存在的方式来表达，然而这也不是符合真实现象的事物。对于那些声称事物存在的人来说，又有什么能成为成立的依据呢？因为没有任何与一和多自性相分离的真实事物。因为那也不是分别念的对境，并且先前已经证实一和多已经遍及所有自性。如果在胜义谛中，将无自性、如幻象等无差别的事物也称为事物，那么也没有任何损害。仅仅是对你们双方所承诺的立场造成损害。因此，理由不是不确定的。也不是矛盾的，因为影像等存在于相似的一方。影像等事物不可能是胜义谛的一和多的自性。因为先前已经表明，它们并没有真实地成立为能知和所知的自性。像这样，就像通过与一和多自性相分离的特征的理由来证明无我一样，如果说作为法的事物不存在也与之相似，因此理由与法相违背，那么这完全是不被量所证知的。如果想要证明作为法的存在的事物，那么在这种情况下，由于要证明与此相反的事物，理由也会变成矛盾。当它被证明为无自性时，如果进行证明，那么当论敌的意愿实现时，理由又如何会变成矛盾呢？无自性本身。
English
Since things are not established in their own nature, this itself is unreasonable. To accuse the side of what is not anything is also unreasonable, because it is expressed in a non-existent way. Just like that, nothing is established as a truly existent thing anywhere. Even if emptiness and so on are expressed as words of non-sentient beings, since there is no thing, this itself is unreasonable. Regarding this, the dharma that exists in the mind, which was previously mentioned, although it is also expressed in a non-existent way, nevertheless, this is not in accordance with the truth of things. For those who claim that things exist, what could be the basis for establishment? Because there is no truly existent thing that is separate from the nature of one and many. Because that is not the object of conceptual thought, and it has already been proven that one and many pervade all natures. If, in the ultimate truth, things that are non-self-existent, like illusions, etc., are also called things, then there is no harm. It only causes damage to the position that you both have promised. Therefore, the reason is not uncertain. Nor is it contradictory, because images and so on exist on the similar side. Things like images cannot be the nature of one and many in the ultimate truth. Because it has already been shown that they are not truly established as the nature of the knower and the known. Like this, just as the absence of self is proven by the reason of the characteristic of being separate from the nature of one and many, if it is said that the thing that is the dharma does not exist is similar to that, therefore the reason contradicts the dharma, then this is completely not cognized by valid cognition. If one wants to prove the thing that exists as the dharma, then in this case, since one wants to prove the opposite of this, the reason will also become contradictory. When it is proven to be without self-nature, if one proves it, then how can the reason become contradictory when the opponent's intention is fulfilled? The very absence of self-nature.