Tibetan
པའི་འོག་ཏུ་ཡིན་ན་ནི་དེའི་ཚེ་དེ་འདས་པ་ཁོ་ ན་ལས་འགྱུར་ཏེ། དེ་ཡང་རིགས་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་སྔར་བཤད་ཟིན་ཏོ། །ཇི་སྟེ་མཆོད་པ་ཡིན་ན་ནི་དེ་གཉིས་བདག་ཉིད་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་མཆོད་པའི་ཕྱིར་དུས་མཉམ་པ་ཉིད་དུ་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ། །གལ་ཏེ་འདི་སྙམ་དུ་འབྲས་བུ་མཆོད་པར་སྐྱེ་མོད་ཀྱི། འོན་ཀྱང་དུས་མཉམ་པ་ཉིད་དུ་ཐལ་བ་མ་ཡིན་ཏེ། སྐད་ཅིག་མ་གཉིས་པ་ལ་འབྲས་བུ་ཡོད་པར་ཁས་བླངས་པའི་ཕྱིར་ལ། དེའི་ཚེ་ཡང་སྐད་ཅིག་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རྒྱུ་མ་གནས་པ་ཡིན་ནོ། །འདིར་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་འདི་ཡོད་ན་འདི་འབྱུང་ཞེས་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་དངོས་པོ་སྟོན་པར་མཛད་པས་རྣམ་པར་རྟོག་པ་གསུམ་བོར་ནས་རྣམ་པར་རྟོག་པ་བཞི་པ་ཞལ་གྱིས་བཞེས་སོ། །འདི་ལྟར་ཡང་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ནི་འབྲས་བུ་རྒྱུའི་སྔོན་རོལ་ན་ཡོད་པར་འགྱུར་བའམ། །རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་ལྷན་ཅིག་ཡོད་པའམ། སྐད་ཅིག་མ་གཞན་གྱིས་ཆོད་པའམ། །མཆོད་པར་སྐད་ཅིག་མ་གཉིས་པ་ལ་ཡོད་ཅེས་བྱ་བ་བཞི་འབྱུང་བར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལ་སྔོན་གྱི་དུས་ན་ཡོད་པ་ནི་རྒྱུ་ཡོད་ན་འབྱུང་བ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ནི་དང་པོ་ཉིད་ནས་གྲུབ་ཟིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དུས་མཉམ་དུ་སྐྱེས་པ་ཡང་རྒྱུ་ཡོད་ན་འབྱུང་བ་མ་ཡིན་ཏེ། །དེ་ཡང་ཡོད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། འདི་ལྟར་དུས་མཉམ་པ་ཉིད་ནི་འབྲས་བུ་མེད་པའི་དུས་ན་རྒྱུ་ཡང་མེད་ལ། རྒྱུ་ཡོད་ན་འབྲས་བུ་ཡང་ཡོད་པ་ཡིན་ནོ། །སྐད་ཅིག་མ་གསུམ་པ་ལ་སོགས་པ་ན་ཡོད་པ་ཡང་རྒྱུ་ཡོད་ན་འབྱུང་བ་མ་ཡིན་ཏེ། སྐད་ཅིག་མ་གཉིས་པ་ཁོ་ན་ལ་རྒྱུ་ཞིག་པ་ཉིད་ཀྱིས་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟ་བས་ན་སྐད་ཅིག་མ་གཉིས་པ་ཡོད་པའི་འབྲས་བུ་ཁོ་ན་རྒྱུ་ཡོད་ན་འབྱུང་བ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར་སྐད་ཅིག་མ་དང་པོ་ལ་ཡོད་པའི་རྒྱུ་ནི་དེའི་གནས་སྐབས་ན་ཡོད་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ལ། དེ་དང་མཆོད་པ་ཉིད་དུ་སྐད་ཅིག་མ་གཉིས་པ་ལ་འབྲས་བུ་ཡོད་པར་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ལ་འདི་ཡོད་ན་འདི་འབྱུང་ཞེས་བྱའོ། །འབྲས་བུའི་དུས་ན་རྒྱུ་ཡོད་པར་ཐལ་བ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། སྐད་ཅིག་མ་ཉིད་ཀྱིས་དེའི་ཚེ་དེ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྒྱུ་ཞིག་པ་ལས་འབྲས་བུ་སྐྱེ་བར་ཡང་ཐལ་བ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། སྐད་ཅིག་མ་དང་པོའི་གནས་སྐབས་ན་རྒྱུ་མ་ཞིག་པའི་ཕྱིར་ལ། དེ་ཉིད་ལས་མཆོད་པར་འབྲས་བུ་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་སྐད་ཅིག་མ་གསུམ་པ་ལ་འབྲས་བུར་འགྱུར་རོ་སྙམ་དུ་སེམས་ན། དེ་ཡང་རིགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ ལྟར་གལ་ཏེ་བར་ན་དུས་གཞན་ཕྲ་རབ་ཀྱང་མེད་པའི་ཕྱིར་རྒྱུ་ཡོད་པ་དང་འབྲ
Chinese
如果在（第一）刹那之后，那么那时它只会变成已逝之物。这也不合乎道理，之前已经说过了。如果说是供养，那么那两者因为被所有自性供养的缘故，会成为同时存在。如果有人认为果实会以供养的方式产生，但并非同时存在，因为承认在第二刹那有果实。那时也是刹那，因此因没有消失。在此，世尊以“此有故彼生”来显示因和果的实物，舍弃了三种分别念，而接受了第四种分别念。像这样，分别念会变成：果实存在于因之前，或者因和果同时存在，或者被其他刹那所隔断，或者说供养在第二刹那存在，这四种情况会发生。其中，在先前的时间存在，并非因存在而产生，因为那从一开始就已经成立了。同时产生的也并非因存在而产生，因为那也已经存在了。像这样，同时存在就是在没有果实的时候也没有因，因存在的时候果实也存在。在第三刹那等存在也并非因存在而产生，因为仅仅在第二刹那因就已经坏灭了。因此，只有在第二刹那存在的果实才是因存在而产生的。像这样，在第一刹那存在的因，仅仅是在那个状态下存在，并且在那时体验到在第二刹那有果实，这被称为“此有故彼生”。也不是推论说在果实的时候因存在，因为仅仅刹那在那时它就不存在了。也不是推论说从因坏灭中产生果实，因为在第一刹那的状态下因没有坏灭，并且从那之中以供养的方式产生果实。如果不是那样，就会认为在第三刹那变成果实，那也不合乎道理，像这样，如果在中间没有其他微细的时间，那么因存在和果
English
If it is after the (first) moment, then at that time it will only become something that has passed. This is also unreasonable, as has been said before. If it is an offering, then those two will become simultaneous because they are offered by all self-natures. If someone thinks that the fruit arises as an offering, but it is not simultaneous, because it is admitted that there is fruit in the second moment. At that time, it is also a moment, so the cause has not disappeared. Here, the Blessed One shows the reality of cause and effect by saying, "This being, that arises," abandoning the three discriminations and accepting the fourth discrimination. In this way, discrimination will become: the fruit exists before the cause, or the cause and fruit exist simultaneously, or it is interrupted by another moment, or it is said that the offering exists in the second moment, these four situations will occur. Among them, existing in the previous time is not arising because the cause exists, because that has already been established from the beginning. What arises simultaneously is also not arising because the cause exists, because that also already exists. In this way, simultaneous existence means that when there is no fruit, there is no cause, and when there is a cause, there is also a fruit. Existing in the third moment, etc., is also not arising because the cause exists, because the cause has already perished only in the second moment. Therefore, only the fruit that exists in the second moment arises because the cause exists. In this way, the cause that exists in the first moment only exists in that state, and at that time, experiencing that there is a fruit in the second moment as an offering, this is called "This being, that arises." It is also not inferred that the cause exists at the time of the fruit, because only the moment does not exist at that time. It is also not inferred that the fruit arises from the destruction of the cause, because the cause has not perished in the state of the first moment, and from that, the fruit arises as an offering. If it is not so, it will be thought that it will become a fruit in the third moment, which is also unreasonable, like this, if there is no other subtle time in between, then the existence of cause and fruit
Tibetan
ས་བུ་དུས་གཞན་གྱིས་མཆོད་པ་ཉིད་དུ་འདོད་ན་ནི་དེའི་ཚེ་བདག་ཉིད་མི་ཚུགས་ལ། ཅི་དུས་གཅིག་པ་ཉིད་དུ་ཐལ་བར་འགྱུར་རམ། འོན་ཏེ་མ་ཡིན་ཞེས་དཔྱོད་ཅིག །དངོས་པོ་ཆ་ཤས་མེད་པ་དུས་གཞན་གྱིས་མཆོད་པ་གཉིས་ལ་ནི་དུས་གཅིག་པ་མ་གཏོགས་པར་རྣམ་པ་གཞན་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་གཉིས་བདག་ཉིད་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་མཆོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །བར་དུ་འབྱུང་བའི་དུས་གཞན་མེད་ན་གདོན་མི་ཟ་བ་སྐད་ཅིག་མ་སྔ་མ་དང་ཕྱི་མ་དག་རེག་པ་ཁོ་ནར་འགྱུར་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་སྐད་ཅིག་མ་ཐམས་ཅད་སྐད་ཅིག་མ་གཅིག་ཁོ་ནའི་ནང་དུ་འདུས་པས་རྡུལ་ཕྲ་རབ་རྣམས་བདག་ཉིད་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་སྦྱོར་ན་གོང་བུ་རྡུལ་ཕྲན་ཙམ་ཉིད་དུ་ཐལ་བ་དང་འདྲ་བར་བ་སྐལ་བ་ཡང་སྐད་ཅིག་མ་ཙམ་ཉིད་དུ་ཐལ་བ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་ཇི་ལྟར་ཁ་ཅིག་དངོས་པོ་རྣམས་ཀྱི་ཡུལ་གྱི་རིམ་པར་སྣང་བ་ནི་ཚད་མས་གནོད་པའི་ཕྱིར་ཀུན་རྫོབ་པ་ཁོ་ནར་འདོད་པ་ལྟར་དུས་ཀྱི་རིམ་པ་ཡང་རྨི་ལམ་ལ་སོགས་པ་དག་ནི་བསྐལ་པ་ལ་སོགས་པར་སྣང་བ་བཞིན་དུ་དེ་དག་འདྲ་བར་འགྱུར་རོ། །སྦྱོར་བ་ནི་གང་དག་དུས་གཞན་གྱི་བདག་ཉིད་ཐམས་ཅད་མཆོད་པ་དེ་དག་ལ་སྔོན་གྱི་དུས་ཉིད་དང་ཕྱི་མའི་དུས་ཉིད་མེད་དེ། དཔེར་ན་རྭ་གཡས་པ་དང་གཡོན་པ་དག་ལྟ་བུའོ། །རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་དག་ཀྱང་དུས་གཞན་གྱིས་བདག་ཉིད་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་མཆོད་པ་རང་བཞིན་གྱི་གཏན་ཚིགས་ཡིན་ནོ། །འོན་ཏེ་ཕྱོགས་གཅིག་གིས་མཆོད་པ་ཡིན་གྱིས་བདག་ཉིད་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་རྟོག་ན། དེའི་ཚེ་སྐད་ཅིག་མ་ཆ་ཤས་དང་བཅས་པ་ཉིད་དུ་ཐལ་བ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་དུས་ཀྱི་མཐའི་མཚན་ཉིད་སྐད་ཅིག་མ་ཉམས་པར་འགྱུར་རོ། །འོན་ཏེ་ཡང་འབྲས་བུ་སྐྱེ་བའི་དུས་ན་རྒྱུ་མེད་པའི་ཕྱིར་མེད་པ་དང་ལྷན་ཅིག་བདག་ཉིད་ཐམས་ཅད་དམ་ཕྱོགས་གཅིག་གིས་མཆོད་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་བསམ་པ་མི་འཇུག་པ་ཁོ་ནའོ་སྙམ་ན། དེ་ཡང་རིགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེའི་ཚེ་བར་ན་དུས་གཞན་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རྒྱུ་མེད་པ་དེ་ཉིད་རིགས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་ཡང་འབྲས་བུ་སྐྱེ་བའི་དུས་ན་རྒྱུ་མེད་ན་ནི་དེའི་ཚེ་འབྲས་བུ་རྒྱུ་མེད་པ་ཅན་ཁོ་ནར་ འགྱུར་རོ། །རྒྱུ་ཞིག་པ་ལས་འབྲས་བུ་འདོད་པར་འགྱུར་གྱི། ད་ལྟར་གྱི་ལས་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། མེད་ན་ད་ལྟར་ཉིད་དུ་མི་རུང་བའི་ཕྱིར་དང༌། ད་ལྟར་ཉིད་ཡིན་ན་ནི་དེའི་ཚེ་དེ་མེད་པར་འགལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཡོད་པ་ཉིད་དུ་ཁས་ལེན་ན་ཡང་ཇི་སྟེ་མཆོད་པ་ལ་སོགས་པའི་བསམ་པ་འཇུག་པར་མི་འགྱུར། ཇི་སྟེ་ཡང་འབྲས་བུ་སྐྱེ
Chinese
如果有人认为，客体是以其他时间来供养，那么在这种情况下，自体就无法成立。难道会变成同一时间吗？请思考这是否正确。对于没有部分的物体以其他时间来供养这两种情况来说，除了同一时间之外，没有其他形式，因为这两者是以全部自体来供养的缘故。如果在中间没有其他时间产生，那么必然导致前一刹那和后一刹那仅仅是接触而已。因此，所有刹那都包含在一个刹那之内，如果极微尘以全部自体结合，那么就像聚集成极微尘一样，部分也必然变成刹那。因此，正如有些人认为物体显现为次第的境是由于量（ प्रमाण，pramāṇa，量）的妨害而仅仅是世俗谛一样，时间的次第也像梦等显现为劫等一样，它们也会变得相似。结合是指，对于那些以其他时间供养全部自体的事物来说，没有先前的和后来的时间，例如右角和左角。因和果也是以其他时间供养全部自体的自性因。如果有人认为是以一部分供养，而不是以全部自体供养，那么在这种情况下，就会变成刹那具有部分，因此，时间的终极特征刹那就会丧失。如果又认为，在果产生的时候，因为没有因，所以与不存在一起以全部自体或一部分供养等等想法是不成立的，这也是不合理的，因为在这种情况下，中间不可能有其他时间，所以没有因本身就是不合理的。如果又认为，在果产生的时候，如果没有因，那么在这种情况下，果就只会变成无因的。从因的消逝中会期望果，但不是现在的业，因为如果没有，现在就不可能成立，如果现在成立，那么在这种情况下，与它不存在就相违。即使承认存在，为什么供养等等想法不会产生呢？为什么果会产生
English
If someone thinks that an object is offered by another time, then in that case, the self cannot be established. Would it become the same time? Please consider whether this is correct. For the two cases of a partless object being offered by another time, there is no other form except the same time, because both are offered by the entire self. If there is no other time arising in between, then inevitably the previous and subsequent moments will only be in contact. Therefore, all moments are contained within one moment, and if atoms combine with the entire self, then just as they would gather into a single atom, the parts would also inevitably become just a moment. Therefore, just as some people think that the appearance of objects as a sequence of objects is merely conventional truth because it is harmed by valid cognition, the sequence of time, like dreams appearing as eons, would become similar to them. Combination refers to the fact that for those things that offer the entire self at another time, there is no prior or subsequent time, like the right and left horns. Cause and effect are also the reason for the nature of offering the entire self at another time. If one thinks that it is offered by one part and not by the entire self, then in that case, it would become that the moment has parts, therefore, the ultimate characteristic of time, the moment, would be lost. If one also thinks that at the time of the production of the effect, because there is no cause, the idea of offering the entire self or a part together with non-existence is not established, this is also unreasonable, because in that case, there cannot be another time in between, so the absence of a cause itself is unreasonable. If one also thinks that if there is no cause at the time of the production of the effect, then in that case, the effect would only become causeless. The effect would be expected from the cessation of the cause, but not the present action, because if it does not exist, it cannot be established in the present, and if it is established in the present, then in that case, it contradicts its non-existence. Even if existence is admitted, why would the idea of offering not arise? Why would the effect arise?