Chinese
因为无生的理由是不可能的，因为从它那里，无论次第还是同时，都不会产生任何结果。因为任何非现量的事物都不能同时被认为是因果的实体。因果的实体应该通过随行和逆行来正确地理解。然而，我和其他事物在任何地方都没有被证明随行于快乐等结果，即使它们是完整的，因为有时快乐等不会产生。也不是逆行，因为它是常恒的，所以没有逆行。自性的理由也不可能证明它的存在，因为任何基础，有法都未被证明。并且，为了证明存在，所有的理由都不能超出像以前一样的三种过失。任何被称为有法，色等的事物，在胜义中都没有被证明。因为它们是无常的，所以在名言的层面上也很难被认为是常恒的，并且依赖于它。通过不见也不可能证明它的存在，因为它可以证明否定，因为它是否定之成立。此外，暂时自性不见是不可能的，因为它成立无有的名称。由于与感官无法触及的事物没有任何矛盾、所遍、能遍以及因果的实体，所以矛盾之所见等也是不可能的。除了二量之外，没有其他的量，这是在其他地方确定的。因此，在分析事物的自性时，也没有任何能成立的量，因此，由于具有分别念，也不应该称其为胜义的存在。任何用于证明某事物在胜义中存在的论式，由于没有任何量，因此不应该像具有蓝色和健康等功德的石女儿一样，被具有分别念的人认为是真实的。如前所述，为了真实地成立事物的自性，也没有任何量，所以是周遍的。
English
Because the reason of non-origination is impossible, since from it, neither successively nor simultaneously, any result arises. Because any non-perceptible thing cannot be simultaneously regarded as the entity of cause and effect. The entity of cause and effect should be correctly understood through concomitance and counter-concomitance. However, I and other things are nowhere proven to be concomitant with results such as happiness, even though they are complete, because sometimes happiness and the like do not arise. Nor is it counter-concomitant, because it is permanent, so there is no counter-concomitance. The reason of self-nature is also impossible to prove its existence, because any basis, the subject, is not proven. And, in order to prove existence, all reasons cannot go beyond the three faults as before. Any things that are called the subject, form and the like, are not proven in the ultimate sense. Because they are impermanent, it is also difficult to be considered permanent even on the level of convention, and to depend on it. It is also not possible to prove its existence through non-apprehension, because it can prove negation, because it is the establishment of negation. Furthermore, for the time being, non-apprehension of self-nature is impossible, because it establishes the name of non-existence. Since there is no contradiction, pervaded, pervader, and the entity of cause and effect with things that cannot be touched by the senses, the seen of contradiction and the like are also impossible. There is no other valid cognition other than the two valid cognitions, this has been determined elsewhere. Therefore, in analyzing the self-nature of things, there is also no valid cognition that can establish it, therefore, since it has conceptual thought, it should not be called the existence of the ultimate sense. Any argument that is used to prove that something exists in the ultimate sense, since there is no valid cognition, it should not be considered as true by those who have conceptual thought, just like the son of a barren woman who has the qualities of being blue and healthy. As mentioned before, in order to truly establish the self-nature of things, there is also no valid cognition, so it is pervasive.
Tibetan
་བྱེད་པ་མི་དམིགས་པ་ཡོད་པའི་ཐ་སྙད་འགོག་པའི་འབྲས་བུ་ཅན་ ཡིན་ཏེ། རྟོག་པ་དང་ལྡན་པ་རྣམས་ཀྱི་ཡོད་པའི་ཐ་སྙད་ནི་ཚད་མས་ཁྱབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཏན་ཚིགས་མ་གྲུབ་པ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྒྱས་པར་རབ་ཏུ་བསྒྲུབས་ཟིན་ཏོ། །ཁྱབ་པར་བྱ་བ་དང་ཁྱབ་པར་བྱེད་པའི་དངོས་པོ་མི་འཐད་པ་དང༌། རྟོག་པ་དང་མི་ལྡན་པ་ཉིད་དུ་ཐལ་བ་དང་བཟློག་ན་གནོད་པ་ཅན་གྱི་ཚད་མ་ཡོད་པས་དེའི་ཕྱིར་གཏན་ཚིགས་མ་ངེས་པ་ཉིད་ཀྱང་མ་ཡིན་ལ། མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ཉིད་ལ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་འགལ་བ་ཉིད་ཀྱང་མ་ཡིན་ནོ། །ཇི་སྟེ་གལ་ཏེ་ཡོད་པ་དང་མེད་པའི་ཐ་སྙད་ལ་ཚད་མས་ཁྱབ་པོ་ཞེས་བྱ་བར་ཁས་ལེན་པར་གྱུར་ན་དེའི་ཚེ་དངོས་པོ་གྲུབ་པ་ཁོ་ནར་འགྱུར་ཏེ། འདི་ལྟར་ཁྱབ་པར་བྱ་བ་དང༌། ཁྱབ་པར་བྱེད་པའི་དངོས་པོ་ནི་གང་དུ་ཡང་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་ངེས་པ་མེད་པར་ལྡོག་པ་ཙམ་གྱི་སྒོ་ནས་འགྲུབ་པར་མི་སྲིད་དོ། །ལྡོག་པ་ངེས་པ་ཡང་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་ངེས་པ་མེད་པར་མི་སྲིད་དེ། གང་ཞིག་གང་ཡོད་ན་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པ་དེ་ནི་ཇི་ལྟར་དེ་ལོག་པ་ན་ལྡོག་པར་འགྱུར་ཏེ། འབྲེལ་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟ་བས་ན་གདོན་མི་ཟ་བར་ཚད་མས་ཁྱབ་པའི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བར་འདོད་པ་དང་དངོས་པོ་ཡོད་པའི་ཐ་སྙད་ཁས་བླང་བར་བྱའོ། །དེ་ཁས་བླངས་ན་ནི་འགའ་ཞིག་ཏུ་གང་ལ་འདི་ཡོད་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཡོད་པའི་ཐ་སྙད་ཚད་མ་ཡོད་པའི་རྗེས་སུ་བྱེད་པ་ཅན་རབ་ཏུ་གྲུབ་པ་དེ་ཉིད་ཁོ་བོ་ཅག་གི་དངོས་པོ་རབ་ཏུ་གྲུབ་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་རིགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར་ཡོད་པའི་ཐ་སྙད་ཚད་མས་ཁྱབ་ཏུ་ཟིན་ཀྱང་ཚད་མ་ཙམ་གྱི་སྒོ་ནས་ནི་འདི་ངེས་པར་དོན་དམ་པ་པའི་དངོས་པོར་ཡོད་པའི་ཡུལ་ཅན་དུ་མི་འགྲུབ་སྟེ། ཁྱབ་པར་བྱེད་པ་ཉེ་བ་ནི་ཁྱབ་པར་བྱ་བའི་ཁྱད་པར་ངེས་པར་གཏན་ལ་འབེབས་པར་ནུས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ནི་གཞན་ལ་ཡང་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་ཤིང་ཉིད་ཀྱིས་ཀྱང་ཤིང་ཤ་པ་ལ་སོགས་པའི་ཁྱད་པར་རྣམས་ངེས་པར་རྟོགས་པར་འགྱུར་རོ། །འདི་ནི་མི་མཐུན་པ་ཉིད་མ་ཡིན་ནམ། །འདི་ལྟར་ཤིང་ཉིད་ནི་ཁྱད་པར་མ་ལུས་པའི་ཐུན་མོང་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དེ་བ་ལ་སོགས་པའི་ཁྱད་པར་ངེས་པར་གཏན་ལ་འབེབས་པར་ནུས་པ་མ་ཡིན་ལ། ཚད་མ་ནི་དངོས་པོའི་ངོ་བོ་འདས་ནས་གཞན་གང་ལ་ཡང་མི་སྲིད་དོ། །དེ་ལྟ་ན་ནི་དེ་དངོས་པོ་མེད་པ་ལ་ཡང་འཇུག་ པའི་ཕྱིར་ཚད་མ་ཉིད་ཉམས་པ་ཁོ་ནར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟ་བས་ན་ཚད་མ་ཐམས་ཅད་ནི་དངོས་པོས་མངོན་པར་ཁྱབ་པ་ཁོ་ན་ཡིན་
Chinese
是故，以能作非可得之遮遣，而有立有事之作用。以凡具分别者，其有事之立名，为量所遍故。是故，不成之因亦非有，如是已广为成立矣。以所遍与能遍之体性不合道理，及许为非具分别性，与若倒返则有损害之量故，是故不定之因亦非有，以唯于随顺品有故，相违亦非有。若谓有事与无事之立名，为量所遍者，尔时唯成实体，如是所遍与能遍之体性，于任何处，无有随行决定，唯以倒返之门，不能成立故。倒返决定亦无有随行决定，何以故？若于何处有，则非有者，云何彼于彼倒返时而倒返耶？以无关联故。是故，定当欲求为量所遍之随行，及许实体有事之立名。若许彼者，则于某处，于何者为此有者，如是有事之立名，为有量之随行者，若谓彼极成立，即是我等之实体极成立者，此不合道理，如是有事之立名，虽为量所遍，然唯以量之门，此必不成立为有实事之境，以近能遍，不能决定所遍之差别故，以彼于他亦有故。若不如是，则树亦当必能了知树之夏巴等差别矣。此岂非不合道理耶？如是树性，以是无余差别之共同性故，不能决定提婆等差别，量则超越事物之自性，于其他任何处亦无有。若是，则以彼亦转入于无事物故，唯成量性之退失矣。是故，一切量唯为事物所明显周遍者。
English
Therefore, it has the effect of establishing something as existent by negating the non-apprehension of what is to be done. Because for those who have conceptualization, the term 'existent' is pervaded by valid cognition. Therefore, the unestablished reason is also not present, as has been extensively proven. Because there is no agreement between the nature of what is to be pervaded and what pervades, and because of the consequence of admitting non-conceptual nature, and because there is a valid cognition that causes harm if reversed, therefore the uncertain reason is also not present. Because it exists only in the concordant side, the contradictory is also not present. If it is asserted that the term 'existent' and 'non-existent' are pervaded by valid cognition, then at that time only the entity is established. Thus, the nature of what is to be pervaded and what pervades cannot be established merely through the aspect of reversal without a definite concomitance anywhere. Definite reversal also cannot occur without definite concomitance. Why? If something is present in something, and it is not present, how can it be reversed when that is reversed? Because there is no connection. Therefore, one must definitely desire the concomitance pervaded by valid cognition and admit the term 'existent' for an entity. If that is admitted, then in some place, for whatever this is present, if it is said that the term 'existent' is extremely established as following from the presence of valid cognition, and that this extremely established entity is our extremely established entity, then this is not reasonable. Thus, although the term 'existent' is pervaded by valid cognition, it is not necessarily established as having an object that is truly existent merely through the aspect of valid cognition. Because the proximate pervader is not able to definitely determine the distinction of what is to be pervaded, because it can also exist in something else. If it were not so, then the tree itself would necessarily be able to understand the distinctions of the Shapa tree and so on. Is this not unreasonable? Thus, the nature of the tree itself, because it is the commonality of all distinctions, is not able to definitely determine the distinctions of Deva and so on. Valid cognition transcends the nature of the object and does not exist anywhere else. If so, then because it also enters into the non-existent, it would only become a loss of the nature of valid cognition itself. Therefore, all valid cognitions are only manifestly pervaded by the object.
Tibetan
ལ། དེས་ཁྱབ་པའི་ཚད་མའི་སྟོབས་ཀྱིས་བྱུང་བའི་ཐ་སྙད་འཇུག་ན་ཡང་ཚད་མས་རྟོགས་པའི་དངོས་པོ་ཁོ་ན་ལ་འཇུག་པས་དེའི་ཕྱིར་འདི་ཤིང་ཉིད་ལ་སོགས་པ་བཞིན་དུ་ཐུན་མོང་ཉིད་དུ་ལྟ་ག་ལ་ཡིན་ཞེ་ན། དེ་ནི་མི་རུང་སྟེ་ཚད་མ་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་དོན་གྱི་ཡུལ་ཅན་ཡང་ཡོད་དོ་ཞེས་སྔར་བསྟན་ཟིན་ཏོ། །དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་གལ་ཏེ་ཚད་མ་ཐམས་ཅད་དོན་དམ་པ་པའི་དངོས་པོའི་ཡུལ་ཅན་ཞིག་ཏུ་གྱུར་ན་ནི་ཐམས་ཅད་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་མཐོང་བ་ཁོ་ནར་འགྱུར་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་མཐོང་བར་འདོད་པ་རྣམས་འཕགས་པའི་ལམ་བསྒོམ་པ་སྒྲིམ་པ་དོན་མེད་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ། །སྨྲ་བ་པོ་རྣམས་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ལ་རྩོད་པར་ཡང་མི་འགྱུར་ཏེ། ཐམས་ཅད་དོན་དམ་པ་རྟོགས་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཡིད་གཉིས་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཚད་མའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་བསྟན་བཅོས་བྱེད་པ་ཡང་དོན་མེད་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་ཏེ། དེའི་འབྲས་བུ་ནི་རྣམ་པར་རྨོངས་པ་ཟློག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ལ། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་རྟོགས་པར་བྱ་བ་ལ་ཡང་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་རྣམ་པར་རྨོངས་པའི་གོ་སྐབས་ཐག་བསྲིངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །མཚན་ཉིད་བྱེད་པ་རྣམས་ཀྱིས་དེའི་མཚན་ཉིད་ཕན་ཚུན་འགལ་བར་བྱེད་པར་ཡང་མི་འགྱུར་ལ། གྲུབ་པའི་མཐའ་ཐ་དད་པར་ཡང་མི་འགྱུར་ཏེ། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་ངོ་བོ་གཅིག་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟ་བས་ན་ཐ་སྙད་པའི་ཚད་མ་དོན་དམ་པ་པའི་དངོས་པོའི་ཡུལ་ཅན་མ་ཡིན་པ་ཡང་ཐ་སྙད་ཀྱི་ཚད་མ་སྲིད་པའི་ཕྱིར་ཚད་མ་ཐམས་ཅད་དོན་དམ་པ་པའི་དངོས་པོས་ཁྱབ་པ་ཉིད་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དོན་དམ་པ་པའི་དངོས་པོའི་ཡུལ་ཅན་ཉིད་མ་ཡིན་ཡང་རྨི་ལམ་ལ་སོགས་པ་བཞིན་དུ་ཇི་ལྟར་འདོད་པའི་དོན་ཡང་དག་པར་འཐོབ་པ་ཙམ་གྱི་སྒོ་ནས་ཐ་སྙད་པའི་མཚན་མ་རྣམ་པར་གཞག་གོ །དེའི་ཡུལ་ལ་ནི་དོན་དམ་པ་པ་ཞེས་མིང་དུ་འདོགས་ཀྱང་བརྩད་པ་མེད་དོ། །འོན་ཀྱང་ལུས་ཅན་རྣམས་དངོས་པོ་རྣམས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་རྟོགས་པས་འཁོར་བའི་བཙོན་ར་ནས་ཐར་བར་འགྱུར་བ་དེ་ཉིད་དེ་དག་གི་མ་རིག་པའི་ཡུལ་ལས་བཟློག་པའི་ངོ་བོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་ཡང་དག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྤྱོད་ཡུལ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དོན་དམ་པའོ་ ཞེས་བྱ་བར་རྣམ་པར་གཞག་གོ །སྐྱེ་བོ་རྣམས་ཀྱིས་མངོན་པར་འདོད་པའི་དོན་བྱེད་པ་སྒྲུབ་པར་རུང་བའི་དོན་ཐོབ་པ་ཙམ་གྱི་སྒོ་ནས་ནི་གྲོལ་བར་མི་འགྱུར་ཏེ། ཐམས་ཅད་རྣམ་པར་གྲོལ་བ་ཉིད་དུ་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟ་བས་ན་ཚད་མ་ནི་མི་སླུ་བའི་ཤེས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ནི་ཚ
Chinese
如果说，由遍及的量之力量所产生的名言安立，也只是安立在量所证实的对境上，因此，如同木头等一样，怎么能看作是共同的呢？那是不行的，因为量也是具有世间世俗之义的对境，这在前面已经讲过了。如果不是这样，如果所有的量都成了胜义谛之对境的话，那么一切都将只是见到胜义谛了。因此，想要见到胜义谛的人们，努力修持圣道就将变得毫无意义了。论者们也不会对胜义谛进行辩论了，因为一切都证悟了胜义谛，没有了疑惑的缘故。造量之自性的论典也将变成无意义的，因为它的结果是遣除愚昧，并且对于要证悟胜义谛来说，一切都延长了愚昧的机会的缘故。立自性者们也不会使它的自性互相违背，也不会有不同的宗派，因为胜义谛的体性是一的缘故。因此，世俗的量不是胜义谛之对境，也因为有世俗的量的缘故，所以并不是所有的量都遍及胜义谛。即使不是胜义谛之对境，也像梦等一样，仅仅是通过如所希望的意义正确获得的方式来安立世俗的相。对于它的对境，即使命名为胜义谛，也没有争论。然而，有情们如实地证悟诸法之体性，从而从轮回的监狱中解脱出来，那是因为它与他们的无明之境相反的体性，并且是正确的智慧之行境，因此被安立为胜义谛。人们仅仅通过获得能够成办所希望的意义之义，并不能获得解脱，因为那将导致一切都成为解脱。因此，‘量是不欺骗的知识’，这个
English
If it is said that the terms arising from the power of valid cognition that pervades are applied only to the objects realized by valid cognition, then how can this be regarded as common, like wood, etc.? That is not permissible, because valid cognition also has worldly conventional meanings as its objects, as has been explained before. If it were not so, if all valid cognitions were to become objects of the ultimate reality, then all would only see that very reality. Therefore, those who wish to see that very reality, striving to meditate on the noble path would become meaningless. The debaters would also not debate about that very reality, because all would realize the ultimate reality and there would be no doubt. Composing treatises on the characteristics of valid cognition would also become meaningless, because its result is to dispel ignorance, and for the sake of realizing that very reality, all would prolong the opportunity for ignorance. Those who establish characteristics would also not make its characteristics contradict each other, nor would there be different tenets, because the nature of that very reality is one. Therefore, the conventional valid cognition is not an object of the ultimate reality, and also because there is conventional valid cognition, it is not the case that all valid cognitions pervade the ultimate reality. Even if it is not an object of the ultimate reality, like dreams, etc., the conventional characteristics are established only through the way of correctly obtaining the desired meaning as desired. There is no dispute even if its object is named the ultimate reality. However, sentient beings are liberated from the prison of samsara by realizing the nature of things as they are, because that is the nature that is the opposite of their object of ignorance, and because it is the object of correct wisdom, it is established as the ultimate reality. People are not liberated merely by obtaining the meaning that is able to accomplish the desired meaning, because that would lead to all becoming liberated. Therefore, 'valid cognition is non-deceptive knowledge,' this is