Tibetan
གཏན་ཚིགས་ཐམས་ཅད་ཀྱང་རང་གི་ངོ་བོ་དང་གཞི་མ་གྲུབ་པ་ཡིན་ནོ། །དཔེའི་ཆོས་ཅན་ཡང་མ་གྲུབ་སྟེ། ཐམས་ཅད་དུ་བརྒལ་ཞིང་བརྟག་པ་མཚུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་ཡང་རེ་ཞིག་འབྲས་བུའི་གཏན་ཚིགས་ཀྱིས་ནི་དེའི་དངོས་པོ་བསྒྲུབ་པར་ནུས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། གཅིག་ལ་གཅིག་བརྟེན་པའི་ཉེས་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་དངོས་པོ་གྲུབ་ན་འབྲས་བུའི་གཏན་ཚིགས་སུ་འགྱུར་ལ། འབྲས་བུའི་གཏན་ཚིགས་ཡང་དག་པར་གྲུབ་ན་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་དངོས་པོ་གྲུབ་པས་གཅིག་ལ་གཅིག་བརྟེན་པ་ཉིད་དུ་གསལ་རབ་པ་ཉིད་དོ། །རང་བཞིན་གྱི་གཏན་ཚིགས་ཀྱང་ཆོས་ཅན་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་གང་དུ་འཇུག་པར་འགྱུར། ཆོས་ཅན་གྲུབ་ཏུ་བཅུག་ན་ཡང་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་དངོས་པོ་དོན་དམ་པ་པ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ལ་གང་དུ་ཡང་གཏན་ཚིགས་ལ་ཁྱབ་པ་ནི་མ་གྲུབ་སྟེ། ཐམས་ཅད་དུ་བརྒལ་ཞིང་བརྟག་པ་མཚུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་ཡང་ཁྱེད་ཀྱིས་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་ཉིད་ཡང་དག་པར་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་འདི་ལྟ་སྟེ་དེ་ཡོད་ན་ཡོད་པ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་འདི་ཉེ་བར་བརྗོད་པ་ཡིན་ན་དེ་ཡང་འཁྲུལ་བ་ཡིན་ཏེ། དེའི་རྒྱུ་དང་དུས་མཉམ་པ་ན་ཡོད་པ་འགྲོ་བ་མ་ ལུས་པ་ཡོད་ན་ཡོད་པ་ཉིད་ཡིན་ཡང་དེའི་རྒྱུ་ཅན་ཉིད་དུ་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོན་ཏེ་ཡང་རྒྱུན་ཁོ་ན་ལ་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་ལྡོག་པ་དག་གིས་དེ་ཡོད་ན་ཡོད་པ་ཉིད་དུ་ངེས་པའི་གཏན་ཚིགས་ཉིད་དུ་བརྗོད་ཀྱི། སྐད་ཅིག་མ་ལ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ཡང་འདིར་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་དོན་དམ་པ་པ་གྲུབ་པའི་སྐབས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རིགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། སྐད་ཅིག་མ་མ་གཏོགས་པར་དོན་དམ་པ་པའི་རྒྱུན་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །འབྲས་བུའི་སྐད་ཅིག་མ་གང་ཞིག་རྒྱུའི་སྐད་ཅིག་མ་གང་ཞིག་ཡོད་ན་ཡོད་པར་རྟོག་པ་དེ་ནི་དེ་དང་དུས་མཉམ་པ་ན་ཡོད་པའི་ཐམས་ཅད་དུ་གཏོགས་པའི་སྐད་ཅིག་མ་མ་ལུས་པ་ཡོད་ན་ཡོད་པ་ཡང་ཡིན་ཏེ། ཇི་ལྟར་དེ་རང་གི་རྒྱུའི་སྐད་ཅིག་མ་ཡོད་ན་མཐོང་ལ། དེ་མེད་ན་མ་མཐོང་བ་དེ་བཞིན་དུ་དེའི་རྒྱུའི་སྐད་ཅིག་མ་དང་དུས་མཉམ་པ་ན་ཡོད་པ་ཐམས་ཅད་དུ་གཏོགས་པའི་སྐད་ཅིག་མ་མ་ལུས་པ་ཡོད་ན་ཡང་མཐོང་ལ། དེ་མེད་པར་ཡང་མ་མཐོང་བས་དེ་དེའི་རྒྱུ་ཅན་ཉིད་དུ་ཡང་ཅི་སྟེ་མི་འགྱུར། གཞན་ཡང་དེ་ཡོད་ན་ཡོད་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་འདིར་དེ་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲས་ནི་ཆོས་ཅན་གཞན་རྒྱུར་གྱུར་པ་ལ་སྙེགས་ན་དེ་ཡང་རེ་ཞིག་དོན་དམ་པར་མངོན་སུམ་དུ་མ་གྲུབ་སྟེ། ཇི་སྐད་དུ་སྔར་བཤད་པ་བཞིན་ནོ
Chinese
所有的理路，其自性与基础皆未成立。例子的法，也未成立，因为在一切处，辩驳与观察是相同的。此外，暂时以果的理路，不能成立它的事物，因为会变成互相依赖的过失。如果因和果的事物成立，则会变成果的理路；如果果的理路真实成立，则因和果的事物成立，因此互相依赖就更加明显了。自性的理路，因为法未成立，又将如何运用？即使允许法成立，对于要成立因和果的真实事物，在任何地方，理路的周遍性都未成立，因为在一切处，辩驳与观察是相同的。此外，如果你们为了要真实成立因和果，而说“如果它存在，则存在”这句话，这也是错误的，因为与它的因同时存在的一切有情，虽然存在即存在，但不可能成为它的因。然而，如果你们说，只是以常法的随行和随遮，来确定“如果它存在，则存在”的理路，而不是指刹那，这也是不合理的，因为这里是成立因和果的真实情况的时候，因为除了刹那之外，真实的常法是不成立的。如果果的某个刹那，因的某个刹那存在而被认为存在，那么与它同时存在的一切所包含的刹那，也都是存在即存在，如同它自己的因的刹那存在时可见，不存在时不可见一样，与它的因的刹那同时存在的一切所包含的刹那，存在时也可见，不存在时也不可见，那么它为何不会变成它的因呢？此外，在“因为它存在，所以存在”这句话中，如果“它”这个词是指向作为其他法因的法，那么暂时在真实中，它也未现量成立，如同之前所说的那样。
English
All reasons, their own nature and basis are not established. The subject of the example is also not established, because in all places, refutation and examination are the same. Furthermore, for the time being, the reason of the effect cannot establish its object, because it would become the fault of mutual dependence. If the objects of cause and effect are established, then it becomes the reason of the effect; if the reason of the effect is truly established, then the objects of cause and effect are established, so mutual dependence becomes even more obvious. The reason of nature, because the subject is not established, how can it be applied? Even if the subject is allowed to be established, for the purpose of establishing the truly existent objects of cause and effect, the pervasion of the reason is not established anywhere, because in all places, refutation and examination are the same. Furthermore, if you say, 'If it exists, then it exists,' in order to truly establish cause and effect, then that is also mistaken, because although all beings that exist simultaneously with its cause exist, it is not possible for it to be its cause. However, if you say that it is only with the concomitance and exclusion of the permanent that the reason 'if it exists, then it exists' is determined, and not with the moment, then that is also not reasonable here, because this is the time when the truly existent cause and effect are established, because the truly existent permanent is not established apart from the moment. If a certain moment of the effect is conceived to exist when a certain moment of the cause exists, then all the moments included in everything that exists simultaneously with it are also existent, just as it is seen when its own moment of cause exists, and not seen when it does not exist, so all the moments included in everything that exists simultaneously with its moment of cause are also seen when it exists, and not seen when it does not exist, so why would it not become its cause? Furthermore, in 'because it exists, therefore it exists,' if the word 'it' refers to a subject that has become the cause of another phenomenon, then for the time being, it is not manifestly established in reality, as has been said before.
Tibetan
། །རྗེས་སུ་དཔག་པས་ཀྱང་ཆོས་ཅན་ཡོད་པར་གྲུབ་པ་མི་སྲིད་དེ། ཡོད་པར་སྒྲུབ་པ་ལ་གཏན་ཚིགས་ཐམས་ཅད་ཉེས་པ་གསུམ་ལས་མི་འདའ་བའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ལྟར་ཆོས་ཅན་མ་གྲུབ་ན་རེ་ཞིག་ཡོད་པའི་ཆོས་ནི་གཏན་ཚིགས་སུ་མི་སྲིད་དོ། །མེད་པའི་ཆོས་ཀྱང་འགལ་བའི་ཕྱིར་རིགས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གཉི་གའི་ཆོས་ནི་འཁྲུལ་པ་ཡིན་ཏེ། མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ལ་ཡང་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གང་ཞིག་གིས་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་རྣམ་པ་གཞན་ཡང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་མ་གྲུབ་ན་ཅིག་ཤོས་ཀྱི་དེ་ཡོད་ན་ཡོད་པ་ཉིད་ཀྱང་མ་གྲུབ་སྟེ། དེ་ནི་དེ་ལ་ལྟོས་པའི་ཕྱིར་རོ། །འབྲས་བུའི་སྒྲུབ་པ་ཡང་དེ་དང་འདྲ་བ་ཁོ་ནར་མི་སྲིད་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་འདིར་རང་བཞིན་གྱི་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་སྒོ་ནས་ནི་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་དངོས་པོ་མི་འགྲུབ་བོ། །མི་དམིགས་པའི་སྒོ་ནས་ཀྱང་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཐམས་ཅད་ནི་དགག་པ་སྒྲུབ་པ་ཁོ་ན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གང་ཡང་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་དངོས་པོ་སྒྲུབ་པ་ནི་ མངོན་སུམ་དུ་མི་དམིགས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བཤད་པ་དེ་ལ་ཡང་མི་དམིགས་པ་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲ་ནི་དེ་ལས་གཞན་པ་དམིགས་པའི་བདག་ཉིད་ཀྱི་མངོན་སུམ་ཁོ་ན་ཡིན་པར་དགོངས་ཀྱི། རྗེས་སུ་དཔག་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཡང་ཇི་ལྟར་ཆད་མ་མ་ཡིན་པ་དེ་ལྟར་སྔར་བཤད་ཟིན་པ་པ་ཉིད་དོ། །གཞན་ཡང་དམིགས་པའི་རིག་བྱར་གྱུར་པ་མི་དམིགས་པ་གང་ཞིག་གང་ཡོད་ན་ཡང་དག་པར་དམིགས་པ་དེ་ནི་དེའི་འབྲས་བུ་ཡིན་ནོ་ཞེས་རྗེས་སུ་འགྲོ་བའི་སྒོ་ནས་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་དངོས་པོ་འགྲུབ་པར་བརྗོད་པ་དེ་ལ་ཡང་དོན་དམ་པར་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བ་ཁོ་ན་ཡིན་ཏེ། ཅི་དེ་ཁོ་ན་ཡོད་ན་ཡོད་པ་ཞིག་ཡིན་ནམ། འོན་ཏེ་མི་སྣང་བ་ཤ་ཟ་ལ་སོགས་པ་ཉེ་བས་སམ། འོན་ཏེ་ཡུལ་ཐག་རིང་པོ་ན་གནས་པའི་དངོས་པོ་གཞན་ཞིག་ཉེ་བའི་སྟོབས་ཀྱིས་ཞེས་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བ་ཡིན་ནོ། །དམིགས་པའི་རིག་བྱར་གྱུར་པ་མི་དམིགས་པའི་སྒོ་ནས་ནི་དེ་ཡུལ་གཞན་ནས་འོང་བ་དང་སྔ་ནས་ཡོད་པ་ཉིད་འགོག་པར་འགྱུར་གྱི། གཞན་གྱི་འབྲས་བུ་ཉིད་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཡོད་ན་ཡོད་པ་ཉིད་ནི་འདོད་རྒྱལ་བར་ཡང་འགྱུར་ཏེ། ཟླ་བ་ལ་སོགས་པ་ཡུལ་ཐག་རིང་པོ་ན་གནས་པ་ཡང་མིག་གི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ལ་སོགས་པའི་རྒྱུའི་དངོས་པོར་ཁས་མི་ལེན་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །གང་ཡང་དེའི་རྒྱུ་གཞན་དག་ནུས་པ་ཡིན་པ་ལས་གང་ཞིག་མེད་ན་གང་མེད་པ་དེ་ནི་དེའི་འབྲས་བུ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ལྡོག་པའི་སྒོ་ནས་དེ་འགྲུབ་པར་བཤད་པ་དེ་ལ་ཡང་དོན་དམ་པར་ན་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བ་ལས་མི་
Chinese
而且，通过比量也不可能成立有法，因为所有成立有的理由都离不开三种过失。如此，如果法不成，那么暂且有的法就不可能成为理由。没有的法也因为相违而不合理。二者的法是错乱的，因为在不相似的方面也有。任何要成立的事物的其他形态也不存在。如果它不成，那么另一方的它存在，那么存在本身也不成立，因为它依赖于它。果的成立也同样不可能与此相同。因此，在这里通过自性的理由，因和果的事物不能成立。通过非见的途径也不行，因为那一切都是遮破和成立。任何成立因和果的事物，说是现量中不见，对于所说的那个，不现见这个词，是指除了那个之外，以所见的自性的现量，而不是比量。那也如先前所说的那样，如同不是中断一样。此外，对于所见的对境，任何不见，如果存在，那么正确地见到，那就是它的果，如此通过随后的方式，说因和果的事物成立，对于那个，实际上只是怀疑而已。难道只有那个存在才存在吗？或者是不显现的食肉者等靠近了吗？或者是远处存在的其他事物以靠近的力量吗？如此怀疑。通过所见的对境，以不见的途径，那会遮止从其他地方来和先前就存在，但不是其他的果。如果它存在，那么存在本身也会变成随意的，因为不承认月亮等远处存在的事物是眼识等因的事物。任何它的其他因是能力，其中如果缺少什么，那么缺少的就是它的果，如此通过遣返的方式说它成立，对于那个，实际上也只是怀疑而已。
English
Moreover, it is impossible to establish the subject of a proposition (chos can) through inference, because all reasons for establishing existence do not go beyond three faults. Thus, if the subject of a proposition is not established, then a property that exists cannot be a reason. A property that does not exist is also not reasonable because it is contradictory. A property of both is confused, because it also exists in dissimilar instances. Any other form of what is to be established does not exist. If that is not established, then if the other exists, existence itself is not established, because it depends on that. The establishment of a result is also impossible to be the same as that. Therefore, here, through the reason of inherent nature, the entities of cause and effect are not established. It is also not through the way of non-apprehension, because all of that is only negation and affirmation. Whatever establishes the entities of cause and effect, saying that it is not apprehended in direct perception, for that which is said, the term 'non-apprehension' is understood to be only the direct perception of the nature of apprehension other than that, not inference. That is also as previously stated, like not being interrupted. Furthermore, for the object of apprehension, whatever non-apprehension, if it exists, then correctly seeing, that is its result, thus through the subsequent way, saying that the entities of cause and effect are established, for that, in reality, there is only doubt. Does it exist only if that exists? Or is it that unseen meat-eaters, etc., have approached? Or is it that another entity existing far away is due to the power of proximity? Thus, there is doubt. Through the object of apprehension, by way of non-apprehension, that will prevent coming from another place and existing previously, but it is not the result of another. If it exists, then existence itself will also become arbitrary, because it is not the case that one does not accept that entities existing far away, such as the moon, are the entities of the cause of eye consciousness, etc. Whatever other causes of it are capable, if something is missing from them, then what is missing is its result, thus through the way of refutation, saying that it is established, for that, in reality, there is only doubt.