English
The sense organs such as the eyes would also necessarily hold because they are the cause of it. If one thinks that only the consciousness that depends on the same collection that is simultaneous with the object can hold, and not others, then it is also inevitable that the eyes and so on will also hold, which is difficult to avoid. If you say that the sense organs do not hold because they are not objects, then they themselves will not become non-objects, because they have become the characteristics of objects. The very thing that is held is also not different from the nature of the object, so it will become saying that because something is not an object, it is said that it is not an object. In this way, it is not reasonable for a consciousness without an image to hold another object. Nor is it possible to have another image, because it would fall into non-discrimination. In this way, the ear consciousness would also hold forms and so on. Since the other object is hidden, the other image itself cannot be established. Because there is no other image by which one can hold another object, therefore, since no other object that has become a cause and effect is established, in the ultimate sense, cause and effect are not established manifestly. Therefore, in truth, That which is devoid of that, with its image, By two kinds of direct perception, Is determined as the entity of cause and effect. What is said is also not established. If someone thinks like this: Because of the wisdom with images, and because it is impossible to completely cut off the other object of the other, even if there is no means to determine the entity of cause and effect, it does not harm those who say that consciousness is non-dual, because according to the view of that intelligent person, all things are only the body of mind. Even if it is not reasonable for another object to be established by direct perception, consciousness itself should be realized by self-awareness direct perception, and that has also been established as cause and effect, so the entity of cause and effect is only established by direct perception. If you think so, it is not reasonable, because you have not experienced that reality as it is, and you have not experienced the reality of what you have experienced as it is. Thus, your consciousness has not transformed into the image of what is to be taken and what can be taken.
Tibetan
དངོས་པོར་ཡོད་པར་འདོད་ན་དེ་ནི་དེ་ལྟ་བུར་མྱོང་བ་མེད་དེ། དུས་ཐམས་ཅད་དུ་གཟུང་བ་དང་འཛིན་པའི་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དང་ལྡན་པའི་ཤེས་པ་མྱོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་ཐམས་ཅད་དེ་ཁོ་ན་མཐོང་བར་འགྱུར་རོ། །ཤེས་པ་དེ་ནི་ཇི་ལྟར་མྱོང་བ་དེ་ལྟར་གནས་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། གཅིག་ལ་གཉིས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་འགལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་དེ་ནི་འཁྲུལ་པས་དེ་ལྟ་བུ་ཤེས་སོ་ཞེ་ན། འཁྲུལ་པ་འདི་གང་ཡིན། གལ་ཏེ་ཤེས་པ་དེ་ཉིད་ཡིན་ན་ནི། འོ་ན་དེ་མངོན་སུམ་མ་ཡིན་ཏེ། མངོན་སུམ་གྱི་མཚན་ཉིད་ནི་མ་འཁྲུལ་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ལ། དེ་རྟག་ཏུ་བདག་ཉིད་ལ་བདག་ཉིད་ཁོ་ནས་འཁྲུལ་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་ཀྱི་བདག་ཉིད་དུ་ཡང་དེའི་བདག་ཉིད་སྣང་བའི་ཕྱིར་གཉིས་མེད་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཉམས་པར་ཐལ་བ་ཁོ་ན་ཡིན་ཏེ། གཉིས་དང་གཉིས་མ་ཡིན་པ་དག་ནི་ཕན་ཚུན་འགལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །འཁྲུལ་པ་དོན་གཞན་ཡིན་ཡང་དེ་དང་རང་རིག་པའི་མཐར་ཐུག་པ་ཉིད་ཡིན་པས་དེས་གཉིས་མེད་པ་དེ་ལྟར་ཤེས་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་མངོན་སུམ་ནི་རྟོག་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཙམ་ཞིག་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། འོ་ན་ནི་མངོན་སུམ་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ཡུལ་ཅན་མ་ཡིན་ཏེ། རྟོག་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ནི་སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ཡུལ་ཅན་ཡང་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་ཡང་རྟོག་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་རང་གིས་གསལ་བའི་བདག་ཉིད་ལ་བྱ་བ་ནི་གཟུང་བ་དང་འཛིན་པའི་རྣམ་པ་དག་ཀྱང་རང་གིས་གསལ་བའི་ཕྱིར་རྟོག་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ། །དེ་དག་ ཀྱང་བརྫུན་པ་ཉིད་ཡིན་ན་ནི་དེ་དང་འདྲ་བར་དེ་དེ་དང་ཐ་མི་དད་པ་རྟོག་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱང་བརྫུན་པའི་ངོ་བོ་ཡིན་ན་ཇི་ལྟར་མངོན་སུམ་གྱི་ཚད་མས་ཡང་དག་པར་འགྲུབ་པའི་དངོས་པོའི་ངོ་བོར་འགྱུར། ཁྱད་པར་རྣམས་བརྫུན་པ་ཉིད་ཡིན་ན་ནི་རྟོག་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་སྤྱི་ཡང་དངོས་པོར་ཡོད་པ་མི་སྲིད་པ་ཉིད་དེ། སྤྱི་ནི་ཁྱད་པར་དག་ཁོ་ན་ལ་གཞན་རྣམ་པར་བཅད་ནས་ཐ་སྙད་འདོགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟ་ན་ཤེས་པའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་མི་མྱོང་བའི་ཕྱིར་འདིས་རང་རིག་པའི་མངོན་སུམ་ཉིད་དུ་མི་རིགས་སོ། །ཤེས་པ་རང་རིག་པའི་མངོན་སུམ་ཉིད་ཡིན་དུ་ཟིན་ཀྱང་འོན་ཀྱང་དེ་ལས་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་དངོས་པོ་ནི་མི་འགྲུབ་སྟེ། རང་གི་བདག་ཉིད་གཅིག་པ་ཉིད་ཀྱིས་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུར་གྱུར་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་གཉིས་འགལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །ལྟོས་པའི་བྱེ་བྲག་གིས་གཉི་གའི་ངོ་བོ་བརྟགས་ན་ཡང༌། ལྟོས་པ་དོན་གཞན་ཡིན་པ་ཉིད་ཀྱིས
Chinese
如果认为事物是存在的，那么就不是那样体验的。因为在所有时间里，都会体验到具有能取和所取一切形象的知识。如果不是这样，一切都会被看成是那个本身。知识也不是像体验的那样存在，因为一个事物具有两种自性是相违背的。如果说那是由于错乱而这样认识的，那么这个错乱是什么呢？如果就是知识本身，那么它就不是现量，因为现量的特征是不错乱，而且它总是自己对自己错乱。而且，由于二的自性中也显现出它的自性，所以仅仅是二无自性的本体已经退失，因为二和非二互相违背。即使错乱是其他的意义，但由于它和自证的究竟相同，所以它并不是那样认识二无的。如果说现量仅仅是分别的自性，那么现量就不是自己特征的对境，因为分别的自性也是总相特征的对境。另外，所谓分别的自性，就是指自己显现的自性，而能取和所取的形象也是自己显现的，所以仅仅是分别的自性。如果那些也是虚假的，那么和它相似，它和它无有差别，分别的自性也是虚假的自性，那么怎么能成为通过现量衡量而真实成立的事物的自性呢？如果差别都是虚假的，那么分别的自性总相也不可能存在于事物中，因为总相仅仅是在差别上，通过其他方式进行区分而安立名称的。这样，由于没有如实体验知识的实相，所以这不应理成为自证的现量。即使知识成为了自证的现量，然而也不能由此成立因和果的事物，因为以自己的本体唯一性，成为因和果的两种自性是相违背的。即使通过观待的差别来衡量两种自性，但由于观待是其他的意义本身。
English
If one assumes that things exist, then it is not experienced as such. Because at all times, one experiences knowledge that possesses all aspects of the apprehended and the apprehender. If it were not so, everything would be seen as that very thing. Knowledge also does not exist as it is experienced, because it is contradictory for one thing to have two natures. If it is said that it is known as such due to confusion, then what is this confusion? If it is knowledge itself, then it is not direct perception, because the characteristic of direct perception is non-confusion, and it is always confused with itself by itself. Moreover, since its own nature also appears in the nature of two, it is only a fallacy that the nature of non-duality is lost, because two and non-two are mutually contradictory. Even if confusion is another meaning, since it is the ultimate of self-awareness, it does not know non-duality in that way. If it is said that direct perception is merely the nature of conceptualization, then direct perception is not the object of its own characteristic, because the nature of conceptualization is also the object of the characteristic of generality. Furthermore, the so-called nature of conceptualization refers to the nature that is self-illuminating, and the aspects of the apprehended and the apprehender are also self-illuminating, so it is only the nature of conceptualization. If those are also false, then similarly, it is no different from that, and the nature of conceptualization is also a false nature, then how can it become the nature of a thing that is truly established by the measure of direct perception? If the particulars are all false, then it is impossible for the general nature of conceptualization to exist in things, because the general is only on the particulars, and names are assigned after distinguishing them in other ways. In this way, since the suchness of knowledge is not experienced as it is, it is not reasonable for this to be the direct perception of self-awareness. Even if knowledge becomes the direct perception of self-awareness, nevertheless, the things of cause and effect cannot be established from it, because with the oneness of one's own nature, the two natures of becoming cause and effect are contradictory. Even if the two natures are measured by the difference of dependence, but because dependence is another meaning itself.
Tibetan
་རང་རིག་པའི་མངོན་སུམ་ཉིད་མ་ཡིན་ན། དེ་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་དེ་ལ་ལྟོས་ནས་རྣམ་པར་གཞག་པ་གཉི་གའི་ངོ་བོ་ཡང་མངོན་སུམ་ཉིད་དུ་རིག་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཤེས་པ་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་ངོ་བོ་དོན་གཞན་དུ་གྱུར་པ་དག་ཀྱང་དུས་ཐ་དད་པའི་ཕྱིར་ཤེས་པ་གཅིག་ལ་མྱང་བ་མེད་དོ། །བདག་ཉིད་ཁོ་ནར་ཡོངས་སུ་གཏུགས་པའི་ཕྱིར་འདི་དག་ཕན་ཚུན་རང་གི་ངོ་བོ་མྱོང་བ་ཡང་མ་ཡིན་ན་ཤེས་པ་གང་ཞིག་ལ་དེ་གཉིས་མངོན་སུམ་དུ་མྱོང་བ་ཉིད་དུ་འགྱུར། དེ་གཉིས་ཤེས་པ་གཅིག་ལ་མི་མྱོང་ན་ནི་གང་གིས་ཀྱང་འབྲེལ་པ་གཟུང་བར་མི་ནུས་སོ། །ཤེས་པ་གཅིག་ལ་སྣང་བ་ཡིན་དུ་ཟིན་ཀྱང་འདི་ནི་རྒྱུའོ། །འདི་ནི་འབྲས་བུའོ་ཞེས་མངོན་སུམ་དུ་དེ་གཉིས་དེ་ཡོད་པ་ཉིད་ཀྱི་འབྲེལ་པ་གཟུང་བར་ནི་མི་ནུས་ཏེ། དེ་ནི་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཀུན་ཏུ་འབྲེལ་པ་མ་བཟུང་བར་ཡང་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་དངོས་པོ་གཟུང་བར་མི་འགྱུར་ཏེ། ཧ་ཅང་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །དོན་དམ་པར་དེའི་རྗེས་ལ་ཐོབ་པ་གཏན་ལ་འབེབས་པའི་ཤེས་པས་ཀྱང་དེ་གཉིས་རུང་བར་རིགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེས་དེ་དག་ཉམས་སུ་མ་མྱོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་གྱིས་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་གཞན་གྱིས་གཏན་ལ་འབེབས་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། ཧ་ཅང་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །རྒྱུད་གཅིག་ཡིན་པའི་ཕྱིར་གཅིག་གིས་ཉམས་སུ་མྱོང་བར་བརྟགས་པ་ཡང་ རིགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། རྒྱུད་གཅིག་པ་ཉིད་དུ་བརྟགས་པ་དངོས་པོ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྒྱུད་ཅན་ཐ་དད་པ་རྣམས་ཀྱང་ཕན་ཚུན་མྱོང་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཏན་ལ་འབེབས་པའི་ཤེས་པའི་དུས་ན་ཡང་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་དག་འདས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་རང་རིག་པའི་མངོན་སུམ་གྱི་སྒོ་ནས་ཀྱང་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་ཡང་དག་པ་པ་མི་འགྲུབ་བོ། །ཇི་སྟེ་གལ་ཏེ་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་མངོན་སུམ་དུ་ཉམས་སུ་མ་མྱོང་ན་ཇི་ལྟར་དེ་ལ་དྲན་པའི་ངོ་བོ་སྐྱེ་བར་འགྱུར་སྙམ་ན། དེ་ཡང་རིགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། རྨི་ལམ་ལ་སོགས་པ་དག་ན་དོན་ཉམས་སུ་མ་མྱོང་ཡང་དྲན་པ་སྲིད་པའི་ཕྱིར་དང༌། དེ་ཡང་རང་གི་ངོ་བོར་མཐར་ཐུག་པས་དོན་དམ་པར་གཞན་ཉམས་སུ་མྱོང་བར་མི་འགྲུབ་སྟེ། ཇི་སྐད་དུ་སྔར་བཤད་པ་བཞིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ན་རེ་ཞིག་མངོན་སུམ་གྱི་སྒོ་ནས་ནི་དེ་འགྲུབ་པར་རིགས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །རྗེས་སུ་དཔག་པའི་སྒོ་ནས་ཀྱང་མ་ཡིན་ཏེ། ཇི་སྐད་བཤད་པའི་ཚུལ་གྱིས་མངོན་སུམ་དུ་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་ཆོས་ཅན་འགའ་ཡང་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་གང་ལ་དེའི་དངོས་པོ་རབ་ཏུ་བསྒྲུབ་པར་བྱ།
Chinese
如果不是自证的现量，因为那没有成立的缘故，依赖于它而安立的二者的体性也不是现量所能了知的。识的因和果的体性变成其他事物，也因为时间不同，所以一个识不会有体验。因为完全归结于自身，这些互相体验自己的体性也不是，那么哪个识会成为那二者现量体验的本体呢？如果那二者不是一个识所体验，那么任何事物都无法把握关联。即使显现于一个识，也不能现量地把握“这是因，这是果”二者存在本身的关联，因为那是无分别的。没有完全把握关联，也无法把握因和果的事物，因为会太过分。以胜义谛而言，之后获得的确定识也不合理，因为它没有体验过那些。他人体验的不是他人所能确定的，因为会太过分。即使假定因为是同一相续而由一个体验，也不合理，因为假定为同一相续本身是没有实体的。相续各异的那些，也因为没有互相体验。在确定识的时刻，因和果也已经过去。因此，通过自证现量的方式，因和果的真实性也无法成立。如果认为，如果没有现量体验因和果，那么如何能生起对它的记忆之体性呢？那也不合理，因为在梦境等中，即使没有体验事物，也可能产生记忆。而且，因为最终归结于自己的体性，所以胜义谛中无法成立由其他体验，如先前所说。如此一来，暂时从现量的角度来看，那是不合理的。从比量的角度也不行，因为如前所述，没有成立任何现量体验的法，所以要对什么进行高度的论证呢？
English
If it is not self-cognizant direct perception, then because that is not established, the nature of both aspects established in reliance on it is also not knowledge through direct perception. Even if the nature of consciousness as cause and effect becomes other things, because of the difference in time, there is no experience in one consciousness. Because it completely converges on itself, these do not experience their own nature mutually, so which consciousness would become the entity that directly experiences those two? If those two are not experienced by one consciousness, then nothing can grasp the connection. Even if it appears in one consciousness, it is not possible to directly grasp the connection of the existence of those two, saying, "This is the cause, this is the effect," because that is non-conceptual. Without fully grasping the connection, it is also not possible to grasp the entities of cause and effect, because it would be too extreme. In terms of ultimate truth, the consciousness that obtains and ascertains it afterward is also not reasonable, because it has not experienced those. What is experienced by another is not what can be ascertained by another, because it would be too extreme. Even if it is assumed that one experiences because they are the same continuum, it is not reasonable, because assuming that they are the same continuum is without entity. Those with different continua also do not have mutual experience. At the time of the ascertaining consciousness, the cause and effect have already passed. Therefore, even through the means of self-cognizant direct perception, the truth of cause and effect is not established. If one thinks, "If cause and effect are not directly experienced, then how will the nature of memory arise for it?" That is also not reasonable, because in dreams and so on, even if one has not experienced the object, memory is possible. Moreover, because it ultimately converges on one's own nature, it is not established that others experience in ultimate truth, as previously stated. Thus, for the time being, it is not reasonable for that to be established from the perspective of direct perception. It is also not possible from the perspective of inference, because, as stated before, no phenomenon that is directly experienced has been established, so what should be highly proven?