Tibetan
་སྣ་ཚོགས་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ལྟ་བུའི་ཤིང་ལ་སོགས་པའི་དངོས་པོའི་བརྫུན་པ་ཁོ་ན་ལ་ཀུན་དུ་བརྟེན་ནས་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ལ་འཇུག་པར་བྱ་བའི་ཆེད་དུ་དོན་དམ་པ་ལ་འཇུག་པ་དང་མཐུན་པའི་ཕྱིར་ཁྱབ་པར་བྱ་བ་དང༌། ཁྱབ་པར་བྱེད་པའི་དངོས་པོ་རྣམ་པར་གཞག་པ་ཉིད་འབའ་ཞིག་ཏུ་ཟད་དོ། །དེ་བཞིན་དུ་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་དངོས་པོ་ཉིད་ས་བོན་དང་མྱུ་གུ་ལ་སོགས་པ་ཀུན་རྫོབ་པ་ཁོ་ན་ལ་བརྟེན་ནས་ཐ་སྙད་འདོགས་པར་བྱེད་ཀྱི། ཡང་དག་པ་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། ས་བོན་ལ་སོགས་པ་ཡང་དག་པ་པ་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་དང༌། རྨི་ལམ་ལ་སོགས་པ་ན་དེ་ལྟ་བུ་བརྫུན་པ་ཡང་སྣང་བའི་ཕྱིར་རོ། །སད་པ་ན་ཡང་སྒྱུ་མ་ལ་སོགས་པ་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུར་གྱུར་པ་བདེན་པར་གྱུར་པ་མ་ཡིན་པ་ཡང་དམིགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བས་ན་ཐ་སྙད་ཀྱི་སྒོ་ནས་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་དངོས་པོ་ལ་སོགས་པས་དངོས་པོ་རྣམས་ངོ་བོ་ཉིད་དང་བཅས་པ་ཉིད་དུ་ཁྱབ་མོད་ཀྱི། འོན་ཀྱང་དེ་ལས་དེ་དག་དོན་དམ་པ་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་དུ་ནི་མི་འགྲུབ་སྟེ། ཁྱབ་པར་བྱེད་པ་ཡོད་པ་ལས་ཁྱབ་པར་བྱ་བ་ངེས་པར་རབ་ཏུ་གྲུབ་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཀྱང་དངོས་པོ་དག་ལ་དངོས་པོའི་ངོ་བོ་ཉིད་ལ་ཡང་དག་པར་ཁྱབ་པར་བྱེད་པ་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་དངོས་པོ་ལ་སོགས་པ་འདི་ལོག་ན་སྒྱུ་མ་ལ་སོགས་པ་བཞིན་དུ་དེ་དག་གི་དངོས་པོའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡང་དག་པར་ཀུན་བརྟགས་པ་ལྡོག་པར་འགྱུར་བ་ཉིད་དོ། །དེ་བས་ན་འགལ་བ་ལ་སོགས་པ་རྣམ་པར་གཞག་པ་འདི་ཐམས་ཅད་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ལ་འཇུག་པར་ནུས་པའི་ཕྱིར་མཁས་པ་རྣམས་ཀྱིས་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་བསྟན་པའི་ཕྱིར་དང༌། མུ་སྟེགས་ཅན་གྱིས་ཀུན་བརྟགས་པའི་ཚད་མ་ལ་སོགས་པ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་རྗེས་སུ་མི་མཐུན་པ་ཉིད་དུ་བརྗོད་པའི་ཕྱིར་དེ་སྤངས་ནས་ཡང་དག་པའི་ཚད་མའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་བསྟན་བཅོས་མཛད་དོ། །འདི་ལྟར་མུ་སྟེགས་ཅན་ཁ་ཅིག་ནི་རིལ་གྱིས་བདག་ལ་སོགས་པའི་དངོས་པོ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་བརྫུན་པ་བསྒྲུབ་པར་འདོད་ཅིང་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་དང༌། འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བ་ཉིད་དང༌། ལས་དང་འབྲས་བུར་འབྲེལ་བ་ལ་སོགས་པ་ཀུན་རྫོབ་པ་རྣམ་པར་གཞག་པ་སེལ་བར་འདོད་པས་ཚད་མའི་མཚན་ཉིད་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཁོ་ན་བྱེད་དེ། དེའི་ཕྱིར་མཁས་པ་རྣམས་ཀྱིས་དེ་བཀག་ནས་གང་ཟག་དང་ཆོས་ལ་བདག་མེད་པའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ལ་འཇུག་པ་དང་མཐུན་པ། ལས་དང་འབྲས་བུར་འབྲེལ་པ་ལ་སོགས་པ་ཀུན་རྫོབ་པ་རྣམ་པར་གཞག་པ་གནས་པའི་རྒྱུ་མངོན་སུམ་ལ་སོགས་པའི་ཚད་མའི་མཚན་ཉིད་ཡོངས་སུ་དག་པ་ཉིད་མཛད
Chinese
就像体验各种各样的树木等事物，完全依赖于虚假的显现，为了进入真如，为了与进入胜义谛相符，所要遍及的事物和能遍及的事物的安立，仅仅如此而已。同样，因和果的事物，如种子和幼苗等，只是依赖于世俗谛而进行命名，但并非是胜义谛，因为种子等在胜义谛中并不成立，而且在梦境等中，也会显现这样的虚假之相。在醒来时，也会见到如幻术等变成因和果，但并非真实存在。因此，通过名言的方式，因和果的事物等虽然遍及一切事物，并具有其自性，然而，从那之中，它们并不能成立为胜义谛的自性，因为有能遍及的事物存在，并不能确定所要遍及的事物一定成立。然而，对于事物来说，如果能真实地遍及事物的自性，那么因和果的事物等如果消失，就像幻术等一样，那么它们的事物自性，也会真实地颠倒错乱。因此，安立矛盾等一切，因为能够进入真如，所以智者们为了显示真如，并且外道所遍计的量等，因为与真如的追随不一致，所以舍弃了它，而造作了正确的量之自性的论典。就像一些外道，想要建立圆满的自我等事物是虚假的真如，并且想要消除一切智智、离贪以及与业和果相关的世俗安立，所以只是在做颠倒的量之自性。
English
Just as experiencing various things like trees, relying entirely on the falsity of appearances, in order to enter Suchness, and to be in accordance with entering the ultimate truth, the establishment of what is to be pervaded and what pervades is merely that. Similarly, the things of cause and effect, such as seeds and sprouts, are named only in reliance on the conventional truth, but not in the ultimate truth, because seeds and the like are not established in the ultimate truth, and because such falsities also appear in dreams and the like. Even when awake, it is seen that illusions and the like become causes and effects, but are not truly existent. Therefore, although things are pervaded by things such as cause and effect through the door of language, and possess their own nature, nevertheless, from that, they are not established as the nature of the ultimate truth, because the existence of what pervades does not necessarily establish what is to be pervaded. However, if what truly pervades the nature of things in relation to things, such as cause and effect, were to disappear, like illusions and the like, then the nature of those things would also be truly reversed and confused. Therefore, all these establishments of contradictions and the like, because they are able to enter Suchness, the wise ones, in order to show Suchness, and because the valid cognitions and the like that are conceived by non-Buddhists are said to be inconsistent with the pursuit of Suchness, they abandon them and compose treatises on the characteristics of correct valid cognition. Like some non-Buddhists, who want to establish that the self and other things are false Suchness, and want to eliminate the conventional establishments of omniscience, detachment, and the connection with karma and its results, they only do the opposite of the characteristics of valid cognition.
Tibetan
་དོ། །དེ་ཡང་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཡོངས་སུ་གནང་བ་ཁོ་ན་ཡིན་པས་དེའི་ཕྱིར་ཁོ་བོ་ཅག་ཚད་མའི་མཚན་ཉིད་རྣམ་པར་དག་ཅིང་དོན་དམ་པའི་རྗེས་སུ་མཐུན་པ་ཁས་ལེན་པ་ཉིད་དོ། །དེའི་ཕྱིར་འགལ་བ་ལ་སོགས་པའི་ཐ་སྙད་ཁས་བླངས་པ་ཙམ་གྱི་སྒོ་ནས་དངོས་པོའི་ངོ་བོ་ཁས་བླངས་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་མ་ངེས་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ཏེ། དེ་ཁས་བླངས་སུ་ཟིན་ཀྱང་དངོས་པོའི་ངོ་བོ་ཡང་དག་པ་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདིས་ནི་གལ་ཏེ་རྗེས་སུ་དཔག་པའི་འབྲེལ་པ་རབ་ཏུ་གྲུབ་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་མངོན་སུམ་ཚད་མར་ཁས་ལེན་ན་ནི་དེའི་ཚེ་དངོས་པོར་གྲུབ་པ་ཉིད་དེ། འདི་ལྟར་མངོན་སུམ་གྱི་ཚད་མའི་མཚན་ཉིད་ནི་རྟོག་པ་དང་བྲལ་ཞིང་མ་ནོར་བ་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །མ་ནོར་བའི་ཤེས་པས་གཏན་ལ་ཕབ་པའི་དངོས་པོའི་ངོ་བོ་ཉིད་དག་ཀྱང་ཇི་ལྟར་རྗེས་སུ་དཔག་པས་བསལ་བར་བྱ་ནུས། དེ་སེལ་ན་ནི་མངོན་སུམ་ལ་གནོད་པ་བྱས་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལ་གནོད་ན་ནི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཡང་ལེགས་པར་མི་གནས་པར་འགྱུར་རོ། །རྗེས་སུ་དཔག་པས་མངོན་སུམ་དེ་ཉིད་ལས་འབྲེལ་པ་ཐོབ་ནས་ཡང་དེ་ཉིད་ལ་གནོད་པ་བྱེད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ལས་རིགས་པ་གཞན་ཅི་ཞིག་ཡོད་པར་འགྱུར། འོན་ཏེ་མངོན་སུམ་དུ་གྲུབ་པའི་དོན་ལ་རྗེས་སུ་དཔག་པས་གནོད་པར་མི་བྱེད་ན་ནི་དེའི་ཚེ་ཐོབ་པར་བྱ་བ་ཐོབ་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་དངོས་པོར་སྨྲ་བ་རྣམས་ལེགས་པར་གནས་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ་ཞེས་སྨྲས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཡང་བསལ་བ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར་མངོན་སུམ་ནི་སློབ་དཔོན་རྣམས་ཀྱིས་རྣམ་པ་གཉིས་སུ་རྣམ་པར་ཕྱེ་སྟེ། རྣལ་འབྱོར་པ་རྣམས་ཀྱི་དང་ཕལ་པ་དག་གིའོ། །དེ་ལ་ཕལ་པ་དག་གི་མངོན་སུམ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་དོན་དམ་པ་པའི་དབང་དུ་བྱས་ནས་མ་ནོར་བ་ཞེས་མི་བྱའོ། །དེ་ལྟར་མ་ཡིན་ན་ཐམས་ཅད་རྣལ་འབྱོར་པ་ཁོ་ནར་འགྱུར་གྱི་ཚུ་རོལ་མཐོང་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །རྣལ་ འབྱོར་པའི་མངོན་སུམ་ལས་ཕལ་བའི་མངོན་སུམ་བྱེ་བྲག་ཡོད་པར་ཡང་མི་འགྱུར་བས་ཐ་སྙད་ཀྱི་སྒོ་ནས་རྨི་ལམ་ལ་སོགས་པ་བཞིན་དུ་ཇི་ལྟར་གྲགས་པའི་དོན་ལ་མི་སླུ་བ་ཙམ་ལས་དེ་མ་འཁྲུལ་པ་ཞེས་བྱ་བར་ཟད་དོ། །ཉན་ཐོས་ལ་སོགས་པའི་རྣལ་འབྱོར་པའི་མངོན་སུམ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་གང་ཟག་ལ་བདག་མེད་པ་ཙམ་མངོན་སུམ་དུ་བྱེད་པར་ཞུགས་པའི་ཕྱིར་དེ་ལ་མི་སླུ་བ་ཉིད་ཀྱིས་མངོན་སུམ་གྱི་ཚད་མ་ཡིན་གྱི། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་སྤྱོད་ཡུལ་གྱི་ཕྱིར་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །བཅོམ་ལྡན་འདས་རྣམས་ཁོ་ནའི་མངོན་སུམ་གང་ཡིན་པ
Chinese
如是。又，世尊唯是完全施与者，是故我等承认衡量之自性清净且符合胜义谛。是故，凡以仅是承认相违等名言之方式，而导致承认事物自性之过失者，彼唯是不确定，以虽已承认彼，然事物之真实自性未成立故。此谓，若为欲极度成立比量之关系，而承认现量为量，则彼时即是成立为事物，如是，现量之量之自性乃是离分别且无错乱。然以无错乱之识所决定之事物的自性，又如何能为比量所遣除耶？若遣除彼，则将成损害现量。若损害彼，则比量亦将不能善安住。比量从现量彼者获得关系后，又损害彼者，此更有何道理耶？然若比量不损害现量所成立之义，则彼时以所应得已得之故，事物论者唯是善安住，如是所说亦已遣除，如是，现量为诸论师分为二种，瑜伽士之与凡夫之。彼中，凡夫之现量为何，就胜义谛而言，不应称之为无错乱，若不如是，则一切皆将成瑜伽士，而非能见此岸者。瑜伽士之现量与凡夫之现量亦无差别，以名言之方式，如梦等般，唯是不欺惑如是所显现之义，除此之外，仅是彼不欺骗而已。声闻等瑜伽士之现量为何，以唯是趋入于现证人无我之故，于彼不欺惑即是现量之量，然非一切相之真如为行境之故。世尊等之现量为何，
Tibetan
་དེ་ནི་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་སྤྱོད་ཡུལ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དངོས་སུ་དེ་མི་སླུ་བ་ཁོ་ན་ཡིན་པས་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་དབང་དུ་བྱས་ཏེ་མ་ནོར་བ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཉིད་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ལ་མི་སླུ་བས་དངོས་སུ་མ་ནོར་བ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྣམས་ཀྱིས་ཆོས་ཐམས་ཅད་མཚན་ཉིད་མེད་པར་རབ་ཏུ་མཁྱེན་ཏོ། །རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་ཡེ་ཤེས་དེ་དངོས་པོ་ཉིད་དུ་ཐལ་བ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཡང་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ནང་དུ་འདུས་པའི་ཕྱིར་དེ་དག་གིས་མཚན་ཉིད་མེད་པ་ཉིད་དུ་མངོན་པར་རྫོགས་པར་སངས་རྒྱས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། འཕགས་པ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལས་ཇི་སྐད་དུ་མངོན་སུམ་གྱི་མཚན་ཉིད་ནི་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་ཡེ་ཤེས་ཡིན་ཏེ། དེ་ཡང་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་མཚན་ཉིད་མེད་པ་ཞེས་བྱ་བར་མངོན་པར་རྫོགས་པར་སངས་རྒྱས་སོ་ཞེས་གསུངས་པ་ལྟ་བུའོ། །དེ་ལ་མངོན་སུམ་གྱི་སྤྱོད་ཡུལ་གྱི་དོན་ཐ་སྙད་པ་རྨི་ལམ་ལ་སོགས་པ་བཞིན་དུ་བརྫུན་པར་སྣང་བ་ལ་ཡང་བྱིས་པ་རྣམས་ཀྱིས་དངོས་སུ་དོན་དམ་པ་པའི་ངོ་བོ་ལ་སོགས་པར་སྒྲོ་བཏགས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ལ་རྗེས་སུ་དཔག་པས་གནོད་པར་བྱེད་ཀྱི། མཐོང་བ་ལ་སོགས་པའི་དོན་ཐ་སྙད་ལ་ཡང་གནོད་པར་བྱེད་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་གང་ལ་མ་འཁྲུལ་པ་དེ་ནི་མངོན་སུམ་ཡིན་པས། དེ་ལ་རྗེས་སུ་དཔག་པས་གནོད་པ་མེད་དོ། །བདེན་པའི་ངོ་བོ་ལ་སོགས་པར་སྒྲོ་བཏགས་པ་གང་ལ་གནོད་པ་དེ་ནི་དེ་ལ་མ་འཁྲུལ་པ་མ་ཡིན་པས་མངོན་སུམ་ལ་སྐུར་བ་འདེབས་པར་ཐལ་བ་མ་ཡིན་ནོ། །རྗེས་སུ་ དཔག་པས་ཚུ་རོལ་མཐོང་བའི་མངོན་སུམ་ལས་འབྲེལ་པ་ཐོབ་ཀྱང་དོན་དམ་པ་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་དུ་ཐོབ་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཀྱང་ཀུན་རྫོབ་པ་ཁོ་ནར་ཡིན་ཏེ། ཕ་རོལ་མ་ཡིན་པ་མཐོང་བ་རྣམས་ཀྱིས་དངོས་པོའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡང་དག་པ་པ་མངོན་སུམ་དུ་སོ་སོར་མི་མྱོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་དངོས་པོ་རྣམས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀུན་རྫོབ་པ་ལ་ཡང་གནོད་པ་ནི་མི་བྱེད་ཀྱི། འོན་ཀྱང་དེ་ལ་བདེན་པའི་རྣམ་པ་ཉིད་དུ་སྒྲོ་བཏགས་པ་སེལ་བའི་ཕྱིར་རབ་ཏུ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་དངོས་པོར་སྨྲ་བ་དོན་མེད་པ་ལ་དོན་དུ་གྱུར་པར་མངོན་པའི་ང་རྒྱལ་ཅན་རྣམས་ཇི་ལྟར་ལེགས་པར་གནས་པ་ཞེས་བྱ་བར་འགྱུར། རྣམ་པ་གཅིག་ཏུ་ན་གལ་ཏེ་རྗེས་སུ་དཔག་པས་ཐ་སྙད་ཀྱི་སྒོ་ནས་མངོན་སུམ་ཁོ་ན་ལས་འབྲེལ་པ་ཐོབ་ནས་གནས་ཐོབ་པ་དང་ཤིང་གཉིས་
Chinese
那是因为一切种类的真如是行境，实际上它唯一不欺骗，因此就一切种类的真如而言是无误的。它本身不欺骗一切种类的真如，因此实际上是无误的。因此，诸佛薄伽梵们完全了知一切法无自性。一切相智的智慧也不是实体本身，那也是因为包含在一切法之中，因此他们以无自性而现证圆满正等觉。如圣《般若波罗蜜多经》中所说，现量的体性是一切相智的智慧，如是如来们以无自性而现证圆满正等觉。其中，现量行境的世俗谛，如梦等显现为虚假，但对于孩童们所认为的实体，胜义谛的自性等所作的增益，是以比量来破除的，但对于所见等世俗谛并不破除。因此，对于什么不迷惑，那即是现量，因此比量对它没有损害。对于真实的自性等所作的增益，对比量所破除的，那不是对它不迷惑，因此不是过分指责现量。比量虽然从能见此岸的现量中获得关联，但并不是获得胜义谛的自性。然而仅仅是世俗谛，因为能见彼岸者们并不亲自领受实体的自性，真实者现量。因此，对于事物自性的世俗谛也不损害，然而仅仅是为了消除对它的真实相的增益而极力成立。因此，对于那些说事物，对于无意义的事物显现为有意义的傲慢者们，如何能说是善妙安住呢？另一方面，如果比量通过名言的方式仅仅从现量中获得关联而获得安住，以及两棵树
English
That is because the suchness of all kinds is the object of experience, and in reality, it alone does not deceive. Therefore, in terms of the suchness of all kinds, it is unerring. It itself does not deceive the suchness of all kinds, so in reality, it is unerring. Therefore, the Buddhas, the Bhagavat, fully know all dharmas to be without characteristics. The wisdom of all aspects is not itself an entity either, that is also because it is included within all dharmas, therefore they manifestly and completely awaken to perfect enlightenment as without characteristics. As it is said in the noble Prajñāpāramitā Sutra, the characteristic of direct perception is the wisdom of all aspects, thus the Tathagatas manifestly and completely awaken to perfect enlightenment as without characteristics. Among these, the conventional truth of the object of direct perception, such as dreams, appears as false, but for whatever children impute as entities, such as the nature of ultimate truth, it is refuted by inference, but it does not harm the conventional truth such as what is seen. Therefore, whatever one is not mistaken about, that is direct perception, therefore inference does not harm it. Whatever is harmed by inference is the imputation of a true nature, etc., that is not what one is not mistaken about, therefore it is not an over-accusation of direct perception. Although inference obtains a connection from the direct perception of seeing this shore, it does not obtain the nature of ultimate truth. However, it is only conventional truth, because those who see the other shore do not personally experience the nature of entities, the real one, directly. Therefore, it does not harm even the conventional truth of the nature of things, but it only strives to establish it in order to eliminate the imputation of it as a true aspect. Therefore, for those who speak of things, for those arrogant ones who appear to have meaning in meaningless things, how can it be said that they abide well? On the other hand, if inference obtains a connection only from direct perception through the way of terms and obtains a dwelling, and two trees