Tibetan
་དཔེར་ན་རྫ་མཁན་ནི་རྡུལ་ཕྲ་རབ་ཀྱི་ཚོགས་ཀྱི་འཇིམ་པ་གཅིག་ལས། ལག་པ་དང༌། དབྱི་གུ་དང༌། ཆུ་དང༌། སྐུད་པའི་རྩོལ་བ་སྦྱོར་བས་སྣོད་སྣ་ཚོགས་དག་བྱེད་དོ། །བློ་གྲོས་ཆེན་པོ་དེ་བཞིན་དུ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ཀྱང་རྫ་མཁན་བཞིན་དུ་ཆོས་བདག་མེད་པ། ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མཚན་ཉིད་རྣམ་པར་ལོག་པ་དེ་ཉིད་ཐབས་དང་ཤེས་རབ་ལ་མཁས་པའི་ཚུལ་སྣ་ཚོགས་ཀྱི་སྒོ་ནས་ཡི་གེ་དང་ཚིག་ཐ་དད་པས་སྙིང་པོར་ཉེ་བར་བསྟན་པའམ། བདག་མེད་པར་ཉེ་བར་བསྟན་པས་སྟོན་པར་མཛད་དོ་ཞེས་གསུངས་སོ། །དེ་ཁོ་ན་ཉིད་འདི་ཡང་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་བརྗོད་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ཡང་ཐ་སྙད་ཀྱི་ དབང་གིས་འདུས་བྱས་མ་ལུས་པའི་ཆོས་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་འདུས་བྱས་ཞེས་བྱ་བར་ཡང་ཐ་སྙད་གདགས་ལ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་བྱུང་ཡང་རུང༌། མ་བྱུང་ཡང་རུང༌། དུས་ཐམས་ཅད་དུ་གནས་པའི་ཕྱིར་འདུས་མ་བྱས་ཞེས་བྱ་བར་ཡང་སྟོན་ཏོ། །དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ནི་ངོ་བོ་ཐམས་ཅད་ལས་འདས་པའི་མཚན་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དེ་གཉི་གའི་ངོ་བོ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ། །གདོན་མི་ཟ་བར་དེ་ལྟ་བུ་ཡིན་པར་ཁོང་དུ་ཆུད་པ་སྟེ། དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་ཁྱེད་ཀྱི་གཞུང་ལུགས་ཀྱིས་འདུས་མ་བྱས་དངོས་པོར་ཇི་ལྟར་འགྱུར། གང་གིས་ན་འདི་འདུས་མ་བྱས་ཞེས་ཀྱང་བྱ་སྟེ། ཁྱེད་ནི་འདུས་བྱས་ཁོ་ན་དངོས་པོ་ཉིད་དུ་འདོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འཕགས་པ་དཀོན་མཆོག་འབྱུང་གནས་ལས་ཀྱང༌། མི་གང་དེ་བཞིན་ཉིད་དག་འདུས་བྱས་དང༌། །གཉིས་པ་འདུས་མ་བྱས་དང་རྣམ་གཉིས་སུ། །སྨྲ་བ་བདེ་བར་གཤེགས་པས་ཆོས་བཤད་པ། །དེ་དག་རྟོགས་པར་བྱ་ཕྱིར་སྤྲོ་བ་མིན། །ཞེས་གསུངས་སོ། །དེ་ལྟ་བས་ན་འདི་ལྟ་སྟེ། འདུས་བྱས་དང་འདུས་མ་བྱས་ཀྱི་དངོས་པོར་འཛིན་པ་འདི་ནི་མཐར་འཛིན་པ་ཡིན་ནོ། །ཡང་ན་ཉན་ཐོས་དང་རང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྤྱོད་ཡུལ་དངོས་པོའི་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་དབང་དུ་མཛད་ནས་བྱིས་པ་རྣམས་སྐྲག་པའི་གནས་ཡོངས་སུ་སྤང་བའི་ཆེད་ཁོ་ནར་འཕགས་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྤྱོད་ཡུལ་དངོས་པོར་ཡོད་དོ་ཞེས་གསུངས་ཀྱི། སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ཡེ་ཤེས་འཇིག་རྟེན་ལས་ཤིན་ཏུ་འདས་པའི་སྤྱོད་ཡུལ་དོན་དམ་པ་པའི་དངོས་པོའི་རང་གི་མཚན་ཉིད་ནི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེའི་ཡུལ་ནི་ཆོས་ཐམས་ཅད་སྐྱེ་བ་མེད་པ་དང༌། འགག་པ་མེད་པ་ལ་སོགས་པ་ཡིན་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཡོད་པ་དང་མེད་པའི་ཕྱོགས་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་སྐད་དུ་མདོ་ལས་ཀྱང༌། འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་ཡེ་ཤེས་གང་ཞེ་ན། ཉན་ཐོས་དང་རང་སངས་རྒྱས་རང
Chinese
例如，陶工从微细尘埃的集合体的泥土中，通过手、转轮、水和线的劳作结合，制作出各种各样的器皿。同样，大智慧者如来们也像陶工一样，将无自性的法，一切法自性颠倒的法性，以方便和智慧善巧的各种方式，用不同的文字和词语，以接近其精髓的方式，或者以接近无我的方式来开示。如是说。此真如，虽然不是在一切情况下都可以言说的，但由于名言的缘故，是所有有为法的法性，因此也可以安立为“有为”。如来们出现也好，不出现也好，因为它恒时存在，所以也开示为“无为”。此真如是超越一切自性的自性，因此也不是二者的自性。毫无疑问地要理解它是这样的。如果不是这样，按照你们的宗义，无为如何成为实有？因为你们认为有为才是实有。圣者宝生经中也说：何人将真如，分为有为与，无为二种性，善逝说此法，非为令彼悟。如是说。因此，像这样执着于有为和无为的实有，是边执。或者，声闻和独觉的行境，是就实有的自相而言的，仅仅是为了使孩子们远离恐惧之处，才说圣者的智慧的行境是实有的。但佛和菩萨的智慧是远远超越世间的行境，胜义谛的实有自性是不存在的，因为它的对境是一切法无生、无灭等等，因此远离有和无的边。如是经中也说：何为出世间慧？即声闻和独觉自
English
For example, a potter, from a single mass of clay composed of collections of minute particles, through the combination of the labor of hands, wheel, water, and string, makes various kinds of vessels. Likewise, the Tathagatas, the great wise ones, like potters, teach the Dharma of no-self, the very nature of all Dharmas being completely reversed, through various skillful means of method and wisdom, with different letters and words, in a way that approaches the essence, or in a way that approaches no-self. Thus it is said. This Suchness, although it is not to be expressed in all ways, yet because of the power of convention, it is the nature of all conditioned phenomena, therefore it is also designated as 'conditioned.' Whether the Tathagatas appear or do not appear, because it exists at all times, it is also taught as 'unconditioned.' This Suchness is the nature that transcends all entities, therefore it is not the entity of either of the two. Without a doubt, it must be understood to be like that. If it is not like that, according to your system, how can the unconditioned become a real entity? Because you assert that only the conditioned is a real entity. Also, in the Noble Jewel Source Sutra it says: 'Whoever divides Suchness, into two kinds, conditioned and unconditioned, the Sugata teaches this Dharma, not for the sake of making them understand.' Thus it is said. Therefore, like this, holding onto the reality of the conditioned and the unconditioned is an extreme clinging. Or, the sphere of activity of the Hearers and Solitary Buddhas is in terms of the self-nature of reality, and it is said that the sphere of activity of the wisdom of the noble ones is real only for the sake of completely abandoning the place of fear for children. But the wisdom of the Buddhas and Bodhisattvas is a sphere of activity that is far beyond the world, and the self-nature of the ultimate reality is not existent, because its object is all Dharmas without arising, without ceasing, and so forth, therefore it is free from the extremes of existence and non-existence. As it is said in the Sutra: 'What is transcendent wisdom? It is the self of the Hearers and Solitary Buddhas.'