English
It is like this. Mahamati, if asked how the world abides in existence, it is like this: the world arises from causes and conditions that are without cause, not from causes and conditions that are with cause. It is said to arise from existence, not from non-existence. Mahamati, when he speaks like this, things and causes and conditions, and the world, are also said to be existence without cause. Mahamati, if asked how it abides in non-existence, it is like this: having acknowledged desire, hatred, and delusion, one also imagines that desire, hatred, and delusion do not exist. Mahamati, what is the difference between not acknowledging things as existent because they are devoid of the characteristics of things, and the Shravakas and Pratyekabuddhas not acknowledging desire, hatred, and delusion? Mahamati, which one completely destroys? Mahamati asked: World Honored One, which one acknowledges desire, hatred, and delusion without acknowledging them? The World Honored One said: Mahamati, it is good, very good that you understand it in this way. Mahamati, this not only completely destroys desire, hatred, and delusion from the perspective of existence and non-existence, but also completely destroys Shravakas, Pratyekabuddhas, and Buddhas, and after speaking extensively in this way, Mahamati, I from here
Tibetan
་ཀུན་བརྟགས་པའི་ངོ་བོས་དབེན་པས། འགྲོ་བ་རྣམ་པར་དབེན་མཐོང་བ། །ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཉེ་བར་བརྗོད་པའི་ཕྱིར་འགལ་བ་མེད་དོ་ཞེས་ཟེར་བ་དེ་དག་གིས་ཀུན་བརྟགས་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་འདི་ཅི་ཡིན་པ་བརྗོད་དགོས་སོ། །གལ་ཏེ་ཚད་མས་གནོད་ཀྱང་བྱིས་པ་རྣམས་ཀྱིས་བདེན་པར་བཟུང་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། གལ་ཏེ་དེ་ལྟ་ན་ནི་འགྲོ་བ་ཐམས་ཅད་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུ་དོན་དམ་པར་མ་སྐྱེས་པ་ལ་བྱིས་པ་རྣམས་ཀྱི་སྐྱེ་བ་ལ་སོགས་པ་དོན་དམ་པར་ཡོད་པ་ཉིད་དུ་སྒྲོ་བཏགས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཡང་འོག་ནས་འབྱུང་བའི་ཚད་མས་གནོད་པའི་ངོ་བོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཀུན་བརྟགས་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་དོ་ཞེས་བྱ་བར་ཅི་སྟེ་མི་བཟུང༌། དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་ཕྱིའི་དོན་ཡང་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བརྟགས་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་གསུངས་ཀྱི། དོན་དམ་པར་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་ཡང་ཅིའི་ཕྱིར་རྣམ་པར་མི་བཤད། འོན་ཏེ་ཚད་མས་གནོད་པའི་ཕྱིར་དེ་ལྟར་རྣམ་པར་བཤད་པར་མི་བྱའོ་ཞེ་ན། དེའི་ཚེ་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ལ་ཡང་དེ་ལྟ་དེ་ལྟར་བཤད་པར་མི་བྱ་སྟེ། དེ་ཡང་ཕྱིའི་དོན་བཞིན་དུ་ཚད་མས་གནོད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་ཚད་མ་འགའ་ཞིག་གིས་རྣམ་པར་ཤེས་པ་དངོས་པོ་ཡོད་པར་ཡང་དག་པར་གྲུབ་པར་གྱུར་ན་ནི་དེའི་ཚེ་རྣམ་པ་གཉིས་ཁོ་ན་ཀུན་བརྟགས་པ་ཡིན་གྱི། གཞན་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་རྣམ་བར་བཤད་པ་བཟང་པོར་འགྱུར་བ་ཞིག་ན་དེ་ཡང་མ་གྲུབ་བོ་ཞེས་བསྟན་པར་བྱའོ། །དེའི་ཕྱིར་འགྲོ་བ་ཇི་སྐད་བཤད་པའི་ཀུན་བརྟགས་པའི་ ངོ་བོས་དབེན་པར་ནི་ཁོ་བོ་ཅག་ཀྱང་འདོད་པ་ཉིད་པས་འདི་ནི་གྱི་ནའོ། །འདིས་ནི་འཕགས་པ་དགོངས་པ་ངེས་པར་འགྲེལ་པ་ལས། བྱམས་པ་གཞན་གྱི་དབང་གི་མཚན་ཉིད་དང༌། ཡོངས་སུ་གྲུབ་པའི་མཚན་ཉིད་ལ་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་ཉིད་དང་རྣམ་པར་བྱང་བ་ཀུན་བརྟགས་པའི་མཚན་ཉིད་དང་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་གཏན་བྲལ་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་དེ་ལ་མི་དམིགས་ཏེ། འདི་ནི་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་མཚན་ཉིད་མཐའ་དག་ཅེས་བྱའོ་ཞེས་གསུངས་པ་གང་ཡིན་པ་འདི་ཡང་བསལ་བ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལ་ཡང་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་ཡང་དག་པར་གཞན་གྱི་དབང་གི་མཚན་ཉིད་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀུན་རྫོབ་པ་དག་ལ་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པར་བྱེད་པ་ཉིད་དང༌། འཁོར་བར་ཀུན་ཏུ་སྦྱོར་བར་བྱེད་པ་ཉིད་དང༌། གཉེན་པོའི་གགས་བྱེད་པ་ཉིད་དང་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ཀྱི་གགས་མི་བྱེད་པ་ཉིད་ལ་སོགས་པ་ཡང་དག་པར་སྒྲོ་བཏགས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་དེ་དག་ལ་ཀུན་བརྟགས་པའི་མཚན་ཉི
Chinese
由于远离了遍计所执的自性，见到众生是完全远离的。为了接近说“是”的缘故，没有相违。”那些说这些话的人，必须说遍计所执的自性是什么。如果说：“即使被量所损害，也被孩子们认为是真实的。”如果那样，那么对于一切众生如幻化般，并非真实产生的，孩子们将生等执著为真实存在，这也被将要出现的量所损害的自性，为什么不认为是遍计所执的自性呢？如果不是那样，那么外境也被薄伽梵说为以遍计所执的自性而空，为什么不分别说为并非是胜义谛呢？如果说：“因为被量所损害，所以不那样分别说。”那么，对于识，也不应那样那样地说，因为那也如外境一样，是被量所损害的缘故。如果某些量真实成立识是实有，那么那时只有二种是遍计所执，不是其他的，如果这样分别说成为好的话，那么也应显示那也没有成立。因此，对于众生如前所说的远离遍计所执的自性，我们也是这样认为的，这又怎么样呢？这否定了圣者《解深密经》中所说：“慈氏，依他起性和圆成实性，与一切染污和清净，完全远离遍计所执的自性，那是不见的，这是所有空性的相。”因为对于此，贪等真实地依他起的自性，一切染污的自性，在世俗谛中，一切染污的自性，以及一切系缚于轮回的自性，以及障碍对治的自性，以及不障碍不相顺品的自性等，凡是真实增益的，对于那些是遍计所执的相。
English
Because it is devoid of the nature of complete imputation, seeing beings as completely separated. In order to closely say "is," there is no contradiction." Those who say these words must say what the nature of complete imputation is. If you say, "Even if it is harmed by measurement, it is also regarded as true by children." If that is the case, then for all beings, like illusions, not truly produced, children's clinging to birth etc. as truly existing, this is also the nature of being harmed by the measurement that will appear later, why not regard it as the nature of complete imputation? If it is not so, then the external object is also said by the Blessed One to be empty by the nature of complete imputation, why not separately say that it is not the ultimate truth? If you say, "Because it is harmed by measurement, it should not be separately said like that." Then, for consciousness, it should not be said like that either, because that is also like the external object, because it is harmed by measurement. If some measurement truly establishes that consciousness is truly existent, then at that time only two are completely imputed, not others, if it becomes good to separately say like this, then it should also be shown that that is not established either. Therefore, for beings, as previously said, being separated from the nature of complete imputation, we also think so, what about this? This negates what is said in the Holy *Saṃdhinirmocana Sūtra*: "Maitreya, the characteristic of other-dependence and the characteristic of perfect accomplishment, with all defilement and purification, completely separated from the nature of complete imputation, that is not seen, this is the characteristic of all emptiness." Because for this, attachment etc. are truly the nature of other-dependence, the nature of all defilement, in conventional truth, the nature of all defilement, and the nature of all bondage to samsara, and the nature of obstructing antidotes, and the nature of not obstructing non-concordant qualities etc., whatever is truly augmented, for those are the characteristics of complete imputation.
Tibetan
ད་ཡིན་ནོ། །རྣལ་འབྱོར་པའི་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པ་ཉིད་དུ་ཡོངས་སུ་གྲུབ་པས་ཡོངས་སུ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་ཡོངས་སུ་གྲུབ་པའི་མཚན་ཉིད་ཡིན་པ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཕྱོགས་དང་མཐུན་པ་རྣམ་པར་བྱང་བ་རྣམས་ལ་ཡང་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ངེས་པར་འཇོམས་པར་བྱེད་པ་ཉིད་དང༌། མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ལས་ཡང་དག་པར་སྦྱོར་བ་ཉིད་ལ་སོགས་པ་ཡང་དག་པར་དངོས་པོའི་ཆོས་ཉིད་དུ་སྒྲོ་བཏགས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་དེ་དག་ལ་ཀུན་བརྟགས་པའི་མཚན་ཉིད་ཡིན་ནོ། །ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་རང་བཞིན་གྱིས་འོད་གསལ་བ་ལ་དོན་དམ་པར་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་ལ་སོགས་པ་མི་སྲིད་པས་ངོ་བོ་འདི་གཉི་ག་ཡང་ཀུན་བརྟགས་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ཆོས་ཡིན་པར་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་དང༌། རྣམ་པར་བྱང་བའི་ཆོས་རྣམས་ལ་མི་སྲིད་པ་ཉིད་དོ། །ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་དང་རྣམ་པར་བྱང་བའི་ཆོས་འདི་དག་ཐམས་ཅད་ནི་དོན་དམ་པར་སྐྱེ་བ་མེད་པར་རོ་གཅིག་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཀྱང་དབྱེ་བ་མི་རིགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བས་ན་ཡང་དག་པར་ན་གཉི་ག་ཡང་སྟོང་པ་ཡིན་ལ། ཡང་དག་པའི་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ན་གཉི་ག་ཡང་གནས་པའི་ཕྱིར་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་དང་རྣམ་པར་བྱང་བའི་ཕྱོགས་མེད་པའི་ཉེས་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། འཕགས་པ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ཉིས་སྟོང་ལྔ་བརྒྱ་པ་ལས། ཇི་སྐད་དུ་རབ་ཀྱི་རྩལ་གྱིས་རྣམ་པར་གཞོན་པ། གཟུགས་ནི་འདོད་ ཆགས་ཀྱི་ཆོས་ཅན་ཡང་མ་ཡིན་ལ། འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བའི་ཆོས་ཅན་ཡང་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་བཞིན་དུ་ཚོར་བ་དང༌། འདུ་ཤེས་དང༌། འདུ་བྱེད་དང༌། རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཡང་འདོད་ཆགས་ཀྱི་ཆོས་ཅན་ཡང་མ་ཡིན་ལ། འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བའི་ཆོས་ཅན་ཡང་མ་ཡིན་ནོ། །གཟུགས་དང༌། ཚོར་བ་དང༌། འདུ་ཤེས་དང༌། འདུ་བྱེད་དང༌། རྣམ་པར་ཤེས་པ་རྣམས་ཀྱི་འདོད་ཆགས་མ་ཡིན་པའི་ཆོས་ཉིད་དང༌། འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བ་མ་ཡིན་པའི་ཆོས་ཉིད་གང་ཡིན་པ་འདི་ནི་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་བཞིན་དུ་གཟུགས་ནི་ཞེ་སྡང་གི་ཆོས་ཅན་ཡང་མ་ཡིན་ལ། ཞེ་སྡང་མེད་པའི་ཆོས་ཅན་ཡང་མ་ཡིན། གཏི་མུག་གི་ཆོས་ཅན་ཡང་མ་ཡིན་ལ། གཏི་མུག་མེད་པའི་ཆོས་ཅན་ཡང་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་བཞིན་དུ་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་བར་གྱི་གཏི་མུག་མ་ཡིན་པའི་ཆོས་ཉིད་དང༌། གཏི་མུག་དང་བྲལ་བ་ཡང་མ་ཡིན་པའི་ཆོས་ཉིད་གང་ཡིན་པ་འདི་ནི་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ཡིན་ནོ། །རབ་ཀྱི་རྩལ་གྱིས་རྣམ་པར་གནོན་པ་གཟུགས་ནི་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་དང༌། རྣམ་པར་བྱང་བར་འགྱུར་བ་མེད་དོ། །དེ་བཞིན་དུ་ཚོར་བ་དང
Chinese
确实如此。瑜伽行者的世俗谛中，以不颠倒的方式完全成立，因为完全成立的缘故，是完全成立的自性，与菩提分相应的清净者们，也必定能摧毁不顺品，以及从涅槃中真实结合等等，凡是真实地执著于事物自性的，那就是对他们的遍计所执性。法界自性光明，在胜义谛中不可能有遍一切烦恼等，因此这两种体性也是遍计所执性的法，对于遍一切烦恼和清净之法是不可能的。所有这些遍一切烦恼和清净之法，在胜义谛中是无生的，以同一体性，也不应加以区分。因此，在真实中，两者都是空性的，在真实的世俗谛中，两者都存在，因此没有遍一切烦恼和清净的过失。如《圣妙吉祥真实名经》中所说：正如以智慧之力而显年轻，色不是贪欲的法性，也不是离贪欲的法性。同样，受、想、行、识也不是贪欲的法性，也不是离贪欲的法性。色、受、想、行、识的非贪欲法性和非离贪欲法性，这就是般若波罗蜜多。同样，色不是嗔恚的法性，也不是无嗔恚的法性；不是愚痴的法性，也不是无愚痴的法性。同样，直到识的非愚痴法性和非离愚痴法性，这就是般若波罗蜜多。以智慧之力而调伏，色不会变成遍一切烦恼和清净。同样，受和
English
Indeed, it is so. In the conventional truth of a yogi, it is perfectly established in a non-inverted manner, and because it is perfectly established, it is the characteristic of being perfectly established. Those who are purified in accordance with the aspects of enlightenment will certainly destroy the opposing factors, and whatever is truly attributed to the nature of things, such as truly uniting from nirvana, is the nature of imputation for them. Since it is impossible for the dharmadhatu to be naturally luminous and all-pervasively afflicted in the ultimate truth, both of these entities are also the dharma of the imputed nature, and it is impossible for all-pervasive afflictions and purified dharmas. All of these all-pervasive afflictions and purified dharmas are unborn in the ultimate truth, and because of their single essence, they should not be distinguished. Therefore, in reality, both are empty, and in the true conventional truth, both exist, so there is no fault of being without all-pervasive afflictions and purification. As it is said in the Two Thousand Five Hundred Verse Perfection of Wisdom: "Just as one is youthful by the power of intelligence, form is neither of the nature of desire nor of the nature of being without desire. Likewise, feeling, perception, formation, and consciousness are neither of the nature of desire nor of the nature of being without desire. The nature of form, feeling, perception, formation, and consciousness that is not desire and the nature that is not without desire is the Perfection of Wisdom. Likewise, form is neither of the nature of hatred nor of the nature of being without hatred; it is neither of the nature of delusion nor of the nature of being without delusion. Likewise, the nature of non-delusion and the nature of non-separation from delusion up to consciousness is the Perfection of Wisdom. Subduing with the power of intelligence, form does not become all-pervasively afflicted and purified. Likewise, feeling and