Tibetan
ས་དངོས་པོའི་གནས་མི་ཐོད་ལ། ཐ་སྙད་ཀྱི་བདེན་པར་ནི་དངོས་ པོ་གཉི་ག་ཡང་གནག་རྫིའི་ཆུང་མ་ཡན་ཆད་ལ་གྲགས་པ་ཉིད་དོ། །སེམས་ཙམ་དུ་གསུངས་པའི་འབྲས་བུ་ནི་གཞན་གྱིས་ཀུན་བརྟགས་པ་བྱེད་པ་པོ་དང་ཟ་བ་པོ་དགག་པ་ཡིན་ཏེ། ཐ་སྙད་དུ་ཡང་སེམས་ལས་མ་གཏོགས་པའི་བྱེད་པ་པོ་ལ་སོགས་པ་གཞན་རབ་ཏུ་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡང་ན་སེམས་ནི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཆོས་ཐམས་ཅད་ལ་ལྟོས་ནས་སེམས་གཙོ་བོར་བསྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །གང་ཡང༌། དོན་ཡོད་མ་ཡིན་སེམས་ཉིད་དེ། །ཞེས་བྱ་བ་དང༌། དེ་བཞིན་དུ། བག་ཆགས་ཀྱིས་ནི་དཀྲུགས་པའི་སེམས། །དོན་དུ་སྣང་བར་རབ་ཏུ་འབྱུང༌། །ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་པ་དེར་ཡང་རྣམ་པ་མེད་པའི་སེམས་ཀྱིས་ཇི་ལྟར་ཡང་ཡུལ་འཛིན་པར་མི་རུང་བས་དེའི་ཕྱིར་གདོན་མི་ཟ་བར་དེ་རྣམ་པ་དང་བཅས་པ་ཉིད་དུ་ཁས་བླང་དགོས་སོ། །དེ་བས་ན་སེམས་ཀྱི་རྣམ་པ་ལས་མ་གཏོགས་པ་དོན་གྱི་རྣམ་པ་མི་སྣང་བའི་ཕྱིར་དེ་བཀག་པས་སེམས་རྣམ་པ་དང་བཅས་པ་ཉིད་དུ་བསྟན་པ་འབའ་ཞིག་ཏུ་ཟད་ཀྱི། དེ་ལས་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་མེད་པར་རྟོགས་པར་འགྱུར་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ཡང་ན་བདག་ལ་སོགས་པ་ཡོད་པ་ལ་སོགས་པར་བསྟན་པ་བཞིན་དུ་དེ་ལྟ་བུས་འདུལ་བའི་སྐྱེ་བོ་ལ་ལྟོས་ནས་སྨན་པ་རྣམས་ནད་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་གསོ་བར་བྱེད་པ་དང་འདྲ་བར་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྣམས་ཀྱི་ཆོས་བཤད་པ་སྣ་ཚོགས་རབ་ཏུ་འཇུག་སྟེ། དེ་སྐད་དུ་འཕགས་པ་ལང་ཀར་གཤེགས་པ་ལས་ཀྱང༌། ནད་པ་དང་ནི་ནད་པ་ལ། །སྨན་པས་རྫས་བྱིན་ཇི་ལྟ་བར། །དེ་བཞིན་སངས་རྒྱས་སེམས་ཅན་ལ། །སེམས་ཙམ་ཉིད་དུ་གསུངས་པ་ཡིན། །ཞེས་གསུངས་སོ། །གཞན་དག་ལ་སླུ་བ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་བུས་འདུལ་བའི་སྐྱེ་བོ་ལ་ཕན་པ་དང་བདེ་བ་ཐོབ་པར་བྱེད་པས་བཤད་པ་དོན་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཕ་རོལ་ལ་གཅིག་ཏུ་ཕན་པ་ཉིད་བདེན་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྣམས་ལ་བརྫུན་གསུང་བ་ཡང་མི་མངའ་སྟེ། ཇི་སྐད་དུ། སླུ་དང་ལྡན་པ་བདེན་མ་ཡིན། །དོན་གྱི་དགོངས་པ་མེད་པའང་མིན། །གཞན་ལ་གཅིག་ཏུ་ཕན་པ་བདེན། །ཕན་པ་མེད་ཕྱིར་ཅིག་ཤོས་མིན། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟ་བུའོ་ཞེས་བརྗོད་དོ། །དེ་ལྟར་ན་ཀུན་ རྫོབ་ཏུ་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་ཡང་ཡོད་དམ། སེམས་ཙམ་ཉིད་ཀྱང་བླ་སྟེ། ཐེ་ཚོམ་མེད་པར་དངོས་པོའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡང་དག་པ་ཕྲ་རབ་ཀྱང་སྒྲུབ་པར་འགྱུར་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ལྟ་བུའི་ཡིད་ཆེས་པའི་བཀའ་ནི་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་མེད་དོ། །འཕགས་པ་དཀོན་མཆོག་སྤྲིན་ལས། རིགས་ཀྱི་བུ་གལ་ཏེ་དོན་དམ་པ་མེད་པར་གྱུར་ན་ཚངས་པར་སྤྱོད་པ་དོན་མེད་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་གསུངས་པ་གང་ཡིན་པ་འདི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནམ་ཞེ་ན། དེ་ནི་རིགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། གང་ལ་འདི་ཁུངས་སུ་འགྱུར་བའི་དོན་དམ་པ་སུ་ཞིག་སྤོང་བར་བྱེད། མདོའི་དོན་ནི་འདི་ལྟར་འདི་ནི་གང་ཟག་དང་ཆོས་ལ་བདག་མེད་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དོན་དམ་པའི་སྒྲར་དགོངས་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ནི་ཡེ་ཤེས་དམ་པའི་སྤྱོད་ཡུལ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང༌། བདག་ཉིད་རིགས་པ་དང་ལྡན་པ་ཉིད་ཀྱིས་དམ་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་དེ་ཡང་མེད་ན་ནི་དེའི་ཚེ་ཆོས་དང་གང་ཟག་དག་ཇི་ལྟར་བྱིས་པའི་སྐྱེ་བོ་ལ་གྲགས་པའི་བདག་ཉིད་དུ་ཡོད་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་སྐྱེ་བོ་ཐམས་ཅད་བཙལ་བ་མེད་པར་དང་པོ་ཉིད་ནས་དེ་ཁོ་ན་མཐོང་བར་འགྱུར་བས་དེ་ཁོ་ན་རྟོགས་པར་འདོད་པ་རྣམས་ཀྱི་འབད་པ་དོན་མེད་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་པར་གསལ་རབ་པ་ཉིད་པས་འདི་ནི་ཁུངས་སུ་མི་རུང་ངོ། །འོ་ན་ནི་འཕགས་པ་དཀོན་མཆོག་བརྩེགས་པ་ལས། འོད་སྲུངས་གང་ཟག་ཏུ་ལྟ་བ་རི་རབ་ཙམ་ནི་བླའི། མངོན་པའི་ང་རྒྱལ་ཅན་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་ལྟ་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་པ་གང་ཡིན་པ་འདི་དང་ཇི་ལྟར་འགལ་བར་མི་འགྱུར་ཞེ་ན། འདི་དང་ཡང་མི་འགལ་བ་ཉིད་དེ། གང་ཞིག་དངོས་པོ་རྣམས་དོན་དམ་པར་ཡོད་པར་ཁས་བླངས་ན་ཡང་དེ་དག་མེད་པར་རྟོག་པར་བྱེད་ཅིང་འདི་ལྟར་གང་དག་གཞིག་པའི་ཕྱིར་སྟོང་པ་ཉིད་བསྟན་པའི་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་ནི་ཡང་དག་པར་ཡོད་པ་ཁོ་ནའོ་སྙམ་དུ་རྟོགས་པར་བྱེད་པ་དེ། དེ་དག་སྔར་ཡོད་པར་ཡོངས་སུ་བརྟགས་ནས་ཕྱིས་མེད་པར་ཡོངས་སུ་འཛིན་ན་ཡོད་པ་དང༌། མེད་པའི་མཐར་ལྷུང་བའི་ཕྱིར་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་དོན་མཐའ་གཉིས་དང་བྲལ་བ་སྤྲོས་པ་མ་ལུས་པ་ཉེ་བར་ཞི་བ་ཁོང་དུ་མ་ཆུད་པས་མངོན་པའི་ང་རྒྱལ་ཅན་ཞེས་བྱའོ། །དེའི་ཕྱིར་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ལྟ་བ་དེ་བཀག་ པས་དོན་དམ་པ་ཡོད་པ་དང་མེད་པ་ལ་སོགས་པ་སྤྲོས་པའི་དྲ་བ་མཐའ་དག་དང་བྲལ་བ་རྟོགས་པ་ཁོ་ན་ལ་སྦྱོར་བར་མཛད་པ་ཡིན་ནོ། །འདི་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཉིད་ཀྱིས་མདོ་གཞན་དག་ལས་ངེས་པར་མཛད་དེ། འཕགས་པ་ལང་ཀར་གཤེགས་པ་ལས་ཇི་སྐད་དུ་བློ་གྲོས་ཆེན་པོ་འཇིག་རྟེན་འདི་ནི་གཉིས་ལ་གནས་པ་སྟེ། འདི་ལྟ་སྟེ། ཡོད་པ་ཉིད་ལ་གནས་པ་དང༌། མེད་པ་ཉིད་ལ་གནས་པ་ཡོད་པ་དང༌། མེད་པ་ལ་འདུན་པའི་ལྟ་བར་ལྷུང་བ་ནི་ངེས་པར་མི་འབྱུང་བ་ལ་ངེས་པར་འབྱུང་བའི་བློ་
Chinese
地的实物处不触及，但在名言的谛实中，两个实物乃至牧童的妻子都为人所知。唯心论中所说的果，是为了遮止他人所作的遍计所执和能食者，因为在名言中，除了心之外的作者等其他是极不成立的缘故。或者，心是一切法的前导，因此相对于一切法，心是作为主要而被成立的缘故。任何，义有非心性。（藏文：དོན་ཡོད་མ་ཡིན་སེམས་ཉིད་དེ།）同样地，由习气所搅动的心，显现为义。（藏文：བག་ཆགས་ཀྱིས་ནི་དཀྲུགས་པའི་སེམས། དོན་དུ་སྣང་བར་རབ་ཏུ་འབྱུང༌།）等等所说，在那里没有相的心无论如何也不能执持境，因此必定无疑地必须承认它是具有相的。因此，除了心的相之外，义的相不显现的缘故，遮止它，仅仅是显示心是具有相的，而不是由此而证悟到外境不存在。或者，如同显示我等存在等一样，对于如此调伏的众生，如同医生们医治病人一样，诸佛薄伽梵的说法多种多样地进入，如是《圣楞伽经》中也说：病人与病人，医生给药如是，如是佛对有情，说唯心性。（藏文：ནད་པ་དང་ནི་ནད་པ་ལ། སྨན་པས་རྫས་བྱིན་ཇི་ལྟ་བར། དེ་བཞིན་སངས་རྒྱས་སེམས་ཅན་ལ། སེམས་ཙམ་ཉིད་དུ་གསུངས་པ་ཡིན།）这样说了。对于其他人也不是欺骗。因为以如此调伏的众生获得利益和安乐，所以说法是有意义的。因为仅仅利益他者才是真实的，所以薄伽梵们也没有说谎，如是说：具欺骗者非真实，无义之意亦非有，唯独利他是真实，无利故而另一非。（藏文：སླུ་དང་ལྡན་པ་བདེན་མ་ཡིན། དོན་གྱི་དགོངས་པ་མེད་པའང་མིན། གཞན་ལ་གཅིག་ཏུ་ཕན་པ་བདེན། ཕན་པ་མེད་ཕྱིར་ཅིག་ཤོས་མིན།）如是说。这样的话，在世俗中外境也是存在的吗？唯心论也是至上的吗？毫无疑问，能够成立事物自性真实极微的那种可信之语在任何情况下都是没有的。《圣宝
English
The actual place of the earth is not touched, but in the truth of convention, both things are known even to the wife of a herdsman. The fruit spoken of in Mind-Only is to negate the other-fabricated and the eater, because in convention, other than the mind, the agent and so on are extremely unestablished. Or, the mind is the forerunner of all dharmas, therefore, in relation to all dharmas, the mind is established as the main one. Whatever, 'Meaning is not existent, only mind.' Similarly, 'The mind stirred by habit, Manifests greatly as meaning.' Etc., it is said that the mind without aspects cannot grasp the object in any way, therefore, without a doubt, it must be admitted that it has aspects. Therefore, since the aspect of meaning does not appear apart from the aspect of mind, by negating it, it is only shown that the mind has aspects, but it is not understood that there is no external object. Or, just as showing that self and so on exist, in relation to the beings to be tamed in this way, just as doctors heal patients, the Buddhas, the Bhagavat, enter into various teachings, as it is said in the Noble Lankavatara Sutra: 'To the sick and the sick, As the doctor gives medicine, Likewise, the Buddha to sentient beings, Spoke of Mind-Only.' It is said. It is not deceiving others either. Because the beings tamed in this way obtain benefit and happiness, the teaching is meaningful. Because only benefiting others is true, the Bhagavat do not speak falsely, as it is said: 'Having deception is not true, Not having the intention of meaning either, Only benefiting others is true, Because there is no benefit, the other is not.' It is said. In that case, is there also an external object in the conventional? Is Mind-Only also supreme? Without a doubt, such a credible word that can establish the self-nature of things as true atoms does not exist in any way. Noble Jewel
Chinese
《ོག་སྤྲིན་》中说：‘种姓之子，如果胜义谛不存在，那么梵行就变得毫无意义。’如果有人问：‘这（说法）不是存在的吗？’那是不合理的。因为，对于谁来说，这个作为依据的胜义谛会被舍弃呢？经的意义是这样的：这里所说的胜义谛，是指人与法无自性的特征的真如。因为那是圣智的行境，并且其自身具有理性而成为神圣的缘故。如果那也不存在，那么那时法和人又如何会像凡夫俗子所认为的那样存在呢？因此，所有的人都会不需寻找，从一开始就见到那个真如，所以想要证悟真如的人们的努力将变得毫无意义。’因为这是非常清楚的，所以这个不能作为依据。那么，在圣《宝积经》中说：‘光护，认为有我如须弥山那么大，尚可；而具有慢心的人认为空性是（实有），那是不行的。’等等，这和（上述说法）如何不相违背呢？这和（上述说法）也是不相违背的。如果有人虽然承认诸法在胜义谛中存在，但却认为它们不存在，并且像这样，对于为了破除贪欲等而宣说的空性，却认为它们是真实存在的。那些人先前认为（诸法）是存在的，后来又执着于不存在，因此堕入有和无的边见，由于没有领会空性的意义是远离二边、一切戏论寂灭的，所以被称为具有慢心的人。因此，世尊遮止了那种见解，从而使人专注于证悟远离胜义谛存在与不存在等一切戏论之网。这是世尊自己在其他经典中明确指出的。如圣《楞伽经》中所说：‘大慧，这个世界安住于二见，即安住于有和安住于无。堕入有和无的意乐见解，是必定将不生起视为生起的智慧。’
English
In the 《ོག་སྤྲིན་》: 'Son of good family, if the ultimate truth does not exist, then celibacy becomes meaningless.' If someone asks, 'Isn't this (statement) existent?' That is not reasonable. Because, for whom, would this ultimate truth, which serves as the basis, be abandoned? The meaning of the sutra is as follows: The ultimate truth mentioned here refers to the suchness that is the characteristic of selflessness of persons and phenomena. Because it is the realm of activity of noble wisdom, and because it is sacred by virtue of possessing reason itself. If that also does not exist, then how would phenomena and persons exist at that time in the way that ordinary people believe? Therefore, all people would see that suchness from the beginning without needing to search, so the efforts of those who wish to realize that suchness would become meaningless.' Because this is very clear, this cannot be taken as a basis. Then, in the Holy 《Ratnakuta Sutra》: 'Light Protector, it is better to have a view of self as large as Mount Sumeru; but it is not acceptable for someone with pride to view emptiness as (real).' etc., how does this not contradict (the above statement)? This also does not contradict (the above statement). If someone, although admitting that phenomena exist in the ultimate truth, thinks that they do not exist, and like this, for the emptiness that is taught in order to eliminate desire and so on, thinks that they are truly existent. Those who previously thought that (phenomena) existed, and later cling to non-existence, therefore fall into the extreme views of existence and non-existence. Because they do not understand that the meaning of emptiness is the pacification of all elaborations, being free from the two extremes, they are called people with pride. Therefore, the Bhagavan prohibited that view, thereby making people focus on realizing freedom from all the nets of elaboration, such as the existence and non-existence of the ultimate truth. This is what the Bhagavan himself clearly pointed out in other sutras. As it is said in the Holy 《Lankavatara Sutra》: 'Mahamati, this world abides in two views, namely abiding in existence and abiding in non-existence. Falling into views of inclination towards existence and non-existence is the wisdom that definitely regards the non-arising as arising.'
Tibetan
ཅན་ཡིན་ནོ། །བློ་གྲོས་ཆེན་པོ་དེ་ལ་ཇི་ལྟར་འཇིག་རྟེན་ཡོད་པ་ཉིད་ལ་གནས་པ་ཡིན་ཞེ་ན། འདི་ལྟ་སྟེ། འཇིག་རྟེན་ནི་རྒྱུ་དང་རྐྱེན་མེད་པ་དག་ལས་སྐྱེའི། ཡོད་པ་དག་ལས་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ཡོད་པ་སྐྱེའི་མེད་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཟེར་ཏེ། བློ་གྲོས་ཆེན་པོ་དེ་སྐད་དུ་སྨྲ་བ་ན་དངོས་པོ་རྣམས་དང་རྒྱུ་དང་རྐྱེན་རྣམས་དང༌། འཇིག་རྟེན་ཡང་རྒྱུ་མེད་པའི་ཡོད་པ་ཉིད་དུ་སྨྲ་བ་ཡིན་ནོ། །བློ་གྲོས་ཆེན་པོ་དེ་ལ་ཇི་ལྟར་མེད་པ་ཉིད་ལ་གནས་པ་ཡིན་ཞེ་ན། འདི་ལྟ་སྟེ། འདོད་ཆགས་དང༌། ཞེ་སྡང་དང༌། གཏི་མུག་ཁས་བླངས་ནས། ཡང་འདོད་ཆགས་དང༌། ཞེ་སྡང་དང༌། གཏི་མུག་མེད་པར་རྟོག་པར་བྱེད་དོ། །བློ་གྲོས་ཆེན་པོ་དངོས་པོ་རྣམས་དངོས་པོའི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་དབེན་པའི་ཕྱིར་ཡོད་པ་ཉིད་དུ་ཁས་མི་ལེན་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་དང༌། ཉན་ཐོས་དང༌། རང་སངས་རྒྱས་རྣམས་འདོད་ཆགས་དང༌། ཞེ་སྡང་དང༌། གཏི་མུག་དག་ཁས་མི་ལེན་པ་གང་ཡིན་པ་འདི་ལས་བློ་གྲོས་ཆེན་པོ་གང་ཞིག་རྣམ་པར་འཇིག་པར་བྱེད་པ་ཡིན། བློ་གྲོས་ཆེན་པོས་གསོལ་པ། བཅོམ་ལྡན་འདས་གང་ཞིག་འདོད་ཆགས་དང༌། ཞེ་སྡང་དང༌། གཏི་མུག་ཁས་བླངས་ནས་ཁས་ལེན་པར་མི་བགྱི་བ་ལགས་སོ། །བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བཀའ་སྩལ་པ། བློ་གྲོས་ཆེན་པོ་གང་ཁྱོད་ཀྱིས་དེ་ལྟར་ཤེས་པ་ནི་ལེགས་སོ་ལེགས་སོ། །བློ་གྲོས་ཆེན་པོ་འདི་ནི་འདོད་ཆགས་དང༌། ཞེ་སྡང་དང༌། གཏི་མུག་ཡོད་པ་དང༌། མེད་པའི་སྒོ་ནས་རྣམ་པར་འཇིག་པར་བྱེད་པ་ཡིན་པ་འབའ་ཞིག་ཏུ་མ་ཟད་ཀྱི། ཉན་ཐོས་དང་རང་སངས་རྒྱས་དང༌། སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱང་རྣམ་པར་འཇིག་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་རྒྱས་པར་གསུངས་ནས། བློ་གྲོས་ཆེན་པོ་ངས་འདི་ ལས་དགོངས་ཏེ་གང་ཟག་ཏུ་ལྟ་བ་རི་རབ་ཙམ་ནི་བླའི། ཡོད་པ་དང་མེད་པ་ཉིད་དུ་མངོན་པའི་ང་རྒྱལ་ཅན་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་ལྟ་བ་ནི་དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བཤད་དོ་ཞེས་གསུངས་སོ། །དེའི་ཕྱིར་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་དངོས་བོར་སྨྲ་བ་རྣམས་ཁོ་ན་མངོན་པའི་ང་རྒྱལ་ཅན་ཉིད་དུ་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་བས་ཀྱང་དེ་ཉིད་ལས། མ་བྱུང་བ་ལས་གང་འབྱུང་ཞིང༌། །བྱུང་ནས་ཀྱང་ནི་རྣམ་འཇིག་པ། །རྐྱེན་ལས་ཡོད་དང་མེད་དེ་དག །ང་ཡི་བསྟན་ལ་མི་གནས་སོ། །གང་ལ་ཅུང་ཟད་སྐྱེ་མེད་ཅིང༌། །འགག་པའང་ཅུང་ཟད་ཡོད་མིན་ལ། །འགྲོ་བ་རྣམ་པར་དབེན་མཐོང་བ། །དེ་ལ་ཡོད་དང་མེད་ཉིད་མེད། །ཅེས་གསུངས་སོ། །གང་དག་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་གཉིས་པའི་དོན་ཁོ་ན་གཞུང་འཛུགས་པར་བྱེད་ཅིང༌། མདོའི་དོན་ནི
Chinese
是这样的。大慧，如果问世界如何安住于有，是这样的：世界是从无因无缘中产生的，不是从有因有缘中产生的。说是从有产生，不是从无产生。大慧，他这样说的时候，事物和因缘，以及世界，也说是无因的有。大慧，如果问如何安住于无，是这样的：承认贪欲、嗔恨和愚痴，又认为贪欲、嗔恨和愚痴是不存在的。大慧，事物因为远离事物的自性而不承认其为有，这与声闻和独觉不承认贪欲、嗔恨和愚痴有什么不同呢？大慧，哪一种会彻底毁灭呢？大慧请问：世尊，哪一种是承认贪欲、嗔恨和愚痴而不承认的呢？世尊说：大慧，你这样了解是很好很好的。大慧，这不仅是从有和无的角度彻底毁灭贪欲、嗔恨和愚痴，而且也会彻底毁灭声闻、独觉和佛，这样广说之后，大慧，我从这里