Tibetan
༌། འདུ་ཤེས་དང༌། འདུ་བྱེད་དང༌། རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཡང་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་དང༌། རྣམ་པར་བྱང་བར་འགྱུར་བ་མེད་དེ། གཟུགས་དང། ཚོར་བ་དང༌། འདུ་ཤེས་དང༌། འདུ་བྱེད་དང༌། རྣམ་པར་ཤེས་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་མ་ཡིན་པ་དང༌། རྣམ་པར་བྱང་བ་མ་ཡིན་པ་གང་ཡིན་པ་འདི་ནི་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་གསུངས་པ་ལྟ་བུའོ། །འཕགས་པ་བདེན་པ་གཉིས་བསྟན་པ་ལས་ཀྱང༌། འཇམ་དཔལ་མཉམ་པ་ཉིད་གང་གིས་དོན་དམ་པ་རྣམ་པར་བྱང་བའི་བར་དུ་གང་དང་མཉམ་པ། དོན་དམ་པར་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱང་དེ་དང་མཉམ་མམ། འཇམ་དཔལ་གྱིས་སྨྲས་པ། ལྷའི་བུ་དོན་དམ་པར་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཤིན་ཏུ་འབྱུང་བ་མེད་པར་མཉམ་པ་ཉིད་དང༌། དོན་དམ་པར་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཤིན་ཏུ་སྐྱེ་བ་མེད་པར་མཉམ་པ་ཉིད་དང༌། དོན་དམ་པར་ཆོས་ཐམས་ཅད་དངོས་པོ་མེད་པར་མཉམ་པ་ཉིད་ཀྱིས་དོན་དམ་པར་ཆོས་ཐམས་ཅད་མཉམ་པ་ཉིད་དོ་ཞེས་གསུངས་སོ། །འཕགས་པ་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཡུལ་ལ་འཇུག་པ་ཡེ་ཤེས་སྣང་བའི་རྒྱན་ལས་ཀྱང༌། མདོར་ན་མི་དགེ་བ་ཡིད་ ལ་བྱེད་པ་ཐམས་ཅད་ནི་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པའི་རྒྱུ་ཡིན་ལ། དགེ་བ་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ཐམས་ཅད་ནི་རྣམ་པར་བྱང་བའི་རྒྱུ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པའི་རྒྱུ་གང་ཡིན་པ་དང༌། རྣམ་པར་བྱང་བའི་རྒྱུ་གང་ཡིན་པའི་ཆོས་དེ་དག་ཐམས་ཅད་ནི་རང་བཞིན་གྱིས་སྟོང་སྟེ། སེམས་ཅན་མེད་པ། སྲོག་མེད་པ། གང་ཟག་མེད་པ། བདག་པོ་མེད་པ། སྒྱུ་མ་ལྟ་བུར་མཚན་ཉིད་མེད་པ་སྟེ། ནང་ཉེ་བར་ཞི་བ་ཡིན་ནོ། །གང་ནང་ཉེ་བར་ཞི་བ་དེ་ནི་རབ་ཏུ་ཞི་བ་ཡིན་ནོ། །གང་རབ་ཏུ་ཞི་བ་དེ་ནི་རང་བཞིན་ཡིན་ནོ། །གང་རང་བཞིན་ཡིན་པ་དེ་ནི་ཉེ་བར་མི་དམིགས་སོ། །གང་མི་དམིགས་པ་དེ་ནི་གནས་མེད་དོ། །གང་གནས་མེད་པ་དེ་ནི་མཁའ་ཡིན་ནོ། །མཁའ་ནི་ནམ་མཁའོ། །དེ་ཆོས་ཐམས་ཅད་ནམ་མཁའ་དང་འདྲ་བར་རབ་ཏུ་ཤེས་ཤིང་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་དང༌། རྣམ་པར་བྱང་བར་ཡང་ཐ་སྙད་འདོགས་ལ། ནམ་མཁའི་ཆོས་ཉིད་ཀྱང་མི་སྤོང་ངོ༌། །དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། འཇམ་དཔལ་གང་ལ་སྐྱེ་བའམ་འགག་པར་འགྱུར་བའི་ཆོས་དེ་ནི་འགའ་ཡང་མེད་དོ་ཞེས་གསུངས་སོ། །གལ་ཏེ་ཡང་དོན་དམ་པར་ཀུན་བརྟགས་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་སྟོང་པའི་ཆོས་འགའ་ཞིག་ཡོད་པར་གྱུར་ན་ནི་དེའི་ཚེ་མདོ་དེ་ཉིད་ལས་འཇམ་དཔལ་ཆོས་ཐམས་ཅད་ནི་གཉིས་སུ་མེད་པ་སྟེ། མཚན་ཉིད་མེད་པ། གཉིས་སུ་བྱར་མེད་པ། མིང་མེད་པ། མཚན་མ་མེད་པ། སེམས་དང༌། ཡིད་དང༌། རྣམ་པར་ཤེས་པ་དང་བྲལ་བ། མ་སྐྱེས་པ།
Chinese
想和行以及识也，不会成为完全染污和完全清净。如同所说：色、受、想、行、识等，凡不是完全染污和完全清净的，这就是般若波罗蜜多。圣者《二谛经》中也说：文殊，以何等平等，直至胜义完全清净之间，与何等平等？胜义中一切法也与此平等吗？文殊回答说：天子，胜义中一切法以甚深无生为平等性，胜义中一切法以甚深无生为平等性，胜义中一切法以无事物为平等性，因此胜义中一切法皆为平等性。圣者《入一切佛刹土智慧光明庄严经》中也说：总而言之，所有不善的作意都是完全染污之因，所有善的作意都是完全清净之因。其中，所有完全染污之因和所有完全清净之因的法，都是自性空，无有情、无命、无人、无主、如幻无相，内在寂静。凡是内在寂静的，就是极寂静的。凡是极寂静的，就是自性。凡是自性的，就是不可得。凡是不可得的，就是无处。凡是无处的，就是虚空。虚空即是天空。因此，通达一切法如虚空，即使安立完全染污和完全清净之名言，也不舍弃虚空之法性。为何如此？文殊，于何处生或灭之法，皆不存在。如果胜义中存在以遍计所执之相而空的法，那么经中说，文殊，一切法皆是无二，无相、不可二取、无名、无相、离心、离意、离识、无生。
English
Also, perception, formation, and consciousness do not become completely defiled or completely purified. As it is said: Form, feeling, perception, formation, and consciousness, whatever is not completely defiled and not completely purified, this is the Perfection of Wisdom. In the Noble Teaching of the Two Truths, it is also said: Manjushri, with what equality is there equality until the ultimate is completely purified? In the ultimate, are all dharmas also equal to that? Manjushri said: Son of the gods, in the ultimate, all dharmas are equal in that they are utterly without arising; in the ultimate, all dharmas are equal in that they are utterly without birth; in the ultimate, all dharmas are equal in that they are without substance; therefore, in the ultimate, all dharmas are equality itself. In the Noble Ornament of the Light of Wisdom Entering the Realm of All Buddhas, it is also said: In short, all unwholesome thoughts are the cause of complete defilement, and all wholesome thoughts are the cause of complete purification. Among them, all those dharmas that are the cause of complete defilement and all those that are the cause of complete purification are empty of inherent existence: without sentient beings, without life, without persons, without owners, without characteristics like illusions, inwardly peaceful. Whatever is inwardly peaceful is utterly peaceful. Whatever is utterly peaceful is the nature itself. Whatever is the nature itself is not apprehended. Whatever is not apprehended is without location. Whatever is without location is space. Space is the sky. Therefore, knowing all dharmas to be like space, even though names are given to complete defilement and complete purification, the nature of space is not abandoned. Why is that? Manjushri, there is no dharma whatsoever that arises or ceases. If, in the ultimate, there were some dharma that is empty by the characteristic of complete imputation, then in that case, the sutra says, Manjushri, all dharmas are non-dual: without characteristics, not to be made into two, without names, without signs, separated from mind, separated from intellect, separated from consciousness, unborn.
Tibetan
མ་འགགས་པ། རྒྱུ་མེད་པ། རབ་ཏུ་རྒྱུ་བ་མེད་པ། ཀུན་དུ་རྒྱུ་བ་མེད་པ། ཡི་གེ་མེད་པ། སྒྲ་སྐད་མེད་པའོ་ཞེས་གསུངས་པ་དང༌། ཡང་འཇམ་དཔལ་སྟོང་པ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ནི་མངོན་པར་ཞེན་པའི་འཛིན་པ་མེད་པའི་ཚིག་བླ་དགས་ཡིན་གྱི། འཇམ་དཔལ་འདི་ལ་དོན་དམ་པ་གང་སྟོང་པ་ཞེས་བྱ་བའི་ཆོས་ནི་འགའ་ཡང་མི་དམིགས་སོ་ཞེས་གསུངས་པ་གང་ཡིན་པ་འདི་དང་ཡང་འགལ་བར་འགྱུར་རོ། །གལ་ཏེ་དེ་ལྟ་ན་འཕགས་པ་དགོངས་པ་ངེས་པར་འགྲེལ་པ་ལས། མངོན་པར་བརྗོད་པ་ནི་དངོས་པོ་མེད་པ་ཅན་མ་ཡིན་ནོ། །དངོས་པོ་དེ་ཡང་གང་ཞེ་ན། འཕགས་པའི་ཡེ་ཤེས་དང༌། འཕགས་པའི་གཟིགས་པས་བརྗོད་དུ་མེད་པ་ཉིད་དུ་མངོན་པར་རྫོགས་པར་སངས་རྒྱས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ། བརྗོད་དུ་མེད་པའི་ཆོས་ཉིད་དེ་ཁོ་ན་མངོན་པར་རྫོགས་པར་འཚང་རྒྱ་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་འདུས་བྱས་ཞེས་བྱ་བ་དང༌། དེ་ བཞིན་དུ་འདུས་མ་བྱས་ཞེས་བྱ་བར་མིང་དུ་བཏགས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་པ་གང་ཡིན་པ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་བཀའ་འཕགས་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྤྱོད་ཡུལ་སོ་སོ་རང་གིས་རིག་པར་བྱ་བ་དངོས་པོའི་ངོ་བོ་ཉིད་དུ་ཡོད་པར་སྟོན་པར་བྱེད་པ་འདི་ཇི་ལྟར་གྲང་ཞེ་ན། འདི་དང་ཡང་མི་འགལ་བ་ཉིད་དེ། འདི་ལྟར་འདིར་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་འཕགས་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྤྱོད་ཡུལ་ཆོས་ཐམས་ཅད་བདག་མེད་པའི་མཚན་ཉིད་ཁོ་ན་དངོས་པོའི་སྒྲར་བརྗོད་པར་བཞེད་དེ། དངོས་པོ་ལ་མངོན་པར་ཞེན་པ་རྣམས་ཀྱི་སྐྲག་པའི་གནས་ཡོངས་སུ་སྤང་བའི་དོན་དུ་དེ་ལྟར་བསྟན་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྣམ་པ་གཅིག་ཏུ་ན་འཕགས་པའི་ཡེ་ཤེས་དང་ཆོས་ཐམས་ཅད་དེ་བཞིན་ཉིད་ལ་གནས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་དངོས་པོའི་སྒྲ་གནས་པར་བརྗོད་པས་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཁོ་ན་ལ་བྱའོ། །སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྣམས་ནི་འདུལ་བའི་བསམ་པ་ལ་ལྟོས་ནས་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་དེ་ཉིད་ཐབས་སྣ་ཚོགས་ཀྱིས་སྟོན་པར་མཛད་དེ། དེ་སྐད་དུ་འཕགས་པ་ལང་ཀར་གཤེགས་པ་ལས། བློ་གྲོས་ཆེན་པོ་འོན་ཀྱང་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་དགྲ་བཅོམ་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་རྣམས་ནི་དེ་བཞིན་ཉིད་དང༌། སྟོང་པ་ཉིད་དང༌། ཡང་དག་པའི་མཐའ་དང་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ལ་སོགས་པའི་དངོས་པོ་རྣམས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་ཡིན་པར་ཉེ་བར་བསྟན་པ་མཛད་ནས་བྱིས་པ་རྣམས་བདག་མེད་པས་སྐྲག་པའི་གནས་རྣམ་པར་སྤང་བའི་ཕྱིར་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པ་སྣང་བ་མེད་པའི་སྤྱོད་ཡུལ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་ཡིན་པར་ཉེ་བར་བསྟན་པས་སྟོན་པར་མཛད་དོ། །བློ་གྲོས་ཆེན་པོ
Chinese
无有止息，无有因，无有胜义之行，无有周遍之行，无有文字，无有音声，如是说。又，名为文殊菩萨空性者，此乃无有显现执著之词语，然于此文殊菩萨，真实之中，名为空性之法，亦无丝毫可得。如是所说，与此相违。若如是，则圣者解深密经中云：显现言说非无事物者。何为事物耶？圣者之智慧与圣者之见，以不可言说之方式显现圆满成佛者，为使彼不可言说之法性得以显现圆满成佛，故名之为有为法，如是亦名之为无为法等等。如是所说，世尊之教，圣者智慧之行境，各自以自证知之事物自性而存在，此如何能成立耶？此与彼并不相违。如是，此处法界，圣者智慧之行境，一切法无我之体性，仅以事物之名而宣说，为使对事物显现执著之辈，能彻底舍弃恐惧之境，故如是宣说。另一方面，圣者之智慧与一切法安住于如是性之中，故事物之名安住而宣说，仅指法界而言。诸佛世尊乃依调伏之意乐，以种种方便宣说法界，如是于圣楞伽经中云：大慧，然如来应供正等觉诸佛，为使孩童辈能彻底舍弃因无我而生恐惧之境，故示现如来藏为如是性、空性、真实之边际及涅槃等等事物，并以不分别、无显现之行境，示现如来藏，从而进行教导。大慧。
English
There is no cessation, no cause, no supreme conduct, no universal conduct, no letters, no sounds, thus it is said. Moreover, this so-called Manjushri emptiness is merely a term devoid of clinging to appearances. However, in this Manjushri, in reality, no dharma called emptiness can be found at all. What is said in this way contradicts this. If so, then in the Holy *Saṃdhinirmocana Sūtra* it is said: Manifest expression is not without entities. What are those entities? The wisdom of the Noble Ones and the vision of the Noble Ones, which are fully enlightened in an inexpressible manner. In order to fully awaken to that inexpressible nature of reality, it is called conditioned, and similarly, it is named unconditioned, and so on. What is said in this way, the teachings of the Bhagavan, the realm of activity of the wisdom of the Noble Ones, each individually cognized by oneself, showing that it exists as the very nature of entities, how can this be? This is not contradictory. Thus, here, the *dharmadhātu*, the realm of activity of the wisdom of the Noble Ones, the characteristic of all *dharmas* being selflessness alone, is considered to be expressed as the term entity. It is taught in this way for the purpose of completely abandoning the place of fear for those who cling to entities. In another way, the wisdom of the Noble Ones and all *dharmas* abide in suchness. Therefore, by expressing the term entity as abiding, it refers only to the *dharmadhātu*. The Buddhas, the Bhagavat, teach the *dharmadhātu* itself with various methods depending on the intention to tame. Thus, in the Holy *Laṅkāvatāra Sūtra*, it is said: Great wisdom, however, the *Tathāgatas*, the *Arhats*, the perfectly complete Buddhas, teach that the *Tathāgatagarbha* is suchness, emptiness, the ultimate limit, and *nirvāṇa*, and so on. In order to completely abandon the place of fear for children due to selflessness, they teach by showing the *Tathāgatagarbha* as the realm of non-conceptualization and non-appearance. Great wisdom.