Tibetan
མ་ཡིན་ཏེ། དེ་བས་ན་གདོན་མི་ཟ་བར་གང་ལ་མེད་པར་འཛིན་པ་ཡོད་པ་དེ་ལ་ཡོད་པར་འཛིན་པ་དེ་ཡང་ཡོད་པས་མཐའ་འདི་གཉི་གར་འགྱུར་རོ། །གལ་ཏེ་དབུ་མ་ལ་དངོས་པོ་ཡོད་ན་དེའི་ཚེ་དེ་ལ་ཡོད་པར་འཛིན་པ་གང་གིས་བཟློག་པར་འགྱུར། འཕགས་པ་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་རྒྱལ་པོ་ལས། དབུ་མར་ཡོད་པ་དོན་དམ་པ་པའི་དངོས་པོ་ལ་གནས་པ་དགག་པའི་ཕྱིར་གསུངས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ དང་ཡང་འགལ་བར་འགྱུར་ཏེ། ཡོད་ཅེས་མེད་ཅེས་གཉི་གའང་མཐའ། །དག་དང་མ་དག་འདི་ཡང་མཐའ། །དེ་ཕྱིར་མཐའ་གཉིས་རྣམ་སྤངས་ནས། །མཁས་པ་དབུས་ལའང་གནས་མི་བྱེད། །ཅེས་གསུངས་པ་གང་ཡིན་པའོ། །མདོའི་དོན་ནི་བརྟེན་པར་བྱ་བ་དབུ་མར་ཡོད་པའི་དངོས་པོའི་རང་གི་ངོ་བོ་འགའ་ཡང་མེད་ན་ནི། མཁས་པ་དབུས་ལའང་གནས་མི་བྱེད། །ཅེས་བྱ་བ་རུང་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །དངོས་པོ་ཞིག་ཡོད་ན་ནི་ཇི་ལྟར་ན་དེ་ལ་མཁས་པ་གནས་པར་བྱེད་པར་མི་འགྱུར། འཕགས་པ་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་ལེའུ་ལས་ཀྱང༌། ཀྱེ་རྒྱལ་བའི་སྲས་དག་གཞན་ཡང་ཁམས་གསུམ་སེམས་ཙམ་དུ་འཇུག་སྟེ། དུས་གསུམ་ཡང་སེམས་དང་འདྲ་བར་རྟོགས་པར་བྱེད་ལ། སེམས་དེ་ཡང་མཐའ་དང་དབུས་མེད་པ་ཉིད་དུ་འཇུག་གོ་ཞེས་གསུངས་ཏེ། མདོའི་དོན་ནི་སྐྱེ་བ་དང་འཇིག་པའི་མཐའ་དང༌། གནས་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་དབུས་དོན་དམ་པར་མེད་པའི་ཕྱིར་སེམས་མཐའ་དང་དབུས་མེད་པ་ལ་འཇུག་པར་འགྱུར། རྟོགས་པར་འགྱུར་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཟེར་རོ། །གཞན་དག་ན་རེ་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་རྣམ་པར་ཤེས་པ་དང་འདྲ་བར་ཕྱིའི་དོན་ཡང་གནས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་འཕགས་པ་ས་བཅུ་པ་ལས། ས་བརྒྱད་པ་ལ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་སུ་གཏོགས་པའི་རྡུལ་ཕྲ་རབ་ཀྱི་གངས་ལ་སོགས་པ་ཡོངས་སུ་ཤེས་པར་གསུངས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་དང་འགལ་བར་འགྱུར་ཏེ། ཇི་སྐད་དུ། དེ་རྡུལ་ཕྲ་རབ་ཕྲ་མོ་ཡང་རབ་ཏུ་ཤེས་ལ། ཆེན་པོར་གྱུར་པ་དང༌། ཚད་མེད་པ་དང༌། རྣམ་པར་ཕྱེ་བ་ཡང་རབ་ཏུ་ཤེས་སོ། །རྡུལ་ཕྲ་རབ་ཀྱི་རྣམ་པར་ཕྱེ་བ་ཚད་མེད་པ་ལ་མཁས་པར་ཡང་རབ་ཏུ་ཤེས་སོ། །འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་གང་ན་སའི་ཁམས་ཀྱི་རྡུལ་ཕྲ་རབ་ཇི་སྙེད་ཡོད་པ་ཡང་རབ་ཏུ་ཤེས་ལ། དེ་བཞིན་དུ་ཆུའི་ཁམས་དང༌། མེའི་ཁམས་དང༌། རླུང་གི་ཁམས་ཀྱི་ཡང་རབ་ཏུ་ཤེས་སོ་ཞེས་རྒྱས་པར་གསུངས་པ་ལྟ་བུའོ། །རྣམ་པར་ཤེས་པ་བཞིན་དུ་ཕྱིའི་དོན་ཡང་གྲགས་པའི་ཕྱིར་གྲགས་པས་གནོད་པ་ཡང་ཡིན་ཏེ། རིགས་པས་རྣམ་པར་དཔྱད་ན་ནི་གཉི་ག་ཡང་བརྟག་པའི་ཁུར་མི་བཟོད་པ་ཉིད་ཀྱི
Chinese
不是的。因此，不以不存在的事物为不存在，而以存在的事物为存在，这样就落入两个边。如果中观有事物，那么那时用什么来阻止对它的存在的执着呢？圣《三摩地王经》中说，凡是所说的为了遮止中观中存在的事物安住于胜义谛，那 也与之相违，即：有与无，二者皆是边，清净与不清净，此亦是边。是故舍弃二边已，智者不住于中。凡是所说的就是这样。经的意义是，如果所应依赖的中观中没有事物的自性，那么，智者不住于中，这样说是可以成立的。如果有一个事物，那么怎么能说智者不住于其中呢？圣《出世间品》中也说：诸位王子，此外三界唯是心，三时亦了知如心，心亦不住于边与中。经的意义是，因为生和灭的边，以及安住的体性的中，在胜义中是不存在的，所以心不住于边与中，将会证悟。他们是这样说的。另一些人说，如同世俗中的识一样，外境也是存在的。如果不是这样，那么圣《十地经》中说，第八地菩萨完全了知属于世间的微尘的数量等等，这将会与之相违，如经中所说：彼亦善知极微细之微尘，以及成为大者，以及无量者，以及分别者。亦善知微尘之分别无量者。亦善知何处之世间界，有多少地界之微尘，如是亦善知水界，火界，风界。像这样广说。如同识一样，外境也是著名的，因此也是被名言所损害的。如果以理智来分析，那么二者都不能承受观察的重担。
English
It is not so. Therefore, if one does not apprehend what is non-existent as non-existent, but apprehends what is existent as existent, then one falls into these two extremes. If there were things in the Middle Way, then what would prevent the apprehension of existence in it at that time? In the Holy Samadhiraja Sutra, it says that whatever is said to refute the existence of things in the Middle Way as abiding in the ultimate truth, that would also contradict it, namely: 'Existence and non-existence are both extremes, purity and impurity are also extremes. Therefore, having abandoned both extremes, the wise do not abide in the middle.' That is what was said. The meaning of the sutra is that if there is no self-nature of things that should be relied upon in the Middle Way, then it will be possible to say, 'The wise do not abide in the middle.' If there is a thing, then how can it not be that the wise abide in it? The Holy Chapter on Transcendence also says: 'O sons of the Victorious Ones, moreover, the three realms enter into mind-only, and the three times are also understood to be like mind, and that mind also enters into the state of being without extremes and without a middle.' The meaning of the sutra is that because the extremes of birth and destruction, and the middle of the nature of abiding, do not exist in the ultimate truth, the mind will enter into the state of being without extremes and without a middle, and will be realized. That is what they say. Others say that just as consciousness exists in the conventional, so does the external object also exist. If it is not so, then the Holy Ten Bhumi Sutra says that on the eighth bhumi, the bodhisattva completely knows the number of atoms belonging to the world, etc., which would contradict it, as it says in the sutra: 'He also knows very well the extremely subtle atoms, and those that have become large, and those that are immeasurable, and those that are differentiated. He also knows very well the differentiation of atoms as immeasurable. He also knows very well in which world realm there are so many atoms of the earth element, and likewise he also knows very well the water element, the fire element, and the wind element.' Like this, it is extensively explained. Just as consciousness is well-known, so is the external object also well-known, therefore it is also harmed by fame. If one analyzes with reason, then neither can bear the burden of investigation.