Tibetan
་རོ། །དེའི་ཕྱིར་གང་ཅུང་ཟད་ཇི་ཙམ་དུ་སྐྱེ་བ་མེད་པ་ལ་སོགས་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་དོན་དམ་པའི་དབང་དུ་བསྟན་པ་མཛད་པ་དེ་ཐམས་ཅད་ནི་ངེས་པའི་དོན་དུ་གཟུང་བར་བྱ་ལ་བཟློག་པ་ནི་དྲང་བའི་དོན་ཏོ། །དེ་སྐད་དུ་འཕགས་པ་བློ་གྲོས་མི་ཟད་པས་བསྟན་པ་ལས། ངེས་པ་དང་དྲང་བའི་དོན་གྱི་མདོ་སྡེའི་མཚན་ཉིད་བཤད་དེ། ངེས་པའི་དོན་གྱི་མདོ་སྡེ་ནི་གང༌། དྲང་བའི་དོན་གྱི་མདོ་སྡེ་ནི་གང་ཞེ་ན། མདོ་སྡེ་གང་དག་ཀུན་རྫོབ་བསྒྲུབ་པ་བསྟན་པ་དེ་དག་ནི་དྲང་བའི་དོན་ཞེས་བྱའོ། །མདོ་སྡེ་གང་དག་དོན་དམ་པ་བསྒྲུབ་པ་བསྟན་པ་དེ་དག་ནི་ངེས་པའི་དོན་ཞེས་བྱའོ། །མདོ་སྡེ་གང་དག་ཚིག་དང་ཡི་ གེ་སྣ་ཚོགས་བསྟན་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་དག་ནི་དྲང་བའི་དོན་ཞེས་བྱའོ། །མདོ་སྡེ་གང་དག་ཟབ་མོ་བལྟ་དཀའ་བ་རྟོགས་པར་དཀའ་བ་བསྟན་པ་དེ་དག་ནི་ངེས་པའི་དོན་ཞེས་བྱའོ། །མདོ་སྡེ་གང་དག་བདག་དང༌། སེམས་ཅན་དང༌། སྲོག་དང༌། གསོ་བ་དང༌། སྐྱེས་བུ་དང༌། གང་ཟག་དང༌། ཤེད་ལས་སྐྱེས་པ་དང༌། ཤེད་བུ་དང༌། བྱེད་པ་པོ་དང༌། ཚོར་བ་པོ་སྐད་སྣ་ཚོགས་ཀྱིས་བཤད་པར་བྱ་བ་བདག་པོ་མེད་པ་ལས་བདག་པོ་ལྟ་བུར་བསྟན་པ་དེ་དག་ནི་དྲང་བའི་དོན་ཞེས་བྱའོ། མདོ་སྡེ་གང་དག་དངོས་པོ་སྟོང་པ་ཉིད་དང༌། མཚན་མ་མེད་པ་དང༌། སྨོན་མེད་པ་དང། མངོན་པར་འདུ་བྱེད་པ་མེད་པ་དང༌། སྐྱེ་བ་མེད་པ་དང༌། མ་སྐྱེས་པ་དང༌། སེམས་ཅན་མེད་པ་དང༌། སྲོག་མེད་པ་དང༌། གང་ཟག་མེད་པ་དང༌། བདག་པོ་མེད་པ་རྣམ་པར་ཐར་པའི་སྒོ་སྟོན་པ་དེ་དག་ནི་ངེས་པའི་དོན་ཞེས་བྱའོ་ཞེས་རྒྱས་པར་གསུངས་པ་གང་ཡིན་པའོ། །སྐྱེ་བ་མེད་པ་ལ་སོགས་པ་བསྟན་པ་མདོ་གཞན་དག་ལས་དགོངས་པ་གཞན་གྱི་ངེས་པའི་དོན་དུ་བཤད་དོ་ཞེས་བརྗོད་པར་ཡང་རིགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟ་ན་ནི་བདག་ལ་སོགས་པ་བསྟན་པ་ཡང་ངེས་པའི་དོན་དུ་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟ་བས་ན་དོན་དམ་པ་བརྗོད་པ་ཁོ་ན་ངེས་པའི་དོན་ཡིན་ལ། བཟློག་པ་ནི་དྲང་བའི་དོན་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་བྱའོ། །འཕགས་པ་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཡུལ་ལ་འཇུག་པ་ཡེ་ཤེས་སྣང་བའི་རྒྱན་ལས་ཀྱང༌། ངེས་པའི་དོན་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་དོན་དམ་པའོ་ཞེས་གསུངས་ལ། སྐྱེ་བ་མེད་པ་ལ་སོགས་པ་ཡང་འཕགས་པ་བློ་གྲོས་མི་ཟད་པས་བསྟན་པ་ལས། ངེས་པའི་དོན་ཏོ་ཞེས་བསྟན་ཏེ། དེ་ལྟ་བས་ན་སྐྱེ་བ་མེད་པ་ལ་སོགས་པ་ཁོ་ན་དོན་དམ་པའོ་ཞེས་བྱ་བར་ངེས་སོ། །གལ་ཏེ་དེ་ལྟ་ཡིན་ན། འོ་ན་ཇི་ལྟར་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་འཕགས་པ་དགོངས་པ་ངེས་པ
Chinese
若。因此，稍微有多少以无生等体性的胜义谛方面所开示的，那一切都应执为不了义，相反则是了义。如圣者慧无尽所说：宣说了了义和不了义的经部的体性。何为了义的经部？何为不了义的经部？凡是开示世俗谛的经部，都称为不了义。凡是开示胜义谛的经部，都称为了义。凡是开示各种词句和文字的经部，都称为不了义。凡是开示深奥、难以观看、难以证悟的经部，都称为了义。凡是以我、有情、命、滋养、士夫、补特伽罗、势力生、童子、作者、受者等各种名称所说，实际上无自主却显示为有自主的经部，都称为不了义。凡是开示诸法空性、无相、无愿、无作、无生、不生、无有情、无命、无补特伽罗、无自主等解脱之门的经部，都称为了义，如是广说。宣说无生等，其他经典中说为其他密意的了义，这种说法也不合理，因为那样一来，宣说我等的也成了了义。因此，应当理解为，唯有宣说胜义谛才是了义，相反则是不了义。圣者入于一切佛境智慧光明庄严经中也说：何为了义，那就是胜义谛。无生等，圣者慧无尽所说中也开示为了义。因此，应当确定唯有无生等才是胜义谛。如果那样，那么世尊如何于圣者解深密
English
If so. Therefore, whatever is taught in terms of the ultimate truth of characteristics such as unborn, to a small extent, all of that should be taken as definitive, and the opposite is provisional. As stated in the teachings of the noble Inexhaustible Intelligence: The nature of the sutras of definitive and provisional meaning is explained. What is a sutra of definitive meaning? What is a sutra of provisional meaning? Those sutras that teach the establishment of conventional truth are called provisional meaning. Those sutras that teach the establishment of ultimate truth are called definitive meaning. Those sutras that teach various words and letters are called provisional meaning. Those sutras that teach the profound, difficult to see, and difficult to realize are called definitive meaning. Those sutras that speak of self, sentient beings, life, nourishment, individuals, persons, power-born, child, agent, experiencer, and various names, which in reality have no self but appear as if they have self, are called provisional meaning. Those sutras that teach the door to liberation of emptiness of phenomena, signlessness, wishlessness, non-action, unborn, unproduced, no sentient beings, no life, no person, no self, are called definitive meaning, as extensively stated. It is not reasonable to say that the teachings of unborn and so on are explained as the definitive meaning of other intentions in other sutras, because if that were the case, then the teachings of self and so on would also become definitive. Therefore, it should be understood that only the teachings of ultimate truth are definitive, and the opposite is provisional. The Ornament of the Light of Wisdom Entering the Realm of All Buddhas also states: What is definitive meaning is ultimate truth. Unborn and so on are also taught as definitive meaning in the teachings of the noble Inexhaustible Intelligence. Therefore, it should be determined that only unborn and so on are ultimate truth. If that is the case, then how did the Bhagavan in the noble Saṃdhinirmocana
Tibetan
ར་འགྲེལ་པ་ལས། ངོ་བོ་ཉིད་གསུམ་པོ་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པ་རྣམ་པ་གསུམ་ལས་དགོངས་ནས་ཆོས་ཐམས་ཅད་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པར་བསྟན་ཞེ་ན། འདི་ནི་ཉེས་བ་མེད་དེ། གང་དག་ཀུན་རྫོབ་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ལ་ཡང་སྐུར་པ་འདེབས་པར་བྱེད་པ་དང༌། དམ་པ་མ་ཡིན་པའི་བསྟན་བཅོས་མཉན་པ་ལ་སོགས་པ་ལ་མངོན་པར་ཞེན་པས་བློ་གྲོས་ཕྱིན་ཅི་ ལོག་ཏུ་གྱུར་པ་གང་དག་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པ་བརྫུན་པ་ཁོ་ན་ལ་ཡང་རྟག་པ་ལ་སོགས་པའི་དངོས་པོར་སྒྲོ་འདོགས་ཤིང་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ཇི་ལྟར་སྣང་བ་ཡང་ཇི་ལྟ་བ་དེ་བཞིན་དུ་ཡོངས་སུ་འཛིན་པར་འགྱུར་བ་དེ་དག་སྒྲོ་འདོགས་པ་དང་སྐུར་པ་འདེབས་པའི་མཐའ་གཉིས་སུ་ལྷུང་བའི་བློས་དོན་དམ་པའི་ཚུལ་གྱི་རྒྱ་མཚོ་མཐའ་གཉིས་དང་བྲལ་བ་ཤིན་ཏུ་ཟབ་མོ་ལ་མི་འཇུག་པས་དེའི་དོན་དུ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་སྐྱེ་བ་མེད་པ་ལ་སོགས་པ་བསྟན་པ་དོན་དམ་པའི་དབང་དུ་མཛད་པ་ཁོ་ནར་བརྗོད་ཅིང་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པ་རྣམ་པ་གསུམ་གྱི་དགོངས་པ་བསྟན་པས་དབུ་མའི་ལམ་མཐའ་གཉིས་དང་བྲལ་བ་རབ་ཏུ་བསྟན་པའི་ཕྱིར་ངེས་པའི་དོན་ཁོ་ན་གཞུང་འཛུགས་པར་མཛད་པ་ཡིན་ནོ། །དབུ་མ་པ་རྣམས་ཀྱང་ངོ་བོ་ཉིད་གསུམ་རྣམ་པར་གཞག་པ་ཁས་མི་ལེན་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། གཞན་དུ་ན་མཐོང་བ་ལ་སོགས་པ་དང་འགལ་བ་ཇི་ལྟར་སྤོངས་པར་འགྱུར། དེ་ལ་དངོས་པོ་མ་བརྟགས་ན་གྲགས་པ་ཇི་ལྟར་སྣང་བ་སྒྱུ་མ་བཞིན་དུ་བརྟེན་ནས་བྱུང་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་གཞན་གྱི་དབང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །དེ་ཡང་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་སྒྱུ་མ་བཞིན་དུ་གཞན་གྱི་རྐྱེན་གྱི་དབང་གིས་སྐྱེའི་བདག་ཉིད་ཁོ་ན་ནི་མ་ཡིན་པས་སྐྱེ་བ་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པ་ཉིད་དུ་རྣམ་པར་གཞག་སྟེ། མཁས་པ་རྣམས་ནི་བརྟེན་ནས་བྱུང་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་རང་བཞིན་གྱིས་སྟོང་པ་ཉིད་དོ་ཞེས་བྱ་བར་ངེས་པར་འཛིན་ཏེ་རང་བཞིན་ནི་བཅོས་མ་ཉིད་དུ་རིགས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །མ་བྱུང་བ་ལ་བྱུང་བ་དང༌། བྱུང་ནས་མེད་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། གཅིག་ལ་ཡོད་པ་དང་མེད་པ་དག་ནི་རིམ་གྱིས་ཀྱང་འགལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་སྐད་དུ། རང་བཞིན་རྒྱུ་དང་རྐྱེན་དག་ལས། །འབྱུང་བར་རིགས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །རྒྱུ་དང་རྐྱེན་ལས་བྱུང་ན་ནི། །རང་བཞིན་བྱས་པ་ཅན་དུ་འགྱུར། །རང་བཞིན་དག་ནི་ཇི་ལྟ་བུར། །བྱས་པ་ཅན་ཞེས་བྱ་བར་འགྱུར། །གལ་ཏེ་རང་བཞིན་གྱིས་ཡོད་འགྱུར། །དེ་ནི་མེད་པ་ཉིད་མི་འགྱུར། །རང་བཞིན་གཞན་དུ་འགྱུར་བར་ནི། །ནམ་ཡང་འཐད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་བཤད་དོ། །ཡང་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་ཡོད་ཡིན་ན། །མེད་པར་རུང་བ
Chinese
《ར་འགྲེལ་》中说，如果认为世尊是考虑到三种自性（svabhāva-traya）的三种无自性（niḥsvabhāva-traya）而宣说一切法无自性，那么这没有过失。因为有些人诽谤世俗的自性，并且由于执着于听闻非正法的论典等，导致智慧颠倒错乱，对于世俗中不存在的虚假事物，也妄加执着常等实物，并且对于色等显现之相，也完全执着为如其所是。这些人以陷入增益和诽谤二边的心态，无法进入远离二边、极其深奥的真实性之大海。因此，为了这些人，世尊宣说了无生等，仅仅是着眼于胜义谛，并且通过宣说三种无自性的意趣，从而极好地阐明了远离二边的中道，因此仅仅以究竟的意义来建立宗义。中观派（Madhyamaka）也并非不承认三种自性的安立，否则如何避免与现量等相违？对此，如果不考察事物，那么名言显现如何像幻象一样，依赖而生起呢？这即是他起自性（paratantra-svabhāva）。而且，在世俗中，它就像幻象一样，并非仅仅是他缘所生的自性，因此安立生是无自性。智者们确信，凡是依赖而生的事物，都是自性空（svabhāva-śūnya）的，因为自性并非是造作的。对于未生者来说，生起和生起后灭亡也是不成立的，因为对于一个事物来说，存在和不存在是相违的。如是说：自性从因和缘中生，是不合理的。如果从因和缘中生，自性就成了有为法。自性怎么会成为有为法呢？如果自性是本有的，那么它就不会变成无。自性变成其他，无论何时都是不合理的。如是说。又，如果自性是实有的，那么它不可能
English
In the commentary Ra it is said, if it is thought that the Blessed One, considering the three natures (svabhāva-traya) and the three aspects of no-nature (niḥsvabhāva-traya), taught that all phenomena are without nature, then this is without fault. Because some people slander even the conventional nature, and because of their attachment to listening to non-dharmic treatises, etc., their intelligence becomes perverted. Those who impute permanence, etc., to things that are not real in the conventional sense, but are merely false, and who completely grasp forms, etc., as they appear, as they are. Those who fall into the two extremes of imputation and slander do not enter the ocean of ultimate reality, which is free from the two extremes and extremely profound, because of their minds. Therefore, for the sake of these people, the Blessed One taught the unborn, etc., saying that it is only in terms of ultimate truth, and by teaching the intention of the three aspects of no-nature, he thoroughly elucidated the Middle Way, which is free from the two extremes. Therefore, he established the doctrine only with definitive meaning. The Madhyamikas also do not deny the establishment of the three natures, for otherwise, how could they avoid contradicting perception, etc.? If things are not examined, how can appearances arise like illusions, dependent on something? This is the other-dependent nature (paratantra-svabhāva). Moreover, in the conventional sense, it is like an illusion, not merely the nature of being born from other conditions, so birth is established as being without nature. The wise are certain that whatever arises dependently is empty of inherent existence (svabhāva-śūnya), because inherent existence is not something fabricated. For what has not arisen, arising and ceasing after arising are also not established, because existence and non-existence are contradictory for one thing in succession. It is said: It is not reasonable for inherent existence to arise from causes and conditions. If it arises from causes and conditions, inherent existence becomes something made. How can inherent existence be called something made? If inherent existence exists by itself, then it will not become non-existent. It is never reasonable for inherent existence to change into something else. Thus it is said. Also, if inherent existence is truly existent, then it cannot