Tibetan
་སྙིང་པོ་མེད་པ་ཉིད་དོ། འདི་ལྟར་སྐད་ཅིག་གཉིས་པ་ལ་མ་ཞི་པ་ལས་འབྲས་བུ་འདི་འབྱུང་བ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དེའི་ཚེ་མ་ཞིག་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གང་གི་ཚེ་འདི་མ་ཞིག་པ་དེའི་ཚེ་ཡང་འབྲས་བུ་མེད་པ་ཁོ་ནའོ། །ཇི་སྟེ་སྐད་ཅིག་གཉིས་པ་ལ་མ་ཞིག་པ་ཁོ་ན་ལས་འབྲས་བུ་སྐྱེ་སྟེ། འདི་ལྟར་སྐྱེས་མ་ཐག་ཏུ་ཡོད་ལ། དེ་ཡང་མ་ཞིག་པ་ཁོ་ན་ལས་འབྱུང་ངོ་ཞེ་ན། ཡིན་ལ་ནི་རག་མོད་ཀྱི། ཁྱོད་ཀྱི་སྐད་ཅིག་པ་ཉིད་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་རོ། །གལ་ཏེ་འདི་སྐད་ཅིག་པ་ཉིད་མ་ཡིན་པ་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར་རྒྱུ་འཇིག་པ་ན་འབྲས་བུ་སྐྱེད་པར་བྱེད་དོ་ཞེ་ན། དེ་ཡང་རིགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། །འདི་ལྟར་རེ་ཞིག་གང་གི་ཚེ་རྒྱུ་འཇིག་པ་དེའི་ཚེ་ན་རེ་ཞིག་འབྲས་བུ་མེད་ལ་གང་གི་ཚེ། ཞིག་ཟིན་པ་དེའི་ཚེ་འབྲས་བུ་དེ་གང་ལས་འབྱུང་ཞེས་བརྗོད་པར་བྱ། གལ་ཏེ་འཇིག་པ་དེ་ཉིད་ལས་འབྱུང་ངོ་ཞེ་ན། དེའི་ཚེ་དེ་མེད་པ་མ་ཡིན་ནམ། གང་གི་ཚེ་ཡོད་པར་གྱུར་པ་དེའི་ཚེ་ནི་དེ་ལས་འབྲས་བུ་འབྱུང་བར་ཁྱོད་མི་འདོད་དོ། །གནས་སྐབས་གཞན་ཡང་ཅི་ཡང་མེད་དེ། དེའི་ཕྱིར་དངོས་པོ་རྟོགས་བཞིན་དུ་ཡང་མཇུག་ཐོགས་པ་ལ་མངོན་པར་ཞེན་པ་ཙམ་གྱི་ལིང་ཏོག་གིས་ཡང་དག་པའི་བློའི་མིག་ཁེབས་པས། རྒྱུ་མ་འགགས་པ་ལས་སྐྱེའོ་སྙམ་དུ་གདོན་མི་ཟ་བར་སེམས་ཏེ། དེ་ལྟར་ནི་དབྱེ་ པར་མི་ནུས་སོ། །འདི་ལྟར་སྐད་ཅིག་དང་པོ་ལ་ནུས་པ་ཐམས་ཅད་མ་ཉམས་པ་རྒྱུ་མཐུ་ཆེ་བའི་ཚེ་ནི་འབྲས་བུ་མི་སྐྱེའོ། །སྐད་ཅིག་གཉིས་པ་སྟེ། གང་གི་ཚེ་འབྲས་བུ་སྒྲུབ་པར་ནུས་པའི་མཐུའི་བྱེ་བྲག་ཐམས་ཅད་མེད་པར་གྱུར་པ་དེའི་ཚེ། འབྲས་བུ་སྐྱེ་བར་ཇི་ལྟར་འགྱུར། །དེ་ལྟ་བས་ན་སྨྲ་ཅི་དགོས་ཏེ་དེ་ནི་གཞག་གོ །དེ་དག་རྣམ་པར་རྟོགས་བྱེད་པ། །ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་དོན་གསལ་ལོ། །གལ་ཏེ་འདི་ཡོད་ན་འདི་འབྱུང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལུང་དང་འཇིག་རྟེན་ན་ཡང་ཡོད་ལ། ས་བོན་ལ་སོགས་པ་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་དངོས་པོ་འདི་ཡང་འདི་ཙམ་གྱི་རྒྱུ་རྐྱེན་ཡིན་པས་དེའི་ཕྱིར་འདི་དོན་དམ་པར་ཡོད་དོ་ཞེ་ན། འདི་ཡོད་འདི་ཞེས་བྱ་བ་དང༌། །ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། འདི་སྐད་དུ་འདི་ཡོད་ན་འདི་འབྱུང་ཞེས་བྱ་བ་འདི་འཇིག་རྟེན་དང་གྲུབ་པའི་མཐའ་ལ་ཡང་ཡོད་དེ། དེ་ནི་ཚིག་ཙམ་གྱིས་མ་ཡིན་ཏེ་ཚད་མས་ཡིན་ན། སྔར་བཤད་པ་ཡི་རྣམ་པ་ཡིས། །ཚད་མའང་ཁྱོད་ལ་ཡོད་མ་ཡིན། སྔར་བཤད་པ་ཡི་རྣམ་པ་ནི། །རྣམ་པ་མེད་པའི་ཤེས་པ་ནི། །ཡུལ་ལ་འཛིན་པར་མི་རིགས་སོ། །ཞེས་བྱ་བ་ལ་
Chinese
实无心要。如此，第二个刹那未坏灭者产生此果是不可能的，因为那时没有未坏灭者。当此未坏灭时，也唯有无果。如果说第二个刹那唯从未坏灭者生果，如此出生后立即存在，且也唯从未坏灭者产生，说是可以，但你便不成是刹那性了。如果说此非刹那性，如此因坏灭时能生果，这也是不合理的。如此，暂且当因坏灭时，暂且无果，当坏灭完毕时，此果从何产生呢？如果说从坏灭本身产生，那时它不是不存在了吗？当它变为存在时，你又不希望从它产生果。也没有其他情况，因此，即使正在理解事物，也被对结局执着的微弱障蔽遮盖了正确的智慧之眼。无疑地认为是从未断绝的因产生，如此便无法区分。如此，第一个刹那，所有能力未衰减，因强大之时，不生果。第二个刹那，当能够成就果的能力差别全部消失之时，果如何能产生？因此，何须多言，就此搁置。彼等分别了知者，等等，意义显明。如果说“此有则彼生”在经论和世间都有，种子等因和果的事物，也仅是这些因缘，因此这是真实存在的，如果这样说，“此有此”等等说到，如此说“此有则彼生”在世间和宗义中也有，但那不是仅仅是言辞，而是以量成立。以前所说的形态，量在你那里也没有。以前所说的形态是，无相的知识，不应执著于境，等等。
English
It is truly without essence. Thus, it is impossible for this result to arise from the un-decayed in the second moment, because there is no un-decayed at that time. When this is un-decayed, there is only no result. If it is said that the result arises only from the un-decayed in the second moment, and thus exists immediately after birth, and also arises only from the un-decayed, it can be said, but you will not be momentary. If it is said that this is not momentary, and thus the cause decays and produces the result, this is also unreasonable. Thus, for the time being, when the cause decays, there is no result for the time being, and when the decay is finished, from where does this result arise? If it is said that it arises from the decay itself, is it not non-existent at that time? When it becomes existent, you do not want the result to arise from it. There is no other situation, therefore, even while understanding things, the eye of correct wisdom is covered by the slight obscuration of attachment to the end. There is no doubt that it arises from the uninterrupted cause, and thus it cannot be distinguished. Thus, in the first moment, when all abilities have not diminished and the cause is strong, the result does not arise. In the second moment, when all the differences in the ability to accomplish the result have disappeared, how can the result arise? Therefore, what need is there to say more, let it be put aside. Those who understand them separately, etc., the meaning is clear. If it is said that "this exists, then that arises" exists in both scriptures and the world, and the things of cause and effect such as seeds are only these causes and conditions, therefore this is truly existent, if it is said like this, "this exists, this" etc. is said, thus saying "this exists, then that arises" also exists in the world and in tenets, but that is not just words, but is established by valid cognition. In the form of what was said before, valid cognition is also not with you. The form of what was said before is that the knowledge without characteristics should not be attached to the object, etc.