Tibetan
་རོ། །དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་དེ་ཉིད་ཀྱིས་ཞེས་ བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། །གལ་ཏེ་སྒྲའི་རྣམ་ཤེས་ཉིད་གཟུགས་ཤེས་པར་འདོད་ན་དེའི་ཚེ་ཅི་སྟེ་མི་ཐོས། གཟུགས་འཛིན་ཅིང་སྒྲ་ཡང་འཛིན་པར་འགྱུར་རོ། །སྒྲ་མེད་པས་མི་འཛིན་ཞེ་ན། དེ་བས་སྒྲའི་རྣམ་ཤེས་ཀྱང་མེད་དེ། སྒྲའི་རྣམ་ཤེས་དེ་མ་ཡིན་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། །གཞན་ཡང་སྒྲ་འཛིན་པའི་རྣམ་ཤེས་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་གཟུགས་འཛིན་པའི་བདག་ཉིད་དུ་ག་ལ་འགྱུར། ཆ་ཤས་མེད་པ་གཅིག་ལ་རང་བཞིན་གཉིས་མི་སྲིད་པས་སོ། །འོ་ན་ཇི་ལྟར་གཅིག་ཁོ་ན་གཉིས་ལ་ལྟོས་ནས་ཕ་ཡང་ཡིན་ལ་བུ་ཡང་ཡིན་པ་ལྟར་དེ་ལྟར་ཡིན་ཞེ་ན། དེ་ནི་རྟོག་པས་གཞག་པ་ཡིན་གྱི་གཅིག་གཉིས་ཀའི་བདག་ཉིད་མ་ཡིན་ནོ། །འདི་ནི་གཅིག་དོན་དོན་དམ་པར་ཚུལ་གཉིས་པ་བརྗོད་པར་བྱ་བ་སྟེ། དེ་ནི་མེད་དོ། །འདི་ལས་ཀྱང་དོན་དམ་པར་འདི་མ་ཡིན་པར་བཤད་དེ། འདི་ལྟར་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ།།གྲངས་ཅན་པ་ལ་འགྲོ་བ་ཡོན་ཏན་གསུམ་གྱི་བདག་ཉིད་དེ། དེ་ཉིད་སོ་སོའམ་ཚོགས་པ་རང་རང་གི་རང་བཞིན་དུ་གནས་པས། དོན་དམ་པར་ཕ་མ་ཡིན་ལ་བུའང་ཡིན། རྟག་ཏུ་ཡོན་ཏན་ཁོ་ན་ཡིན། གལ་ཏེ་གཟུགས་དང་སྒྲ་འཛིན་པའི་རྣམ་ཤེས་གཅིག་ཡིན་ན། དེའི་ཚེ་དེ་ལྟར་དམིགས་པར་འགྱུར། དེ་ནི་མེད་པར་བཤད་དེ། གཟུགས་འཛིན་པའི་རྣམ་ཤེས་སྒྲ་འཛིན་པའི་རང་བཞིན་དང་ལྡན་པར་མི་དམིགས་སོ། །དེ་བས་མེད་པར་ངེས་སོ། །གལ་ཏེ་སྒྲའི་རྣམ་ཤེས་དེ་ཉིད་གཟུགས་འཛིན་པའི་རང་བཞིན་གྱིས་གཟུགས་འཛིན། དཔེར་ན་གར་མཁན་གཅིག་པུ་ཚུལ་དུ་མ་ལྟར་འཛིན་ཞེ་ན། འདིར་ལན་དེའང་མི་རྟག་སྟེ། དང་པོའི་ཚུལ་སྤངས་ནས་གཞན་ཚུལ་འཛིན་ཏེ། དཔེ་བསྒྲུབ་བྱ་དང་མི་མཚུངས་སོ། །གལ་ཏེ་དངོས་པོ་དེ་ཉིད་ཡིན་ལ། རང་གཞན་པ་ཅན་ཡིན་ཞེ་ན། སྨྲས་པ། གལ་ཏེ་ལ་སོགས་པའོ། །བདག་ཉིད་དེའང་གར་མཁན་དེ་ཉིད་ཡིན་ལ། རང་བཞིན་གཞན་བརྗོད་ན་དེའི་ཚེ་འདི་ལྟ་བུ་གཅིག་ན་དེ་སྔར་མེད་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཉིད་དུ་གཞན་ཐ་དད་པས་འགལ་ཚབས་ཅན་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་ཤེས་པ་ཉིད་དང་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་འཛིན་པ་ཉིད་དེ། དེ་ཚུལ་གཉིས་པ་ཡིན་ལ་དེ་རང་གི་ཚུལ་མ་ཡིན་པ་གཞན་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་མ་ཡིན་ཞེ་ན། སྨྲས་པ། ཚུལ་གཞན་དེའི་ཡུལ་ལ་ལྟོས་པ་ཅན་ཤེལ་གྱི་བཞིན་དུ་མི་བདེན་ཞེ་ན། འོ་ན་དེའི་རང་བཞིན་གྱི་ཚུལ་གང་ཡིན། དེ་སྨྲོས་དང༌། སྨྲས་པ། ཤེས་པ་དེ་ཉིད་གཞན་ཡོད་ཅེ་ན། འོ་ན་སྐྱེས་བུ་ཐམས་ཅད་གཅིག་ཏུ་ཐལ་ཏེ། སྒྲ་དང་གཟུགས་ཀྱི་ཤེས་པ་ཐ་དད་པ་གཅིག་པར་འདོད་པ
Chinese
若。那是不对的。因为“因为那个本身”等。如果认为声音的识本身是色识，那么为什么听不到呢？应该既执持色，也执持声音。如果说因为没有声音所以不执持，那么因此声音的识也没有了。声音的识不是那个的意思。另外，执持声音的识是什么，它怎么会变成执持色的自性呢？无分的部分，一个不可能有两个自性。那么，如果像一个依靠两个而既是父亲又是儿子那样，是那样吗？那是通过分别安立的，不是一个或两个的自性。这是要说一个事物在胜义谛中是两种方式，那是不存在的。从这个也说了在胜义谛中这不是，像这样等。数论派认为行者是三种 गुण（藏文：ཡོན་ཏན།，梵文天城体：गुण，梵文罗马拟音：guṇa，汉语字面意思： गुण）的自性。那个各自或集合存在于各自的自性中。在胜义谛中既是父亲又是儿子。永远只是 गुण（藏文：ཡོན་ཏན།，梵文天城体：गुण，梵文罗马拟音：guṇa，汉语字面意思： गुण）。如果执持色和声音的识是一个，那么那时会那样显现。那是不存在的，说了执持色的识不显现为具有执持声音的自性。因此确定是不存在的。如果声音的识本身以执持色的自性执持色。例如，一个舞者像多种方式那样执持，那么，这里的回答也是不恒常的。舍弃了最初的方式而执持其他方式。比喻与所要证明的不同。如果事物是那个本身，但具有自他性，那么，说了，如果等。自性也是那个舞者本身，如果说其他自性，那么那时像这样的一个，那是以前没有的。在那本身中，因为其他的不同，所以是矛盾的。如果识本身和执持色等，那是两种方式，那个不是自己的方式，不是其他的那个本身，那么，说了，其他的那个方式依赖于境，像玻璃一样不真实，那么，那么它的自性的方式是什么？说那个吧。 说了，识本身有其他的吗？那么，所有补特伽罗都会变成一个，因为声音和色的不同的识被认为是一个
English
If. That is not right. Because "because that itself" etc. If it is thought that the consciousness of sound itself is the consciousness of form, then why is it not heard? It should hold both form and sound. If you say that it is not held because there is no sound, then therefore the consciousness of sound is also gone. The consciousness of sound is not that meaning. Furthermore, what is the consciousness that holds sound, how can it become the nature of holding form? In the partless part, it is impossible for one to have two natures. So, if it is like one relying on two and being both father and son, is it like that? That is established through distinction, it is not the nature of one or two. This is to say that one thing is two ways in ultimate truth, that does not exist. From this it is also said that this is not in ultimate truth, like this etc. The Samkhya school believes that the goer is the nature of the three गुण (Tibetan: ཡོན་ཏན།, Sanskrit Devanagari: गुण, Sanskrit Romanization: guṇa, Chinese literal meaning: गुण). That each or group exists in its own nature. In ultimate truth, it is both father and son. Always only गुण (Tibetan: ཡོན་ཏན།, Sanskrit Devanagari: गुण, Sanskrit Romanization: guṇa, Chinese literal meaning: गुण). If the consciousness holding form and sound is one, then at that time it will appear like that. That does not exist, it is said that the consciousness holding form does not appear to have the nature of holding sound. Therefore it is determined that it does not exist. If the consciousness of sound itself holds form with the nature of holding form. For example, a single dancer holds like many ways, then, the answer here is also impermanent. Abandoning the initial way and holding other ways. The metaphor is different from what is to be proven. If the thing is that itself, but has self-otherness, then, it is said, if etc. The nature is also that dancer itself, if another nature is said, then at that time like this one, that was not there before. In that itself, because of the difference of others, it is contradictory. If consciousness itself and holding form etc., that is two ways, that is not its own way, not the other that itself, then, it is said, that other way depends on the object, like glass it is not true, then, then what is its own nature's way? Say that. Said, does consciousness itself have others? Then, all individuals will become one, because the different consciousnesses of sound and form are considered to be one
Tibetan
་ལྟར། སྐྱེས་བུ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་གཅིག་ཏུ་འགྱུར་ཏེ། ཤེས་པ་ཉིད་དུ་ཐ་མི་དད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་ཡང་དབྱེ་བ་དོར་ནས་ཚུལ་གང་རུང་གཅིག་གིས་གཅིག་ཏུ་བྱེད་ན། སེམས་པ་ན་སྐྱེས་བུའི་ཆོས་ཡིན་ལ། སེམས་པ་མ་ཡིན་པ་ནི་རང་བཞིན་ལ་སོགས་པའི་ཆོས་ཡིན། དེ་གཉིས་ཐ་དད་དུ་འགྱུར་ཏེ་གང་གི་ཕྱིར། དེ་གཉིས་ཀ་ཡོད་པ་མཚུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདོད་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ཞེ་ན། སྨྲས་པ། དངོས་པོ་རྣམས་ཀྱི་བྱེ་བྲག་གང་ཚེ་བརྫུན་ཡིན་པ། དེའི་ཚེ་འདྲ་བའི་རྟེན་གང་ཡིན། དངོས་པོ་ཐ་མི་དད་པ་འདྲ་བ་མང་པོ་ཡོད་ན། འདྲ་བའི་སྒོ་ནས་གཅིག་ཏུ་བྱེད་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ནི་མེད་དོ། །རིགས་པ་པ་ལ་སོགས་པའི་བདག་སེམས་པ་མེད་པ་འགོག་པ་སྟེ། རེ་ཞིག་སེམས་པ་ཅན་བཤད་པའི་རིམ་པས་མི་རིགས་པར་བསྟན། །སེམས་པ་མེད་པ་ཡང་མི་རིགས་ཏེ། སེམས་ལ་མེད་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །དཔེར་ན་བུམ་པ་ལ་སོགས་པ་བཞིན་ནོ། །ཇི་ལྟར་བུམ་པ་ལ་སོགས་པ་སེམས་པ་མེད་པ་ཁྱོད་ཀྱིས་བདག་ཏུ་མི་འདོད་པ་ལྟར། ལས་བྱེད་པ་པོ་དེའི་འབྲས་བུ་ལ་ལོངས་སྤྱོད་པ་པོའི་བདག་ཀྱང་སེམས་པ་མེད་པ་མི་རིགས་ཏེ། ཤིང་དང་མཚུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །རང་ཉིད་སེམས་པ་ཅན་མ་ཡིན་ཀྱང་བློ་དང་སེམས་པ་དང་སྦྱོར་བས་སེམས་ཅན་ཡིན་ཞེ་ན། སྨྲས་པ། འོན་ཏེ་ལ་སོགས་པའོ། །གལ་ཏེ་བདག་ཤེས་པ་དང་སྦྱོར་བས་སེམས་པ་ཅན་ཡིན་པར་འདོད་ན། འོ་ན་མི་ཤེས་པ་དེ་འཇིག་པར་ཐལ། །བརྒྱལ་བ་ལ་སོགས་པས་སེམས་པ་མེད་པ་ན་ཡང་མི་ཤེས་པ་སྟེ། མི་རྟག་པར་འགྱུར་རོ། །གལ་ཏེ་སེམས་པ་ཡོད་པ་དང་མེད་པའི་གནས་སྐབས་ཀྱིས་འགྱུར་བ་མེད་པར་བདག་འདོད་ན། འོ་ན་སེམས་པས་འདི་ལ་ཁྱད་པར་ཅི་བྱས། དངོས་པོའི་རང་བཞིན་ལས་མ་འདས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བས་ཁྱོད་ཀྱིས་ཕན་པ་དང་གནོད་པ་མི་ཤེས་པ་བྱ་བ་མེད་པ། ལས་ཐམས་ཅད་བྱེད་པའི་ནུས་པ་དང་བྲལ་བ། གནས་སྐབས་ཀྱི་དོན་ལ་མ་ཕོག་པས། ནམ་མཁའ་ལྟ་བུར་བདག་རྣམ་པར་གཞག་གོ །ཕ་རོལ་པོས་སྨྲས་པ། ཕ་རོལ་དུ་འགྲོ་བའི་བདག་གཅིག་པུ་མེད་ན། ལས་དང་འབྲས་བུའི་འབྲེལ་པ་མི་རིགས་ཏེ། གང་གིས་ལས་བྱས་པ་དེ་ཉིད་ཀྱི་འབྲས་བུ་ལ་ ལོངས་སྤྱོད་པས་སོ། །དེ་ནི་འདོད་ཇི་ལྟར་མི་འགྱུར་ཞེ་ན། ལས་བྱས་ནས་བྱེད་པ་པོ་ཞིག་ན་འབྲས་བུ་སུ་ལ་སྨིན། དེས་བདག་མེད་ན་བྱས་པ་ཉམས་ཤིང་མ་བྱས་པ་འབྱུང་བ་དང༌། དྲན་པ་དང་དེ་ཉིད་འདི་ཡིན་ཞེས་བྱ་བའི་མངོན་ཤེས་དང༌། དང་པོའི་ཐེ་ཚོམ་ལ་ངེས་པ་དང༌། རང་ཉིད་ཀྱིས་གཞག་པ་ལེན་པ་དང༌། མྱོང་བའི་དོན་ལ་ངོ་མཚར་མེད་པ་ད
Chinese
如同。一切士夫也都会变成一个，因为在知识本身中没有差别。此外，如果舍弃差别，以任何一种方式使之成为一个，那么有心识是士夫的法，没有心识则是自性等等的法。这二者为何会变成不同呢？因为这二者存在是相同的。如果仅仅是意欲，那么说道：事物诸差别的任何时候是虚假的，那时相似的所依是什么？如果事物无差别有诸多相似，以相似之门成为一个，那是不存在的。理路家等遮止无心识的我，暂时以讲述有心识的次第显示不合理。无心识也不合理，因为对于心识来说是不存在的缘故。譬如瓶子等等一样。如同瓶子等等无心识，您不承许为我一样，作者的果报受用者的我也无心识不合理，因为与树木相同之故。自己虽不是有心识，但以智慧和心识及结合成为有情，那么说道：或者等等。如果我以与知识结合成为有心识，那么不了解的那个应成坏灭。昏厥等等无心识时也不了解，成为无常。如果以有心识和无心识的状态没有改变地承许我，那么心识对此有什么差别呢？因为没有超出事物的自性。因此您不了解利益和损害，无所作为，与做一切事业的能力分离，不触及状态之义，如虚空般安立我。对方说道：如果唯一没有去往他世的我，业和果的关系不合理，因为谁做了业，就由他自己受用果报。那如何不成为意欲呢？做了业之后，作者如果存在，果报成熟于谁？如果因此没有我，则已做之业坏灭，未做之业产生，以及忆念和‘彼即此’之现量，以及最初的怀疑成为定解，以及自己所立之宗自己承受，以及对于体验之义没有稀奇等等。
English
As such. All the purushas will also become one, because there is no difference in knowledge itself. Furthermore, if differences are abandoned and made into one by any means, then having consciousness is the dharma of the purusha, and not having consciousness is the dharma of nature and so on. Why would these two become different? Because the existence of these two is the same. If it is only desire, then it is said: Whenever the differences of things are false, what is the basis of similarity at that time? If there are many similarities in things without difference, they become one through the door of similarity, but that does not exist. Logicians and others refute the self without consciousness, and for the time being, they show that it is unreasonable by explaining the order of having consciousness. Not having consciousness is also unreasonable, because it does not exist for consciousness. Like a vase and so on. Just as you do not accept a vase and so on without consciousness as the self, it is unreasonable for the self of the enjoyer of the fruits of the actor to be without consciousness, because it is the same as a tree. If one is not conscious oneself, but becomes a sentient being through intelligence, consciousness, and combination, then it is said: Or and so on. If you think that I am conscious by combining with knowledge, then that which is not understood should cease to exist. Even when fainting and so on without consciousness, one does not understand, and becomes impermanent. If you accept the self without changing the state of having consciousness and not having consciousness, then what difference does consciousness make to this? Because it has not gone beyond the nature of things. Therefore, you do not understand benefit and harm, do nothing, are separated from the ability to do all actions, and do not touch the meaning of the state, establish me like the sky. The other party said: If there is no single self that goes to the other world, the relationship between karma and result is unreasonable, because whoever does the karma, he himself enjoys the result. How can that not become desire? After doing karma, if the author exists, to whom does the result ripen? If there is no self because of this, then the karma that has been done is destroyed, the karma that has not been done arises, as well as the direct perception of memory and 'that is this', and the initial doubt becomes certainty, and one's own established tenet is borne by oneself, and there is no wonder about the meaning of experience, and so on.