Tibetan
ང༌། རྒྱུ་འབྲས་རྒྱུན་འཛིན་པ་དང༌། དེ་རྟོགས་པའི་ཚད་མ་དང༌། བཅིངས་པ་དང་གྲོལ་བ་ལ་སོགས་པ་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་ནི་མི་རིགས་པར་ལན་འདེབས་པ་པོས་བཤད་དེ། བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། །བདག་ཏུ་སྨྲ་བ་ཁྱོད་དང༌། བདག་མེད་པར་སྨྲ་བ་གཉིས་ཀ་ལ་ལས་འདིར་འབྲས་བུར་སྐྱེ་བ་ཕྱི་མར་འབྱུང་བས་ཕུང་པོ་ཐ་དད་པས་ལུས་གང་གིས་དགེ་བ་དང་མི་དགེ་བའི་ལས་བྱས་པ་དེ་ལས་ལུས་གཞན་གྱི་འབྲས་བུ་ལ་ལོངས་སྤྱོད་པས་བྱ་བ་དང་འབྲས་བུ་རྟེན་ཐ་དད་པར་གཉིས་ཀ་ལ་གྲུབ། དེ་ལ་བདག་ནི་ལས་བྱེད་པ་དང༌། ལོངས་སྤྱོད་པ་ལ་བྱེད་པ་མེད་དེ། དེ་ལ་བྱེད་པ་དང་བྲལ་བ་དང༌། སེམས་པ་མེད་པས་རྩོད་པ་དོན་མེད་དེ། གང་གི་ཕྱིར་བདག་ཁས་བླངས་པ་དེ་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་རོ། །བྱས་པ་དོན་མེད་ལ་བརྗོད་དེ། རྒྱུ་དང་ལྡན་པ་ནི་ལས་བྱེད་པ་པོ་སྟེ། དེ་ཉིད་འབྲས་བུ་དང་ལྡན་པར་མཐོང་པ་མི་སྲིད། གང་གི་ཕྱིར་འཇིག་རྟེན་དུ་འཆི་བའང་གཞན་ཡིན་ལ་སྐྱེ་བའང་གཞན་ཡིན། དེ་བས་བྱ་བ་དང་བྱེད་པ་ཉིད་དུ་རབ་ཏུ་འཇུག་པའི་རྒྱུན་གཅིག་ཏུ་སྒྲོ་བཏགས་ཏེ། དེ་ལ་བརྟེན་ནས་བྱེད་པ་པོ་གང་ཡིན་པ་ལོངས་སྤྱོད་པ་པོའང་དེ་ཡིན་ཞེས་སྟོན་པས་བསྟན་ཏོ། །བཤད་པ་ཡང༌། གང་ཕྱིར་རྒྱུན་ནི་གང་ཉིད་དུ། །ལས་ཀྱི་བག་ཆགས་རྣམ་གཞག་པ། །དེ་ཉིད་དུ་ནི་འབྲས་སྨིན་བྱེད། །རས་བལ་ལ་ནི་དམར་པོ་བཞིན། །ཞེས་སོ། །རས་བལ་གྱི་ས་བོན་ཚོས་ཀྱི་ཁུ་བས་ཡང་དང་ཡང་དུ་བྱུགས་པའི་མྱུ་གུ་ནས་བརྩམས་ཏེ། འབྲས་བུའི་བར་དམར་པོ་ཁོ་ནར་སྐྱེ་བ་ལྟར། ཐ་དད་ཡིན་ཀྱང་སེམས་ཀྱི་རྒྱུན་གང་གིས་ལས་བྱས་པ་དེ་ཉིད་དུ་འབྲས་བུ་སྨིན་པར་བྱས་པའི་ཀླན་ཀ་གང་ཡང་མི་འབྱུང་ངོ༌། །ལང་ཀར་གཤེགས་པ་ལས་གང་གསུངས་པ། གང་ཟག་རྒྱུན་དང་ཕུང་པོ་རྣམས། །ཕྲ་རབ་རྡུལ་དང་རྐྱེན་དག་དང༌། །གཙོ་བོ་དབང་ཕྱུག་བྱེད་པ་པོ། །སེམས་ཙམ་ཉིད་དུ་བདག་གིས་བཤད། །ཅེས་བྱ་བ་དེའང་གང་ཟག་ལ་སོགས་པ་ལ་མངོན་པར་ཞེན་པ་ སྤང་བའི་ཕྱིར་ཏེ། དེས་སེམས་དོན་དམ་པར་མི་གྲུབ། གྲུབ་ཀྱང་ང་རྒྱལ་གྱི་ཡུལ་མ་ཡིན་པར་བཤད་དེ་འདས་ལ་སོགས་པའོ། །སེམས་ནི་རྣམ་པ་གསུམ་སྟེ། འདས་པ་དང་མ་འོངས་པ་དང་ད་ལྟར་བའོ། །དེ་ལ་འདས་པ་དང་མ་འོངས་པ་འགགས་པ་དང་མ་སྐྱེས་པའི་ཕྱིར། ང་རྒྱལ་གྱི་ཡུལ་མ་ཡིན་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་ད་ལྟར་མེད་པའོ། །ད་ལྟར་བ་བདག་ཏུ་འགྱུར། འོན་ཏེ་སྐྱེ་སེམས་བདག་ཡིན་ན། དེའང་བདག་མ་ཡིན་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་སྐད་ཅིག་གཉིས་པ་ལ་དེ་ཞིག་ན་བདག་མེད་དོ། །དེ་བས་སེམས་ལ་དམིགས
Chinese
因此，因果相续和证悟它的量，以及束缚和解脱等等都会消失。这是不合逻辑的答辩者所说的，即行为等等。你这个主张有我的，和主张无我的，对于你们两者来说，在此所作之业，于来世产生果报，由于蕴体各异，由某个身体所作的善与不善之业，由另一个身体来享受果报，因此行为和果报的所依是不同的，这对于你们两者来说都成立。对此，我既不是作者，也不是享受者。因为我与作者分离，并且没有心识，所以争论是没有意义的。因为你所承认的我，是无能为力的。说已作之事是无意义的，具有因的是作者，但不可能见到他自己具有果报。因为世间死亡的是一个，而出生的是另一个。因此，将行为和作者本身执着为同一相续。依靠它来显示，作者是谁，享受者也是谁。也曾说过：何以故相续，何者即彼性，业之习气力，于彼成熟果，如棉花之红。如同棉花的种子，被染料的汁液反复涂抹，从苗芽开始，直到果实都呈现红色一样。虽然各不相同，但由心识相续所作之业，就在那心识相续上成熟果报，不会有任何责难。楞伽经中所说：有情相续与蕴聚，极微尘埃及诸缘，自性自在造作者，唯是心识我所说。这也是为了舍弃对有情等等的执着。因此，心识并非胜义谛。即使成立，也不是我慢的对境，如过去等等。心有三种：过去、未来和现在。其中，过去和未来因为已经灭尽和尚未产生，所以不是我慢的对境。因为它们现在不存在。现在成为我。然而，如果生起的心识是我，那也不是我。因为在第二刹那它就消失了，所以没有我。因此，要缘于心。
English
Therefore, the continuity of cause and effect, the valid cognition that realizes it, and bondage and liberation, etc., will all disappear. This is what the illogical respondent says, namely actions, etc. For both you who claim a self and those who claim no self, the actions done here produce results in the next life. Since the aggregates are different, the virtuous and non-virtuous actions done by one body are enjoyed by another body. Therefore, the basis of action and result are different, which is established for both of you. Regarding this, the self is neither the agent nor the enjoyer. Because it is separate from the agent and has no consciousness, the argument is meaningless. Because the self you acknowledge is powerless. It is said that what has been done is meaningless, the one with the cause is the agent, but it is impossible to see that he himself has the result. Because in the world, the one who dies is different, and the one who is born is different. Therefore, clinging to action and the agent as the same continuum. Relying on it to show who the agent is, and who the enjoyer is. It has also been said: Why is the continuum, whatever its nature, the force of the habits of karma, matures the result in it, like the red of cotton. Just as the seed of cotton, repeatedly smeared with the juice of dye, from the sprout to the fruit, appears only red. Although they are different, the karma done by the continuum of consciousness matures the result in that continuum of consciousness, and there will be no blame. What is said in the Lankavatara Sutra: Sentient beings, continuum and aggregates, extremely subtle dust and all conditions, the self-nature, the independent creator, are only what I have said as consciousness. This is also to abandon attachment to sentient beings, etc. Therefore, consciousness is not the ultimate truth. Even if it is established, it is not the object of pride, such as the past, etc. There are three kinds of mind: past, future, and present. Among them, the past and the future are not the object of pride because they have already ceased and have not yet arisen. Because they do not exist now. The present becomes me. However, if the arising consciousness is me, then that is not me. Because it disappears in the second moment, there is no me. Therefore, focus on the mind.
Tibetan
་པའང་བདག་མ་ཡིན་ནོ། །ཉེ་བར་བསྡུས་ཤིང་བཤད་དེ་དཔེར་ན་ལ་སོགས་པའོ། །ཆུ་ཤིང་གཤགས་པ་ལྟར་བདག་ཀྱང་མོ་གཤམ་གྱི་བུ་བཞིན་དུ་བདེན་པ་མ་ཡིན་རྣམ་པར་དཔྱད་པས་བཙལ་ཀྱང་མ་རྙེད་པའོ། །ཕ་རོལ་པོས་སྨྲས་ཏེ། གལ་ཏེ་ལ་སོགས་པའོ། །གལ་ཏེ་བདག་གམ་གང་ཟག་ཐམས་ཅད་དུ་མེད་ན་གང་ལ་སྙིང་རྗེ་ཞེ་ན། ཆོས་ཡང་དག་པར་སྡུད་པའི་མདོ་ལས་གསུངས་པ། འཕགས་པ་སྤྱན་རས་གཟིགས་ཀྱིས་ཏེ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔས་ཆོས་མང་པོ་ལ་མི་བསླབ་ཀྱི་འོན་ཀྱང་སྙིང་རྗེ་ཁོ་ན་ལས་ཏེ་དཔེར་ན་འཁོར་ལོས་སྒྱུར་བའི་རྒྱལ་པོའི་འཁོར་ལོ་གང་དུ་འགྲོ་བ་དེར་དཔུང་ཐམས་ཅད་འགྲོ་བ་ལྟར། སྙིང་རྗེ་གང་ལ་ཡོད་པ་དེར་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་དོ་ཞེས་སོ། །དེ་ནི་སེམས་ཅན་མེད་ན་མི་འབྱུང་བར་བཤད་དེ། འབྲས་བུ་ནི་སྐྱེས་བུའི་དོན་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་འདོད་པ་རྨོངས་པ་ནི་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་བརྟགས་པའི་སེམས་ཅན་ལ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །ཤེས་རབ་ཀྱིས་དཔྱད་པས་སེམས་ཅན་མེད་ཀྱང་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཕུང་པོ་ལ་སོགས་པ་ཡོད་པ་ཉིད་དོ། །འོ་ན་སེམས་ཅན་མེད་ན་སུའི་འབྲས་ཞེས་བཤད་དེ། སེམས་ལ་སོགས་པའོ། །སེམས་ཅན་མེད་ན་གཅིག་རྟག་པ་མེད་པ་དང༌། གཟུགས་ལ་སོགས་པ་འཇིག་པའི་རང་བཞིན་ཡིན་པས་འབྲས་བུ་སུའི་ཡང་མ་ཡིན་པར་འགྱུར། དེ་ནི་བདེན་ཏེ་དོན་དམ་པར་འབྲས་བུ་སུའི་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ་རྨོངས་པས་འདོད། སངས་རྒྱ་བ་ལ་འབད་པའི་རྨོངས་པ་སྟེ། བདག་ཁོ་ན་འཚང་རྒྱ་བ་ཡིན་ཞེས་གཅིག་ཏུ་ལྷག་པར་ངེས་པས་སོ། །འོ་ན་རྨོངས་པ་ཐམས་ཅད་དུ་སྤངས་པ་མ་ཡིན་ནམ་ཇི་ལྟར་ལེན་ཞེ་ན། སྨྲས་པ། སྡུག་བསྔལ་ལ་སོགས་པའོ།། རྨོངས་པ་གཉིས་ཏེ་སྲིད་པ་ལ་འཇུག་པའི་རྒྱུ་དང༌། ལྡོག་པའི་རྒྱུའོ། །དེ་ལ་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྐྱེ་བ་ལ་སོགས་པའི་སྡུག་བསྔལ་ཞི་བའི་ཆེད་དུ་དོན་དམ་པ་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་གཏི་མུག་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་མི་འགོག་གོ །འོ་ན་འབྲས་བུའི་རྨོངས་པ་བཞིན་དུ་བདག་ཀྱང་ཡོད་དུ་ཆུག །ཅི་སྟ་འགོག་ཅེ་ན། སྨྲས་པ། སྡུག་བསྔལ་ལ་སོགས་པའོ། །བདག་ཏུ་རྨོངས་པ་ཡོད་ན་ང་རྒྱལ་ཟད་པར་མི་འགྱུར། བདག་ཏུ་འཁྲུལ་པས་ང་རྒྱལ་འཕེལ་བ་ཉིད། དེས་གསུངས་པ། གང་ཞིག་བདག་མཐོང་དེ་ཡིས་འདིར། །བདག་ལ་བརྩེ་བ་རྟག་པར་འགྱུར། །བརྩེ་བས་བདེ་ལ་སྲེད་པར་འགྱུར། །སྲེད་པས་སྐྱོན་རྣམས་སྦེད་པར་འགྱུར། །ཡོན་ཏན་མཐོང་བས་ཡོངས་སུ་སྲེད། །དེ་ཡི་རྒྱུ་དག་ཉེ་བར་ལེན། །དེས་ནི་བདག་ཏུ་ཞེན་ཡོད་པར། །དེ་སྲིད་འཁོར་བར་འཁོར་བའོ། །ཡོན་ཏན་མཐོང་བ་ནི་གཟུག
Chinese
也不是我。简而言之，例如等等。就像劈开水中的树木一样，我也像阴道之子一样不是真实的，通过分析来寻找也找不到。对方说：如果等等。如果我或众生都不存在，那么对谁产生慈悲呢？《正法集经》中说：圣观世音说：菩萨不学习许多法，但只学习慈悲，例如转轮王的轮子走到哪里，所有的军队都走到哪里一样。哪里有慈悲，哪里就有诸佛之法。这被解释为如果没有众生就不会发生。果实是人的目的。因此，欲望的迷惑是对世俗中假设的众生而言的。通过智慧分析，即使没有众生，世俗中蕴聚等等也是存在的。那么，如果没有众生，谁的果实呢？例如心等等。如果没有众生，就没有单一的常数，并且色等等是毁灭的本性，因此果实不会是谁的。这是真实的，在胜义谛中，果实不是谁的，而是被迷惑所期望的。努力成佛的迷惑，因为我独自成佛，所以特别确定。那么，难道不是所有的迷惑都已断除，如何接受呢？说：痛苦等等。 迷惑有两种，即进入存在的因和退出的因。其中，为了平息所有众生的出生等等的痛苦，为了证悟胜义谛，不阻止任何愚痴。那么，就像果实的迷惑一样，也允许我的存在吧。为什么要阻止呢？说：痛苦等等。如果存在对我的迷惑，我就不会耗尽傲慢。因为对我的错误认识，傲慢只会增长。他说道：谁若见我，在此，对我恒常生起爱。因爱而贪求安乐，因贪求而隐藏过失。因见功德而完全贪恋，接受那些原因。因此，只要有对我的执着，就会在轮回中流转。见功德是色。
English
Neither is it me. In short, for example, and so on. Just as splitting trees in water, I am also not true like the son of a vagina, and cannot be found even when searched through analysis. The other party said: If and so on. If I or all beings do not exist, then to whom should compassion arise? It is said in the Sutra of the Collection of Righteous Dharmas: Noble Avalokiteshvara said: Bodhisattvas do not study many dharmas, but only compassion. For example, wherever the wheel of the Chakravartin King goes, all the armies go. Wherever there is compassion, there are all the Buddhadharmas. It is said that this will not happen without sentient beings. The fruit is the purpose of man. Therefore, the delusion of desire is for sentient beings who are conventionally assumed. Through wisdom analysis, even without sentient beings, aggregates and so on exist in the conventional world. Then, if there are no sentient beings, whose fruit is it? Such as mind and so on. If there are no sentient beings, there is no single constant, and form and so on are of the nature of destruction, so the fruit will not be anyone's. This is true, in the ultimate truth, the fruit is not anyone's, but is desired by delusion. The delusion of striving to become a Buddha, because I alone become a Buddha, is particularly certain. Then, haven't all delusions been abandoned, how can they be accepted? Say: Suffering and so on. There are two kinds of delusions, namely the cause of entering existence and the cause of leaving. Among them, in order to pacify the suffering of birth and so on of all sentient beings, in order to realize the ultimate truth, one does not prevent any ignorance. Then, just like the delusion of fruit, let my existence be allowed too. Why stop it? Say: Suffering and so on. If there is delusion about me, pride will not be exhausted. Because of the mistaken perception of me, pride will only increase. He said: Whoever sees me, here, love for me will always arise. Because of love, one becomes greedy for happiness, and because of greed, one hides faults. Because of seeing merits, one is completely greedy, and accepts those causes. Therefore, as long as there is attachment to me, one will wander in samsara. Seeing merit is form.