Tibetan
་སྲིད་པ་ལ་ཆགས་པ་དང༌། སྟོང་པ་ཉིད་ལ་འཇིགས་པ་ནི་རྟག་པ་དང་ཆད་པའི་མཐའ་གཉིས་ཏེ། དེ་གཉིས་སྤངས་ནས་དེ་འང་དོན་དམ་པར་དཔྱད་པས་རྟག་པའི་མཐའ་སྤངས། ཀུན་རྫོབ་ཁས་བླངས་པས་ཆད་པའི་མཐའོ། །དེ་བས་དབུ་མའི་ལམ་གྱིས་འཁོར་བ་ལ་གནས་པ་གྲུབ་སྟེ། ཤེས་རབ་ཀྱིས་སྲིད་པའི་སྐྱོན་གྱིས་མ་གོས། སྙིང་རྗེས་སྡུག་བསྔལ་བ་རྣམས་ཀྱི་དོན་དུ་སྟེ། འོ་ན་དོན་དམ་པར་སྡུག་བསྔལ་བ་མེད་པས་གནས་ནས་ཅི་བྱ་ཞེ་ན། སྨྲས་ པ། རྨོངས་པ་དེ་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་སེམས་ཅན་དམིགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བས་སྙིང་རྗེས་གནས་ཀྱང་ཤེས་རབ་ཀྱིས་སྲིད་པའི་སྐྱོན་གྱིས་མགོས་པས། དེ་ཉིད་སྟོང་བ་ཉིད་འབྲས་བུ་ཡིན་པ་ནི་རབ་ཏུ་མི་གནས་པའི་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་འབྲས་བུ་ཡིན་ནོ། །ཉེ་བར་བསྡུས་ཤིང་བཤད་དེ། དེ་ལྟར་བཤད་པའི་རིགས་པས་འཇིགས་པས་སྲིད་པ་ཁོ་ནར་གནས་ཞེས་སྐྱོན་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱོགས་སུ་མི་འཇུག་སྟེ། དེ་བས་ཐེ་ཚོམ་མི་ཟ་བར་རང་བཞིན་མེད་པ་བསྒོམ་པར་བྱའོ། །སྟོང་པ་ཉིད་མཐོང་བས་ཅི་ཞིག་བྱ་ཞེས་གང་གསུངས་པ་དེ་ལ། ལན་ནི། ཉོན་མོངས་པ་ལ་སོགས་པའོ། །འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པའི་ཉོན་མོངས་པ་དང༌། ཤེས་བྱ་ཁོ་ན་སྒྲིབ་པ་སྟེ། དེ་ཉིད་མུན་པ་སྟེ་དོན་དམ་པ་ལ་བསྒྲིབས་པས་སོ། །དེ་སྤོང་བའི་རྒྱུ་སྟོང་པ་ཉིད་ཡིན་པས་མྱུར་དུ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་གོ་འཕང་ཐོབ་པར་འདོད་པས། སྟོང་པ་ཉིད་ཅི་སྟེ་མི་བསྒོམ་འབད་དེ་བསྒོམ་པར་བྱའོ། །སྟོང་པ་ཉིད་ལ་འཇིགས་པ་གང་བཤད་པ། །དེ་ལ་ལན་བཤད་དེ། དངོས་གང་ལ་སོགས་པའོ། །དངོས་པོ་གང་སྡུག་བསྔལ་བསྐྱེད་པ་དེ་ལ་འཇིགས་པར་རིགས། སྟོང་པ་ཉིད་ནི་སྲིད་པའི་སྡུག་བསྔལ་ཞི་བར་བྱེད་པས་འཇིགས་པའི་གནས་མ་ཡིན་པ་ལ་ཅི་སྟེ་འཇིགས། ཡོན་ཏན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྒྱུ་ལ་དགའ་བ་ཁོ་ནར་རིགས་སོ། །གཞན་ཡང་འཇིགས་པ་ནི་བདག་འཛིན་གྱིས་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་མ་རིག་པ་རྣམས་ལ་འབྱུང་བར་བཤད་དེ། གལ་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། །འཇིགས་པའི་རྒྱུ་གང་ཡང་རུང་བ་ལས་འཇིགས་པ་ལྟ་ཞོག །གལ་ཏེ་བདག་ནི་ང་རྒྱལ་གྱི་ཡུལ་དུ་གྱུར་པ་གང་ཡང་རུང་བ་ཡོད་ན་འབྱུང་གི །གང་གི་ཚེ་བདག་ཅེས་བྱ་བ་དཔྱད་པས་ཚིག་དང་རྟོག་པ་མ་ཡིན་པ་གཞན་མེད་པ་དེའི་ཚེ། འཇིགས་པ་སུ་ལ་འོང་དེའི་ཚེ་དཔྱད་པས་འཇིགས་པ་ལྡོག་གོ །དེ་གསུངས་པ། བདག་ནི་ད་ལྟར་འོང་འགྱུར་མེད། །བདག་གི་འང་ད་ལྟར་འོང་འགྱུར་མེད། །དེས་ནི་བྱིས་པ་སྐྲག་པར་འགྱུར།། མཁས་ལ་འཇིགས་པ་ཟད་པའོ། །ཞེས་སོ། །
Chinese
对于有为的执着和对空性的恐惧是常边和断边这两种边见。舍弃这二者，以胜义谛进行观察，就能舍弃常边；承认世俗，就能舍弃断边。因此，通过中道可以实现在轮回中安住，以智慧不被有为的过患所染污，以慈悲为了痛苦众生的利益。那么，既然胜义谛中没有痛苦，安住又有什么用呢？回答说：因为愚昧在世俗中执着众生。因此，虽然以慈悲而安住，却以智慧不被有为的过患所染污。这空性本身就是果，也就是不住涅槃，是空性的果。简要归纳并解释说：按照这样解释的道理，因为恐惧而只安住在有为中，这种过失不会落入空性的一方。因此，不要犹豫，应当修习无自性。对于所说的“见到空性有什么用”这个问题，回答是：为了断除烦恼等等。贪欲等烦恼，以及仅仅是所知障，这些就是黑暗，因为遮蔽了胜义谛。空性是断除这些的因，因此，想要迅速获得一切智智的果位，为什么不修习空性呢？应当努力修习。对于所说的对空性的恐惧，对此进行回答：对于事物等等。对于产生痛苦的事物，理应恐惧。空性是平息有为痛苦的，因此对于不是恐惧之处，为什么要恐惧呢？对于一切功德之因，理应仅仅欢喜。此外，据说恐惧是由我执引起的，对于不了解真如的人们来说会产生。例如“如果”等等。不要说害怕任何恐惧之因，如果我成为我慢的对境，那就会产生恐惧。当通过观察，我这个词不是语言和分别念之外的其他东西时，恐惧会降临到谁身上呢？那时，通过观察，恐惧就会消失。对此说道：我今不来亦不去，我的今不来亦不去，因此孩童会恐惧，智者恐惧已灭尽。如是说。
English
Attachment to existence and fear of emptiness are the two extremes of permanence and annihilation. Having abandoned these two, by examining the ultimate truth, one abandons the extreme of permanence; by acknowledging the conventional, one abandons the extreme of annihilation. Therefore, abiding in samsara is accomplished through the Middle Way: with wisdom, one is not stained by the faults of existence; with compassion, it is for the sake of suffering beings. Then, if there is no suffering in the ultimate truth, what is the use of abiding? It is said: Because ignorance conventionally fixates on sentient beings. Therefore, although one abides with compassion, one is not stained by the faults of existence with wisdom. That emptiness itself is the result, which is the non-abiding nirvana, the result of emptiness. Briefly summarized and explained: According to the reasoning explained in this way, the fault of abiding only in existence due to fear does not fall into the side of emptiness. Therefore, without hesitation, one should meditate on selflessness. To the question of what is the use of seeing emptiness, the answer is: For the sake of afflictions and so on. Afflictions such as desire, and only the obscuration of knowledge, these are darkness, because they obscure the ultimate truth. Emptiness is the cause of abandoning these, therefore, wanting to quickly attain the state of omniscient wisdom, why not meditate on emptiness? One should strive to meditate. To the fear of emptiness that has been spoken of, the answer is given: To things and so on. One should fear things that cause suffering. Emptiness pacifies the suffering of existence, therefore why fear what is not a place of fear? One should only rejoice in the cause of all qualities. Furthermore, it is said that fear arises from self-grasping, for those who do not understand suchness. For example, "if" and so on. Let alone fearing any cause of fear, if the self becomes the object of pride, then fear will arise. When, through examination, the word "self" is nothing other than language and conceptual thought, upon whom will fear descend? At that time, through examination, fear will cease. It is said: "The self does not come now, nor will it go; mine does not come now, nor will it go; therefore children will be afraid, but fear is exhausted for the wise." Thus it is said.
Tibetan
དེ་ཉིད་དཔྱད་པར་ཚིགས་བཅད་གསུམ་གྱིས་བཤད་དེ། སོ་ལ་སོགས་པའོ། །བདག་མ་ཡིན་ན་ནི་བདག་གི་རྐྱེན་ཡུལ་མ་ཡིན་ནོ། །སྣ་བས་ནི་སྣ་ལས་བྱུང་བའོ། །བད་ཀན་ནི་ལུད་པའོ། །རྣག་ནི་ཁྲག་སྨིན་པའོ། །བདག་ནི་ཞག་དང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་ སོགས་པ་གོ་སླའོ། །རྒྱུས་པ་ནི་རུས་ཚིགས་སྦྲེལ་བའོ། །དྲོད་ནི་ལུས་ཀྱིའོ། །རླུང་ནི་འབྱུང་བ་དང་རྔུབ་པ་ལ་སོགས་པའོ། །བུག་དགུ་ནི་རྣ་བུག་གཉིས་དང༌། མིག་གཉིས་དང་སྣ་བུག་དང༌། ཁ་དང་བཤད་པ་དང༌། གཅི་བའི་བུ་གའོ། །རྣམ་ཤེས་དྲུག་ནི་མིག་དང་རྣ་བ་དང་སྣ་དང་ལྕེ་དང་ལུས་དང་ཡིད་ཀྱི་རྣམ་ཤེས་ཏེ་དྲུག་གོ །རྣམ་ཀུན་ནི་སོ་སོར་རམ་ཚོགས་པ་བདག་མ་ཡིན། འདི་ལྟར་སོ་ལ་སོགས་པ་ཚོགས་པའི་བདག་ཉིད་ལུས་དམིགས་པ་ལ་སོ་སོར་བདག་འཛིན་གྱི་རྟོག་པའི་ཡུལ་མ་ཡིན་ཏེ། བདག་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཚོགས་པ་ཡང་དེ་དག་འབའ་ཞིག་པ་སྟེ། དེ་དག་ལ་དེ་གཅིག་པུ་མི་སྲིད་དེ། འགོག་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །དུ་མ་ལ་གཅིག་ཏུ་འཛིན་པ་ཡང་མ་འཁྲུལ་པ་མ་ཡིན། འཁྲུལ་པ་ལ་ཡང་དེ་ཉིད་མེད། །དེ་བས་རྟོག་པ་ཙམ་འདི་ཡིན་ནོ། །ཤེས་རིག་གི་སྐྱེས་བུའི་སྤྱོད་ཡུལ་བདག །རིགས་པ་བས་འདོད་པ་དེ་འང་མི་རིགས་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་བདག་སེར་པོ་བདེ་བ་དང་ལྡན་མིག་གཅིག་པ་ལ་སོགས་པའི་བདག་ལུས་ལ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་བདག་ཏུ་སྨྲ་བ་གྲངས་ཅན་ལ་སོགས་པ་རྣམ་ཤེས་དྲུག་གི་རང་བཞིན་བདག་ཏུ་སྨྲ་སྟེ། དེ་ལ་ལན་བཤད་དེ། གལ་ཏེ་སྒྲའི་ལ་སོགས་པའོ། །གལ་ཏེ་སྒྲའི་རྣམ་ཤེས་ཀྱི་བདག་ཉིད་ཅན། བདག་ཡིན་ན་དེ་རྟག་པ་ཡིན་པས་སྒྲའི་རྣམ་ཤེས་ཀྱང་རྟག་པར་འགྱུར་རོ། །དེའི་ཚེ་སྒྲ་ཡང་དེ་ཡོད་པ་དང་མེད་པའི་དུས་སུ་རྟག་ཏུ་གཟུང་བར་བྱ་བར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟར་ཡིན་མོད་ཤེས་པ་རྟོག་ཏུ་ཉེ་བར་གནས་ཏེ། སྒྲ་ནི་རེས་འགའ་བ་ཡིན་པས་རྟག་ཏུ་ཡོད་པར་མི་གསལ་ཞེ་ན། སྨྲས་པ། ཤེས་བྱ་ལ་སོགས་པའོ། །དེ་མེད་པའི་དུས་སུ་ཤེས་པར་བྱ་བ་སྒྲ་མེད་པས་ཅི་ཤེས། གང་གི་ཤེས་བྱས་སྟོང་ཡང་ཤེས་པ་ཞེས་བརྗོད་དོ། །དེ་གཉིས་བཤད་དེ། གལ་ཏེ་ཡུལ་མི་ཤེས་ཀྱང་ཤེས་པ་ཡིན་ན། དེའི་ཚེ་ཤིང་ཡང་ཤེས་པར་འགྱུར། དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་བཞིན་དུ་གཞན་ཡང་མ་ཡིན་ཞེས་བཤད་དེ། རྒྱུ་མཚན་གང་གིས་ཡུལ་མེད་པ་ཤེས་པ་མ་ཡིན། དེས་ཤེས་པར་བྱ་བ་རིང་དུ་གྱུར་པས་ཤེས་པ་ཡང་མེད་པར་ངེས་སོ། །གལ་ཏེ་སྒྲའི་ཤེས་པ་ཁོ་ན་བདག་ཡིན་ན། དེའི་ཚེ་དེ་འཛིན་པའི་བདག་ཉིད་ཅན་ཡིན་པས་གཟུགས་འཛིན་པར་མི་འགྱུར
Chinese
对此进行分析，用三个偈颂来解释，即牙齿等等。如果不是我，那就不是我的原因和对象。鼻子是从鼻子里产生的。粘液是痰。脓是血凝结的。我，即脂肪等等，很容易理解。肌腱是连接骨骼关节的。热是身体的。风是呼出和吸入等等。九窍是两个耳孔，两个眼睛，鼻孔，嘴巴和排泄处，以及小便的孔。六识是眼识、耳识、鼻识、舌识、身识和意识这六种。总之，无论是单独还是集合，都不是我。就像牙齿等等，集合的自性，身体所指，对于单独的我执的分别念来说，不是对境，因为不是我的缘故。集合也是仅仅是那些，对于那些来说，单独一个是不可能的，因为会产生阻碍的缘故。将多个执着为一个也不是不错误的。对于错误来说，也没有那个本身。因此，这仅仅是分别念。智慧之士的行境，我。用理智来衡量，那个意愿也是不合理的，因为我，黄色，具有快乐，独眼等等的我存在于身体上的缘故。说心之自性为我的数论派等等，说六识的自性为我，对此进行回答。如果声音等等。如果声音的识的自性，是我，那么因为它是常，声音的识也会变成常。那时，声音在它存在和不存在的时候，也应该总是被认知。即使那样，知识也接近于分别，声音是偶尔的，所以不清楚总是存在，如果这样说。回答说，所知等等。在它不存在的时候，因为没有声音，知道什么？即使所知是空，也说是知识。这两个进行了解释。如果不知道对境也是知识，那时，树也会变成知识。那不是，同样其他的也不是这样说。因为什么原因没有对境就不是知识？因为那样，所知变得遥远，所以知识也确定是不存在的。如果只有声音的知识是我，那时，因为它是执着的自性，所以不会执着于色。
English
This is analyzed and explained in three verses, namely teeth, etc. If it is not self, then it is not the cause and object of self. The nose is produced from the nose. Phlegm is sputum. Pus is congealed blood. Self, namely fat, etc., is easy to understand. Tendons connect bone joints. Heat is of the body. Wind is exhaling and inhaling, etc. The nine apertures are two ear holes, two eyes, nostrils, mouth and excretory place, and the urinary opening. The six consciousnesses are the six: eye consciousness, ear consciousness, nose consciousness, tongue consciousness, body consciousness, and mind consciousness. In short, neither individually nor collectively is it self. Like teeth, etc., the nature of the collection, what the body refers to, is not an object for the separate self-grasping conceptual thought, because it is not self. The collection is also merely those, and for those, it is impossible to be just one, because it would cause obstruction. Grasping many as one is also not without error. For error, there is not that itself either. Therefore, this is merely conceptual thought. The realm of activity of the wise person, self. Measuring with reason, that desire is also unreasonable, because the self, yellow, possessing happiness, one-eyed, etc., exists on the body. Those who say that the nature of mind is self, such as the Samkhya school, say that the nature of the six consciousnesses is self, and this is answered. If sound, etc. If the nature of sound consciousness is self, then because it is permanent, sound consciousness will also become permanent. At that time, sound should always be perceived when it exists and does not exist. Even so, knowledge is close to conceptual thought, and sound is occasional, so it is not clear that it always exists, if you say so. The answer is, knowable, etc. When it does not exist, because there is no sound, what is known? Even if the knowable is empty, it is called knowledge. These two are explained. If not knowing the object is also knowledge, then a tree would also become knowledge. That is not, and similarly, others are not said to be so. For what reason is it not knowledge without an object? Because of that, the knowable becomes distant, so knowledge is also definitely non-existent. If only the knowledge of sound is self, then because it is the nature of grasping, it will not grasp form.