Tibetan
་ནི་དགེ་བ་ལས་སོ། །ལུས་འདི་བདེ་བ་འདོད་པས་དེ་ལ་ཤིན་ཏུ་ཆགས་ན་ས་གཞི་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་ཀྱང་ཁོའི་འདོད་པ་གང་བར་མི་ནུས་སོ། །ཇི་ལྟར་རྒྱལ་པོ་མཎྜ་ཏའི་འཛམ་བུའི་གླིང་ལ་དབང་སྒྱུར་བས་ཀྱང་ཚིམ་པར་མ་གྱུར་པས། གླིང་བཞི་དབང་ཐོབ་ཀྱང་སླར་ལྷའི་དབང་པོའི་གདན་ཕྱེད་བྱིན་ཏེ། དེས་ཀྱང་མ་ཚིམ་པ་འདོད་པ་ཤིན་ཏུ་ཆེ་བས་ལྟུང་བར་འགྱུར་རོ། །རྙེད་པར་དཀའ་བ་འདོད་ན་ངལ་བར་འགྱུར་ལ་འདོད་པའི་དོན་ཡང་མི་འགྲུབ། གང་ཞིག་བསྒྲུབ་ནུས་པ་འམ་མི་ནུས་པ་ཐམས་ཅད་རེ་བ་མེད་པ་དེའི་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་ཟད་པ་མེད་དོ། །ཕུང་པོ་ལྔའི་ལུས་ལ་རང་དབང་སྒྱུར་དུ་མི་འཇུག་སྟེ། གཞན་དུ་ན་ཡུལ་ལྔ་ལ་འདོད་པ་འཕེལ་བར་འགྱུར་རོ། །འདོད་པའི་དངོས་པོ་འང་མ་བཟུང་ན་ལེགས་ཏེ། དེ་ལ་ཞེན་པ་མི་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །རང་ལུས་ལ་མི་ཞེན་པའི་རྒྱུ་བཤད་དེ། གང་ཞིག་ཤིན་མཐར་ཐུག་ཐལ་བར་འགྱུར། རང་ཉིད་གཡོ་བ་མེད་ཅིང་སྲོག་རླུང་གིས་གཡོ་བར་བྱེད། མི་གཙང་བའི་གཟུགས་མི་ཟད་པ་འདི་ལ་ཁྱོད་ཅིའི་ཕྱིར་བདག་ཏུ་ཞེ་ན། གལ་ཏེ་ཆོས་ལ་མི་སྦྱོར་ན་དེའི་ཚེ་ལུས་འདི་བེམས་པོ་ཡིན་པས་བོང་བ་དང་ཁྱད་མེད་པས་གསོན་ནམ་ཤི་ནས་ཀྱང་འདིས་ཅི་བྱ། ང་རྒྱལ་གྱི་གནས་ཡིན་ཞེ་ན། ཀྱི་ཧུད་ཀྱེ་ང་རྒྱལ་ཁྱོད་ཅིའི་མི་འཆིང་ཡུལ་མ་ཡིན་པ་ལ་འཇུག །ལུས་ལ་ཞེན་པས་དོན་མེད། སྡུག་བསྔལ་བསགས་པ་ཡིན་གྱི། །པོས་ཆགས་པའམ་སྡང་བ་གང་མི་ཤེས་ཏེ། ཤིང་དང་མཚུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །བདག་གིས་གྱ་ནོམ་པའི་ བཟའ་བཏུང་གིས་གསོས་ཀྱང་བདག་ལ་བརྩེ་བ་མེད། བྱ་རྒོད་ལ་སོགས་པས་ཟོས་ཀྱང་དེ་ལ་སྡང་བ་མེད། དེ་ལྟ་བུ་ཅིག་ལ་ཆགས་ནས་ཅི། གང་ལུས་ལ་སྨོད་པ་ལ་བདག་ཁྲོ། དེ་ལ་མཆོད་ན་བདག་དགའ། གལ་ཏེ་དེས་མི་ཤེས་ན་བདག་ཁོང་ཁྲོ་བ་དང་རྗེས་སུ་ཆགས་པས་ངལ་བ་སུའི་ཕྱིར། གང་ཞིག་གིས་ལུས་འདི་འདོད་པ་དེའང་བདག་གི་བཤེས་ཡིན་ན་བདག་ལྟ་ཅི་སྨོས། ཐམས་ཅད་རང་ལུས་འདོད་དེ། དེ་དག་ཅི་སྟེ་བདག་གི་བཤེས་མ་ཡིན། གལ་ཏེ་རང་གི་ལུས་འདོད་པའི་རྒྱུ་མཚན་གྱིས་བརྩེ་བ་ཡིན་ན་དེའི་ཚེ་སེམས་ཅན་གཞན་དག་ཀྱང་རང་ལུས་འདོད་པས་བཤེས་སུ་འགྱུར་བ་དག་མེད་པས་སོ། །བདག་གཞན་བརྗེ་བ་ཉེ་བར་བསྡུས་ཏེ་བཤད་པ། བདག་ལ་བརྩེ་བ་མ་སྤངས་པར་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་མི་འབྱུང་བས། བདག་གིས་ལྟོས་པ་མེད་པར་འགྲོ་བ་ལ་ཕན་པའི་ཕྱིར་ལུས་བཏང་ངོ༌། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་སྐྱོན་དུ་མའི་འབྱུང་གནས་ཡིན་ཀྱང་བྱ་བ་བྱེད་པའི་སྣོད་བཞིན་དུ་གཟུང་བར་བྱའོ། །ཏིང་ངེ་
Chinese
是故从善而来。此身若贪图安乐而对此执着，则整个大地也无法满足他的欲望。如曼达国王虽统治赡部洲（南赡部洲），仍不满足。即使获得四大部洲的统治权，又将帝释天之半座让出，仍不满足，因欲望过大而堕落。若欲求难得之物，则会疲惫不堪，且所欲之事亦不成办。无论能成办或不能成办之事，皆不存希望，则其圆满无有穷尽。莫令五蕴之身随意而为，否则对五境之贪欲将会增长。最好连贪欲之物亦不执取，因对其不生执着之故。宣说不执着自身之因：无论何者，终将化为灰烬。自身无有动摇，乃为命气所动。对于此不净之身，你为何执之为我？若不用于佛法，则此身乃是无情之物，与土块无异，无论生死，有何用处？若谓是骄慢之所依，唉！唉！骄慢啊！你为何进入非束缚之境？执着于身体毫无意义，只会积累痛苦。如木头一般，不知贪恋或憎恨。我以丰盛的饮食供养它，它也不爱我。兀鹫等吞食它，它也不恨它们。对于这样之物，执着又有何用？若有人辱骂此身，我便生气。若有人供养它，我便高兴。若它不知晓，则我生气和随之贪恋，又是为了谁而劳累？若有人贪求此身，那也是我的朋友，我还说什么呢？一切众生都贪求自身，他们为何不是我的朋友呢？若以贪求自身之故而生爱，则其他众生也贪求自身，因此也应成为朋友，但并非如此。简略宣说自他相换：若不舍弃对自己的执着，则无法成办众生之利益。故我毫不顾惜地舍弃此身，以利益众生。因此，即使它是诸多过患之来源，也应如使用器皿般地受用它。定
English
Therefore, it comes from virtue. If this body craves pleasure and clings to it intensely, then even the entire earth cannot satisfy its desires. Just as King Mandhata, even though he ruled Jambudvipa (the southern continent), was not satisfied. Even after obtaining dominion over the four continents, he even gave half of Indra's seat, but he was still not satisfied, and because of his great desire, he fell. If you desire something difficult to obtain, you will become exhausted, and the desired thing will not be accomplished. Whatever can or cannot be accomplished, without hope, its perfection is inexhaustible. Do not allow the body of the five aggregates to act arbitrarily, otherwise the desire for the five objects will increase. It is best not to grasp even the object of desire, because attachment to it will not arise. Explaining the reason for not clinging to one's own body: Whatever it is, it will eventually turn to ashes. One's self is without movement, and is moved by the life-breath. Why do you cling to this impure body as self? If it is not applied to the Dharma, then this body is an inanimate object, no different from a clod of earth, whether alive or dead, what is the use of it? If it is said to be the basis of pride, alas! Alas! Pride! Why do you enter a realm that is not bound? Clinging to the body is meaningless, it only accumulates suffering. Like wood, it does not know greed or hatred. Even if I feed it with sumptuous food and drink, it does not love me. Even if vultures and others devour it, it does not hate them. What is the use of clinging to such a thing? If someone insults this body, I get angry. If someone makes offerings to it, I am happy. If it does not know, then for whom am I tired of being angry and then clinging to it? If someone desires this body, then he is also my friend, what more can I say? All beings desire their own bodies, why are they not my friends? If love arises from the reason of desiring one's own body, then other beings also desire their own bodies, so they should also become friends, but this is not the case. Briefly explaining the exchange of self and other: If you do not abandon attachment to yourself, you cannot accomplish the benefit of sentient beings. Therefore, I give up this body without hesitation to benefit sentient beings. Therefore, even though it is the source of many faults, it should be used like a vessel. Ting
Tibetan
འཛིན་མེད་ན་ཉོན་མོངས་པ་འཇོམས་མི་ནུས་པས་འཇིག་རྟེན་གྱི་སྤྱོད་པས་དོན་མེད། མཁས་པ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་རྗེས་སུ་འབྲང་གི །དེའི་སྤྱོད་པ་ལ་སྤྱད་པའི་ཕྱིར་རོ། །བག་ཡོད་པའི་གཏམ་ལེའུ་བཞི་པ་ནས་བཤད་པ་དྲན་ཅིང་གཉིད་དང་རྨུགས་པ་བཟློག་པར་བྱ་ཞིང་ངོ༌། །དེ་བས་ཞེས་ཉེ་བར་བསྡུ་བ་སྟེ། ཉོན་མོངས་པ་དང་ཤེས་བྱའི་སྒྲིབ་པ་གཞོམ་པའི་ཕྱིར། དེ་བཞིན་ཉིད་ལ་སེམས་ཡང་དག་པར་གཞག་པར་བྱ་སྟེ། ལམ་མ་ཡིན་པ་རྣམ་རྟོག་གི་དྲ་བ་ལས་ལོག་སྟེ། བཤད་པའི་དམིགས་པ་ལས་བར་མེད་པར་རོ། །བསམ་གཏན་བསྟན་པའི་ལེའུའི་དགོངས་པའི་འགྲེལ་པ་ཁྱད་པར་གསལ་བྱེད་ཅེས་བྱ་བ་བརྒྱད་པའོ།། །།གང་ལས་འཕགས་པ་མ་ཡིན་ལྷ་ཡང་ཐམས་ཅད་ལོང་བ་ཁོ་ནར་འགྱུར། །རྒྱ་མཚོར་དྲ་བའི་ཀུ་བ་བཞིན་དུ་ངོ་མཚར་དོན་ཡང་སྤོངས། །ཟབ་མོ་འབྲས་ཆེན་དེ་ཉིད་ཆོས་གཏེར་དེ་ནི་མེད་པ་ན། །སྡུག་བསྔལ་མི་འཆི་བླ་མའི་དྲིན་གྱིས་བདག་འཇུག་འགྱུར། །ཤེས་རབ་བསམ་གཏན་མེད་མི་འབྱུང༌། །ཞི་གནས་མི་འབྱུང་དེ་མེད་ཀྱང༌། །གང་ལ་དེ་གཉིས་ཡོད་པ་ན། །དེ་ལ་སྲིད་མཚོ་རྨིག་རྗེས་བཞིན། །ཞེས་བཤད་པས་བསམ་གཏན་ བསྟན་ནས་ཤེས་རབ་བཤད་དེ། ཡན་ལག་ལ་སོགས་པའོ། །འདིར་འཆད་པའི་སྦྱིན་པ་ལ་སོགས་པ་འདིས་མཚོན་ཏོ། །ཡན་ལག་བསྐྱེད་པའི་རྒྱུའོ། །འདི་དག་ཤེས་རབ་ཀྱི་དོན་དུ་ཐུབ་པས་གསུངས་སོ། །སྟོང་པ་ཉིད་ལ་དམིགས་པས་ཤེས་པ་རབ་ཡིན་ནོ། །དེའི་སླད་དུ་སྟེ་ཤེས་རབ་གཙོ་ཆེ་བའི་ཕྱིར་རོ། །གང་གི་ཕྱིར་སྦྱིན་པ་ནི་བསོད་ནམས་ཚོགས་ཀྱི་ཡན་ལག་ཡིན་པས་འཚང་རྒྱ་བའི་རྒྱུའོ། །དེ་འང་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱིས་བརྒྱན་པར་གྱུར་ན། བདེ་འགྲོ་དང་བདེ་བ་ལ་ལོངས་སྤྱོད་པ་མཁོ་བའི་ཡོ་བྱད་དང་ལྡན་པ་བླ་ན་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རྒྱུའོ། །བཟོད་པ་ནི་དེའི་མི་མཐུན་ཕྱོགས་ཁོང་ཁྲོའི་གཉེན་པོའོ། །དེ་འང་བརྩོན་འགྲུས་མེད་ན་མི་འབྱུང་ངོ༌། །བསམ་གཏན་ནི་ཡེ་ཤེས་ཚོགས་ཀྱི་ཡན་ལག་སྟེ། ཏིང་ངེ་འཛིན་དང་ལྡན་ན་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་རྟོགས་སོ། །སྦྱིན་པ་ལ་སོགས་པ་ཡང༌། ཤེས་རབ་མེད་ན་སངས་རྒྱས་སུ་འདྲེན་མི་ནུས་ལ་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་མིང་ཡང་མི་འཐོབ་པོ། །དབུ་མ་ལ་ཡང་འཇུག་པ་ནས། མིག་ལྡན་སྐྱེ་བོ་ཞིག་གིས་འདོད་བཞིན་དུ། །ལོང་བའི་ཚོགས་ཀུན་ཡུལ་དུ་ཅི་བདེ་བར། །འདྲེན་པ་བཞིན་དུ་འདིར་ནི་མིག་མེད་རྣམས། །ཡོན་ཏན་ཁྲིད་ནས་ཤེས་རབ་རྒྱལ་བར་འགྲོ། །ཞེས་གསུངས་སོ། །རྟོག་མེད་ཀྱི་བསྟོད་པ་ལས། སྨོད་མེད་དྲི་མ་མེད་པ་ཡི། །ཁྱོད་ནི་ཕ་རོལ་
Chinese
如果没有执着就不能摧毁烦恼，所以世间的行为没有意义。智者追随佛陀，因为要实践他的行为。从《谨慎之语》第四品中所说，应当忆念并驱除睡眠和昏沉。因此，这是为了简要地概括，为了摧毁烦恼和所知障。应当将心正确地安住在真如上，从非道的分别念之网中返回，与所说的目标之间没有间隔。《禅定品》的意义解释，名为《特殊显明》第八品。从中超越的，不是神，一切都会变成瞎子。如同大海中的渔网一样，也应舍弃奇妙的事物。如果没有那甚深、大果的法藏，依靠上师的恩德，我将进入不死的痛苦。没有智慧，禅定不会产生。没有寂止，禅定也不会产生。如果谁拥有这两者，那么对于他来说，轮回之海就像牛蹄印一样。如是宣说后，宣说了禅定，然后宣说了智慧，即支分等等。这里所说的布施等等，以此来代表。是产生支分的因。这些是佛陀为了智慧的意义而宣说的。以空性为目标，所以智慧是殊胜的。为了那个，即因为智慧是主要的。因为布施是福德资粮的支分，所以是成佛之因。那也如果以戒律来庄严，那么具有享受安乐和快乐所需的资具，是无上智慧之因。忍辱是其不相顺的对治品，即愤怒的对治品。那也如果没有精进就不会产生。禅定是智慧资粮的支分，如果具有等持，就能如实地证悟。布施等等也，如果没有智慧，就不能引导至成佛，也得不到波罗蜜多的名称。在《入中论》中也说：如同有眼之人，随意地引导所有盲人群体到他们想去的地方一样，在这里，没有眼睛的人们，被功德引导，走向智慧的胜利。如是宣说。在《无分别赞》中说：无垢无染的您，是彼岸
English
Without clinging, afflictions cannot be destroyed, so worldly actions are meaningless. The wise follow the Buddha, because they practice his conduct. As stated in the fourth chapter of "Words of Mindfulness," one should remember and dispel sleep and drowsiness. Therefore, this is to summarize briefly, in order to destroy afflictions and cognitive obscurations. One should properly place the mind on suchness, turning away from the net of non-path thoughts, without interruption from the stated aim. The eighth chapter of the commentary on the meaning of the chapter on meditation, called "Distinguishing the Special." From which surpassing, not even the gods, all will become only blind. Like a net in the ocean, also abandon wonderful things. If that profound, great fruit Dharma treasure is not there, by the kindness of the lama, I will enter into undying suffering. Without wisdom, meditation does not arise. Without tranquility, meditation does not arise either. When someone has both of these, then for them, the ocean of existence is like a hoofprint. Having said this, meditation was taught, and then wisdom was taught, which are the limbs and so forth. The giving and so forth that are taught here are represented by this. It is the cause of generating limbs. These were spoken by the Thubpa (Buddha) for the sake of wisdom. Because it focuses on emptiness, wisdom is excellent. For that reason, because wisdom is the most important. Because giving is a limb of the accumulation of merit, it is the cause of attaining enlightenment. That too, if adorned with ethics, then possessing the resources needed to enjoy happiness and pleasure, it is the cause of unsurpassed wisdom. Patience is the antidote to its opposite, which is the antidote to anger. That too will not arise without diligence. Meditation is a limb of the accumulation of wisdom, and if one has samadhi, one will realize it as it is. Giving and so forth also, without wisdom, cannot lead to Buddhahood, and will not even obtain the name of pāramitā. In the Madhyamakāvatāra also, it says: Just as a person with eyes willingly leads all the groups of blind people to whatever place they desire, here, those without eyes, led by qualities, go to the victory of wisdom. Thus it was said. In the Praise of Non-Conceptuality, it says: You, who are blameless and without stain, are the other shore.