Tibetan
ན་ཏོ། །ཇི་ལྟར་སེམས་རྨུགས་པའི་ཁྲག་ཐོབ་ནས་ལུས་ལ་དུག་ཁྱབ་པ་ལྟར་ན། སེམས་ལ་གླགས་རྙེད་ནས་ཉེས་པས་ཁྱབ་པས་བག་ཡོད་པར་བྱའོ། །མར་ནག་གིས་བཀང་བའི་སྣོད་འཛིན་པའི་མི་ཟབ་པ་འདྲེད་པ་ལ་རྒྱལ་པོ་གཏུམ་པོའི་བཀས་ཐིགས་པ་ཙམ་བོ་ན་ཁྱོད་གསོད་དོ་ཞེས་ཟེར་བའི་རལ་གྲི་ཐོགས་པ་རྒྱལ་པོའི་མི་དག་གིས་སྲུང་བ། བོ་ན་འཆི་བའི་འཇིགས་པས་སྒྲིམ་པར་འགྲོ་བ་ལྟར། བརྟུལ་ཞུགས་ཀྱིས་དབང་པོ་རྣམས་སྡོམ་པའོ། །དེ་བས་དུག་སྦྲུལ་ཕང་དུ་ཞུགས་པ་ན་བདག་རྨུགས་པར་མ་གྱུར་ཅིག་སྙམ་དུ་བསམས་ནས་མྱུར་དུ་ལྡང་བའི་མི་ལྟར་གཉིད་དང་ལེ་ལོ་བྱུང་བའི་དུས་སུ་ལངས་ཏེ་ཆོས་བཤད་པ་དང༌། འདོན་པ་དང༌། བཟའ་བ་དང༌། བཏུང་བ་ལ་སོགས་པ་བྱའོ། །དེ་ལྟར་བྱས་ཀྱང་ལས་དང་པོ་པ་ལ་ཉེས་པ་རེ་རེ་བྱུང་བ་ན་ཡང་རང་ལ་སྨད་པར་བྱ་སྟེ། ཐབས་གང་ཞིག་བྱ་ན་གང་བྱས་པས་སླར་འདི་དག་མི་འབྱུང་བ་ཞེས་བསམ་པར་བྱའོ། །རང་གིས་མི་ཤེས་ན་དེའི་ཐབས་སྟོན་པ་པོ་མཁན་པོ་འམ་སློབ་དཔོན་བརྟེན་ནས་གནས་པར་བྱའོ། །ཡང་ན་ལས་ནི་མན་ངག་གོ །ཅི་བྱས་ནས་ཉོན་མོངས་པ་ཀུན་སློང་བའི་སྐབས་སུ་བདག་ ལ་དྲན་པ་ལ་སོགས་གོམས་པར་འབྱུང་ཞེས་སོ། །དབང་བསྒྱུར་བ་བཤད་དེ། དེ་མ་ཐག་ཏུ་གསུངས་པའི་བག་ཡོད་པའི་གཏམ་དྲན་ཅིང་ཇི་ལྟར་ལས་བྱུང་བའི་སྔོན་རོལ་དུ་ཀུན་ལ་མཐུ་ཡོད་པས་གྱུར་པ་དེ་བཞིན་བརྩོན་འགྲུས་ལ་གོམས་པས་ལུས་དང་སེམས་ཡང་བར་བྱའོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་དཔེ་དང་ཕན་ཡོན་བཤད་དེ། ཇི་ལྟར་ཤིང་བལ་རླུང་འགྲོ་བ་དང་འོང་བའི་དབང་དུ་གྱུར་པ་ཡང་བའི་ཕྱིར་ཏེ། དེ་བཞིན་དུ་སྤྲོ་བའི་དབང་དུ་འགྱུར་ཏེ། དེ་ལྟར་གོམས་པས་རྫུ་འཕྲུལ་ཡང་འབྱུང་ངོ༌། །བརྩོན་འགྲུས་བསྟན་པའི་ལེའུའི་དགོངས་པའི་འགྲེལ་པ་ཁྱད་པར་གསལ་བྱེད་ཅེས་བྱ་བ་སྟེ་བདུན་པའོ།། །།བཟོད་བྱ་ཐོས་པ་བཙལ་བར་བྱ། །དེ་ནས་ནགས་སུ་གནས་པར་བྱ། །མཉམ་པར་གཞག་ལ་བརྩོན་བྱ་ཞིང༌། །མི་སྡུག་ལ་སོགས་བསྒོམ་པར་བྱ། །ཞེས་གསུངས་པས་བསམ་གཏན་བཤད་དེ། དེ་ལྟར་བཤད་པའི་རིམ་པས་སྤྲོ་བ་འཕེལ་བར་བྱ་སྟེ། ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་སེམས་བརྟན་པར་བྱའོ། །གང་གི་ཕྱིར་སེམས་རྣམ་པར་གཡེང་བའི་མི་ཉོན་མོངས་པ་སྲིན་པོའི་མཆེ་བའི་ཕྲག་ན་གནས་སོ། །དེ་ལ་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་མི་མཐུན་ཕྱོགས་གཡེང་བ་སྤང་བ་བཤད་དེ། ལུས་དང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། །ལུས་ཀྱི་དབེན་པ་ནི་དབེན་པར་གནས་པའོ། །སེམས་ཀྱི་དབེན་པ་ནི་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པའི་རྟོག་པ་སྤོང་བའོ། །དེ་ནི་སྟོང་པ་ཉིད་བསྒོམ་
Chinese
那托。犹如心昏昧的血进入后毒遍布全身一样，心中找到空隙后罪过遍布，所以要谨慎。如同拿着装满黑油的容器的不谨慎者滑倒，被凶暴国王命令说如果滴一滴就杀了你，拿着刀的国王的人守护着。那人如同因死亡的恐惧而谨慎行走一样，要以苦行来调伏诸根。因此，如同毒蛇进入怀中时，心想我不要昏昧，想着要迅速起身的人一样，在睡眠和懒惰产生的时候起身，说法，念诵，食用，饮用等等要做。即使那样做了，对于初学者来说，如果出现一个一个的过失，也要自我呵责，要想做什么样的方便，做了什么才能不再出现这些。如果自己不知道，就要依靠能指示其方便的堪布或者阿阇梨而住。或者业是口诀。做了什么才能在烦恼生起的时候，使自己对忆念等串习生起呢。说了调伏，紧接着忆念所说的谨慎之语，如同业产生之前的，一切都有能力而转变一样，要通过串习精进来使身心轻安。说了那本身的譬喻和利益，如同木棉被风吹来吹去所控制，因为轻，同样地，也会被喜悦所控制，那样串习后神变也会产生。精进品章节的意义的解释，名为《特殊显明》的第七（品）。应当寻求忍耐，听闻。之后应当住在森林中。应当努力于等持，应当修不净等。如是说，说了禅定。要通过如是所说的次第来增长喜悦，要使心在等持中稳固。因为心散乱的人住在烦恼罗刹的牙齿之间。对此，说了舍弃等持的违品散乱，身体等。身体的寂静是住在寂静处。心的寂静是舍弃贪欲等的分别念。那就是修空性。
English
Nato. Just as when the blood of a dull mind enters, poison spreads throughout the body, so when the mind finds a gap, faults spread, so be careful. Like an imprudent person holding a vessel filled with black oil who slips, and is ordered by a cruel king that if a drop falls he will be killed, and is guarded by the king's men holding swords. That person walks cautiously for fear of death, so one should subdue the senses through asceticism. Therefore, just as when a poisonous snake enters one's bosom, one thinks, 'May I not become dull,' and like a person who thinks of getting up quickly, one should get up when sleep and laziness arise, and one should teach the Dharma, recite, eat, drink, and so on. Even if one does that, if a single fault occurs to a beginner, one should also reproach oneself, and one should think about what means to do, and what to do so that these things do not happen again. If one does not know oneself, one should rely on a Khenpo or Acharya who can show the means and abide by them. Or, karma is oral instruction. What should one do so that when afflictions arise, one becomes accustomed to mindfulness and so on? It has been said that one should subdue, and immediately remember the words of caution that were spoken, and just as before karma arises, everything has the power to transform, one should lighten the body and mind by becoming accustomed to diligence. The analogy and benefit of that itself have been explained: just as cotton is controlled by the wind going and coming, because it is light, so too, it will be controlled by joy, and after becoming accustomed to that, miraculous powers will also arise. The explanation of the meaning of the chapter on diligence, called 'Special Illumination,' is the seventh (chapter). One should seek patience and listening. Then one should live in the forest. One should strive for equanimity, and one should meditate on the impure and so on. Thus it was said, and meditation was explained. One should increase joy through the order of what has been said, and one should stabilize the mind in samadhi. Because a person whose mind is distracted dwells between the teeth of the Rakshasa of afflictions. To this, it was said to abandon distraction, which is the opposite of samadhi, the body and so on. The solitude of the body is to live in solitude. The solitude of the mind is to abandon thoughts of desire and so on. That is to meditate on emptiness.
Tibetan
པ་སྟེ། དེ་བས་འཇིག་རྟེན་དོར་ནས་སྟོང་པ་ཉིད་ལ་གཞོལ་ཞིང་རྟོག་པ་རྣམས་སྤང་བར་བྱའོ། །དེ་ལ་འཇིག་རྟེན་མི་གཏོང་བའི་རྒྱུ་སྤོང་བར་བཤད་དེ། བདག་དང་བདག་གི་བར་ཞེན་པ་ནི་ཆགས་པ་སྟེ། དེ་དང་རྙེད་པ་ལ་ཆགས་པ་དང༌། སོགས་པའི་སྒྲས་བཀུར་སྟི་དང་གྲགས་པ་ལ་སོགས་པ་ལ་ཆགས་པས་འཇིག་རྟེན་མི་གཏོང་སྟེ། དེ་བས་ཆགས་པ་དང་རྙེད་པ་ལ་སོགས་པ་སྤོང་བའི་ཕྱིར། མཁས་པས་འདི་ལྟར་འཆད་པར་འགྱུར་བ་བསམ་པར་བྱའོ། །ཞི་གནས་ནི་སེམས་རྩེ་གཅིག་པའོ། །ལྷག་མཐོང་ནི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ལ་དམིགས་པའི་ཤེས་རབ་པོ། །དེ་གཉིས་དང་ལྡན་པས་ཉོན་མོངས་པ་འཇོམས་པར་བྱེད་པར་ཤེས་ནས། ཐོག་མར་ཞི་གནས་ཚོལ་ཏེ། དེ་ཡང་འཇིག་རྟེན་ལ་ ལྟོས་པ་མེད་པར་བསམ་གཏན་ལ་དགའ་བས་འགྲུབ་པོ། །དེ་ལ་ཆགས་པ་སྤང་བར་བཤད་དེ། བློ་དང་ལྡན་པ་གང་རང་ཉིད་མི་རྟག་པ་ཡིན་ལ། བུ་དང་ཆུང་མ་ལ་སོགས་པ་མི་རྟག་པ་ལ་ཆགས་པར་མི་རིགས་རྒྱུ་མཚན་གང་གིས། ཚེ་རབས་སྟོང་དག་ཏུ་སྡུག་པ་སླར་མཐོང་བར་མི་འགྱུར་ཏེ། མི་རྟག་པས་འཇོམས་པས་སོ། །དགའ་བར་བྱེད་པས་ན་སྡུག་པ་སྟེ། དེ་ཡང་འདིར་མེད་པར་བཤད་དེ། གང་གི་ཕྱིར་མི་མཐོང་བས་དགའ་བར་མི་འགྱུར། མི་དགའ་བས་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་མི་གནས། དེ་མཐོང་ཡང་ཚིམ་པར་མི་འགྱུར་རོ། །སྔར་བཞིན་ལྷག་པར་ཆགས་པས་སྡུག་པར་འགྱུར། ལྷག་མཐོང་མེད་པས་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་མི་མཐོང༌། སྡུག་པ་ལ་ཆགས་པས་འཁོར་བ་ལ་སྐྱོ་བ་མི་སྐྱེ། ཡུད་ཙམ་ཅིག་བྲལ་ན་ཡང་དེའི་མྱ་ངན་གྱིས་གདུང་བར་འགྱུར། སྡུག་པ་དང་ཚོགས་པ་འདོད་པས་སོ། །དེ་དང་ཚོགས་པར་སེམས་པ་དང༌། དེའི་ཡོན་ཏན་བསྒོམས་པས་དགོས་པ་མེད་པར་ཚེ་ཟད། དགེ་བ་མེད་པས་སོ། །མཛའ་བཤེས་མི་རྟག་པའི་ཆེད་དུ་ཆོས་རྟག་པ་ཉམས་སོ། །རིས་གཅིག་ནས་གཅིག་ཏུ་ལྷན་ཅིག་འབྲང་བའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་ཡང་བྱིས་པ་རྣམས་དང་མཉམ་པར་སྤྱོད་ན། ངེས་པར་ངན་སོང་དུ་འགྲོ་སྟེ་དེ་དང་སྤྱོད་པ་འདྲ་བས་སོ། །གལ་ཏེ་འཕགས་པའི་རྗེས་སུ་འབྲང་ན། དེའི་ཚེ་དེ་མི་འདོད། སྤྱོད་པ་མི་མཐུན་པས་སོ། །དེ་བས་འཇིག་རྟེན་གཉིས་ཉམས་པའི་རྒྱུ་དེས་ཅི་བྱེད། གཞན་ཡང་རང་གི་དོན་ལ་ལྟོས་ནས་སྐད་ཅིག་གཅིག་གིས་མཛའ་བར་འགྱུར། དེ་ཉིད་སྐད་ཅིག་གཅིག་གིས་དགྲར་འགྱུར་ཏེ། དེའི་རྗེས་སུ་མི་འབྲང་ནའོ། །དགའ་བའི་གནས་ལ་ཡང་ཁྲོ་སྟེ་འཁྲུལ་བས་སོ། །དེ་བས་འཕགས་པ་མ་ཡིན་པ་རྣམས་མགུ་བར་དཀའོ། །གཞན་ཡང་ཕན་པར་བསླབས་ན་ཁྲོ་བར་བྱེད་དེ་མི་ཤེས་པས་སོ། །སླར་བདག་ཀྱང་ཕན་པ་ལས་ཟློག་པར
Chinese
是故，应当舍弃世间，专注于空性，并断除一切分别念。其中，不舍弃世间的因，被解释为应当断除。执着于我和我所，即是贪着。贪着于此，以及贪着于利养，以及通过“等”字所包含的恭敬和名声等等，因此不舍弃世间。是故，为了断除贪着和利养等等，智者应当如是宣讲，应当思维。止观是心一境性。胜观是专注于真如的智慧。了知具足此二者能摧毁烦恼后，首先应当寻求止观。而这也要不依赖于世间，乐于禅定才能成就。其中，解释了应当断除贪着。凡具足智慧者，自己本身就是无常的，对于儿子和妻子等等无常之物，不应贪着，理由是什么？千百世中所爱的，将不再复见，因为被无常所摧毁。因为带来快乐，所以是所爱。但这里说它并不存在。因为不见，所以不会快乐。不快乐，就不会安住于三摩地。即使见到，也不会满足。如前一样，更加贪着，就会痛苦。没有胜观，就不能见到真如。贪着所爱，就不会对轮回生起厌离。即使短暂分离，也会因其悲伤而煎熬。因为渴望所爱和相聚。思念与之相聚，以及修习其功德，就会毫无意义地耗尽生命。因为没有善行。为了无常的亲友，而舍弃了恒常的佛法。为了从一生跟随到另一生。此外，如果与孩童们一同行事，必定会堕入恶道，因为与他们的行为相似。如果追随圣者，那时他们不喜欢你。因为行为不一致。所以，对于这两种世间衰败的因，要它做什么？此外，为了自己的利益，瞬间变得亲密。同样，瞬间又变成敌人，如果不追随他们的话。对快乐的境地也生气，因为迷惑。所以，非圣者很难取悦。此外，如果教导有益之事，他们会生气，因为不明白。反而我也要从有益之事中退回
English
Therefore, one should abandon the world, focus on emptiness, and eliminate all conceptual thoughts. Among these, the cause of not abandoning the world is explained as something that should be abandoned. Attachment to self and what belongs to self is clinging. Clinging to this, as well as clinging to gain, and through the word "etc." included are respect and fame, etc., thus one does not abandon the world. Therefore, in order to abandon clinging and gain, etc., the wise should explain it in this way, one should contemplate. Tranquility is the one-pointedness of mind. Insight is the wisdom that focuses on suchness. Knowing that possessing these two destroys afflictions, one should first seek tranquility. And this also requires not relying on the world, but being delighted in meditation to achieve it. Among these, it is explained that clinging should be abandoned. Whoever possesses wisdom, being impermanent themselves, should not cling to impermanent things such as sons and wives. What is the reason? What is loved for thousands of lifetimes will not be seen again, because it is destroyed by impermanence. Because it brings joy, it is beloved. But here it is said that it does not exist. Because it is not seen, one will not be happy. Without happiness, one will not abide in samadhi. Even if seen, one will not be satisfied. As before, becoming more attached will lead to suffering. Without insight, one cannot see suchness. Clinging to what is loved will not give rise to renunciation of samsara. Even a brief separation will cause torment due to its sorrow. Because of craving for what is loved and for reunion. Thinking of reuniting with it, and meditating on its qualities, one will waste life meaninglessly. Because there is no virtue. For the sake of impermanent friends, the permanent Dharma is abandoned. In order to follow from one life to another. Furthermore, if one acts together with children, one will surely fall into the lower realms, because one's behavior is similar to theirs. If one follows the noble ones, then they will not like you. Because the behavior is inconsistent. Therefore, what is the use of these causes of decline in both worlds? Furthermore, for one's own benefit, one becomes intimate in an instant. Likewise, one becomes an enemy in an instant, if one does not follow them. One also becomes angry at the place of happiness, because of delusion. Therefore, it is difficult to please those who are not noble. Furthermore, if one teaches what is beneficial, they become angry, because they do not understand. On the contrary, I too must withdraw from what is beneficial.