Tibetan
འོ། །ཇི་ལྟར་འགའ་ཞིག་རྨི་ལམ་དུ་མྱོང་བ་ལོ་བརྒྱར་བདེ་བ་ལ་ལོངས་སྤྱོད་ནས་སད་ཀྱང་གཞན་ནི་སྐད་ཅིག་ཏུའོ། །རྨི་ལམ་དུ་དམིགས་པའི་བདེ་བ་མྱོང་བ་གཉི་ག་གཉིད་སད་ན་མྱོང་བའི་བདེ་བ་དེ་འོང་ཉམས། དེ་རྗེས་སུ་མི་འབྲང་འོན་ཀྱང་དྲན་པ་ཙམ་ལྷག་མའོ། །འཆི་བའི་དུས་སུ་དཔེ་དེ་ཉིད་ཡིན་ཏེ། ཡུན་རིང་པོར་གསོན་པ་དང། ཡུན་ཐུང་བར་གསོན་པ་གཉིས་ཀྱིའོ། །ཡུན་རིངས་གསོན་པ་དང་ཡུན་ཐུང་བར་གསོན་པ་གཉི་ག་ཡང་ཕྱིས་རྗེས་སུ་མི་འབྲང་སྟེ་འོན་ཀྱང་དྲན་པ་ཙམ། ཐམས་ཅད་རྨི་ལམ་མྱོང་བ་ལྟར། །སོང་བསླར་ནི་མཐོང་མི་འགྱུར། །ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བས་ལོག་ འཚོལ་དགོས་པ་མེད་དོ། །དེ་བས་ན་རྙེད་པའི་ཕྱིར་དང་བདེ་བའི་ཕྱིར་མི་བཟོད་པ་མི་རིགས་པར་བཤད་དེ། རྙེད་པ་མང་པོ་ཐོབ་ནས་བདེ་བ་ཡུན་རིངས་མྱོང་ནས་ཀྱང་འཆི་བའི་དུས་སུ་རྒྱགས་མེད་པས་ལག་པ་སྟོང་པ་དང༌། འདོད་ཡོན་དང་མི་ལྡན་པས་སྒྲེན་མོ་ཁོ་ན་ཆོམ་རྐུན་པས་ཕྲོགས་པ་བཞིན་དུ་འཇིག་རྟེན་ཕ་རོལ་དུ་འགྱུར་རོ། །གལ་ཏེ་རྙེད་པས་ཡུན་རིངས་གསོན་ཅིང་སྡིག་པ་བཤགས་པ་ལ་སོགས་པས་སྡིག་པ་ཟད་ཅིང༌། སྡོམ་པ་བསྲུང་བས་བསོད་ནམས་ཀྱང་བྱེད་ཅེ་ན། འོ་ན་རྙེད་པའི་ཆེད་དུ་དེ་ལ་གནོད་པ་རྣམས་ལ་ཞེ་སྡང་བྱས་ཏེ། བསོད་ནམས་ཟད་པ་དང་སྡིག་པ་མི་འབྱུང་ངམ། དེ་བས་གང་ཚོགས་བསགས་པའི་ཕྱིར་གསོན་པ། གལ་ཏེ་ལེགས་སྤྱད་དེ་ཉིད་ཉམས་ན་མི་དགེ་བ་བྱེད་པའི་གསོན་པས་ཅི་ཞིག་བྱ། གྲགས་པ་མ་ཡིན་པ་སྒྲོག་མཁན་ལ་གང་ཁྱོད་ཁྲོས་པ་དེས་ཉམས་པར་བྱེད་པ་སྟེ། ཡོན་ཏན་སྦེད་པ་དང༌། སྐྱོན་བརྗོད་པས་སོ། །ཡང་ན་སེམས་ཅན་ནི་འཇིག་རྟེན་པ་རྣམས་ཉམས་པར་བྱེད་དེ། བདག་གི་གྲགས་པ་མ་ཡིན་པ་བསྒྲགས་པས་བདག་ལམ་དད་པར་བྱེད་པས། གྲགས་པ་མ་ཡིན་པ་སྒྲོགས་པ་ལ་ཁྲོ་ཞེ་ན། སྨྲས་པ། དེའི་ཚེ་གང་གཞན་རྣམས་ཀྱི་གྲགས་པ་མ་ཡིན་པ་བརྗོད། དེ་ལ་ཡང་ཁྱོད་ཅི་སྟེ་མི་ཁྲོ། དེས་ཀྱང་སེམས་ཅན་རྣམས་ཉམས་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བས་ན་བདག་མེད་ཀྱང་དེ་སྒྲོ་བཏགས་ནས་གཞན་ལ་མི་བཟོད་པ་མི་རིགས་སོ། །གཞན་ཡང་སེམས་ཅན་གཞན་ལ་རག་ལས་པའི་མ་དད་པ་གཞན་གྱིས་བྱས་པ་དེའི་ཕྱིར། མ་དད་པ་རྣམས་ལས་ཏེ། གཞན་ལ་ཐོས་ནས་མི་སྙན་པ་སྒྲོགས་པ་རྣམས་ལ་ཁྱོད་བཟོད་ཅེ་ན། དེའི་ཚེ་ཉོན་མོངས་པ་འབྱུང་བ་ཉིད་གཞན་ཡིན་ཏེ། དེ་ལ་རག་ལས་པ་ལ་ཡང་ཁྱོད་ཀྱིས་བཟོད་པ་བྱ་བར་འོས། རིགས་པ་མཚུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་རང་སེམས་ལ་གོ་བར་བྱའོ། །དད་པས་ཀྱང་སྡང་སེམ
Chinese
哦！正如有些人梦中经历百年快乐而醒来，而另一些人则只是一瞬间。梦中所缘的快乐，两者醒来时，所经历的快乐都消失了。它不再跟随，只留下记忆。死亡之时也是同样的道理，无论是长寿还是短寿。长寿和短寿，两者最终都不会跟随，只有记忆。一切都像经历了一场梦，逝去之后再也无法见到。如是说。因此，无需徒劳寻觅。因此，为了获得和快乐而不忍耐是不合理的。即使获得了许多财富，经历了长久的快乐，死亡之时也会一无所有，赤裸裸地像被强盗抢劫一样，前往另一个世界。如果通过获得而长寿，并通过忏悔等方式消除罪业，并通过守护戒律而行善，那么，为了获得，对那些有害的事物产生嗔恨，难道不会导致善业耗尽和罪业产生吗？因此，为了积累资粮而活着，如果善行本身衰退，那么做恶事的活着有什么用？那些宣扬恶名的人，你所嗔怒的那些人会让你衰退，因为他们隐藏功德，宣扬过失。或者，众生，也就是世间人，会让你衰退，因为他们宣扬我的恶名，使他人对我失去信心。如果嗔怒于宣扬恶名的人，那么，当他们说其他人的恶名时，你为何不嗔怒？因为那也会使众生衰退。因此，即使没有我，也虚构一个我，然后对他人不忍耐是不合理的。此外，因为他人所做的、依赖于其他众生的不信任，如果你能容忍那些从他人那里听到而不悦耳之语的人，那么，产生烦恼本身就是外在的，你也应该容忍那些依赖于外在烦恼的人，因为道理是相同的。因此，应该让自己的心明白。即使是信仰也会憎恨心。
English
Oh! Just as some experience a hundred years of happiness in a dream and then wake up, while others experience only a moment. The happiness experienced in a dream, both vanish upon waking, and the experienced happiness is gone. It does not follow, only the memory remains. The same is true at the time of death, whether one lives long or short. Both living long and living short do not follow afterward, only the memory remains. Everything is like experiencing a dream, gone and never to be seen again. So it is said. Therefore, there is no need to seek in vain. Therefore, it is said that it is unreasonable not to be patient for the sake of gain and happiness. Even if one gains much wealth and experiences long-lasting happiness, at the time of death, one will be empty-handed, naked like being robbed by thieves, and will go to another world. If one lives long through gain, and eliminates sins through confession and so on, and also does good deeds by keeping vows, then, for the sake of gain, by being angry with those who harm it, will not merit be exhausted and sins arise? Therefore, what is the use of living to accumulate merit? If the very virtue itself declines, what is the use of living by doing evil? Those who proclaim non-fame, those whom you are angry with, cause you to decline, because they hide virtues and proclaim faults. Or, sentient beings, that is, worldly people, cause you to decline, because they proclaim my non-fame, causing others to lose faith in me. If you are angry with those who proclaim non-fame, then why are you not angry when they speak of the non-fame of others? Because that also causes sentient beings to decline. Therefore, even though there is no self, it is unreasonable to fabricate one and then be intolerant of others. Furthermore, because of the lack of faith of other sentient beings that depends on others, if you are tolerant of those who proclaim unpleasant things heard from others, then the arising of afflictions itself is external, and you should also be tolerant of those who depend on external afflictions, because the reasoning is the same. Therefore, one should make one's own mind understand. Even faith hates the mind.