English
Especially becomes brave. Others faint even seeing someone else's blood, because of fear. These two are heart and strength, and arising from the absence of these, therefore not being overcome by suffering, one should overcome harm. Even if suffering arises, that of suffering does not exist, because of selflessness, arising from dependent origination, knowing impermanence as mere feeling, one should not abandon great joy in the Dharma. Because one is striving to wage war with the enemies of afflictions, harm there is inevitable. The enemy strikes, one endures with the chest, whoever defeats the enemy, now that is the warrior to be praised. Others are like striking a fallen person, it is harm. Other qualities of suffering also have those that accord with the path, weariness of suffering can eliminate arrogance towards wealth etc., compassion arises for sentient beings possessing the suffering of samsara, knowing this to be the result of sin and fearing it, only the Victorious One is the teacher of the path of cessation of suffering, therefore desire arises for the Victorious One. Explaining the reason for patience, bile arising from the fault of food, and the mixture of wind and phlegm, these are the causes of great suffering, I do not get angry, because they have no consciousness, they do not intentionally cause suffering, however one should know that it arises from dependent origination. Since that is the case, one should not get angry at those with consciousness either, because they also get angry driven by the power of initial karma, as it is said in the sutras, driven by my karma. Explaining anger arising from conditions, just as unpleasant stinging arises from bile etc., anger arises from discomfort etc., dependence on the cause is the same. If one says that those with consciousness get angry intentionally, I cannot endure it, the answer is, no one gets angry thinking I will get angry, nor does one get angry thinking I will arise. However, it arises from that and that cause. Therefore, however many faults and various sins arise from the power of conditions, they are without autonomy. Hardship is also not intentionally produced, however the result arises from the completion of one's own cause. What has arisen is also produced by the aggregate of me.
Tibetan
ཅེས་སེམས་པ་མེད་དོ། །འོན་ཀྱང་འདི་ཡོད་ན་འདི་འབྱུང་འདི་སྐྱེས་པ་ལས་འདི་སྐྱེའོ། །བརྟེན་ནས་འབྱུང་བ་ནི་ གཟུང་བ་ཞེས་དཔྱད་ནས་གནོད་པ་ལ་བཟོད་པར་བྱའོ། །རང་དབང་ཀྱང་ཡོད་དེ་ཇི་ལྟར་གྲངས་ཅན་གྱི་གཙོ་བོ་དང་བདག་ཅེ་ན་སྨྲས་པ། སྙིང་སྟོབས་དང༌། རྡུལ་དང་མུན་པ་རྣམས་མཉམ་པའི་གནས་སྐབས་རང་བཞིན་གཙོ་བོར་འདོད་པ། གང་བདག་ཅེས་བརྟགས་པ་དེའང་བདག་འབྱུང་བར་བྱའོ་ཞེས་བསམས་བཞིན་མི་སྐྱེའོ། །གང་གི་ཕྱིར་གཙོ་བོ་ལ་སོགས་པ་དེ་མ་སྐྱེས་པར་མེད་པ་ཉིད་མོ་གཤམ་གྱི་བུ་ལྟ་བུ་ལ་སྐྱེ་བར་འདོད་པ་ག་ལ་ཡོད། མེད་པ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མི་སྐྱེ་བས་རྣམ་པར་སྨིན་པ་ཙམ་གསལ་བར་སྐྱེ་བ་ཞེ་ན། རྣམ་པར་སྨིན་པ་འམ་གསལ་བ་ཡང་མེད་པ་ཇི་ལྟར་སྐྱེ། བདག་ལའང་སྐྱོན་འདི་མེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ་རྟག་པ་ལ་སྐྱེ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །རི་བོང་གི་རྭ་ལྟ་བུ་དེ་ལ་ཡང་སྐྱོན་དེ་ཉིད་དོ། །མ་སྐྱེས་པར་ནི་དེ་མེད་ན། །དེ་ཚེ་སྐྱེ་བར་འདོད་པ་གང༌། །སྐྱོན་གཞན་ཡང་འདི་ལ་ཡོད་དེ། གང་གི་ཚེ་བདག་གཙོ་བོས་བྱིན་པའི་ལོངས་སྤྱོད་ལ་འཇུག་པ་དེའི་ཚེ། སྔར་མ་ཞུགས་པ་རྟག་པ་ཕྱིས་འཇུག་པ་མི་རིགས་སོ། །འཇུག་པ་ནི་ཡང་ཡུལ་ལ་ལོངས་སྤྱོད་བྱེད་པས་ལྡོག་པར་མེ་རིགས་ཏེ། ཡུལ་ལ་ལོངས་སྤྱོད་པའི་རང་བཞིན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །རིགས་པ་ལ་སོགས་པའི་བདག་ལ་ཡང་སྐྱོན་འདི་སྟེ། གྲངས་ཅན་ལ་ཁྱད་པར་ནི་སེམས་པ་མེད་པའོ། །རྟག་པ་ནི་རྟག་ཏུ་ཚུལ་གཅིག་པའོ། །སེམས་པ་དང་སྦྱོར་བས་སེམས་པ་དང་ལྡན། ནམ་མཁའ་བཞིན་དུ་ཁྱབ་བྱེད་བྱ་བ་མེད་པའོ། །གང་གི་ཕྱིར་སྨྲས་པ། འདིར་བདག་གཞན་གྱིས་འདོད་པ་ནི། འདོད་པ་ལ་སོགས་པ་ཡི་རྟེན། །རང་ཉིད་སེམས་པ་མེད་པའི་ཚུལ། །རྟག་པར་ཀུན་ཏུ་ཁྱབ་པ་སྟེ། །དགེ་དང་མི་དགེའི་བྱེད་པ་པོ། །ལས་ཀྱི་འབྲས་ལ་ལོངས་སྤྱོད་པ། །སེམས་པའི་སྦྱོར་བས་སེམས་པ་ཅན། །རང་ཉིད་ཀྱི་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་སོ། །དེ་བས་ཅི་ཡང་མི་བྱེད་པ་ཁོ་ནའོ། །གལ་ཏེ་རྣམ་ཤེས་དང་འབད་པའི་འབྲེལ་པས་བྱེད་པ་པོར་འདོད་ན་རྣམ་ཤེས་དང་འབད་པ་ལ་སོགས་པ་རྐྱེན་གཞན་དང་འབྲེལ་ཀྱང་རྟག་པ་ཡིན་པས་འགྱུར་བ་མེད་པ་ལ་བྱ་བ་ག་ལ་ཡོད། སྔར་བཞིན་བྱེད་པའི་དུས་སུ་ཡང་བྱ་བ་གང་ཡིན་པ་ལ་དེས་ཕན་པ་ཅི་བྱས། བདག་ དེའི་བྱེད་པ་འདི་ཞེས་འབྲེལ་པའི་རྒྱུ་མཚན་མེད་དོ། །དེས་ན་རང་དབང་ཅན་མེད་དོ། །བསྡུས་ཤིང་བཤད་དེ་བཤད་པའི་རིགས་པས་ཐམས་ཅད་གཞན་དབང་སྟེ། རྒྱུ་གང་ལས་བྱུང་བ་རྒྱུ་དེ་ཡང་རང་གི་རྒྱུ་ལ་ལྟོས་པ
Chinese
如是，没有心识。然而，此有故彼生，此生故此生。依赖而生是， 应以“所取”而观察，并忍受损害。自主也是有的，如何像数论派的“主”和“我”呢？答：精力、微尘和黑暗三者平等的状态，认为是自性主。如果考察什么是“我”，即使想着“我应当产生”，也不会产生。因为主等不生，如同石女之子，怎么会认为有产生呢？丝毫也不产生，如果说是仅仅成熟而明显地产生，那么，成熟或明显也没有，怎么产生？“我”也没有这个过失，因为常法没有产生。如同兔角，那也有同样的过失。如果未生，则彼不存在，那时，想要产生什么呢？还有其他的过失，当“我”进入主所给予的享受时，先前未进入的常法，后来进入是不合理的。进入又是享受对境，所以不应退转，因为是享受对境的自性。对于理智等的“我”也有这个过失，与数论派的差别是没有心识。常法是恒时一相。以心识和合故，具有心识。如同虚空，是周遍而无作用的。因为说了：在此，他人所承许的“我”是，欲望等的所依，自身是无心识之相，是常法而周遍的，是善与非善的作者，享受业的果报，以心识的和合而具有心识，但不是自身。如是。因此，仅仅是不作任何事。如果认为以识和勤奋的关联而成为作者，那么，识和勤奋等虽然与其他的因缘相关联，但因为是常法，对于不变者有什么作用呢？如同先前，在作者的时候，对于任何作用，它有什么利益呢？“我”的这个作用，没有关联的理由。因此，没有自主者。总而言之，以所说的道理来说，一切都是他自在的，从什么因而产生，那个因也依赖于自己的因。
English
Thus, there is no mind. However, when this exists, that arises; when this is born, that is born. Dependent arising is, One should examine it as 'grasping' and endure harm. There is also self-mastery, but how is it like the Samkhya's 'chief' and 'self'? It is said that the state where energy, particles, and darkness are equal is considered the chief of nature. If one examines what is 'self,' even thinking 'I should arise,' it does not arise. Because the chief and so on do not arise, how can one think there is arising like the son of a barren woman? Nothing at all arises, and if it is said that it arises merely as maturation and clarity, then how does maturation or clarity arise when they do not exist? The 'self' also does not lack this fault, because there is no arising for what is permanent. Like a rabbit's horn, it has the same fault. If it is unborn, then it does not exist, and at that time, what is it that one wants to arise? There is another fault in this: when the 'self' engages in the enjoyment given by the chief, it is unreasonable for the permanent, which did not enter before, to enter later. Entering is also enjoying the object, so it should not revert, because it is the nature of enjoying the object. The 'self' of reason and so on also has this fault. The difference from the Samkhya is that it has no mind. The permanent is always of one nature. By association with mind, it possesses mind. Like the sky, it is pervasive and without action. Because it is said: Here, the 'self' that others accept is the basis of desire and so on, its own nature is without mind, it is permanent and pervasive, it is the doer of good and non-good, it enjoys the fruits of karma, it possesses mind by the association of mind, but it is not its own. Thus. Therefore, it is only that it does nothing at all. If it is thought that it becomes the doer by the connection of consciousness and effort, then although consciousness and effort and so on are related to other conditions, because they are permanent, what action is there for the unchanging? As before, at the time of the doer, what benefit does it have for any action? There is no reason for the connection that this is the action of the 'self.' Therefore, there is no self-mastery. In short, it is said that by the reasoning that has been said, everything is other-powered, and from whatever cause it arises, that cause also depends on its own cause.
Tibetan
་ཅན་ཡིན་པས། ཐོག་མ་མེད་པ་ནས་ཆོས་ཐམས་ཅད་བྱེད་པ་མེད་པའོ། །དེ་ལྟར་མྱ་ངན་ལས་འདའ་བ་བཞིན་བྱེད་པ་དང་བྲལ་བ་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཡིན་པ་ལ་བློ་ལྡན་གར་ཁྲོ། འོ་ན་དེ་ལྟར་རང་དབང་ཅན་མེད་པས་གང་གིས་གང་འགོག་ཅེ་ན། རིགས་པ་མཉམ་པའི་ཕྱིར་བཟློག་པ་འང་རིགས་པ་མིན་ཞེ་ན། ལན་ནི་བཟློག་པར་རིགས་ཏེ་གང་གི་ཕྱིར་བཟློག་པ་དེ་རྟེན་ནས་སྡུག་བསྔལ་རྒྱུན་ཆད་པར་འདོད། དེ་བས་ན་ཞེ་སྡང་ལ་སོགས་པ་བཟློག་པར་རིགས་པ་ཁོ་ནའོ། །དེ་བས་དགྲ་འམ་མཛའ་བ་འམ་གནོད་པ་བྱེད་པ་མཐོང་ན་འདི་འདྲའི་རྐྱེན་ནི་གནོད་པའི་ཚུལ་ཅན་འདི་ལ་ཡོད་པར་ངེས་ནས་བདེ་བར་འདོད་དེ། ཡིད་མི་བདེ་བ་མི་བྱེད་དོ། །གལ་ཏེ་རྒྱུ་མེད་པར་རང་དགའ་ཙམ་གྱིས་སྐྱེ་བོ་རྣམས་ཀྱི་དོན་གྲུབ་ན། དེའི་ཚེ་སྡུག་བསྔལ་སུ་ལ་མི་འབྱུང་སྟེ། གང་གི་ཕྱིར་བདག་གི་སྡུག་བསྔལ་སུས་ཀྱང་མི་འདོད་དོ། །གཞན་གྱི་གནོད་པ་ལ་ཇི་མི་སྙམ་པའི་བཟོད་པ་བཤད་དེ། མ་དཔྱད་པར་བྱེད་པ་འདི་ནི་བག་མེད་པའོ། །རང་གི་ལུས་རང་ཉིད་ཀྱིས་ཚེར་མའི་ལམ་ལ་སོགས་པ་དང༌། ཁྲོས་པས་བུད་མེད་ལ་སོགས་པ་རྙེད་པར་དཀའ་བ་ཐོབ་པའི་ཕྱིར་བཟའ་བཏུང་ལ་སོགས་པ་སྤངས་པས་གནོད་པར་བྱེད་དོ། །འགྱེག་པ་དང༌། རིའི་གཡང་ལ་སོགས་པར་མ་ཚང་བ་དང༌། མིའི་ནད་དུ་འགྲོའམ། ཆུར་འཇུག་པའམ། དུག་དང་མི་འཕྲོད་པ་ཟ་བ་འམ། བཟའ་བཏུང་ཧ་ཅང་མང་བས་རྨོངས་པ་འགའ་ཞིག་རང་གི་ལུས་ཉམས་པར་བྱེད། གཞན་གསོད་པ་ལ་སོགས་པ་བསོད་ནམས་མ་ཡིན་པ་སྤྱོད་པས་ཀྱང་ངོ༌། །གང་གི་ཚེ་དེ་ལྟར་བཤད་པའི་རིགས་པས་ཉོན་མོངས་པའི་ཤུགས་ཀྱིས་བདག་ཉིད་སྡུག་པ་འང་གསོད་ན། དེའི་ཚེ་དེ་དག་གཞན་གྱི་ལུས་ལ་གནོད་པ་མི་བྱེད་པར་ག་ལ་འགྱུར། དེ་དག་སྙིང་རྗེའི་སྣོད་ཡིན་པར་བཤད་དེ། ཉོན་མོངས་པས་མྱོས་པར་བྱས་པ། བཤད་པའི་རིགས་པས་བདག་གསོད་པ་ལ་འཇུག་པ་རྣམས་ལ་ སྙིང་རྗེ་མེད་པ་སྐྱོན་འབའ་ཞིག་པ་མ་ཡིན་གྱི་ཞེ་སྡང་ཇི་ལྟར་སྐྱེ། སྙིང་རྗེའི་གནས་ལ་དེ་མི་རིགས་སོ། །བཟོད་པའི་ཐབས་བཤད་དེ། གལ་ཏེ་བྱིས་པ་སོ་སོའི་སྐྱེ་བོ་རྣམས་ཀྱི་རང་བཞིན་གཞན་ལ་གནོད་པ་བྱེད་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ན། དེའི་ཚེ་དེ་དག་ལ་བདག་གིས་ཞེ་སྡང་མི་རིགས་ཏེ། མེའི་རང་བཞིན་ཚ་བ་ལ་སྲེག་པར་བྱེད་པས་སོ། །གལ་ཏེ་སྐྱོན་དེ་རང་བཞིན་མ་ཡིན་གློ་བུར་བ་སྟེ། སེམས་ཅན་རྣམས་ནི་རང་བཞིན་གྱིས་ངེས་པ་ཡིན་ན། དེ་ལྟ་ན་དེ་དག་ལ་ཁྲོ་བ་མི་རིགས་ཏེ། དཔེར་ན་དུད་པ་མ་རུངས་པ་དང་ལྡན་པའི་ནམ་མཁའ་བཞིན་ནོ། །མ་རུངས་པ་ནི་ནམ་
Chinese
具有。从无始以来，一切法都是无作者的。如是，如涅槃般，一切法都是离作者的，有智者当如何忿怒？若如是无自主者，以何遮止何者耶？以理平等故，遮止亦非理耶？答：遮止是合理的，以何之故遮止，即依彼而欲求断绝痛苦之流。是故嗔恚等是唯应遮止的。是故，见有怨敌或亲友或作损害者，应决定此等因缘具有损害之相，而欲求安乐，不作不悦意事。若无因而仅随己意而成就众生之义，尔时谁不生痛苦？以何之故，我之痛苦谁亦不欲求故。说于他人之损害不作意之忍辱，此不观察而行是放逸。自己之身体，自己以荆棘之路等，及忿怒而为妇女等难得之物，为获得故而舍弃饮食等而作损害。堕落及山崖等不圆满，或入于人之疾病，或入于水中，或食毒及不适之物，或因饮食过量而昏昧，某些人使自己之身体衰损。亦以行杀害他人等非福德之事。何时以如是所说之理，以烦恼之势力，连自己可怜者亦杀害，尔时彼等如何不损害他人之身体？彼等说是慈悲之器，为烦恼所醉，以所说之理而趣入杀害自己者们， 无有慈悲唯是过失，嗔恚如何生起？于慈悲之处，彼不应理。说忍辱之方便，若诸稚童之自性唯是损害他人者，尔时我不应对彼等嗔恚，以火之自性热而焚烧故。若彼过失非自性乃是忽然者，有情乃是自性所决定者，如是则不应对彼等发怒，譬如具有不悦意之烟之虚空。不悦意者乃是虚
English
Having. From beginningless time, all dharmas are without a maker. Thus, like nirvana, all dharmas are devoid of a maker, how should the wise be angry? If there is no such autonomous being, with what does one prevent what? Is it not reasonable to prevent it because the reason is equal? The answer is that prevention is reasonable, for what reason is prevention, that is, relying on it to desire to cut off the stream of suffering. Therefore, hatred and the like are only to be prevented. Therefore, seeing an enemy or friend or one who does harm, one should determine that these causes have the aspect of harm, and desire happiness, and not do unpleasant things. If the meaning of beings is accomplished without cause and only according to one's own will, then who will not be born with suffering? For what reason, no one desires my suffering. It is said that patience is not to pay attention to the harm of others, and this is negligence to act without examination. One's own body, one's own self with thorny paths and the like, and anger for women and other rare things, for the sake of obtaining them, one abandons food and drink and causes harm. Falling and mountain cliffs and other imperfections, or entering into human diseases, or entering into water, or eating poison and unsuitable things, or being confused by eating too much, some people cause their own bodies to deteriorate. Also by doing non-virtuous deeds such as killing others. When, with the reason stated in this way, by the power of afflictions, even one's own pitiable self is killed, then how can they not harm the bodies of others? They are said to be vessels of compassion, intoxicated by afflictions, and those who enter into killing themselves with the reason stated, Without compassion, it is only a fault, how does anger arise? In the place of compassion, it is unreasonable. The means of patience is said, if the nature of all children is only to harm others, then I should not be angry with them, because the nature of fire is hot and burns. If that fault is not nature but is sudden, and sentient beings are determined by nature, then one should not be angry with them, just like the sky with unpleasant smoke. The unpleasant one is the sky