Tibetan
སྔལ་ཐམས་ཅད་འབྱུང་བའི་རྒྱུ་དངོས་པོར་ཞེན་པ་དགག་པའི་ཕྱིར། ཡང་དག་པའི་རང་བཞིན་འགོག་གོ་སྙམ་དུ་བསམས་པའོ། །ད་ནི་ཡུལ་བདེན་པ་གཉིས་ལ་དམིགས་པའི་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རྣལ་འབྱོར་བསྒོམ་པར་བྱ་བར་བསྟན་པའི་ཕྱིར། སྒྱུ་མ་ལྟ་བུ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་དྲི་བའི་ཚིག་བཀོད་དེ། གཞན་དག་འདི་སྙམ་དུ་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་ཤེས་པ་ནི་སྒྲིབ་པ་སྤོང་བའི་རྒྱུ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རྟོག་པ་དང་ལྡན་པ་རྣམས་ཀྱིས་བསྒོམ་པར་མི་བྱ་སྟེ། དཔེར་ན་སྒྱུ་མ་མཁན་ལ་སོགས་པ་བཞིན་ནོ་སྙམ་དུ་སེམས་ན། དེ་བྱེད་པའི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། ཡོངས་སུ་ཞེན་པ་འབྱུང་བའི་རྒྱུ་ནི་གཉིས་ཏེ། ནང་གི་ཚུལ་བཞིན་མ་ཡིན་པ་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་མ་སྤངས་པ་དང༌། ཕྱི་རོལ་ན་རྟག་པར་བྱ་བའི་ཡུལ་ཉེ་བར་གྱུར་པ་ཡིན་པ་ལས། སྒྱུ་མ་མཁན་ལ་ནི་དེ་གཉི་ག་དང་ལྡན་པའི་ཕྱིར་རེ་ཞིག་མ་བརྟགས་པའི་ཚེ་ཞེན་པ་སྐྱེ་བ་ནི་རིགས་པ་ཡིན་ན་གང་གི་ཚེ་རྣལ་འབྱོར་བ་ཆེན་པོ་བསྐལ་པ་གྲངས་མེད་པ་གསུམ་གྱིས་བར་དུ་སྟོང་པ་ཉིད་ལ་གོམས་པར་བྱས་པ་ནི་དངོས་པོར་ཞེན་པའི་བག་ཆགས་སྤོང་བས་ཆོས་ཐམས་ཅད་ལག་མཐིལ་དུ་སྐྱུ་རུ་རའི་འབྲུ་བཞག་པ་བཞིན་དུ་གཟིགས་ཀྱང་ཞེན་པ་མི་མངའ་བའི་ཕྱིར་ཉོན་མོངས་པ་མི་འབྱུང་བས་དེ་བས་ན་སྒྲིབ་པ་སྤོང་བའི་རྒྱུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་རྣལ་འབྱོར་བསྒོམ་པར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །འོ་ན་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་རྣལ་འབྱོར་ཇི་ལྟར་བསྒོམ་པར་བྱ་སྙམ་པ་ལ། གང་གི་ཚེ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། རེ་ཞིག་གཅིག་དང་དུ་མ་དང་བྲལ་བ་ལ་སོགས་པས་སྤྱོད་པའི་དུས་གང་གི་ཚེ་གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་དངོས་པོ་གང་ཞིག་མེད་དོ་ཞེས་བརྟགས་ཤིང་དགག་པར་བྱ་བའི་དངོས་པོ་ཡོད་པ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མ་རྙེད་པའི་དུས་དེའི་ཚེ་ཡོད་པ་ཉིད་དུ་མངོན་པར་ཞེན་པ་མི་འབྱུང་ལ་འདི་ལྟར་དགག་བྱ་མ་གྲུབ་པ་ཉིད་ཀྱིས་བཀག་པ་ཡང་མ་གྲུབ་པར་ཤེས་པའི་ཚེ་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བར་ཡང་མངོན་པར་མི་ཞེན་པའི་ཕྱིར་མེད་པར་ཞེན་པའི་རྟོག་པ་ཉིད་ཀྱང་སྤོང་བར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟར་གང་ཚེ་དངོས་པོ་དང་དངོས་པོ་མེད་པ་གཉི་ག་རྣལ་འབྱོར་བའི་བློའི་མདུན་དུ་མི་གནས་ཏེ་གཟུང་བའི་ཆ་ལ་མི་སྣང་བའི་དུས་དེའི་ཚེ། རྣམ་པ་གཞན་གསུམ་པ་ནི་མེད་པའི་ཕྱིར་ཅིར་ཡང་དམིགས་པ་མེད་པའི་སྒོ་ནས་རྟོག་པ་ཐམས་ཅད་རབ་ཏུ་ཞི་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །འོན་ཏེ་དེ་ལྟར་རྟོག་པ་མི་མངའ་ན་གདུལ་བྱ་རྣམས་ལ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་གཟུགས་ཀྱི་སྐུར
Chinese
为了遣除产生一切衰损之因的对实有之执着，而思惟是否遮止了真实之自性。现在，为了开示应修持以二谛为对境之空性瑜伽，故造作如幻化等之问句。其他有情作如是念：了知空性并非断除障碍之因，故不应为具有分别者所修，譬如幻术师等。若作是念，则说“彼作者”等，执着生起之因有二：内未舍弃不如理作意，外境为恒常应作之境。幻术师则具足彼二者，故暂未观察之时，生起执着是理所当然。然何时大瑜伽士于三无数劫间串习空性，以断除对实有之执着习气，如手掌中置诃梨勒果般照见一切法，然不具执着，故不生起烦恼。是故，是断除障碍之因，故应修持空性瑜伽，是此之义。若问：然则应如何修持空性瑜伽耶？故说“何时”等，暂且于行持远离一与多等之时，何时于色等事物，思择何者为空无，尔时于应遮遣之事物，丝毫亦未寻得之时，则不生起显现为实有之执着。如是，了知应遮遣未成立，则遮遣亦未成立之时，亦不执着于“无有”，故亦将断除执着于无有之分别。如是，何时实有与非实有二者，皆不住于瑜伽士之意前，于所取之分不显现之时，则以无有第三种相之故，以无所缘之门，一切分别皆将寂灭，是此之义。然若如是不具分别，则于所化众生，以佛之色身
English
In order to dispel the clinging to reality, which is the cause of all decline, one might think that the true nature is being obstructed. Now, in order to show that one should practice the yoga of emptiness, which takes the two truths as its object, questions such as "like an illusion" are posed. Others might think: Knowing emptiness is not the cause of eliminating obscurations, so it should not be practiced by those with conceptualizations, like illusionists, etc. If one thinks like this, then it is said, "the one who does that," etc. There are two causes for the arising of clinging: internally, not abandoning improper attention, and externally, the object that should always be done. Illusionists possess both of these, so it is reasonable that clinging arises when one has not examined it for a while. But when a great yogi has become accustomed to emptiness for three countless eons, having abandoned the habitual clinging to reality, he sees all phenomena like a myrobalan fruit placed in the palm of his hand, but he does not have clinging, so afflictions do not arise. Therefore, it is the cause of eliminating obscurations, so one should practice the yoga of emptiness. That is the meaning. If asked, "Then how should one practice the yoga of emptiness?" it is said, "When," etc. For a while, when practicing being separated from one and many, etc., when one examines which of the objects such as form is empty, at that time, when one does not find even a little of the object to be refuted, then clinging to appearing as real will not arise. Thus, knowing that what should be refuted is not established, then when the refutation is also not established, one will also not cling to "non-existence," so one will also abandon the conceptualization of clinging to non-existence. Thus, when both reality and non-reality do not abide before the mind of the yogi, and when they do not appear in the aspect of the apprehended, then because there is no third aspect, through the door of having no object of focus, all conceptualizations will be completely pacified. That is the meaning. But if one does not have conceptualizations in this way, then for the beings to be tamed, with the form body of the Buddha