Tibetan
པར་བརྩད་པར་འདོད་ནས་གལ་ཏེ་ཞེས་སྨོས་ཏེ། ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་གྱིས་སྐྱེ་བ་མེད་པ་ཉིད་ཀྱིས་དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་གཅིག་པུ་ཁོ་ནར་འགྱུར་གྱི། བདེན་པ་གཉིས་སུ་མི་འགྱུར་རོ། །ཡང་ན་དོན་དམ་པའི་རང་བཞིན་ཐོབ་པ་ཡང་ཡོད་ལ་ཀུན་རྫོབ་ཀྱང་ཡོད་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཡང་གཞན་ཏེ་རྒྱུད་གཞན་གྱི་བློས་རྣམ་པར་འཇོག་པར་བྱེད་དོ། །དེས་ན་དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་འབའ་ཞིག་ནི་མ་ཡིན་གྱི། ཀུན་རྫོབ་གྲུབ་བའི་ཕྱིར་གཉི་ག་ཡང་གྲུབ་པ་ཡིན་པས་བདེན་པ་གཉིས་སུ་རྗོད་པར་བྱེད་པ་དེ་ལྟ་ན་ནི་དོན་དམ་པ་ཡང་བློའི་སྤྱོད་ཡུལ་དུ་འགྱུར་ལ། བློ་ནི་ཀུན་རྫོབ་ཡིན་ པས་ན་དེའི་ཚེ་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ཡང་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་དེ་ཐོབ་ནས་སེམས་ཅན་མྱ་ངན་ལས་ག་ལ་འདའ་སྟེ། གང་གིས་ནི་གྲོལ་བ་ཉིད་དུ་འགྱུར་སྙམ་དུ་སེམས་པ་ལ། སྒྲུབ་པ་པོས་ལན་བརྗོད་པ་འདི་ནི་ཞེས་སྨོས་ཏེ། གང་གི་ཚེ་གཞན་གྱིས་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའོ་ཞེས་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་རྟོག་པར་བྱེད་པ་དེའི་ཚེ་གཞན་གྱི་སེམས་ཉིད་རྟོག་པ་དང་བཅས་པ་ཡིན་པས་ན་དེས་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ཡུལ་དུ་བྱེད་པར་མི་འགྱུར་རོ། །རང་གི་ཀུན་རྫོབ་སྟེ་རང་གི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ལ་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་དེ་ཡོད་མིན་ཏེ། སེམས་དང་སེམས་ལས་བྱུང་བ་ཐམས་ཅད་འགགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ཇི་ལྟར་འགྱུར། གལ་ཏེ་རང་ལ་ཀུན་རྫོབ་དེ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པ་དེ་ལྟ་ན་ནི་གཞན་གྱི་ཀུན་རྫོབ་ཀྱང་ཀུན་རྫོབ་ཉིད་དུ་ཇི་ལྟར་འགྱུར་སྙམ་པ་ལ། ཕྱིས་དེ་ཞེས་སྨོས་ཏེ། རྣམ་པར་བརྟགས་པ་མ་ཡིན་པའི་གཞན་ལས་སྐྱེས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་གང་རྐྱེན་ལས་བྱུང་བའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ཆོས་ཕྱིས་ངེས་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ན་ཀུན་རྫོབ་ཡོད་ལ། གང་གི་ཚེ་དེ་ཡང་མེད་པ་ཡིན་པ། དེའི་ཚེ་ཀུན་རྫོབ་མེད་པ་ཉིད་དེ། རྒྱུ་རྐྱེན་འདི་ལས་བྱུང་ཞེས་བྱ་བ་ནམ་མཁའི་མེ་ཐོག་བཞིན་དུ་མེད་པར་གྱུར་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་འདི་སྙམ་དུ་སྐྱེ་བ་ཡང་མེད་འགག་པ་ཡང་མེད་པའི་ཆོས་རྣམས་ལ་དོན་དམ་པར་ཤེས་པར་བྱེད་པ་ཡང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ལ་ཤེས་པར་བྱ་བ་ཡང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་ཅི་ཞིག་ཅིས་རྟོགས་པར་བྱེད་སྙམ་པ་ལ། རྟོག་དང་ཞེས་སྨོས་ཏེ། རྟོག་པ་ནི་བློའོ། །བརྟག་པར་བྱ་བ་ནི་ཤེས་བྱའོ། །དེ་དག་གཉིས་པོ་ཕན་ཚུན་བརྟེན་པ་ནི་ཕན་ཚུན་ལྟོས་པའོ། །ཇི་ལྟར་གྲགས་པ་ལ་གནས་ནས་ཏེ་བཟུང་ནས་འཇིག་རྟེན་པའི་ཐ་སྙད་དུ་རྟོག་པར་བྱེད་ཀྱི། དོན་དམ་པར་ནི་རྟོག་པར་བྱེད་པ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་རྟོག་པར
Chinese
想要辩驳，就说了“如果”：一切法自性无生，就成了唯一的胜义谛。不会成为二谛。或者说，胜义的自性得到了，世俗的也有，那也是其他的，由其他相续的心来安立。因此，不仅仅是胜义谛，因为世俗成立，所以二者都成立，因此说为二谛，如果是那样，胜义也成了心的行境。心是世俗的，因此那时涅槃也成了世俗的，因此得到它之后，众生怎么能从轮回中解脱呢？什么才能成为解脱呢？”，这样想的时候，修行者回答说：“当别人认为‘已经涅槃了’而对涅槃进行分别的时候，那时别人的心本身就是带有分别的，因此它不会将涅槃作为对境。自己的世俗，也就是自己的分别念中，涅槃是不存在的，因为一切心和心所都已止息。因此，涅槃怎么会存在呢？如果自己没有那个世俗，那么别人的世俗又怎么会成为世俗呢？”，后来就说了“那个”，意思是说，不是由分别产生的，而是由其他产生的。如果说由因缘产生的法后来被确定，那么世俗就存在。当那个也不存在的时候，那时世俗本身也不存在了，因为‘由这个因缘产生’就像虚空的闪电一样，已经不存在了。如果这样想：对于无生也无灭的法，从胜义上来说，能知者也不存在，所知者也不存在，那么什么用什么来证悟呢？”，就说了“分别和”，意思是说，分别就是心，所分别的就是所知。那二者互相依赖，就是互相观待。就像安住于名声中，也就是抓住名声，在世间俗谛中进行分别，但胜义中是没有分别的。如果分别
English
Desiring to argue, one says, "If": All dharmas, by their very nature unborn, become the sole ultimate truth. They do not become two truths. Or, there is also attainment of the ultimate nature, and there is also the conventional; that is also other, established by the minds of other continuums. Therefore, it is not merely the ultimate truth; because the conventional is established, both are established, so it is said to be two truths. If that is the case, the ultimate also becomes an object of the mind. Since the mind is conventional, then at that time, nirvana also becomes conventional. Therefore, having attained it, how can sentient beings be liberated from samsara? What will become liberation?" Thinking thus, the practitioner replies, saying, "When others think 'nirvana has been attained' and discriminate nirvana, at that time, the minds of others themselves are with discrimination, so they will not make nirvana an object. In one's own conventional, that is, in one's own discrimination, nirvana does not exist, because all minds and mental factors have ceased. Therefore, how can there be nirvana? If one does not have that conventional, then how can the conventional of others become conventional?" Later, it is said, "That," meaning, it is not produced by discrimination, but produced by others. If a dharma produced by causes and conditions is later determined, then the conventional exists. When that also does not exist, then the conventional itself does not exist, because 'produced by this cause and condition' is like lightning in the sky, it has ceased to exist. If one thinks thus: For dharmas that are neither born nor cease, from the ultimate point of view, there is neither a knower nor a known, then what will realize what?" One says, "Discrimination and," meaning, discrimination is the mind, and what is to be discriminated is the knowable. Those two depend on each other, that is, they are mutually dependent. Just as one abides in fame, that is, grasping fame, one discriminates in worldly convention, but in the ultimate, there is no discrimination. If discrimination