Tibetan
ས་སྨོས་ཏེ། དབང་ཕྱུག་བསམ་དུ་མེད་པ་ཡིན་ན། བྱེད་པ་ཉིད་ཀྱང་བསམ་དུ་མེད་པའི་ཕྱིར་བརྗོད་པ་པོ་ཉིད་དུ་ཡང་མི་རིགས་སོ། །གལ་ཏེ་དེའི་རང་གི་ངོ་བོ་ནི་ཤིན་ཏུ་མཚོན་པར་དཀའ་བས་ན་བསམ་ཞིང་དཔྱད་པར་མི་ནུས་ལ། འབྲས་བུ་ནི་འགྲོ་བ་ཀུན་གྱི་ཐུན་མོང་བ་ཡིན་པས་དེ་བསམ་པར་བྱ་བ་ཉིད་དོ་སྙམ་པ་ལ། དེས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། དབང་ཕྱུག་དེས་ཅི་ཞིག་འབྲས་བུ་བསྐྱེད་པར་བྱ་བར་འདོད། གལ་ཏེ་བདག་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། བདག་དེ་ནི་རྟག་པ་ཡིན་ན་ཇི་ལྟར་བསྐྱེད་པར་བྱ་བའི་འབྲས་བུར་འགྱུར། ས་ལ་སོགས་པའི་འབྱུང་བ་རྣམས་ཀྱང་བསྐྱེད་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ཏེ། རྡུལ་ཕྲ་རབ་རྣམས་རྟག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །རགས་པའི་བྱ་བ་ནི་ཆུང་དུ་ནས་དགག་པར་བྱ་བའོ། །དབང་ཕྱུག་ཅེས་བྱ་བ་ནས་དབང་ཕྱུག་ནི་རྟག་པ་དེས་བདག་ཉིད་བྱེད་པ་འགལ་བའོ། །འཁོར་བ་ཇི་སྲིད་ཡོད་ཀྱི་བར་དུ་ཞེས་བྱ་བ་ལས་སྐྱེས་པའི་ཤེས་པ་ཡང་ཐོག་མ་མེད་པས་ན་དེས་བྱས་པ་ནི་མ་ཡིན་ལ། རྣམ་པར་ཤེས་པས་སྐྱེད་པའི་དགེ་བ་ལ་སོགས་པའི་ལས་ལས་བྱུང་བའི་བདེ་བ་དང༌། འདི་སྡུག་བསྔལ་དེ་དག་ཀྱང་དེས་བྱས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གཞན་ཡང་ཐོག་མ་མེད་པ་ནས་ཀྱི་རྒྱུ་དབང་ཕྱུག་ཡིན་ན་ནི། དེའི་ཐོག་མ་འདི་ཡིན་ཞེས་བྱ་བ་མེད་པས་དེའི་ཚེ་བསྐྱེད་པ་ལ་སོགས་པ་རྟག་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་ན། སྲིད་པ་ཆགས་ནས་ཚུར་ཁོ་ན་སྐྱེད་ཀྱི་འཇིག་པའི་ཚེ་མ་ཡིན་པ་ཇི་ལྟར་ཡིན། དེས་ན་ནུས་པ་རྟག་པ་དེ་ལ་སྐྱེད་པ་ལ་སོགས་པའི་ཐོག་མ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ན་འབྲས་བུ་ལ་ཐོག་མ་གང་ལས་འབྱུང་བར་འགྱུར། ཁོ་བོ་ཅག་གི་ལྟར་ན་ནི་འཇིག་པའི་ཚེ་ནུབ་པར་འགྱུར་བའི་སྐྱེས་བུ་རྣམས་ཀྱི་དྲན་པའི་རིགས་ཤེས་པ་འོད་གསལ་བ་ལ་སོགས་པར་ སྐྱེས་ནས། དེས་ན་ཡང་འདི་ཉིད་དུ་སྐྱེ་བ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་ནུས་པ་ཡོད་དུ་ཟིན་ཀྱང་ལྷན་ཅིག་བྱེད་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རྟག་ཏུ་སྐྱེད་པ་མ་ཡིན་ནོ་སྙམ་པ་ལ། དེ་ནི་ཞེས་སྨོས་ཏེ། དེ་སྟེ་དབང་ཕྱུག་གིས་མ་བྱས་པ་མེད་པ་ཉིད་ཡིན་པས་རྟག་ཏུ་སྐྱེད་ཅིང་འབྱིན་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ། །གལ་ཏེ་ཚོགས་པ་ལ་ལྟོས་པ་ཡིན་ན་ནི། དེའི་ཚེ་ཚོགས་པའི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་ལྡོག་པས་བསྒྲུབས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དབང་ཕྱུག་རྒྱུར་མི་འགྱུར་རོ། །དེ་ཉིད་བསྟན་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། དེ་མེད་ཅེས་སྨོས་ཏེ། ཚོགས་པ་དེ་མེད་ན་བྱེད་པར་ནུས་པ་མ་ཡིན་པས་དབང་ཕྱུག་བྱེད་པ་པོ་མ་ཡིན་ནོ། །གཞན་ཡང་ཚོགས་པའི་ནུས་པས་གཅུན་ནས་དབང་ཕྱུག་མི་འདོད་ཀྱང༌། གལ་ཏེ་བྱེད་པའི་ལྟ་ན་ནི་དེའི་ཚེ་གཞན་གྱི་དབང་དུ་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ། །ཅི་སྟེ་འདོད་བཞིན་དུ་བྱེད་པའི་ལྟ་ན་ནི་དེའི་ཚེ་ཡང་འདོད་པ་ལ་རག་ལས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རང་དབང་ཅན་དུ་མི་འགྱུར་ན་དེ་འབྲས་བུ་བྱེད་པའི་མངའ་དབང་ཅན་ཉིད་དུ་གང་གིས་འགྱུར། གལ་ཏེ་འདི་ལྟར་རྡུལ་ཕྲ་རབ་རྣམས་ལས་བྱུང་བའི་འབྲས་བུ་འགྲོ་བ་རྣམས་ཡིན་ནོ་སྙམ་པ་ལ། གང་དག་ཅེས་སྨོས་ཏེ། ཆ་ཤས་ཀྱང་ནི་རྡུལ་ཕྱེ་ནས། །ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་སྔར་རྡུལ་ཕྲ་རབ་རྣམས་བཟློག་ཟིན་ཏོ། །གཙོ་བོ་རྒྱུར་གྱུར་ནས་འགྲོ་བ་རྣམས་བྱུང་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བསྟན་པའི་ཕྱིར། གཙོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། མཉམ་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ནུས་པའི་རང་བཞིན་གྱིས་སོ། །མི་མཉམ་འགྲོ་བ་ཞེས་ནི་བརྗོད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་གང་གི་ཚེ་ཆེན་པོ་ལ་སོགས་པ་ཡོན་ཏན་རྣམས་ཀྱིས་སྐྱེ་བ་མི་མཉམ་པ་ཉིད་དུ་གྱུར་པ་དེའི་ཚེ་འགྲོ་བ་རྣམས་ཀྱི་སྐྱེ་བ་དང་འཇིག་པ་དང་གནས་པ་རྣམས་འབྱུང་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་དག་ཀྱང་འདི་ལྟར་རང་བཞིན་ལས་ཆེན་པོ། དེ་ལས་ང་རྒྱལ། དེ་ལས་ཡོན་ཏན་བཅུ་དྲུག་གོ །བཅུ་དྲུག་པོའི་ལྔ་ལས་འབྱུང་བ་ལྔའོ། །འདིའི་དོན་ནི་འདི་ཡིན་ཏེ་དེ་ལས་ངར་འཛིན་པའོ། །ངར་འཛིན་པ་ལས་ནི་ལས་ཀྱི་དབང་པོ་ལྔ་སྟེ། ངག་དང༌། ལག་པ་དང༌། རྐང་པ་དང༌། རྐུ་བ་དང༌། མཚན་མ་རྣམས་སོ། །བློའི་དབང་པོ་ལྔ་སྟེ། རྣ་བ་དང༌། པགས་པ་དང༌། མིག་དང༌། ལྕེ་དང༌། སྣ་རྣམས་ དང། ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པ་ཡིད་ཀྱི་དབང་པོ་དང༌། སྒྲ་དང༌། གཟུགས་དང༌། རོ་དང༌། དྲི་དང༌། རེག་རྣམས་ཏེ་བཅུ་དྲུག་གོ །སྒྲ་ལ་སོགས་པ་ལྔ་ལས་ནི། ས་དང༌། ཆུ་དང༌། མེད་དང༌། རླུང་དང༌། ནམ་མཁའ་སྟེ་འབྱུང་བ་ལྔ་རྣམས་དང༌། དེ་དག་རྣམས་དང་བདག་སྟེ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཉི་ཤུ་རྩ་ལྔ་རྣམས་སོ། །འདི་དག་གི་རྣམ་པར་དབྱེ་བ་བརྗོད་པའི་རྩ་བ་རང་བཞིན་ནི་འགྱུར་བ་མེད་པའོ། །ཆེན་པོ་ལ་སོགས་པ་རྣམ་པ་བདུན་ནི་རང་བཞིན་དང་འགྱུར་བའོ། །བཅུ་དྲུག་པོ་འདི་རྣམ་པར་འགྱུར་པའོ། །སྐྱེས་བུ་ནི་རང་བཞིན་ཡང་མ་ཡིན་འགྱུར་བ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་འདོད་དོ། །དེ་ལ་ལན་བརྗོད་པ། གཅིག་ལ་ཞེས་སྨོས་ཏེ། གཙོ་བོ་གཅིག་ལ་རང་བཞིན་གསུམ་ཉིད་མི་རིགས་ཏེ་འགལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བཞིན་དུ་ཡོན་ཏན་ཡང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཐམས་ཅད་ཡོན་ཏན་གསུམ་པོ་ཞེས་བརྗོད་པར་ཡོན་ཏན་ཡང་ཡོན་ཏན་གསུམ་གྱི་རང་བཞིན་ཉིད་ཡིན་པས་ན། གཅིག་པུ་ལ་ནི་ཡོན་ཏན་གསུམ་ཞེས་མི་རིགས་པ་ཉིད་དོ། །ཉེས་པ་དེ་ཉིད་ཀྱིས་ན་ཡོན་ཏན་ཡོད་པར་མ་གྱུར་པ་དེའི་
Chinese
再说，如果自在天是不可思议的，那么他的作为也是不可思议的，因此也不应该说是言说者。如果认为他的自性极难描述，所以无法思考和研究，但果报是所有众生共同的，因此应该思考。那么，就说了“彼”等。自在天想要产生什么果报呢？如果说是“我”，那么如果“我”是常恒的，怎么会变成所产生的果报呢？地等诸要素也不是所要产生的，因为微尘都是常恒的。粗大的行为应该从小处开始否定。从“自在天”开始，自在天是常恒的，他自己做这件事是相违的。从“轮回存在多久”来说，从轮回中产生的知识也是没有开端的，因此不是他所做的。由识所产生的善等业所产生的安乐，以及这些痛苦，也不是他所做的。另外，如果没有开端，那么自在天是原因的话，就没有“他的开端是这个”的说法，那样的话，产生等就会变成常恒。如果世界形成之后才产生，那么毁灭的时候不产生又怎么说呢？因此，如果常恒的能力没有产生等的开端，那么果报的开端又从何而来呢？按照我们的观点，毁灭的时候会消失的众生的忆念之类，会在光明等识中产生，因此也就在这里产生。如果已经有了能力，但因为没有一起做的，所以不是常时产生，那么，就说了“彼是”。彼即是说，如果没有自在天所没有做的，那么就会变成常时产生和给予。如果依赖于组合，那么，那时因为随顺和违背组合而被证实，所以自在天不会变成原因。为了要显示那个，就说了“彼无”，如果没有那个组合，就不能做，所以自在天不是作者。另外，即使不希望自在天被组合的能力所控制，如果做事的
English
Furthermore, if the Lord is inconceivable, then his actions are also inconceivable, and therefore it is not appropriate to call him the speaker. If it is thought that his own nature is very difficult to describe, so it is impossible to think and investigate, but the result is common to all beings, so it should be thought about. Then, it is said "that" and so on. What result does the Lord want to produce? If it is said to be "self", then if the "self" is permanent, how can it become the result to be produced? The elements such as earth are also not to be produced, because the atoms are permanent. Gross actions should be negated from the small. From "Lord" onwards, the Lord is permanent, and it is contradictory for him to do it himself. From "as long as samsara exists", the knowledge arising from samsara is also without beginning, so it is not done by him. The happiness arising from the good deeds produced by consciousness, and these sufferings, are also not done by him. Furthermore, if there is no beginning, then if the Lord is the cause, there is no saying "his beginning is this", in that case, production etc. will become permanent. If it only produces after the world is formed, then how can it be said that it does not produce at the time of destruction? Therefore, if the permanent ability does not have the beginning of production etc., then from where will the beginning of the result come from? According to our view, the memory etc. of beings that will disappear at the time of destruction will arise in the clear light consciousness etc., and therefore it is also born here. If the ability already exists, but because there is no one to do it together, it is not always produced, then it is said "that is". That is to say, if there is nothing that the Lord has not done, then it will become always producing and giving. If it depends on the assembly, then at that time, because it is proved by following and opposing the assembly, the Lord will not become the cause. In order to show that, it is said "that is not", if there is no assembly, it cannot be done, so the Lord is not the doer. Furthermore, even if one does not want the Lord to be controlled by the power of the assembly, if the act of
Chinese
如果观察是受他者支配，那么就会陷入受他者控制的境地。如果观察是随心所欲的，那么因为那时也依赖于欲望，所以如果不能成为自主者，那又如何能成为产生结果的主宰者呢？如果像这样认为从极微之尘产生的结果就是众生，那么说了“哪些”，即“部分也是粉碎的微尘”等，之前就已经驳斥了极微之尘。为了说明主宰成为因，众生才产生的缘故，说了“主”等，所谓“平等”是指以能力的自性而言。所谓“不平等众生”是指，当伟大的自性等功德导致产生不平等时，众生的生、灭、住才会发生。那些也是这样，从自性产生伟大的自性，从那产生我慢，从那产生十六功德。十六功德的五种产生五大。这其中的意义是，从那产生我执。从我执产生五种业的官能，即语、手、足、肛门、生殖器。五种智的官能，即耳、皮、眼、舌、鼻，以及不共的意的官能，声、色、味、香、触，这十六种。从声等五种产生地、水、火、风、空这五大，以及那些和自我，即二十五谛。为了说明这些的分类，根本是自性，是不变的。伟大的自性等七种是自性和变化。这十六种是变化的。神我是既非自性也非变化，他们这样认为。对此进行回答，说了“一”，即主宰一个是不合理的，因为具有三种自性是相违背的。同样，功德也是不存在的，因为说一切都是三种功德，功德也是三种功德的自性，所以，一个是不可能有三种功德的。因为同样的过失，所以没有功德的
English
If observation is dominated by others, then it will fall into the state of being controlled by others. If observation is according to one's own wishes, then because it also depends on desire at that time, if it cannot become autonomous, then how can it become the master of producing results? If one thinks that the result arising from extremely small dust particles is sentient beings, then by saying "which ones," i.e., "parts are also pulverized dust," etc., the extremely small dust particles have already been refuted. To explain that the master becomes the cause, and sentient beings arise, therefore, "master," etc., is said. "Equality" refers to the nature of ability. "Unequal beings" refers to when the great nature and other qualities cause unequal births, then the birth, destruction, and dwelling of beings will occur. Those are also like this: from nature arises the great nature, from that arises pride, from that arise sixteen qualities. From five of the sixteen qualities arise the five elements. The meaning of this is that from that arises self-grasping. From self-grasping arise the five faculties of action, namely speech, hands, feet, anus, and genitals. The five faculties of intelligence, namely ears, skin, eyes, tongue, and nose, and the uncommon faculty of mind, sound, form, taste, smell, and touch, these sixteen. From the five, sound, etc., arise earth, water, fire, wind, and space, these five elements, and those and the self, that is, the twenty-five realities. To explain the classification of these, the root is nature, which is unchanging. The seven, the great nature, etc., are nature and change. These sixteen are transformations. The purusha is neither nature nor change, they think. To answer this, "one" is said, that is, it is unreasonable for the master to be one, because having three natures is contradictory. Similarly, qualities also do not exist, because it is said that everything is three qualities, and qualities are also the nature of three qualities, therefore, it is impossible for one to have three qualities. Because of the same fault, therefore, there is no quality of