Tibetan
་ཏེ། དེ་ནས་གྲོལ་བར་འགྱུར་རོ་སྙམ་ པ་ལ་ལན་བརྗོད་པ། འདི་ལྟར་དེའི་རྗེས་ལ་སྟེ་ཉོན་མོངས་པ་སྤང་པ་ཉིད་ཀྱི་རྗེས་ལ་གྲོལ་བ་ཁོངས་སུ་ཆུག །ཅི་སྟེ་གྲོལ་བ་ཉིད་དུ་འགྱུར་བ་ལ་ཐེ་ཚོམ་ཅི་ཡོད་ཅེ་ན། མ་ཡིན་ནོ། །ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། བརྗོད་པ། ཉོན་མོངས་ཞེས་སྨོས་ཏེ། ཉོན་མོངས་པའི་ལས་མེད་ཀྱང་དེ་ལ་སྟེ་མཽད་གལ་གྱི་བུ་ལ་སོགས་པ་ལ་རྡེག་པ་ལ་སོགས་པའི་ལས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ནུས་པ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བས་ན་ཉོན་མོངས་པ་སྤངས་པའི་རྗེས་ལ་གྲོལ་བར་འགྱུར་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ཅི་སྟེ་དེ་དག་ལ་ཡང་སྐྱེ་བའི་རྒྱུ་སྲིད་པ་ཉིད་མེད་དོ་ཞེས་རྒོལ་བའི་དོན་དུ་ཅི་ཙམ་ཞེས་སྨོས་ཏེ། ངེས་པ་ནི་དེ་ལྟར་ངེས་པའོ། །སྒྲུབ་པ་པོས་བརྗོད་པ་སྲེད་པ་འདི་ཞེས་སྨོས་ཏེ། སྲེད་པ་འདི་ཉིད་ཉོན་མོངས་པ་སྟེ། ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་དང་ལྡན་པ་མ་ཡིན་དུ་ཟིན་ཀྱང༌། ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་བཞིན་དུ་སྟེ་ཉོན་མོངས་པའི་ཤེས་པ་བཞིན་དུ་དེ་ཅི་སྟེ་མེད་པ་ཡིན་དེ་བཞིན་དུ་ཚོར་བའི་ཞེས་བྱ་བ་ལ། ཚོར་བའི་རྐྱེན་གྱིས་སྲིད་པ་སྟེ་ཚོར་བ་དེ་ནི་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བ་རྣམས་ལ་ཡང་ཡོད་པ་ཡིན་པས་ན་རྒྱུ་མཚང་བ་མེད་པའི་སྲེད་པ་དེ་ཇི་ལྟར་ན་མེད་པར་འགྱུར། དེའི་ཕྱིར་སྟོང་པ་ཉིད་མེད་པར་དགེ་སློང་ཉིད་བདེ་བླག་ཏུ་གནས་ཤིང་སོ་སོར་སྣང་བ་མ་ཡིན་ནོ། །གང་སེམས་དམིགས་པ་དང་བཅས་པ་རྣམས་ཀྱི་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ལ་དཀའ་བར་གནས་སོ་ཞེས་བརྗོད་པ་ཉིད་ཀྱི་འཐད་པ་བསྟན་པའི་ཕྱིར། དམིགས་པ་ཞེས་སྨོས་ཏེ། དམིགས་པ་དང་བཅས་པའི་སེམས་ཀྱིས་འཕགས་པའི་བདེན་པ་ལ་སོགས་པས་རང་སྲིད་པར་འཇོག་པར་བྱེད་ཀྱི་ཡང་སྐྱེ་བའི་སྐྱེ་བ་ནི་ལྡོག་པར་མི་བྱེད་དོ། །གཞན་ཡང་སྟོང་པ་ཉིད་དང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། གལ་ཏེ་ནི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་སྟོབས་ཀྱིས་ནུས་པ་ཅུང་ཟད་ཙམ་ལྡོག་པར་སྲིད་ཀྱང༌། ཡང་དེ་བཞིན་དུ་ཀུན་ཏུ་ཆགས་པའི་ཞགས་པས་སླར་འཆིང་བར་སྐྱེད་པར་འགྱུར་ཏེ། འདུ་ཤེས་མེད་པ་ལ་སྙོམས་པར་ཞུགས་ཀྱང་དེ་ལས་ལངས་ནས་སེམས་དེ་ཡང་སྐྱེ་བར་འགྱུར་བ་བཞིན་ནོ། །གང་ཞིག་མདོ་སྡེ་ལ་འཇུག་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ཚེག་བར་བདུན་པའི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་གསུམ་ནི་གཞན་གྱིས་འཕངས་པ་ཡིན་གྱི། སློབ་དཔོན་ཉིད་ཀྱི་མ་ཡིན་ཏེ། གང་གི་ ཕྱིར་དམིགས་པ་དང་བཅས་པ་དང་དམིགས་པ་མེད་པ་དཔྱོད་པའི་སྐབས་ཡིན་གྱི། ལུང་དང་ལུང་མ་ཡིན་པའི་དཔྱོད་པ་སྐབས་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་ཁ་ཅིག་ཟེར་རོ། །ཁོ་བོས་ནི་འཕགས་པ་ཞི་བའི་ལྷ་
Chinese
说，认为那样就能解脱。对此进行回答：像这样，在那之后，即断除烦恼之后，就应将解脱纳入其中。如果说，对于成为解脱本身还有什么怀疑呢？不是的。为什么呢？回答说：提到了烦恼，即使没有烦恼的业，也能看到对莫德嘎拉之子等人进行殴打等行为的业的特征的力量。因此，断除烦恼之后就能解脱是不对的。如果有人反驳说，对于那些人来说，也没有产生的原因存在，因此才说“多少”。确定就是那样确定的。修行者说“这个贪欲”，即这个贪欲就是烦恼，即使不是完全具有烦恼，也像完全具有烦恼一样，即像烦恼的意识一样，如果它不存在，就像“感受”所说的那样，以感受为缘而存在，因为感受对于那些没有欲望的人也存在，那么没有原因的贪欲怎么会不存在呢？因此，没有空性，比丘自身安乐地存在，并且不是分别显现的。为了说明所说的心与所缘相连的人难以进入涅槃的合理性，提到了所缘。即与所缘相连的心，以圣谛等安立自身的存在，但不会使生的生起逆转。另外，在“空性”等中，即使凭借禅定的力量，有可能稍微逆转能力，但同样会被普遍执着的绳索再次束缚而产生，就像进入无想等持，从那里面出来后，心也会再次产生一样。其中“凡是进入经部”等七个音节的三句偈颂是别人投掷的，不是导师自己的，因为这是辨别有相和无相的时候，不是辨别经和非经的时候，所以一些人这样说。我，圣寂天菩萨
English
It is said, thinking that one will be liberated in that way. In response to this: Like this, after that, that is, after abandoning afflictions, liberation should be included. If one asks, what doubt is there about becoming liberation itself? It is not so. Why? It is said in response: Afflictions are mentioned, and even if there is no karma of afflictions, the power of the characteristics of the karma of striking Maudgalyāyana and others can be seen. Therefore, it is not the case that one will be liberated after abandoning afflictions. If someone argues that there is no cause for arising for those people either, therefore it is said, "How much." Certainty is certain in that way. The practitioner says, "This craving," that is, this craving is affliction, and even if it is not completely endowed with affliction, it is like being completely endowed with affliction, that is, like the consciousness of affliction, if it does not exist, just as it is said, "feeling," existence arises from the condition of feeling, because feeling also exists for those who are without desire, how can craving without cause not exist? Therefore, without emptiness, the bhikkhu himself dwells comfortably and does not appear separately. In order to explain the rationality of saying that those whose minds are connected with objects find it difficult to enter nirvāṇa, objects are mentioned. That is, the mind connected with objects establishes its own existence by the noble truths and so on, but it does not reverse the arising of birth. Furthermore, in "emptiness" and so on, even if it is possible to slightly reverse the ability by the power of samādhi, it will still be bound again by the rope of universal attachment and arise, just as one enters the absorption of non-perception, and after arising from that, the mind will arise again. Among them, the three verses of seven syllables, such as "Whoever enters the Sutra Pitaka," were thrown by others, not by the teacher himself, because this is the time to distinguish between the with-object and the without-object, not the time to distinguish between the sutras and non-sutras, so some people say this. I, the noble Śāntideva.
Tibetan
སེང་གེའི་ཁྲི་ལ་བཞུགས་པའི་དུས་དེ་ཉིད་ཀྱི་ཚེ་ཆོས་བཤད་པ་མཛད་པ་ཡིན་པས་ན། གོང་འོག་གི་འབྲེལ་བ་མ་གཟིགས་པར་གསུངས་པ་ཁོ་ན་འདྲ་བར་མཐོང་ངོ༌། །ཐེག་པ་ཆེན་པོ་དང་ཁྱོད་ཀྱི་མདོ་སྡེ་ཉན་ཐོས་ཀྱི་མདོ་སྡེ་མཉམ་པ་ནི་དོན་གཅིག་པར་རོ། །མ་རྟོགས་གཅིག་སྟེ་ཕྱོགས་གཅིག་གོ །མ་རྟོགས་པར་གྱུར་པ་ནི་མཚུངས་པར་མ་རྟོགས་པ་སྟེ། དོན་ཐ་དད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཐམས་ཅད་དེ་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་ཐམས་ཅད་དོ། །ཉེས་པ་དང་བཅས་པ་ནི་སངས་རྒྱས་ཀྱིས་གསུངས་པ་ཉིད་དོ། །གཅིག་དང་སྟེ་ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་ཕྱོགས་གཅིག་དང་ངོ༌། །ཐམས་ཅད་ནི་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་ཐམས་ཅད་དོ། །ཁྱོད་ཀྱིས་ཤེས་པ་ནི་བྱེ་བྲག་ཏུ་སྨྲ་བ་རྣམས་ཀྱིས་སོ། །སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕན་ཡོན་བསྟན་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། ཆགས་པ་ཞེས་སྨོས་ཏེ། ཆགས་པ་ནི་ཡོད་པར་ཞེན་པའོ། །འཇིགས་པ་ནི་ཆད་པའི་མཐས་སྐྲག་པ་སྟེ། རྟག་ཆད་གཉིས་ཀྱི་མཐའ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །གྲོལ་བ་སྟེ་དེ་གཉིས་ཀྱི་མཐའ་ཡོངས་སུ་བཏང་ནས་དབུ་མའི་ལམ་རྟོགས་པར་བྱས་ཏེ། འཁོར་བ་ཡང་གྲུབ་པར་གནས་པའོ། །རྨོངས་པ་ཞེས་པ་ནི་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་སེམས་ཅན་ལ་དམིགས་ནས་སྙིང་རྗེས་འཁོར་བར་ཞུགས་པའོ། །སྟོང་པ་ཉིད་མཐོང་བས་འཁོར་བའི་སྐྱོན་གྱིས་མི་གོས་པ་འདི་ནི་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་འབྲས་བུའོ། །ཐེ་ཚོམ་ནི་སོམ་ཉིའོ། །ཉོན་མོངས་པ་དང་ཤེས་བྱ་ཉིད་སྒྲིབ་པའོ། །དེ་ཉིད་མུན་པ་དང་འདྲ་བས་ན་མུན་པའོ། །དེའི་གཉེན་པོ་ནི་དེ་འཇོམས་པར་བྱེད་པའི་སྟོང་པ་ཉིད་དོ། །སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱིས་སྐྲག་པར་མི་བྱའོ་ཞེས་གདམས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། སྡུག་བསྔལ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། བདག་གོ་སྙམ་པའི་ཤེས་པའི་ཡུལ་དུ་བརྗོད་པའི་བདག་དེ་ཉིད་བདག་གི་རང་གི་ངོ་བོ་སྟེ། དེ་ཉིད་གལ་ཏེ་བརྟགས་ཤིང་དཔྱད་ན་ཅུང་ཟད་ཀྱང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བརྟགས་དཔྱད་ཉིད་བརྗོད་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་སོ་དང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། མ་ཡིན་ཞེས་པ་ནི་ བདག་མ་ཡིན་པའོ། །མཆིལ་མ་ནི་ཁ་ནས་བྱུང་བའོ། །ཆུ་སེར་ནི་རྨ་ནས་འཛག་པའོ། །ཞག་ནི་ཚིལ་བུ་སྟེ་གང་གི་དབང་གིས་ལུས་རྒྱས་པར་འགྱུར་རོ། །རྔུལ་ནི་རབ་ཏུ་རྔུལ་བའི་རྔུལ་ལོ། །ནང་གྲོལ་ནི་རྒྱུ་མཐའ་ཕྲ་མོ་ཡན་ཆད་དོ། །རྒྱུ་མ་ནི་རྩ་དང་ཉེ་བའོ། །དྲོད་ནི་མེའི་ཁམས་སོ། །བུ་ག་ནི་མིག་ལ་སོགས་པའོ། །གལ་ཏེ་གྲངས་ཅན་པ་རྣམས་ཀྱིས་བདག་ནི་རིག་པའི་རང་བཞིན་ཡིན་པའི་ཕྱིར། སྒྲ་ལ་སོགས་པའི་ཤེས་པའི་རང་བཞིན་གྱི་བདག་རྟག་པར་འདོད་པ་མ་ཡིན་ནམ། ཇི་ལྟར
Chinese
以狮子座而安住之时，即是说法之时，因此，似乎未观照前后之关联而唯说而已。大乘与汝之声闻部之经典相同，乃一义也。未悟一事，乃一方也。未悟即是相同地未悟，因意义不同故。一切，即一切大乘也。具过失者，乃佛所说也。一与，即大乘之一方也。一切，即一切大乘也。汝所知者，乃分别说部等也。为显示空性之利益故，说贪著，贪著乃执著为有也。怖畏乃畏惧断灭之边，即所谓常断二边之义也。解脱，即是舍弃彼二边，而证悟中道，亦安住于轮回中也。愚昧者，乃于世俗中缘念有情，以悲心而入轮回者也。见空性故，不为轮回之过失所染污，此乃空性之果也。犹豫乃是怀疑也。烦恼与所知二者乃是遮蔽也。彼即如黑暗一般，故为黑暗也。彼之对治，乃是彼之摧毁者，即空性也。为教诫不应为空性所惊吓故，说痛苦等，所谓我之觉知之境，所言之我，即我之自性也，彼若加以观察与分析，则丝毫也不存在，为说彼观察分析之故，说索与等，非有者，乃非我。唾液乃从口中所出者。脓水乃从伤口流出者。脂肪乃是油脂，乃因何之力而身体得以增长者。汗乃是极度流汗之汗。内脏乃是细微之肠端也。肠乃是接近脉络者。暖乃是火之界。孔穴乃是眼等。若数论师等认为我乃是觉性之自性故，难道不是欲求声音等觉知之自性之我为常恒吗？如何？
English
When dwelling on the lion throne, it is the time of teaching, therefore, it seems that one speaks only without considering the connection between what precedes and what follows. The Great Vehicle and your Sutras of the Hearers are the same, being of one meaning. Not realizing one thing is being on one side. Not realizing is the same as not realizing, because the meanings are different. All, that is, all of the Great Vehicle. That which has faults is what the Buddha spoke. One and, that is, one side of the Great Vehicle. All is all of the Great Vehicle. What you know is by the Vaibhashikas and others. In order to show the benefits of emptiness, attachment is mentioned, attachment is clinging to existence. Fear is being afraid of the extreme of annihilation, which is the meaning of the two extremes of permanence and annihilation. Liberation, that is, abandoning those two extremes and realizing the Middle Way, and also abiding in samsara. The deluded one is the one who, in conventionality, focuses on sentient beings and enters samsara with compassion. Seeing emptiness, one is not stained by the faults of samsara, this is the fruit of emptiness. Doubt is uncertainty. Afflictions and knowable objects are obscurations. That itself is like darkness, therefore it is darkness. The antidote to that is the destroyer of that, which is emptiness. In order to advise not to be frightened by emptiness, suffering and so forth are mentioned, so-called the object of the awareness of "I," the "I" that is spoken of is the nature of "I" itself, if that is examined and analyzed, then there is not even a little bit of it, for the sake of speaking of that examination and analysis, "so" and so forth are mentioned, that which is not is that which is not "I." Saliva is what comes out of the mouth. Pus is what flows from a wound. Fat is oil, by whose power does the body grow? Sweat is the sweat of profuse sweating. The inner organs are even the fine ends of the intestines. The intestines are close to the veins. Warmth is the element of fire. The holes are the eyes and so forth. If the Samkhyas and others think that "I" is the nature of awareness, then don't they desire the "I" of the nature of awareness of sound and so forth to be permanent? How so?