Tibetan
་རྣམས་ཡང་དང་ཡང་དུ་བྱས་པ་དང༌། རྗེས་སུ་ཡི་རང་བའི་བར་དུའོ། །རང་བཞིན་ནི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་གང་ཉོན་མོངས་པ་ཅན་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཁ་ན་མ་ཐོ་བའམ། གང་ཡང་ཉེས་དམིགས་སུ་གཟིགས་པ་ལས་ཉོན་མོངས་པ་ཅན་མ་ཡིན་དུ་ཟིན་ཀྱང༌། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་དང་བཅས་པར་མཛད་པ་དེ་ལྟ་ན། བཅས་པའི་ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །དེ་དག་ཐམས་ཅད་བཤགས་པར་བགྱི། །གང་ལ་ཞེ་ན། ཐམས་ཅད་དུ་ཐོགས་པ་མེད་པར་གཟིགས་པའི་མགོན་པོའི་སྤྱན་སྔར་མངོན་སུམ་དུ་འདུག་ནས། ཐལ་སྦྱར་སྡུག་བསྔལ་འཇིགས་སེམས་ཀྱིས། །ཡང་དང་ཡང་དུ་ཕྱག་འཚལ་ཏེ། །ཡང་དང་ཡང་དུ་བཤགས་པར་བྱ། །འདྲེན་པ་རྣམས་ཀྱིས་བདག་གི་སྡིག །ནོངས་པ་ལགས་པར་གཟུང་དུ་གསོལ། །ཐུགས་ཀྱིས་བཟོད་པར་མཛད་ནས་ཀྱང༌། །ཐུགས་རྗེས་བདག་ལ་ནོངས་པ་བསལ་དུ་གསོལ། །ཡང་བྱེད་པ་ལ་བརྟེན་པའི་ཕྱིར། མགོན་པོ་འདི་ནི་བཟང་པོ་མ་ལགས་པས། །སླན་ཅད་བདག་ནི་ཡོང་མི་བགྱིད། །ཡང་དང་ཡང་དུ་མི་བགྱིད་དོ། །སྡིག་པ་བཤགས་པ་ཕལ་ཆེ་བ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་སྡིག་པ་བཤགས་པའོ། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྤྱོད་པ་ལ་འཇུག་པའི་ལེགས་པར་སྦྱར་བ་ལས་ལེའུ་གཉིས་པའོ།། །།དེ་ལྟར་བདག་ཉིད་ལ་སྨད་ཅིང་བཤགས་ནས་ཀྱང་བྱ་བ་འདོད་པའི་སྒོ་ནས་བསམ་པ་དང་སྦྱོར་བ་ཡོངས་སུ་སྦྱངས་ནས་མཆོད་པ་ལ་སོགས་པ་རྒྱས་སུ་ཟིན་ཀྱང༌། ཡང་དགེ་བའི་རྗེས་སུ་ཡི་རང་བ་ལ་སོགས་པ་འཕེལ་བར་བྱེད་པ་གང་ཡིན་པ། སེམས་ཅན་ཀུན་གྱི་ངན་སོང་གི །ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། འདིས་ནི་ངལ་སོ་བར་བྱེད་པས་ན་ངལ་བསོ་བའོ། །ངན་སོང་གི་སྡུག་བསྔལ་གྱིས་ངལ་བསོ་བ་ནི། ངན་སོང་གི་སྡུག་བསྔལ་ངལ་བསོ་བའོ། །སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱིས་བྱས་པའི་དགེ་བ་སྟེ། བསོད་ནམས་ཀྱི་ཚོགས་དེ་དང༌། སྡུག་བསྔལ་ཅན་རྣམས་བདེར་གནས་ལ། །མགུ་ཞིང་དགའ་བས་རྗེས་སུ་ཡི་རང་ངོ༌། །བྱང་ཆུབ་རྒྱུར་གྱུར་དགེ་བསགས་པ། །དེ་ལ་རྗེས་སུ་ཡི་རང་ངོ༌། །ལུས་ཅན་ཏེ། ལུས་དང་ལྡན་པ་དག །འཁོར་བའི་སྡུག་བསྔལ་ལས་ངེས་པར་ཐར་ལ་སྟེ། ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཚོགས་ལ་རྗེས་སུ་ཡི་རང་ངོ༌། །སྐྱོབ་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཏེ། དགེ་རྒྱུད་སྐྱོང་བར་མཛད་པའི་བྱང་ཆུབ་དང༌། རྒྱལ་སྲས་ཉིད་དང༌། ཚོགས་གཉིས་ལ་ཡང་རྗེས་སུ་ཡི་རང་ངོ༌། །གོང་ནས་གོང་ན་ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་པ་ནི་ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་པ་བརྗོད་པའི་དོན་དུ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དག་གིས་སྔར་བཤད་པ་སེམས་ཅན་ལ་ཕན་པ་མཛད་པ་སྟེ། བྱང་ཆུབ་ཏུ་སྨོན་པའོ། །བདེ་བ་མཛད་པ་ཞེས་བྱ་བའི་གཞུང་ཡང་བདེ་བ་ཉིད་ཕ
Chinese
也屡屡行持，乃至随喜之间。自性是本体自性，以其乃是烦恼性之故，有过失，或亦于罪过中观见而非烦恼性，然世尊作有罪过者，如是，乃是有罪过之过失。彼等一切皆忏悔。于何处忏悔耶？于一切处无碍观见之怙主尊前，现前安住而合掌，以痛苦怖畏之心，屡屡顶礼，屡屡忏悔。祈请诸导师视我之罪，为过失。亦请以慈心宽恕，复以悲悯为我消除过失。复以依于行持之故，此怙主非贤善，此后我不再作，屡屡不再作。以其乃是忏悔罪过之大部之故，是忏悔罪过也。《入菩萨行论》之善说中之第二品。如此于自性呵责忏悔之后，亦以欲求事业之门，于意乐与加行完全修习之后，虽已广大圆满供养等，然复有何能增长随喜善根等者？ 谓说“一切有情之恶趣”等。以此能令休息故，是为休息。以恶趣之痛苦而休息者，乃是恶趣之痛苦休息也。有情所作之善，即是福德之聚，及痛苦者安住于安乐，以欢喜悦乐而随喜。随喜于成为菩提之因之善积聚。有身者，谓具有身者。于轮回之痛苦中决定解脱，随喜于智慧之聚。救护者们，谓守护善妙传承之菩提与，王子自身与，二资粮亦随喜。从上而上殊胜者，乃是为说殊胜之义故。菩萨们先前所说利益有情者，乃是发愿菩提也。名为“作乐”之经亦是安乐本身遍
English
and repeatedly practiced, even in the intervals of rejoicing. Self-nature is the nature of the entity itself, because it is of a disturbing nature, there is a fault, or it is also seen as a fault and not of a disturbing nature, but the Blessed One made it with faults, as such, it is the fault of having faults. I confess all of those. Where to confess? In the presence of the Protector who sees unobstructed in all places, abiding manifestly and joining palms, with a mind of suffering and fear, repeatedly prostrating, repeatedly confessing. I pray that the guides regard my sins as faults. Also, please forgive with kindness, and again eliminate faults for me with compassion. Again, because it depends on practice, this Protector is not virtuous, I will not do it again hereafter, repeatedly I will not do it. Because it is the majority of confessing sins, it is confessing sins. The second chapter of the well-spoken "Entering the Bodhisattva's Way of Life". After thus reproaching and confessing to oneself, also through the door of desiring action, after completely practicing in intention and action, although offerings and the like have been widely completed, what else can increase the roots of goodness such as rejoicing? It is said, "The evil destinies of all sentient beings," and so on. Because this can cause rest, it is rest. Those who rest from the suffering of evil destinies are the rest from the suffering of evil destinies. The virtue done by sentient beings is the accumulation of merit, and the suffering ones abide in happiness, rejoicing with joy and pleasure. Rejoicing in the accumulation of virtue that becomes the cause of enlightenment. Those with bodies, meaning those with bodies. Definitely liberated from the suffering of samsara, rejoicing in the accumulation of wisdom. The protectors, meaning the Bodhi who protects the good lineage, and the prince himself, and also rejoicing in the two accumulations. Those who are superior from above are for the sake of speaking of the meaning of superiority. The Bodhisattvas previously said that benefiting sentient beings is also aspiring to enlightenment. The sutra called "Making Happiness" is also happiness itself pervasive.
Tibetan
ན་པ་ཡིན་ཏེ། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་ཕན་པ་བྱེད་པར་འཇུག་པའི་སེམས་ཡིན་ནོ། །ཐུགས་བསྐྱེད་དགེ་བ་རྒྱ་མཚོ་དང༌། །ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། ཚོགས་ཉིད་ཀྱི་རྒྱུ་ལ་དགའ་བས་རྗེས་སུ་ཡི་རང་ངོ༌། །ཇི་ལྟར་བརྒྱད་སྟོང་པ་ལས་རྗེས་སུ་ཡི་རང་བ་དེ་ལྟར་རྗེས་སུ་ཡི་རང་བར་བྱའོ། །རྗེས་སུ་ཡི་རང་བཤད་ནས། ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་བསྐོར་བར་བསྐུལ་བ་ནི། ཕྱོགས་རྣམས་ཀུན་གྱི་སངས་རྒྱས་ལ། །ཐལ་མོ་སྦྱར་ཏེ་གསོལ་བ་ནི། །ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། སེམས་ཅན་རྨོངས་པས་དམྱལ་བ་ལ་སོགས་པའི། སེམས་ཅན་སྡུག་བསྔལ་མུན་འཐོམས་ལ། །ཆོས་ཀྱི་སྒྲོན་མ་སྤར་དུ་གསོལ། །གསོལ་བ་གདབ་པ་ནི། རྒྱལ་བ་མྱ་ངན་འདའ་བཞེད་ལ། །ཐལ་མོ་སྦྱར་ཏེ་གསོལ་བ་ནི། །འགྲོ་ནི་ལྡོངས་པར་མི་དགོད་ཅིང༌། །བསྐལ་པ་གྲངས་མེད་བཞུགས་པར་གསོལ། །ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་སོ། །ཡོངས་སུ་བསྔོ་བ་ནི། དེ་ལྟར་ཀུན་བྱས་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་དང༌། བྱམས་པ་དག་གིས་བདག་ཉིད་ཐམས་ཅད་སྦྱིན་པ་ཆེན་པོ་ཡིན་ནོ། །བྱང་ཆུབ་ཏུ་སྨོན་པའི་སེམས་ཀྱང་དེ་ཡིན་ཏེ། འཇུག་པའི་སེམས་ནི་དེ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ཅན་ ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྨོན་པ་དང་སྦྱིན་པ་ནི་ཡོངས་སུ་བསྔོ་བ་ཡང་ཡིན་ཏེ། སྨོན་པ་ཡོངས་སུ་བསྔོ་བར་མི་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ནོ། །གང་ཅུང་ཟད་མ་བྱས་པ་ཉིད་བྱས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་འདི་དག་ཀུན་བྱས་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་མཆོད་པ་ལ་སོགས་པ་ནས། གསོལ་བ་གདབ་པའི་མཐར་ཐུག་པ། །དགེ་བ་བདག་གིས་བསགས་པ་གང༌། །ཐོབ་པ་གང་ཡིན་པ་དང༌། དེས་ནི་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི། །སྡུག་བསྔལ་ཐམས་ཅད་བསལ་བར་ཤོག །ཅི་ལྟ་ཞེ་ན། འགྲོ་བ་ནད་པ་ཇི་སྙེད་ཀུན། །ནད་སོས་གྱུར་གི་བར་དུ་ནི། །སྨན་དང་སྨན་པ་ཉིད་དག་དང༌། །དེ་ཡི་ནད་གཡོག་བྱེད་པར་ཤོག །གཞན་དག་ལ་ཡང༌། ཟས་དང་སྐོམ་གྱི་ཆར་ཕབ་སྟེ། །བཀྲེས་དང་སྒོམ་པའི་གནོད་པ་བསལ། །མུ་གེའི་བསྐལ་པ་བར་མའི་ཚེ། །བདག་ནི་ཟས་དང་སྐོམ་དུ་གྱུར། །ཟས་དང་སྐོམ་དེའི་རྒྱུར་གྱུར་ཅིག་པའོ། །བསྐལ་པ་འཇིག་པ་ན། མུ་གེའི་བསྐལ་པ་བར་མར་གྱུར་པ་ནི་དེ་ལ་ཉེ་བར་མཚོན་པ་ཡིན་ཏེ། མཚོན་གྱི་བསྐལ་པ་བར་མའི་ཚེ། །མེ་ཏོག་གི་ཆར་དུ་གྱུར་ཅིག་ཅེས་བརྗོད་པར་བྱའོ། །སེམས་ཅན་ཕོངས་ཤིང་དབུལ་བ་ལ། །བདག་ནི་མི་ཟད་གཏེར་གྱུར་ཏེ། །ཡོ་བྱད་མཁོ་དགུ་སྣ་ཚོགས་སུ། །སྤྲུལ་པས་མདུན་ན་ཉེ་བར་གནས་གྱུར་ཅིག །བདག་གི་ལུས་ནི་བདག་གི་དངོས་པོའི་དེ་བཞིན་ལོངས་སྤྱོད་པ་དང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལོངས་སྤྱོད་པར་བྱ་བ་
Chinese
是那样的，是使一切有情行利益的心。发心善根如海啊！这是说，欢喜积聚之因，故随喜。如八千颂中所随喜那样，也应随喜。说了随喜之后，劝请法轮转动，对一切方的诸佛，合掌祈请啊！等等这样说了。对于因愚昧而堕入地狱等的，有情痛苦黑暗中，祈请点燃正法的明灯。祈请是：诸佛若欲入灭，合掌祈请啊！莫舍弃漂泊之众生，祈请住世无量劫！这样说了。回向是：如是皆已作，这样说了。以大悲和慈爱，自身一切是大布施。发愿成菩提之心也是那样，因为行心是先生起者。发愿和布施也是回向，不是发愿不会变成回向。凡是稍微未做的，就是做了。如是这些都做了，从供养等直到祈请的最后，我所积聚的善根，所获得的，愿以此消除一切有情的，一切痛苦。如何呢？所有生病的众生，直到疾病痊愈之间，愿我成为医生和药物，以及成为他们的侍者。对于其他众生也，降下食物和饮料的雨，消除饥渴的损害。在饥荒的中劫时，我变成食物和饮料。成为食物和饮料的因。劫末时，变成饥荒的中劫，这是接近的譬喻，在兵器劫的中劫时，应说变成花雨。对于贫穷困乏的众生，我变成无尽的宝藏，以化身在面前，变出种种所需之物，愿能亲近安住。我的身体，我的财物，如其受用等等，是说应当受用。
English
It is like that, it is the mind that causes all sentient beings to do benefit. The aspiration is a sea of virtue! This means rejoicing in the cause of accumulation, therefore rejoicing. Just as rejoicing in the Eight Thousand Verses, so should one also rejoice. After explaining the rejoicing, urging the turning of the wheel of Dharma, to the Buddhas of all directions, prostrate with palms together! And so on, it is said. For those who are ignorant and fall into hell, etc., in the darkness of suffering of sentient beings, please light the lamp of Dharma. The prayer is: If the Buddhas wish to enter Nirvana, prostrate with palms together! Do not abandon the wandering beings, please stay in the world for countless eons! So it is said. The dedication is: All has been done in this way, so it is said. With great compassion and love, all of oneself is a great generosity. The mind of aspiration to become enlightened is also like that, because the acting mind is the one that arises first. Aspiration and generosity are also dedication, it is not that aspiration will not become dedication. Whatever has not been done slightly, is what has been done. Thus, all these have been done, from offerings etc. until the end of the prayer, whatever merit I have accumulated, whatever has been obtained, may it eliminate all the suffering of all sentient beings. How is it? All the sick beings, until the disease is cured, may I become the doctor and the medicine, and become their attendant. For other beings also, may the rain of food and drink fall, eliminating the harm of hunger and thirst. During the intermediate eon of famine, may I become food and drink. May I become the cause of food and drink. At the end of the eon, becoming the intermediate eon of famine is a close metaphor, during the intermediate eon of weapons, it should be said to become a rain of flowers. For the poor and destitute beings, may I become an inexhaustible treasure, with emanations in front, transforming into all kinds of needed things, may I be able to stay close. My body, my possessions, such as enjoyment, etc., it is said that it should be enjoyed.