Chinese
说不是殊胜的，如果布施所生的善根大，就不要舍弃，这是说不要抛弃的意思。即使是下等的，在布施所生的善根变得大的时候，即使是上等的较小戒律，也应放在一边，是这个意思。这样，在没有大小变化的时候，要知道以下等的为主而接受。那么，大小二者以什么方式安立呢？说了“主要”等等。因为利他这件事是大的，为了显示要努力于此，所以说了“如此理解”等等。这样，因为利他为主，所以说了“具有慈悲”等等。在致力于律仪戒律，以舍弃罪过为主的时候，世尊在声闻的律藏中，看到事情容易、事情少、行为少，所以连袈裟等也不要剪，这些禁令，也因为具有慈悲的如来看到长远的利益会变成利他，所以允许了做利他的菩萨。如经中所说，即使得到须弥山般的财物堆，也可以接受。又以自性罪为主，认为事情容易是今生的利益，声闻的律藏中禁止杀害已成为救度对象的众生，也因为看到长远的利益是来世消除三恶道的痛苦而救护，所以允许了以利他为主的菩萨。如圣宝云经中所说，允许不隐瞒做五无间罪的人。现在是为了显示积累善法和利益有情，所以根本的这些允许之词也禁止了那些，依次对应，在看到事情容易，为了每一个乞讨者的利益，给予想要衣服的衣服，想要食物的食物等，因为看到会变成许多其他人的长远利益，所以为了许多其他人的利益为主。
English
It is said that it is not supreme. If the root of virtue arising from generosity is great, then do not abandon it. This is the meaning of saying not to discard it. Even if it is inferior, when the root of virtue arising from generosity becomes great, even the superior, smaller precepts should be set aside. That is the meaning. Thus, when there is no change in size, it should be understood that the inferior is to be taken as the main thing. So, in what way are the two sizes established? It is said, "mainly" and so on. Because the matter of benefiting others is great, in order to show that one should strive for this, it is said, "Thus understood" and so on. Thus, because benefiting others is the main thing, it is said, "Having compassion" and so on. When one is engaged in the precepts of discipline, taking the abandonment of faults as the main thing, the Blessed One, in the Vinaya of the Hearers, seeing that things are easy, things are few, and actions are few, even the extra robes and so on should not be cut. These prohibitions were also allowed to the Bodhisattva who benefits others because the Tathagata, who has compassion, saw that the long-term benefit would become benefiting others. As it is said in the Sutra, even if one obtains a heap of wealth as large as Mount Sumeru, one can accept it. Again, taking the naturally negative as the main thing, considering that easy things are the benefits of this life, the Vinaya of the Hearers prohibits killing beings who have become objects of salvation. Also, because it is seen that the long-term benefit is to eliminate the suffering of the three lower realms in the next life and protect them, it is allowed to the Bodhisattva who takes benefiting others as the main thing. As it is said in the Holy Cloud of Jewels Sutra, it is allowed not to hide people who commit the five inexpiable sins. Now, in order to show the accumulation of virtuous dharmas and the benefit of sentient beings, these root words of permission are also prohibited to those, corresponding in order. When one sees that things are easy, for the benefit of each beggar, giving clothes to those who want clothes, food to those who want food, etc., because one sees that it will become the long-term benefit of many others, therefore, for the benefit of many others as the main thing.
Chinese
如果菩萨受到阻碍，就像圣者勇猛尊所请问的那样，菩萨出家后，不应以任何方式施舍三法衣。那么，为什么要禁止向乞讨者布施身体等呢？因为这是梵行的所依，如果施舍了它，所有众生的利益都会受到损害，所以不应该为了少数乞讨者的利益而施舍。如“圣法”等所说，身体只是一个象征，作为修法所依的受用也应如此看待。如《学集论》中所说，就像为了守护今生的受用而禁止施舍一样。如果有人认为这样做有什么好处呢？如“如果这样做”等所说，想到依靠这些，通过圆满资粮的次第，就能获得佛果。那么，难道什么都不施舍吗？如“慈悲心”等所说，直到殊胜意乐达到清净之地为止，这是最后一句。或者因为不习惯施舍而无法施舍，或者即使能够施舍，也会因为前世罪业的力量而产生疾病等痛苦，从而产生后悔和懈怠，或者因为没有获得安乐行于一切法的等持，所以在那个时候不会产生安乐的感受，或者不会产生来世想要行善的念头，或者因为没有成就真实的力量，恐怕会成为生命和梵行的障碍。想到这里，对于殊胜意乐达到清净之地的人来说，为了避免上述过失，实际上只会进行施舍，这就是它的含义。如果真是这样，难道什么都不施舍吗？如果那样，就违背了誓言，难道不是吗？如“无论如何”等所说，为了今生的大义，为了成就众生的利益，将这个身体像奴隶一样施舍给众生，如前所述，行持利益众生的十一种戒律。
English
If a Bodhisattva is obstructed, just as the noble Ugraparipṛcchā asked, a Bodhisattva, having gone forth, should not give away the three Dharma robes in any way. Then, why is the giving away of the body, etc., to beggars prohibited? Because it is the support of pure conduct; if it is given away, the benefit of all sentient beings will be harmed, so it should not be given away for the benefit of some beggars. As it is said in "The Holy Dharma," etc., the body is only a symbol, and the resources that are the basis for practicing the Dharma should be regarded in the same way. As it is said in the Compendium of Trainings, it is just as it is said that giving is prohibited in order to protect the resources of this life. If one wonders what benefit there is in doing so, as it is said in "If one does so," etc., it is thought that by relying on these, one will gradually attain Buddhahood through the completion of the accumulations. Then, does one not give away everything? As it is said in "The thought of compassion," etc., the final phrase is "until the superior intention reaches the state of purity." Either because one is not accustomed to giving and cannot give, or even if one is able to give, regret and laziness arise because suffering such as illness arises from the power of past sinful actions, or because one has not attained the samādhi of going happily in all dharmas, so a feeling of happiness does not arise at that time, or a thought of wanting to do good in the future does not arise, or because the power of truth has not been established, it is feared that it will become an obstacle to life and pure conduct. Thinking this, for those whose superior intention has reached the state of purity, in order to avoid the aforementioned faults, only giving is actually done, that is its meaning. If that is the case, does one not give away anything at all? If that is the case, it would contradict the vow, wouldn't it? As it is said in "In any case," etc., for the great purpose of this life, for the sake of accomplishing the benefit of sentient beings, this very body is given to sentient beings in the manner of a slave, and as previously stated, the eleven precepts of benefiting sentient beings are practiced.
Tibetan
པ་ལྟ་བུའོ། །དེ་བཞིན་དུ་གཞན་དུ་སྟེ། ཚེ་ཕྱི་མར་ཡང་བདག་དང་གཞན་གྱི་རྒྱུད་ལ་དགེ་བའི་རྩ་བ་ཅི་རྩོམ་པ་ཐམས་ཅད་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དོན་དུ་རྩོམ་པའི་ཕྱིར། བདག་ཉིད་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བྲན་གྱི་ཚུལ་དུ་གཏོང་བ་ཡིན་ལ། དེ་བཞིན་དུ་བདག་ཉིད་བྱང་ཆུབ་ཆེན་པོ་ཐོབ་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཡང་བདག་ཉིད་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཐམས་ཅད་དུ་ཡིད་དང་ངག་གཏོང་སྟེ། ལེའུ་གཉིས་པར་ཇི་སྐད་བཤད་པ་བཞིན་ནོ། །ད་ནི་གང་ལ་བསླབ་པར་བྱ་བའི་ཡུལ་བསྡུས་ཏེ་བསྟན་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་རང་ངམ་གཞན་གྱི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། རང་གི་དབང་དུ་བྱས་པ་སྟེ། སྡོམ་དང་དགེ་བའི་ཆོས་སྡུད་ཀྱིས་བསྡུས་པ་དང༌། གཞན་གྱི་དབང་དུ་བྱས་པ་སྟེ། སེམས་ཅན་གྱི་དོན་བྱེད་པའི་བསྡུས་པའམ། གཞན་ཡང་སྤྱོད་ལམ་གྱི་གནས་སྐབས་གང་དུ་ལུས་ངག་ཡིད་གསུམ་གྱིས་ཅི་སྤྱོད་ཀྱང༌། གང་ལ་བསླབ་པ་དང༌། ཇི་ལྟར་བསླབ་པར་གསུངས་པ་སྟེ་ཇི་སྐད་དུ་མདོ་དག་ལས། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔས་ཆོས་རབ་ཏུ་མང་པོ་ལ་བསླབ་པར་མི་བགྱི་སྟེ། སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་ལ་བསླབ་པར་བགྱིའོ་ཞེས་གསུངས་པ་དང༌། ཡང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔས་ནི་ཇི་ནས་ཀྱང་མཐོང་མ་ཐག་ཏུ་སེམས་ཅན་རྣམས་དགའ་བར་འགྱུར་བ་དེ་ལྟར་བསྒྲུབ་པར་བགྱིའོ་ཞེས་གསུངས་པ་དང༌། ཡང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔས་ནི་རང་གི་སེམས་ཁོ་ན་ཤིན་ཏུ་བསྲུང་བར་བགྱིའོ་ཞེས་གསུངས་པ་དང༌། སྤྱོད་ལམ་ཐམས་ཅད་དུ་ཇི་ལྟར་བསླབ་པ་སྟེ་སྤྱོད་ཡུལ་ཡོངས་སུ་དག་པ་ལས་ཇི་སྐད་གསུངས་པ་བཞིན་དུ་བསླབ་པར་བྱའོ། །འོ་ན་དེའི་ཚེ་རིག་པའི་གནས་རྣམ་པ་ལྔ་ལས་གང་དང་གང་ལ་ཇི་ལྟར་བསླབ་ ཅེ་ན། རིག་པའི་གནས་རྣམ་པ་ལྔ་པོ་མཐའ་དག་ལ་དམ་པ་དྲུག་གིས་ཟིན་པའི་ཚུལ་གྱིས་བསླབ་པར་བྱ་བ་ཡིན་པས། རྒྱལ་སྲས་རྣམས་ཀྱིས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། འདི་སྐད་དུ་མདོ་སྡེ་རྒྱན་ལས། རིག་པའི་གནས་ལྔ་དག་ལས་བྱང་བར་མ་བྱས་ན། །འཕགས་མཆོག་གིས་ཀྱང་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་ཉིད་ཐོབ་མི་འགྱུར། །དེ་བས་གཞན་དག་ཚར་གཅད་རྗེས་སུ་གཟུང་ཕྱིར་དང༌། །བདག་ཉིད་དུལ་བར་བྱ་ཕྱིར་དེ་ལ་དེ་བརྩོན་བྱེད། །ཅེས་གསུངས་པ་ལྟ་བུའོ། །འོན་ཏེ་དེ་ལ་ཕན་ཡོན་ཅི་ཡོད་ཅེ་ན། དེ་ལྟར་གནས་པའི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། དེ་ལྟར་གནས་པའི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དམ་པ་དྲུག་གིས་ཟིན་པའི་ཕྱིར་དེ་ཇི་ལྟ་ཞེ་ན། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དོན་དུ་བྱང་ཆུབ་ཆེན་པོ་ཐོབ་པར་བྱ་བའི་བསམ་པས་རིག་པའི་གནས་ལྔ་པོ་དེ་དག་ལ་འཁོར་གསུམ་ཡོངས་སུ་དག་པའི་ཚུལ་གྱིས
Chinese
就像那样。同样，在来世，自己和他人相续中造作的一切善根，都是为了利益一切众生而造作。自己如同作为一切众生的奴仆一样奉献。同样，为了获得伟大的菩提，也要在一切时处以身语意奉献自己给一切众生，如同第二品中所说的那样。现在，为了简略地显示应当学习的对境，所以说了“自己或他人”等。就自己而言，就是以戒律和积累善法来摄持；就他人而言，就是以成办众生利益来摄持。或者，无论在何种行为场合，身语意三所作所为，都应当按照所说的那样学习什么和如何学习。如经部中所说：“菩萨不应学习众多的法，而应学习大悲。”又说：“菩萨应当努力使众生一见到就感到欢喜。”又说：“菩萨应当仅仅守护自己的心。”在一切行为中，都应当如所说的那样，从完全清净的行为领域中学习。那么，那时应该如何学习五种明处中的哪些呢？
English
It is like that. Similarly, in future lives, whatever roots of virtue are created in the streams of oneself and others are created for the benefit of all sentient beings. One dedicates oneself as a servant to all sentient beings. Similarly, in order to attain great enlightenment, one should also dedicate oneself in body, speech, and mind to all sentient beings at all times, as described in the second chapter. Now, in order to briefly show the object of what should be learned, it is said, "oneself or others," etc. As for oneself, it is to be restrained by vows and the accumulation of good dharmas; as for others, it is to be restrained by accomplishing the benefit of sentient beings. Or, in whatever situation of conduct, whatever is done by body, speech, and mind, one should learn what and how to learn as it is said. As it is said in the sutras: "A Bodhisattva should not learn many dharmas, but should learn great compassion." It is also said: "A Bodhisattva should strive to make sentient beings happy as soon as they see him." It is also said: "A Bodhisattva should only guard his own mind." In all conduct, one should learn as it is said from the realm of completely pure conduct. Then, how should one learn which of the five sciences at that time?