Tibetan
ཉན་ཐོས་དང་རང་སངས་རྒྱས་ལ་སོགས་པའི་སར་སེམས་མི་སྐྱེད་ཀྱི་བྱང་ཆུབ་ཆེན་པོ་ཉིད་ཡིད་ལ་བྱ་བ་དང་མི་འབྲལ་བ་དང༌། དེ་ཡང་འཁོར་གསུམ་ཡོངས་སུ་དག་པའི་མི་དམིགས་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་ཡོངས་སུ་ཟིན་པའི་ཕྱིར་གོ་རིམས་བཞིན་སྦྱིན་པ་དང༌། བཟོད་པ་དང༌། བརྩོན་འགྲུས་དང༌། བསམ་གཏན་དང༌། ཤེས་རབ་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱང་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང༌། ཚུལ་ཁྲིམས་གང་བསྲུང་བ་དེ་ཡང་དངོས་སམ་བརྒྱུད་པས་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དོན་དུ་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་བྱེད་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱང་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཇི་ལྟར་ན་དེ་ལས་དགེ་བའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་འབྱོར་བར་བྱེད་པ་ཡིན་ཞེ་ན། གོང་མ་ལྟ་བུའི་སྡོམ་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ལ་གནས་པས་འགྱོད་པ་མེད་པའི་སྒོ་ནས་སེམས་བདེ་བ་ལ་རེག་པར་གནས་པའི་ཕྱིར། དགེ་བའི་ཆོས་སྡུད་པ་དང་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་ བྱེད་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ལ་འཇུག་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བས་ན་སྡོམ་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཉིད་རྟེན་ཡིན་གྱི། ཉན་ཐོས་ཀྱི་སྡོམ་པ་ནི་རྟེན་མ་ཡིན་པར་རྟོགས་པ་དང་ལྡན་པ་རྣམས་ཀྱིས་གཟུང་བར་བྱའོ། །འོན་ཏེ་དེ་ལྟར་སྡོམ་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་རྟེན་དུ་བཤད་པ་ཉིད་ཉན་ཐོས་ཀྱི་སྡོམ་པ་ཉིད་དུ་འགྲུབ་པ་ཡིན་ཏེ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ས་ལས་སྡོམ་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་གང་ཞེ་ན། སོ་སོར་ཐར་པའི་སྡོམ་པ་ནི་ས་བདུན་གྱིས་བསྡུས་པ་སྟེ་ཞེས་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། དེ་ཉིད་ཉན་ཐོས་ཀྱི་སྡོམ་པ་རྟེན་ཉིད་དུ་གྱུར་པའི་ཁུངས་སུ་མི་རུང་སྟེ། འཕགས་པ་ཉེ་བ་འཁོར་གྱིས་ཞུས་པ་ལས་ཉན་ཐོས་ཀྱི་སོ་སོར་ཐར་པའི་སྡོམ་པ་དང༌། རང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སོ་སོར་ཐར་པ་དང༌། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སོ་སོར་ཐར་པའི་སྡོམ་པ་དང་ཞེས་གསུམ་དུ་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ད་ནི་བདེན་མོད་ཀྱི་ཉན་ཐོས་ཀྱི་སོ་སོར་ཐར་པའི་སྡོམ་པ་ཞེས་གསུངས་པ། དེ་ཉིད་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སོ་སོར་ཐར་པའི་སྡོམ་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ་གཞན་རྗེས་སུ་མི་སྲུང་བ་དང༌། མཐར་ཆགས་པ་དང་རྗེས་སུ་འཇུག་པ་དང༌། བཅོས་སུ་རུང་བའི་སྒོ་ནས་ཁྱད་ཕྱེད་པའི་ཕྱིར་མདོ་ལས་ཇི་སྐད་འབྱུང་བ་བཞིན་ནོ། །འོན་ཏེ་མདོ་ལས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སོ་སོར་ཐར་པའི་སྡོམ་པ་ཞེས་གསུངས་པ་ནི་དགེ་བའི་ཆོས་སྡུད་པ་དང༌། སེམས་ཅན་གྱི་དོན་བྱེད་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་དབང་དུ་བྱས་པ་ཡིན་གྱི། སྡོམ་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་དབང་དུ་བྱས་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལ་རིགས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་དང༌། དེ་
Chinese
不于声闻和独觉等处生心，而于大菩提本身不离于作意，并且，由于被三轮完全清净的无缘智慧所完全摄持的缘故，次第为布施、忍辱、精进、禅定、智慧的自性之故，以及，所守护的戒律，也直接或间接地转为一切有情之利益的缘故，也是成办有情利益之戒律的自性之故。如果这样，那么如何能由此生起一切善法呢？因为安住于如上等的律仪戒，以无悔的方式安住于触及心之安乐的缘故。因为将进入积聚善法和成办有情利益之戒律的缘故。因此，当知律仪戒本身是所依，声闻之律仪非为所依，具有此等了悟者应当受持。然而，如是所说律仪戒为所依，是否成立为声闻之律仪呢？菩萨地中云：何为律仪戒？答：别解脱戒为七地所摄。如果这样问，那么，彼本身不能作为声闻之律仪成为所依之依据，因为在圣近护所问经中说有声闻之别解脱戒、独觉之别解脱戒、菩萨之别解脱戒这三种之故。现在，即使是真实的，所说的声闻之别解脱戒，是否就是菩萨之别解脱戒呢？并非如此，因为从不随顺他者、有次第、随行、可以补救等方面进行区分的缘故，如经中所说。然而，经中所说的菩萨之别解脱戒，是指积聚善法和成办有情利益之戒律的角度而言，并非指律仪戒的角度而言，如果这样认为，那是不对的，因为对此没有道理，并且，
English
Not generating the mind in the place of Śrāvakas and Pratyekabuddhas, and not being separated from the attention to the great Bodhi itself, and also, because it is completely possessed by the wisdom of non-objectification that is completely purified by the three circles, in order, it is also the nature of generosity, patience, diligence, meditation, and wisdom, and also, because the precepts that are guarded also directly or indirectly turn into the benefit of all sentient beings, it is also the nature of the precepts that accomplish the benefit of sentient beings. If so, how can all good dharmas arise from this? Because by abiding in the precepts of discipline such as the above, one abides in touching the happiness of the mind in a way that is free from regret. Because one will enter into the precepts of accumulating good dharmas and accomplishing the benefit of sentient beings. Therefore, it should be known that the precepts of discipline themselves are the basis, and the precepts of the Śrāvakas are not the basis, and those who possess such understanding should uphold them. However, is it established as the precepts of the Śrāvakas that the precepts of discipline are said to be the basis in this way? In the Bodhisattva-bhūmi it is said: What are the precepts of discipline? Answer: The Prātimokṣa precepts are included in the seven grounds. If asked in this way, then, it itself cannot be the basis for the precepts of the Śrāvakas to become the basis, because in the Ārya-Vinaya-viniscaya-sūtra it is said that there are three types of Prātimokṣa precepts: the Prātimokṣa precepts of the Śrāvakas, the Prātimokṣa precepts of the Pratyekabuddhas, and the Prātimokṣa precepts of the Bodhisattvas. Now, even if it is true, is the Prātimokṣa precepts of the Śrāvakas that are said to be the Prātimokṣa precepts of the Bodhisattvas themselves? It is not so, because it is distinguished from the aspects of not following others, having a sequence, following, and being able to be remedied, as it is said in the sūtras. However, the Prātimokṣa precepts of the Bodhisattvas that are said in the sūtras refer to the perspective of accumulating good dharmas and accomplishing the benefit of sentient beings, and not to the perspective of the precepts of discipline. If it is thought in this way, it is not correct, because there is no reason for this, and also,
Tibetan
ལྟར་ཁྱད་པར་ཕྱེ་བ་ནི་སྡོམ་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཉིད་ཀྱི་དབང་དུ་བྱས་ནས་གསུངས་པ་སྟེ། མདོ་ཉིད་ལས་བཅོས་སུ་རུང་བའི་ཁྱད་པར་སྟོན་པའི་སྐབས་སུ་མཚམས་མེད་པ་ལྔ་ལ་སོགས་པ་བཅོས་སུ་རུང་བ་ཉིད་དུ་བསྟན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོ་ན་སློབ་དཔོན་ས་མུ་དྲ་མེ་གྷས་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་ལེའུའི་འགྲེལ་བ་ལས་ཉན་ཐོས་ཀྱི་སྡོམ་པ་ནི་དགེ་བའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གཞི་ཡིན་ནོ་ཞེས་བཤད་པ་འདི་ཇི་ལྟར་དྲང་ཞེ་ན། དེ་ནི་ཉན་ཐོས་ཀྱི་སྡོམ་པས་ཇི་ལྟར་རང་བཞིན་དང་བཅས་པའི་ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་སྤོང་བཞིན་དུ་སྡོམ་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱིས་ཀྱང་སྤོང་བས། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྡོམ་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཉིད་ལ་སྤོང་བྱ་ཐུན་མོང་བ་སྤོང་བར་འདྲ་བའི་ཕྱིར་ཉན་ཐོས་ཀྱི་སྡོམ་པ་ཞེས་བསྟན་ཏེ། དཔེར་ ན་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལ་མངའ་བའི་བསམ་གཏན་ལ་སོགས་པ་ལ་འཇིག་རྟེན་པའི་ཡོན་ཏན་ཞེས་བཤད་པ་བཞིན་དུ་ཡིན་གྱི། དངོས་སུ་ཉན་ཐོས་ཀྱི་སྡོམ་པ་རྟེན་ཉིད་དུ་བཤད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། གོང་དུ་བསྒྱུར་ཡང་ཉེ་བར་མི་འགྲོ་ཞེས་བཤད་པའི་སྐབས་སུ་ས་བོན་ནམ་ལྡང་བའི་གཞི་ཡང་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བཤད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ས་ལྟ་མ་ཡིན་ན་སྔ་ཕྱི་ཡང་འགལ་བ་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ། །འོན་ཏེ་ད་ལྟར་དེ་ལྟར་ཉན་ཐོས་ཀྱི་སྡོམ་པ་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྡོམ་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་གཉིས་ལ་མི་འདྲ་བའི་ཁྱད་པར་ཅི་ལྟ་བུ་ཞིག་ཡོད་དེ་སྔ་མ་རྟེན་མ་ཡིན་ལ་ཕྱི་མ་ནི་རྟེན་ཉིད་དུ་གཞག་ཅེ་ན། ཁོ་བོས་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྡོམ་པ་དང་ཉན་ཐོས་ཀྱི་སྡོམ་པའི་ཁྱད་པར་ནི་དཔག་ཏུ་མེད་པ་ཡོད་ཀྱང༌། གཙོར་ན་རྟེན་ཡང་དག་པར་ལེན་པའི་བསམ་པའི་སྒོ་ནས་མི་འདྲ་བ་ཉིད་དུ་ཤེས་ཏེ། དཔེར་ན་གང་ཟག་འགའ་ཞིག་ལྷའི་ཡུལ་དུ་འགྲོ་བར་བྱ་སྙམ་པའི་བསམ་པས་ལམ་དུ་ཞུགས་པའི་ཚེ་རྫུ་འཕྲུལ་ལ་སོགས་པ་དང་མི་ལྡན་པའི་དབང་གིས། ལྷའི་ཡུལ་དུ་ཕྱིན་པར་མི་འགྱུར་ཡང་དེར་ལམ་དུ་ཞུགས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་པ་དེ་བཞིན་དུ། འདི་ན་གང་ཟག་ཁ་ཅིག་ཉན་ཐོས་ཐོབ་པར་བྱ་བའི་བསམ་པ་སྔོན་དུ་བཏང་ནས་སྲོག་གཅོད་པ་སྤོང་བ་ལ་སོགས་པའི་སྡོམ་པ་ཡང་དག་པར་བླངས་པའི་ཚེ། རིགས་དང་མི་ལྡན་པའི་དབང་གིས་ཉན་ཐོས་ཀྱི་བྱང་ཆུབ་ཐོབ་པར་མི་འགྱུར་ཡང་ཉན་ཐོས་ཀྱི་སྡོམ་པ་ཞེས་བྱ་བ་ཡང་དཔེར་ན་རྫུ་འཕྲུལ་ལ་སོགས་པ་དང་ལྡན་པ་ཡིན་དུ་ཟིན་ཀྱང་ལྷ་ཡུལ་དུ་འགྲོ་བ་མ་བསམས་ཀྱི་གངས་རིའི་རྩེ་མོར་འགྲོ་བ་ནས་ལམ་དུ་ཞུགས་པ་དེ་ནི་གངས་རིར་ལམ་དུ་ཞུགས་པ་ཞེས་བྱའོ། །ལྷ་ཡུལ་དུ་མ་ཞུགས་པ་ཞེས་བྱ་བ
Chinese
区分的方式是就戒律本身而言说的。因为经部本身在显示可以补救的差别时，已经显示了五无间罪等是可以补救的。那么，论师海云（梵文：Samudramegha）在《戒律品释》中说，声闻的戒律是一切善法的基础，这该如何理解呢？这是因为声闻的戒律如何舍弃自性罪，戒律的戒也同样舍弃。因为菩萨戒的戒律本身在舍弃共同应舍弃的事物上是相同的，所以才说是声闻的戒律。例如，就像将如来所拥有的禅定等称为世间的功德一样。实际上，并不是说声闻的戒律是基础。因为在上面所说的“即使改变也不接近”的情况下，也不是种子或生起的基础。如果不是地，那么前后也会变成矛盾。然而，现在声闻的戒律和菩萨的戒律的戒律二者之间有什么样的不同呢？为什么前者不是基础，而后者被认为是基础呢？我认为，菩萨的戒律和声闻的戒律的差别是无数的，但主要在于以正确受持基础的意乐的方式来理解其不同。例如，某人想要去天界，以这种想法踏上道路时，由于不具备神通等，虽然不能到达天界，但这就是所谓的踏上道路。同样，在这里，有些人先以想要获得声闻果位的想法，然后正确地受持了断除杀生等的戒律时，由于不具备根器，虽然不能获得声闻的菩提，但这就是所谓的声闻的戒律。又如，即使具备神通等，但如果没有想去天界，而是想去雪山的山顶，那么踏上道路就是所谓的踏上雪山的道路。而不是踏上天界的道路。
English
The way to differentiate is to speak in terms of the precepts themselves. Because the Sutra itself, when showing the difference that can be remedied, has shown that the five inexpiable sins and so on can be remedied. Then, how should we understand what the teacher Samudramegha said in the commentary on the chapter on precepts, that the precepts of the Hearers are the basis of all virtuous dharmas? This is because the precepts of the Hearers abandon the naturally tainted, and the precepts of the precepts also abandon them. Because the precepts of the Bodhisattva's precepts themselves are the same in abandoning the common things to be abandoned, they are called the precepts of the Hearers. For example, just as the samadhi and so on possessed by the Thus Gone One are called worldly virtues. In reality, it is not said that the precepts of the Hearers are the basis. Because in the case of "even if changed, it does not come close" mentioned above, it is not the seed or the basis of arising. If it is not the ground, then the before and after will also become contradictory. However, what kind of difference is there between the precepts of the Hearers and the precepts of the Bodhisattva's precepts? Why is the former not the basis, while the latter is considered the basis? I think that the difference between the Bodhisattva's precepts and the Hearers' precepts is countless, but mainly it is understood that they are different in the way of correctly upholding the basis with the intention. For example, when someone wants to go to the heavenly realm and embarks on the path with this thought, although they cannot reach the heavenly realm due to not possessing supernatural powers and so on, this is called embarking on the path. Similarly, here, when some people first have the thought of wanting to attain the Hearer's fruit, and then correctly uphold the precepts of abandoning killing and so on, although they cannot attain the Bodhi of the Hearers due to not possessing the capacity, this is called the Hearer's precepts. For example, even if one possesses supernatural powers and so on, but if one does not think of going to the heavenly realm, but wants to go to the top of the snow mountain, then embarking on the path is called embarking on the path to the snow mountain. It is not embarking on the path to the heavenly realm.