Tibetan
གྱི་སྦྱོར་བས་ཉོན་མོངས་པ་འཇོམས་ཤིང་སྤོང་བར་བྱེད་དེ་ཞེས་ཤེས་པར་བྱ་སྟེ་གོ་བར་བྱས་ནས་སོ། །ཉོན་མོངས་པ་ལས་གྲོལ་བར་འདོད་པས་ཞི་གནས་ཐོག་མར་ཏེ་དང་པོར་བཙལ་བྱ་སྟེ་ཉེ་བར་བྱ་ཞིང་བསྐྱེད་པར་བྱའོ་ཞེས་པའི་ཐ་ཚིག་གོ །དེའི་རྗེས་ལ་ནི་ལྷག་མཐོང་སྟེ་མཉམ་པར་གཞག་པས་ཇི་ལྟ་བུར་གྱུར་པ་ཤེས་པ་ཉིད་དུ་སྟེ། གང་བརྗོད་པ། མཉམ་གཞག་ཡང་དག་ཅི་བཞིན་དུ། །ཤེས་པར་འགྱུར་ཞེས་ཐུབ་པས་གསུངས། །ཕྱི་རོལ་གཡོ་བ་བཟློག་པ་ཡིས། ། སེམས་ནི་ཞི་ལས་གཡོ་མི་འགྱུར། །དེ་ཡང་ནི་ཞི་གནས་སོ། །འཇིག་རྟེན་ནི་འཇིག་རྟེན་ཡུལ་དུ་བྱས་པ་ལའོ། །ལྟོས་པ་མེད་པ་ནི་མངོན་པར་དགའ་བ་སྤངས་པ་སྟེ། དེ་ཉིད་ཀྱིས་འགྲུབ་སྟེ་གཞན་གྱིས་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། །མངོན་པར་དགའ་ཞང་ལྟོས་པ་མེད་པ་ཉིད་འཆད་པར་འགྱུར་བའི་གཞུང་རྒྱས་པར་བསྟེན་པར་འདོད་ནས། མི་རྟག་ཅེས་པ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། སེམས་དང་ལྡན་པ་སུ་ཞིག་རང་ཉིད་མི་རྟག་པ་སྟེ་བུ་ལ་སོགས་པ་མི་རྟག་པ་རྣམས་ལ་ཆགས་པར་འགྱུར་བར་ཇི་ལྟར་རྒྱུ་གང་གིས་ཏེ་རྒྱུ་མཚན་གང་གིས་རིགས་ཤིད་རུང་བར་འགྱུར་སྟོང་ཕྲག་ནི་སྐྱེ་བ་དུ་མ་ཡིན་ཏེ། མཐར་ཐུག་པ་མེད་པའི་འཁོར་བར་འཁོར་བ་ན་བརྒྱ་ལ་ཞིག་ན་ཡང་སྡུག་པ་མཐོང་བ་མ་ཡིན་ནོ། །གཞན་ཡང་དགའ་བར་བྱེད་པས་ན་སྡུག་པར་བརྗོད་ལ། དེ་ཡང་འདི་ན་མེད་དོ་ཞེས་སོ། །མ་མཐོང་ན་ནི་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། གང་གི་ཚེ་དེ་རེ་ཞིག་དེ་མཐོང་བ་དེའི་ཚེ་དགའ་བར་འདིར་མི་འགྱུར་ཏེ། ཡིད་མི་བདེ་བ་དེ་ཉིད་ཀྱིས་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་འཇོག་པར་མི་འགྱུར་ཏེ་མི་གནས་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་ལ། དེ་ལ་དམིགས་པ་ལ་ནུས་པ་མེད་པ་ཡིན་ཏེ། སེམས་རྣམ་པར་འཁྲུག་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། །འོན་ཏེ་གལ་ཏེ་ཡང་སྡུག་པ་མཐོང་བ་འདིར་འགྱུར་བ་དེ་ལྟར་ན་མཐོང་ཡང་ངོམས་པར་མི་འགྱུར་ཏེ་སླར་ཡང་ལྷག་པར་སྲེད་པས་གདུངས་པར་འགྱུར་ལ། དེ་མཐོང་བར་འདོད་པས་སྔར་བཞིན་དུ་སྟེ། མ་མཐོང་བ་དང་འདྲ་བར་གདུང་བར་གདུང་བར་འགྱུར་རོ། །གཞན་ཡང་དོན་ཉམས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྒྱུ་སྡུག་པ་དང་ཕྲད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བསྟན་པའི་ཕྱིར། ཡང་དག་གྱུར་པ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ་སྡུག་པ་དང་ཕྲད་པར་འདོད་པས་ཡང་དག་པར་གྱུར་པ་སྟེ་མ་ནོར་བའི་ཡོན་ཏན་དང་སྐྱོན་མི་མཐོང་སྟེ་མི་ཤེས་སོ། །ཞེན་པ་དེ་ཉིད་ཀྱིས་སྐྱོ་ལ་འཇིག་རྟེན་ཉམས་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་ཉིད་དང་ཕྲད་པར་འདོད་པས་སྲེག་པར་འགྱུར་ཏེ་མྱ་ངན་དེ་ཡིས་ཏེ། ཡུད་ཙམ་ཡང་རྒྱུན
Chinese
以其之结合，烦恼得以摧毁和断除，应如是知晓并理解。欲从烦恼中解脱者，首先应寻求，即最初应亲近并修习止。此乃总结之语。其后则是胜观，即以等持如实了知。如是所说：『等持若能如实修，如是知晓佛所说。』以外境动摇之遮止，心便从寂静中不动摇。此即是止。世间，即以世间为对境。无所依，即舍弃现前的欢喜。唯以此才能成就，非由他者，此乃其义。欲依止广大的经论来阐释现前的欢喜与无所依。故说无常等。谁是有心者，会对自身无常，即对儿子等无常之事物生起贪执？以何因缘，以何理由，才能合理？千百劫乃是多次转生，在无有边际的轮回中流转，即使毁灭百次，也未曾见过痛苦。此外，因其令人欢喜，故称为痛苦，而此于此处并不存在。若未见，则如是说。何时，当其暂时见到之时，则不会在此生起欢喜，因不悦意，则不会安住于三摩地，即会变得不稳定。因此，于彼对境无有能力，因心散乱之故，此乃其义。或者，纵然在此见到痛苦，亦不会满足，反而会因更强烈的贪欲而感到痛苦。因欲见彼，故如先前一样，如同未见一般，会感到痛苦。此外，为了显示一切丧失意义之因乃是与痛苦相遇。故说『真实已成』等，因欲与痛苦相遇，故对真实已成，即无有错谬的功德与过失，视而不见，即不了解。因执着，故厌倦，世界亦会衰败。因欲与之相遇，故会被焚烧，因那悲伤，即使片刻，相续
English
Through its union, afflictions are destroyed and abandoned, this should be known and understood. Those who desire liberation from afflictions should first seek, that is, initially approach and cultivate calm abiding. This is the concluding statement. After that is insight, that is, knowing what it is like through meditative equipoise. As it is said: 'If meditative equipoise is practiced correctly, one will know as the Buddha said.' By preventing external movements, the mind will not waver from peace. This is calm abiding. World, that is, taking the world as the object. Without dependence is abandoning manifest joy. It is accomplished by itself, not by others, this is the meaning. Wanting to rely on extensive scriptures to explain manifest joy and non-dependence. Therefore, it is said impermanent and so on. Who is a sentient being, will be attached to his own impermanence, that is, to impermanent things such as sons? By what cause, by what reason, can it be reasonable? Thousands of kalpas are many rebirths, revolving in the endless cycle, even if destroyed a hundred times, suffering has not been seen. Furthermore, because it makes one happy, it is called suffering, but it does not exist here. If you have not seen it, then it is said. When, when it is seen for a while, then joy will not arise here, because of displeasure, it will not abide in samadhi, that is, it will become unstable. Therefore, there is no power in that object, because the mind is distracted, this is the meaning. Or, even if suffering is seen here, it will not be satisfied, but will be tormented by even stronger desire. Because one wants to see it, it is the same as before, as if one had not seen it, one will feel pain. Furthermore, in order to show that the cause of all loss of meaning is meeting with suffering. Therefore, it is said 'truly become' and so on, because one wants to meet with suffering, one does not see, that is, does not understand, the virtues and faults that have truly become, that is, without error. Because of attachment, one becomes tired, and the world will also decline. Because one wants to meet with it, one will be burned, because of that sorrow, even for a moment, the continuum