Tibetan
ན་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་དེ་རྟག་པ་ཡིན་པས་གཅིག་པུ་ནི་དུ་མའི་རང་བཞིན་ཉིད་དུ་གཅིག་པུ་མི་རིགས་སོ་ཞེས་བསམས་པ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཏེ་དེ་ལྟ་ན་ཡང་ཕན་ཚུན་འགལ་བ་དག་དུས་གཅིག་ཏུ་གཅིག་ལ་རིགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། སྔར་གྱི་ཆོས་ལོག་ན་ཡང་ཆོས་གཞན་སྐྱེས་པས་ཉེས་པ་མེད་དོ་ཞེས། རགས་པ་དོར་ནས་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། རགས་པ་མངོན་པར་གྱུར་པའི་ངོ་བོ་དོར་ནས་ཏེ། ཡོངས་སུ་བོར་བར་གྱུར་ན་མི་མངོན་པར་གྱུར་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། འདི་ལྟར་ཁས་ལེན་པ་ན། ཕྲ་རགས་དེ་དག་མི་རྟག་ཉིད། །ཅེས་ཏེ། སྐྱེ་བ་དང་འཇིག་པའི་དབང་དུ་གྱུར་པའི་ཕྱིར་རོ། །རགས་པ་བསྟན་པ་མ་ཡིན་པ་ཕྲ་བ་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ། །གྱུར་དུ་ཆུག་ན་ཡང་རྟག་པ་ལ་ཉམས་པ་ཅི་ཞིག་ཡོད་ཅེ་ན། དེ་བཞིན་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་ནི། །ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་ནི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཉི་ཤུ་རྩ་ལྔའི་མཚན་ཉིད་ཡིན་ལ། དེ་བཞིན་དུ་སྟེ། རགས་པ་ཕྲ་བ་བཞིན་དུ་མི་རྟག་ཉིད་དུ་ཅེས་མི་འདོད་དེ། ཅིའི་ཕྱིར་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་མེད་པ་ཉིད་ཀྱི་འཇིག་པར་ཁས་མི་ལེན། བསམ་པ་ནི་འདི་ཡིན་ཏེ། རགས་པ་དང་ཕྲ་བ་དག་ཀྱང་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་མེད་པའི་འཇིག་པ་སྐྱེ་བ་མེད་པར་མངོན་པ་དང་མི་མངོན་པའི་དངོས་པོར་རིགས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གཞན་དུ་ན་བརྒྱ་ལ་འགའ་ཞིག་གི་ངོ་བོས་གནས་པའི་ཕྱིར་སྔ་མ་བཞིན་དུ་ཡང་མངོན་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟ་བས་ན་ངེས་པར་དེ་དག་རྗེས་ སུ་འགྲོ་བ་མེད་པར་འཇིགས་པ་ཡང་དག་པར་སྐྱེ་བ་ཉིད་དུ་ཁས་བླང་བར་བྱའོ། །དེ་ལྟར་ན་ཡང་དེ་དག་འདི་ལྟར་གྱུར་པ་ན་དེ་བཞིན་དུ་གཞན་ཡང་ཁྱད་པར་མེད་པའི་ཕྱིར་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ། །གཞན་ཡང་གལ་ཏེ་རགས་པ་དང་ཕྲ་བ་དག་འཇིག་པ་དང་སྐྱེ་བར་འདོད་ན། དེའི་ཚེ་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་མི་རྟག་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་ཏེ། འདི་ལྟར་ཡང་རགས་པ་དེ་བདེ་བ་ལ་ཐ་དད་པའམ་ཐ་མི་དད་པར་འགྱུར། དེ་ལ་གལ་ཏེ་ཐ་དད་པ་ཡིན་ན་དེའི་ཚེ་དེར་ལོག་ན་ཡང་སྔར་བཞིན་དུ་བདེ་བའི་མྱོང་བར་འགྱུར་རོ། །སྣམ་བུ་ལོག་ན་ཡང་བུམ་པ་མི་དམིགས་པ་རིགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ནི་འདི་ཞེས་འབྲེལ་བ་རྟོགས་པ་ལ་ཐུག་པ་མེད་པར་ཐལ་བས་སོ། །འབྲེལ་བ་ཡོད་ན་ཡང་རྒྱུ་མ་ཡིན་པ་ལོག་པས་གཞན་ལྡོག་པ་ཡོད་པར་རིགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། བ་ལང་ལོག་པས་དེའི་བདག་པོ་མི་ལྡོག་པ་བཞིན་ནོ། །བདེ་བའི་རྒྱུ་ཡང་དེ་མ་ཡིན་ཏེ། སྣམ་བུ་ལ་སོགས་པ་ཉིད་ལས་བདེ་བ་སྐྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཡང་རྒྱུ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ནི་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་དང་དུས་མཉམ་པ་
Chinese
如果快乐等等是常恒的，那么唯一的一个不是多种自性，所以认为唯一的不合理。然而，即使那样，相互矛盾的事物也不可能同时存在于一个事物上。即使先前的法消失了，由于其他法的产生也没有过失。因此，说了“舍弃粗大”等等。舍弃粗大显现的自性，如果完全舍弃，就会变成不显现。如果这样认为，那么这样承认：粗细这些都是无常的。因为它们处于生和灭的控制之下。不是显示粗大，而是变成微细。即使变成那样，常恒又有什么损害呢？因此，说了“同样一切事物”。一切事物都是二十五谛的体性。同样，就像粗大变成微细一样，不希望变成无常。为什么不承认没有后续的毁灭呢？想法是这样的：粗大和微细也不是没有后续的毁灭，没有产生，显现和不显现的事物。否则，由于以百分之一的自性存在，也会像先前一样显现。因此，必须承认那些没有后续的毁灭是真实产生的。即使那样，当那些变成这样时，同样也会因为没有其他差别而改变。另外，如果认为粗大和微细会毁灭和产生，那么那时快乐等等就会变成无常。像这样，粗大与快乐是相异或不相异。如果相异，那么那时即使它消失了，也会像先前一样体验到快乐。即使布匹消失了，也不可能看不到瓶子，因为这会导致不依赖于理解“那是这个”的关联。即使有联系，原因消失了，也不可能导致其他消失，就像牛消失了，它的主人也不会消失一样。那也不是快乐的原因，因为快乐是从布匹等等产生的。那也不是原因，因为那与快乐等等同时。
English
If happiness and so on are permanent, then the one is not of multiple nature, so it is thought that the one is not reasonable. However, even so, mutually contradictory things cannot exist in one thing at the same time. Even if the previous dharma disappears, there is no fault because other dharmas arise. Therefore, it is said "abandoning the gross" and so on. Abandoning the nature of the gross manifestation, if it is completely abandoned, it will become unmanifest. If it is thought like this, then admit like this: these gross and subtle are impermanent. Because they are under the control of birth and death. It is not showing the gross, but becoming subtle. Even if it becomes like that, what harm is there to permanence? Therefore, it is said "Similarly, all things." All things are the nature of the twenty-five Tattvas. Similarly, just as the gross becomes subtle, it is not desired to become impermanent. Why not admit the destruction without subsequent continuity? The thought is like this: the gross and the subtle are also not without subsequent continuity of destruction, without arising, manifest and unmanifest things. Otherwise, because it exists with one percent of its nature, it will also manifest as before. Therefore, it must be admitted that those destructions without subsequent continuity are truly produced. Even so, when those become like this, they will also change because there is no other difference. Furthermore, if it is thought that the gross and subtle will be destroyed and produced, then at that time happiness and so on will become impermanent. Like this, the gross is different or not different from happiness. If it is different, then at that time, even if it disappears, happiness will be experienced as before. Even if the cloth disappears, it is impossible not to see the pot, because this will lead to not relying on understanding the connection of "that is this." Even if there is a connection, it is impossible for the cause to disappear and cause others to disappear, just as the cow disappears and its owner does not disappear. That is also not the cause of happiness, because happiness arises from cloth and so on. That is also not the cause, because that is simultaneous with happiness and so on.
Tibetan
ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །འོན་ཏེ་ཐ་དད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཕྱོགས་ཡིན་ན། འདི་ལ་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། རགས་པ་བདེ་བ་གཞན་མིན་ཞེས་ཏེ། གལ་ཏེ་རགས་པ་བདེ་བ་ལས་གཞན་ཏེ་ཐ་དད་པ་ཡིན་ན་དེའི་ཚེ་འདི་བདེ་བ་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ། །དེའི་ཚེ་བདེ་བ་གསལ་བར་མི་རྟག་ཉིད་ཡིན་ཏེ། དེའི་རང་བཞིན་ཡིན་པས་རགས་པ་འགགས་པ་ན་བདེ་བ་ཡང་འགགས་པའི་ཕྱིར་བདེ་བ་མི་རྟག་པ་ཉིད་དེ། འཇིག་པ་ཉིད་དུ་གསལ་ཏེ་ངེས་པ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་དེ་ལྟར་གྱུར་ན་ཡང་གལ་ཏེ་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་ཞིག་པར་འགྱུར་ན། དེའི་ཚེ་བདེ་བ་སླར་སྐྱེ་བར་མི་འགྱུར་ཏེ། གཏན་མེད་པ་ནི་ནམ་མཁའི་ཨུཏྤལ་བཞིན་དུ་སྐྱེ་བར་མི་རིགས་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་གཞན་གྱི་འདོད་པར་དགོད་པའི་ཕྱིར། གལ་ཏེ་མེད་པ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། གལ་ཏེ་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་རྒྱུ་མེད་པའི་བདག་ཉིད་ལ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པ་དེ་ནི་སྐྱེ་བ་མ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་ནམ་མཁའི་པདྨ་བཞིན་ནོ། །དེ་བཞིན་དུ་གལ་ཏེ་གཞན་ཡང་ཡིན་པར་གྱུར་ན་དེའི་ཚེ་སྐྱེ་བ་མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་ མེད་པ་ནི་ཅུང་ཟད་ཀྱང་སྐྱེས་བ་མ་ཡིན་ལ། གཏན་མེད་པའི་རང་བཞིན་ཅུང་ཞིག་སྐྱེ་བ་མ་ཡིན་ནོ། །ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། མེད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ཡོད་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ལ། དེ་ལྟར་གལ་ཏེ་འདོད་ནའོ། །འདི་ལྟར་གལ་ཏེ་འདོད་ན་དེའི་ཚེ་འདི་བརྗོད་པར་མི་བྱའོ་ཞེས་གསལ་བར་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། གསལ་བར་མེད་པ་ཡིན་ཏེ། སྔར་ཡོད་པའི་གནས་སྐབས་ན་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པའི་གསལ་བ་སྐྱེ་བ་སྟེ། ཕྱི་ནས་སྐྱེ་བར་མི་འདོད་ཀྱང་སྟེ། འདོད་པ་མ་ཡིན་པ་ཡང་ཁྱོད་དེ་ཡོད་པར་སྨྲ་བ་ཁྱོད་ལ་གནས་པ་ཉིད་དེ་ཡོད་པ་ཡིན་ནོ། །གཞན་དུ་ན་སྔར་ཡང་དེ་ཡོད་པ་ཡིན་ན་ཕྱི་མ་བཞིན་དུ་སྔར་ཡང་དེ་དམིགས་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ། །ཇི་ལྟར་གསལ་བ་མེད་པ་སྐྱེས་པ་དེ་བཞིན་དུ་གལ་ཏེ་གཞན་ཡང་ཡིན་པ་དེའི་ཚེ་འགལ་བ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གཞན་ཡང་ཡོད་པ་འབྲས་བུར་སྨྲ་བ་ལ་རྒྱུའི་གནས་སྐབས་ན་འབྲས་བུ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་ཉེས་པ་གཞན་དུ་ཡང་འགྱུར་རོ་ཞེས་བརྗོད་པའི་ཕྱིར། གལ་ཏེ་རྒྱུ་ལ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། བཟའ་བར་བྱ་བའི་དོན་གྱིས་ན་ཟས་ཡིན་ལ། ཟས་ཟ་བ་པོ་མི་གཙང་བར་འགྱུར་ཏེ། བཙོག་པ་ཟ་བར་འགྱུར་རོ། །ཇི་ལྟར་ཞེ་ན། གལ་ཏེ་རྒྱུ་ལ་འབྲས་གནས་ན་སྟེ། འབྲས་བུ་གལ་ཏེ་རྒྱུ་ལ་ཡོད་པའི་རང་བཞིན་ཡིན་ནའོ། །འདི་ལྟར་ཡོད་པར་སྨྲ་བ་ལ་ཡང་ཟས་ཀྱི་འབྲས་བུ་མི་གཙང་བ་ཉིད་ཡིན་ན་དེ་ཡང་ཟས་ཀྱི་གནས་སྐབས་ཉིད་ན་
Chinese
为了您的缘故。如果是不存在差别之说的一方，那么就应该这样说：粗大和安乐不是他者。如果粗大和安乐是他者，是差别，那么那时它就变成安乐本身了。那时安乐显然就是无常，因为它的自性是粗大灭亡时安乐也灭亡，所以安乐本身就是无常，显然是坏灭，是确定的。即使那样，如果一切都坏灭了，那么安乐就不会再次产生，因为彻底的无就像虚空的莲花一样，不应该产生，这是为了驳斥他人的观点。如果说“无”等等，那么如果一切都是无因的自性，不存在，那么就不会产生，例如虚空的莲花。同样，如果变成其他，那么那时就不会产生。因此， 无丝毫也不会产生，彻底的无自性丝毫也不会产生。为什么呢？因为是无，因为是不存在。如果那样认为也可以。如果这样认为，那么那时就不应该说这些，说了“显现”等等。因为显现是不存在的，在先前存在的阶段不存在的显现产生，即使不希望从后来产生，不希望也是你，即说存在的你所处的，是存在的。否则，如果先前也存在，那么就像后来一样，先前也应该被观察到。就像无显现产生一样，如果变成其他，那么那时丝毫矛盾也不存在。还有，对于说存在是果的人来说，因为果在因的阶段存在，所以过失也会变成其他，为了说这个。如果说“在因上”等等，那么因为是可食用的意义，所以是食物，吃食物的人会变得不干净，会吃肮脏的东西。怎么说呢？如果果在因上存在，如果果具有在因上存在的自性。这样，对于说存在的人来说，如果食物的果本身是不干净的，那么它也在食物的阶段
English
For your sake. If it is the side that says there is no difference, then it should be said: the coarse and happiness are not other. If the coarse and happiness are other, are different, then at that time it becomes happiness itself. At that time, happiness is clearly impermanent, because its nature is that when the coarse ceases, happiness also ceases, so happiness itself is impermanent, clearly decaying, it is certain. Even if that is the case, if everything is destroyed, then happiness will not arise again, because utter non-existence is like a lotus in the sky, it should not arise, this is to refute the views of others. If it says "non-existence" etc., then if everything is the nature of causelessness, does not exist, then it will not arise, like a lotus in the sky. Similarly, if it becomes other, then at that time it will not arise. Therefore, nothing at all will arise, utter non-self-nature will not arise at all. Why? Because it is non-existence, because it is non-existence. If you think so, it is okay. If you think so, then at that time you should not say these, said "manifestation" etc. Because manifestation is non-existent, the manifestation that does not exist in the previously existing stage arises, even if you do not want to arise from later, not wanting is also you, that is, you who say existence is located, is existence. Otherwise, if it also existed before, then just like later, it should also be observed before. Just as non-manifestation arises, if it becomes other, then at that time there is no contradiction at all. Also, for those who say existence is the result, because the result exists in the stage of cause, the fault will also become other, to say this. If it says "on the cause" etc., then because it is the meaning of edible, it is food, the person who eats food will become unclean, will eat dirty things. How? If the result exists on the cause, if the result has the nature of existing on the cause. Thus, for those who say existence, if the fruit of food itself is unclean, then it is also in the stage of food