Tibetan
་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལས་ཀྱང་སྐྱེས་བ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དེ་ཡོད་པ་དང་མེད་པ་དག་ལས་འབྲས་བུ་ཡོད་པ་དང་མེད་པ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དབང་ཕྱུག་ཡོད་པ་དང་མེད་པས་ནི་མ་ཡིན་ལ། ཚོགས་པའི་དུས་ན་ཡང་དེ་གཞན་གྱི་ངོ་བོས་བྱེད་པ་པོའི་ངོ་བོ་ཡང་འདིའི་སྔར་ཉིད་དུ་ནུས་པ་ཡིན་ནོ། །ཇི་ལྟར་ནམ་ཞིག་ན་བྱེད་པ་རྒྱུན་ཆད་པར་འགྱུར། གང་ཡང་ཐག་པ་ལ་སོགས་པ་བཞིན་དུ་བརྒྱལ་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་གང་བརྗོད་པ་དེ་ཡང་རིགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། །གང་གི་ཕྱིར་ཐག་པ་ལ་སོགས་ལ་རྣམས་སྔར་ནུས་པ་མེད་པ་ཉིད་ཡིན་ལ་ཡང་ཕྱི་ནས་ཐག་བཟངས་ལ་སོགས་པའི་ཚོགས་པ་རྙེད་པ་ལས་སྔར་མེད་པའི་ཚོགས་པ་རྙེད་པ་ཐོབ་པས་སྣམ་བུ་ལ་སོགས་པ་ཚོགས་པ་འབྲས་བུ་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །གཞན་དུ་ན་དེ་རྣམས་ཀྱང་སྔར་དེའི་ནུས་པ་ཡོད་པ་ན་དེ་བྱེད་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་བ་བཟློག་ནུས་པ་མ་ཡིན་པས་དཔེ་བསྒྲུབ་བྱས་སྟོང་པ་ཡིན་ནོ། །གཞན་ཡང་ཚོགས་པས་བསྐྱེད་ན་ཡང་དེ་ཉིད་རྒྱུ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཐམས་ཅད་དུ་ཉེ་བའི་རང་བཞིན་ཡིན་པས་ཇི་ལྟར་བརྒྱ་ལ་འདི་ཚོགས་པ་དང་བྲལ་བ་ཡང་ཡིན། དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་འདི་བསྟན་པའི་དོན་དུ། ཚོགས་ན་མི་སྐྱེད་དབང་མེད་ཅིང༌། །ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། མི་བྱེད་པ་ལ་དབང་བ་མ་ཡིན་ཏེ། བྱེད་པར་མི་ནུས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཚོགས་པ་སྟེ་ཚོགས་པའི་ཡུལ་ལ་འབྲས་བུ་ཐམས་ཅད་བྱེད་པ་ལ་ནུས་པ་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར་ཚོགས་པ་སྐྱེད་པ་ལ་ཡང་བཏང་སྙོམས་སུ་འདུག་པར་ནུས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །སྐྱེད་པ་ན་ཡང་འདི་ལྟར་ཚོགས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་མེད་པར་ནི་སྐྱེད་པ་མིན། །ཞེས་གསུངས་ཏེ། བསྐྱེད་པ་ལ་ ཡང་ཚོགས་པ་ལ་དབང་བ་ཡིན་ནོ། །ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། དེ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དེའི་ཚོགས་པ་མེད་པས་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །མེད་པའི་རང་བཞིན་ལ་མོ་གཤམ་གྱི་བུ་བཞིན་དུ་བྱེད་པའི་ནུས་པ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། རང་བཞིན་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གང་འཆད་པར་འགྱུར་བ། བྱེ་བ་བརྒྱ་ཕྲག་རྒྱུ་ཡིས་ཀྱང༌། །དངོས་པོ་མེད་ལ་རྒྱུ་རུ་མེད། །ཅེས་སོ། །ཚོགས་པ་ཡོད་པ་ན་བྱེད་པ་ཡོད་པར་གྱུར་དུ་ཆུག་པ་དེ་ལྟ་ན་ཡང་ཅི་ཚོགས་པའི་སྟོབས་ཀྱིས་རང་ཉིད་མི་འདོད་ཀྱང་དྲངས་ནས་བྱེད་པ་ཡིན་ནམ། འོན་ཏེ་འདོད་ནས་ཡིན་ཞེས་རྣམ་པར་བརྟག་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལ་དང་པོའི་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་དོགས་པ་ནི། དབང་ཕྱུག་མི་འདོད་བཞིན་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། མི་འདོད་བཞིན་དུ་སྟེ་འདོད་པ་མ་ཡིན་པ་དབང་ཕྱུག་ཏུ་འདོད་ནའོ། །འབྲས་བུ་བྱེད་ཅིང་བསྒྲུབ
Chinese
是为了那个缘故。而且也不是从生出的缘故，因为从那个存在和不存在中，能见到果的存在和不存在的缘故。自在有和没有不是这样的，在聚合的时候，那个以其他的自性作为作者的自性，也是在这个之前就有能力了。什么时候作者会断绝呢？如果说如同绳索等一样是缠绕的作者，这也是不合道理的。因为绳索等，之前本来没有能力，后来得到绳索编织等的聚合，从之前没有的聚合中得到，所以布匹等聚合是能作果的。否则，如果那些之前就有那个能力，那么就会变成之前就应该能作，这是无法避免的，所以比喻就成了空谈。另外，即使是由聚合所生，那个本身也是因，因为那个在一切时都是亲近的自性，如同百数，这个也是和聚合分离的。因此，为了开示这个道理，说了“聚合时不生，无自在”，等等。不是不作有自在，而是不能作。聚合，也就是在聚合的处所，对于作一切果是无能为力的，所以在生起聚合的时候，也不能够安住在舍弃的状态中。在生起的时候，如果说这样是聚合，那么没有那个，就不会生起。这样说了，对于生起，也是依于聚合的。为什么呢？因为没有那个，因为没有那个聚合，所以没有。对于没有的自性，如同石女的儿子一样，没有丝毫能作的能力，因为没有自性的缘故。将要宣说的是：“纵有百千俱胝因，于无事物亦无因。”就是这样。在聚合存在的时候，如果容许作者存在，即使是那样，是聚合的力量牵引着自己不想要也去作呢？还是想要才去作呢？这是在进行辨别。对于那个，首先对于分别的疑惑是，说了“自在不欲而”，等等。即使是不想要，也就是不想要，也认为是自在。
English
It is for that reason. Moreover, it is not because it is born, because from that existence and non-existence, one can see the existence and non-existence of the fruit. It is not like that with the existence and non-existence of the Lord. Even at the time of assembly, that nature of the agent with another nature is also capable before this. When will the agent be cut off? If it is said that it is a winding agent like a rope, etc., it is also unreasonable. Because ropes, etc., originally had no ability, but later obtained the gathering of rope weaving, etc., and obtained from the previous non-gathering, so the gathering of cloths, etc., can make fruit. Otherwise, if those previously had that ability, then it would become that they should have been able to do it before, which cannot be avoided, so the metaphor becomes empty talk. In addition, even if it is generated by the assembly, that itself is the cause, because that is the close nature at all times, like a hundred, this is also separated from the assembly. Therefore, in order to show this reason, it is said, "If there is an assembly, there is no freedom to not generate," and so on. It is not that there is freedom to not act, but that it cannot act. The assembly, that is, in the place of assembly, is powerless to make all the fruits, so even when generating the assembly, it is not possible to stay in a state of abandonment. When it arises, if it is said that this is an assembly, then without that, it will not arise. It is said that even for arising, it depends on the assembly. Why? Because there is no that, because there is no that assembly, so there is no. For the nature of non-existence, like the son of a barren woman, there is not the slightest ability to act, because there is no nature. What will be said is: "Even if there are hundreds of thousands of causes, there is no cause for non-existent things." That's it. When the assembly exists, if it is allowed that the agent exists, even so, is it the power of the assembly that pulls itself to act even if it does not want to? Or does it act because it wants to? This is being distinguished. For that, first of all, the doubt about the distinction is, it is said, "The Lord does not want to," and so on. Even if you don't want to, that is, you don't want to, you also think of it as the Lord.
Tibetan
་པ་ཡིན་ལ། གཞན་གྱི་དབང་དུ་ཐལ་ཏེ། གཞན་ལ་རག་ལས་ཤིང་གཞན་གྱི་དབང་དུ་ཐལ་ཏེ་ཡོངས་སུ་ཐལ་བ་ཡིན་ནོ། །ཚོགས་པའི་དབང་གིས་མི་འདོད་ན་ཡང་བྱེད་པ་ནི་དེའི་དབང་དུ་གྱུར་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ། །གཞན་གྱི་དབང་དུ་མྱོང་བ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། དབང་ཕྱུག་ཉིད་དོར་བར་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །རྣམ་པར་རྟོག་པ་གཉིས་པའི་དབང་དུ་བྱས་ཏེ་གསུངས་པ། འདོད་ནའང་འདོད་ལ་རག་ལས་འགྱུར། །ཞེས་སོ། །འོན་ཏེ་འདོད་ནས་བྱེད་དོ་ཞེས་པའི་ཕྱོགས་ཁས་ལེན་ན། དེའི་ཚེ་ཡང་འདོད་ལ་རག་ལས་པར་འགྱུར་ཏེ། འདོད་པ་ཡོད་ན་འབྲས་བུ་བྱེད་པ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་ལ། དེ་ལ་ལྟོས་པ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། དབང་ཕྱུག་གང་ལ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར་བྱེད་ཅིང་འབྲས་བུ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ན་དེ་ཇི་ལྟར་ན་དབང་ཕྱུག་ཡིན་ཏེ། གང་ལས་དབང་ཕྱུག་ཡིན། འདིས་ནི་གང་བརྗོད་པ་འགའ་ཞིག་གིས་བློ་དང་ལྡན་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དབང་ཕྱུག་ལ་ཉེས་པ་འདི་མེད་ལ། བློས་སྟོང་པ་ལ་ནི་རང་ཉིད་ཡོད་པ་ཙམ་གྱིས་བསྐྱེད་པར་བྱ་བར་རིམ་མ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་ཀྱིས་འབྲས་བུ་བྱེད་ལ། བློ་དང་ལྡན་པ་ལ་ནི་བྱེད་པ་ལ་དབང་བ་ལ་ཡང་མི་འདོད་ན་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་འདི་ལ་ཅིའི་ཕྱིར་བརྒལ་ཞིང་བརྟག་པར་ བྱེད་ཅེས་པ་དེ་ཡང་བསལ་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ཡང་འདོད་པ་དེ་ནི་རང་ཉིད་ཡོད་པ་ཙམ་རྒྱུ་མཚན་ཡིན་པས་ཅིའི་ཕྱིར་མི་བྱེད། དེ་ལྟ་བས་ན་ཀླན་ཀ་དེ་ཉིད་སོན་གནས་སོ། །གཞན་ཡང་གལ་ཏེ་ལྷན་ཅིག་བྱེད་པའི་རྒྱུ་མ་ཡིན་ན་ཅིའི་ཕྱིར་དེ་རྣམས་དང་བྲལ་བས་མི་བྱེད། ལྷན་ཅིག་བྱེད་པའི་རྒྱུ་དང་བྲལ་ན་ཡང་འབྲས་བུ་བྱེད་པ་ལ་ཐམས་ཅད་དུ་དེ་དབང་དུ་གྱུར་པའི་ཕྱིར་རོ། །ལྷན་ཅིག་བྱེད་པས་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་ན་ཡང་ཡོད་པས་ཀྱང་འབྲས་བུ་ཐམས་ཅད་ཅིའི་ཕྱིར་མི་བྱེད། ལྷན་ཅིག་པའི་རྒྱུ་ཚང་བས་ནུས་པའི་ཕྱིར་འབའ་ཞིག་པ་ནུས་པ་མེད་པ་ནི་བྱེད་པ་པོ་མ་ཡིན་ནམ་ཞེ་ན། དེ་ལ་འདི་ཅི་གཞན་གྱི་ངོ་བོས་བྱེད་པ་པོ་ཡིན་ནམ། དེ་བཞིན་དུ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། བྱེད་པ་པོ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་ཡིན་ཏེ། བྱེད་པ་པོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རང་གི་ངོ་བོས་མི་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །རང་གི་ངོ་བོ་འདི་ཡང་གཉུག་མའི་ནུས་པ་སྒྲའི་བརྗོད་བྱ་ཡིན་ཏེ། འབྲས་བུ་ལ་མཁོ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དགོས་པ་མེད་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ནི་གློ་བུར་བའི་ནུས་པ་མེད་པ་རྣམས་ལ་ལྟོས་པས་སོ། །ནུས་པ་ཡོད་པ་འདི་ཡང་རང་བཞིན་གྱིས་ལྷན་ཅིག་བྱེད་པའི་རྒྱུ་དང་ཉེ་བ་མ་ཡིན་ན་བྱེད་པ་པོ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ
Chinese
是，并且会陷入受他者支配的境地，依赖于他者，并且会陷入受他者支配的境地，完全陷入其中。即使不希望，由于集合（的缘故）而做，也会陷入成为它的支配的境地。经历受他者支配也不是，因为会陷入舍弃自在（Ishvara，ईश्वर，īśvara，自在）本身的境地。这是通过将分别念二者置于支配地位来说的。“即使想要，也会依赖于想要。”是这样说的。然而，如果承认“想要之后才做”的观点，那么那时也会依赖于想要，因为如果存在想要，就会存在产生结果的行为，并且依赖于它。因此，如果问：自在对于什么才是自在呢？如果像这样行动并成就结果，那么它怎么会是自在呢？它从何处是自在呢？因为通过所说的某些内容，它是有智慧的，所以自在没有这个过失，而对于空无智慧者来说，仅仅是自身存在，就会以非次第的方式产生结果。而对于有智慧者来说，即使有权行动，如果不希望，也不会行动。因此，为什么要对此进行反驳和考察呢？这也是被排除的。即使那样，那个想要仅仅是自身存在的理由，为什么不做呢？因此，那个争论本身就是种子。此外，如果不是共同行动的因，为什么与它们分离就不做呢？即使与共同行动的因分离，对于产生结果来说，也完全是它所支配的缘故。如果说是由于共同行动，那么即使那样，为什么存在也不产生所有结果呢？如果问：由于共同行动的因圆满而有能力，仅仅是无能力就不是作者吗？那么，对此，这个是以他者的自性作为作者吗？如果说是那样，那么就不是作者，因为所谓的作者不是以自己的自性不做的。这个自己的自性也是本有的能力，是声音的表达对象，如果问：对于结果是需要的吗？那么，是不需要的，因为这是依赖于没有突发的能力的那些。如果这个有能力者，不是自性上接近共同行动的因，就不是作者，
English
Yes, and it would fall into being dominated by others, relying on others, and it would fall into being dominated by others, completely falling into it. Even if one does not wish to, doing because of the assembly, it would fall into becoming dominated by it. Experiencing being dominated by others is also not the case, because it would fall into abandoning Ishvara (自在，ईश्वर，īśvara，自在) itself. This is said by placing the two discriminations in a position of dominance. "Even if one wants, it will depend on wanting." That is how it is said. However, if one accepts the view that "one acts after wanting," then at that time, it will also depend on wanting, because if there is wanting, there will be the act of producing results, and it depends on that. Therefore, if one asks: For what is Ishvara Ishvara? If it acts like this and accomplishes results, then how is it Ishvara? From where is it Ishvara? Because through some of what is said, it is intelligent, therefore Ishvara does not have this fault, but for the one devoid of intelligence, merely existing itself, it produces results in a non-sequential manner. And for the intelligent one, even if one has the power to act, if one does not wish, one will not act. Therefore, why should one refute and examine this? That is also eliminated. Even so, that wanting is merely the reason for its own existence, why does it not act? Therefore, that very argument is the seed. Furthermore, if it is not a cause of acting together, why does it not act when separated from them? Even when separated from the cause of acting together, it is completely dominated by it for the sake of producing results. If one says that it is due to acting together, then even so, why does existence not produce all results? If one asks: Is it not the case that because the cause of acting together is complete, it has the ability, and only the one without ability is not the agent? Then, is this the agent by the nature of another? If one says that it is so, then it is not the agent, because the so-called agent is not the one who does not act by its own nature. This own nature is also the object of expression of the inherent ability of sound, if one asks: Is it needed for the result? Then, it is not needed, because it depends on those without accidental abilities. If this one with ability is not naturally close to the cause of acting together, it is not the agent,