Tibetan
་ལྟར་དཔྱད་པ་ན་ཇི་ལྟར་ཐུག་པ་མེད་པ་འདིར་མི་འགྱུར་ན། །དཔྱད་བྱ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། དཔྱད་པར་བྱ་བ་ལ་སྟེ། ཡོངས་སུ་བརྟག་པར་བྱ་བ་ལ་ཡང་དངོས་པོ་རྣམ་པར་དཔྱད་པར་བྱས་ནས་ཏེ། གཏན་ལ་ཕབ་པ་ནི་རྣམ་པར་དཔྱད་ཅིང་གཏན་ལ་ ཕབ་པ་ཡང་དུས་ཕྱིས་རྣམ་པར་དཔྱད་པའི་གཞི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གང་ལ་བརྟེན་ནས་ཡང་དཔྱོད་ཅིང་ཚོལ་བ་ལ་ཐུག་པ་མེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། རྣམ་པར་དཔྱད་པར་བྱ་བ་ལ་དཔྱད་པད་དོན་བྱས་པའི་ཕྱིར་ན་ཡང་འདོད་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར། རྣམ་དཔྱོད་ལ་ནི་རྟེན་མིན་ཏེ། །ཞེས་ཏེ། རྟེན་མེད་པའི་ཕྱིར་ཡང་དཔྱོད་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །སྒྲོ་འདོགས་པ་ཐམས་ཅད་དགག་པ་བྱས་ནས་དངོས་པོའོ། །དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཡོངས་སུ་ཤེས་པས་བྱ་བ་བྱས་པའི་ཕྱིར། འཇུག་པའི་ལྡོག་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་གང་ལ་ཡང་རེ་བ་མེད་པ་སྟེ། གང་ལ་ཡང་འདོད་པ་མ་ཡིན་ལ། དེ་ཡང་མྱ་ངན་ལས་འདས་པར་བརྗོད་དེ། ཐ་སྙད་ཐམས་ཅད་ལོག་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཐམས་ཅད་དུ་བྱ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རང་བཞིན་གྱིས་ཞི་བས་དེ་ཉིད་ལ་མྱ་ངན་ལས་འདས་པར་བརྗོད་དོ། །རྟོག་པའི་ཡུལ་ལ་ཐམས་ཅད་དུ་ངེས་པར་དཔྱོད་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ཏེ། དོན་དམ་པར་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས། གང་གིས་ལྟར་ན་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། གང་གི་ཡང་དོན་དམ་པར་ཡོད་པར་སྨྲ་བའི་གཉིས་པོ་འདི་དཔྱོད་པར་དང་དཔྱད་པར་བྱ་བ་ཞེས་པ་འདི་གཉི་ག་ཡང་བདེན་པ་ཡིན་ཏེ། དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་ཡིན་ཞིང༌། ཀུན་རྫོབ་མ་ཡིན་ལ་དེ་ཉིད་དངོས་པོའི་རང་བཞིན་དུ་སྨྲ་བ་ལ་ཤིན་དུ་དཀའ་བར་གནས་པ་ཡིན་ཏེ། ཤིང་ཏུ་ནི་ཆེས་ཤིན་ཏུའོ། །དཀའ་བས་གནས་པ་ནི་སྡུག་བསྔལ་གྱི་སྒོ་ནས་གནས་པ་ཡིན་ཏེ། དཀའ་བའི་བྱེད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ཉིད་ཉེ་བར་བསྟན་པའི་ཕྱིར། གལ་ཏེ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་པ་ཡིན་ཏེ། གལ་ཏེ་ཞེས་དབང་ལ་སྟེ། ཤེས་པ་ཚད་མའི་དབང་ལས་ཏེ་མཐུ་ལས་ཏེ་མཐུ་ལས་སོ། །དོན་ཏེ་གཞལ་བྱ་རྣམ་པར་འཇོག་ན། དེའི་ཚེ་ཡིན་དུ་ཆུག་ན་ཡང༌། ཚད་མ་ལས་གཞལ་བྱ་བ་རྣམ་པར་འཇོག་པ་ཞེས་བྱ་བ་གང་གིས་ཟློག་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ཏེ། འོན་ཀྱང་འདིར་འདི་དཔྱད་པར་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ། ཤེས་ཡོད་ཉིད་ལ་རྟེན་ཅི་ཡོད། །ཤེས་བ་ཚད་མ་ལ་ཡང་ཡོད་དོ་ཞེས་གང་ལ་ངེས་པར་ཡོད་ཅེས་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། རང་རིག་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཚད་མ་གཞན་ཚོལ་བ་ན་ཐུག་པ་མེད་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་བས་རྟེན་ཅི་ཅིག་ཡོད་དེ། བརྟེན་པར་ བྱ་བའོ། །དེ་ལྟར་ན་ཡང་གལ་ཏེ་ཤེས་པ་ཡོད་པ་ལ་ཚད་མ་གཞན་ཚོལ་བར་བྱེད་ན་ཐུག་
Chinese
如果像这样考察，怎么会没有穷尽呢？说了“考察对象”等等，即对于要考察的，对于要完全观察的，也是在对事物进行各种考察之后，确定下来的，考察并确定下来的，以后也没有再次考察的基础了。依靠什么来再次考察和寻求，不是没有穷尽的，因为对于要考察的进行了考察，所以也没有希求了。因此，“对于分别念不是所依”，即因为没有所依，所以也不是进行考察的。通过否定一切增益，就是事物。因为已经完成了完全了解其真实性的任务。因为没有进入的返回，所以对什么也没有期望，对什么也没有希求，那也就是所谓的涅槃，因为一切名言都消失了。因为在一切中都没有作为，所以自性寂静，因此才称之为涅槃。对于思虑的对境，在一切中都是一定要考察的，但不是胜义谛。说了“以谁的观点”等等，即以谁的观点，说在胜义谛中存在的这两个，考察者和考察对象这两个都是真实的，是胜义谛的真实，而不是世俗谛，并且说那本身是事物的自性，是极其难以安住的，极其就是非常非常。难以安住就是通过痛苦的方式安住，因为是困难的作者。为了显示这个，说了“如果”等等，即如果，即对于自在，从知识量（ प्रमाण，pramāṇa，量）的自在，即从威力，即从威力。如果对所量进行分别安立，那时即使允许这样，从量来分别安立所量这件事，是谁能遮止的呢？然而，这里这是要考察的，对于有知的自性有什么所依呢？如果说知识量也有，那么应该说对于什么是一定有的呢？因为没有自证，所以在寻求其他量时，会陷入没有穷尽的过失，那么有什么所依呢？应该依靠什么呢？这样，如果对于有知的自性，寻求其他的量，就会穷尽。
English
If we examine in this way, how can there be no end? It is said, "object of examination," etc., that is, for what is to be examined, for what is to be completely observed, also after examining things in various ways, it is determined, what has been examined and determined, there is no basis for further examination later. Relying on what to examine and seek again, it is not without end, because the object of examination has been examined, so there is no desire. Therefore, "discrimination is not a support," that is, because there is no support, it is not to be examined. By negating all superimpositions, it is the thing itself. Because the task of fully understanding its reality has been completed. Because there is no return of entry, there is no expectation for anything, no desire for anything, that is what is called Nirvana, because all expressions disappear. Because there is no action in everything, so it is naturally peaceful, therefore it is called Nirvana. For the object of thought, it is necessary to examine in everything, but it is not the ultimate truth. It is said, "From whose point of view," etc., that is, from whose point of view, saying that these two, the examiner and the object of examination, which exist in the ultimate truth, are both true, it is the truth of the ultimate truth, not the conventional truth, and saying that it itself is the nature of things, it is extremely difficult to abide, extremely is very, very. Difficult to abide is to abide through suffering, because it is the maker of difficulty. To show this, it is said, "If," etc., that is, if, that is, for freedom, from the freedom of knowledge (pramāṇa), that is, from power, that is, from power. If the measurable is separately established, then even if it is allowed, who can prevent the matter of separately establishing the measurable from the measure? However, here this is to be examined, what support is there for the nature of knowing? If it is said that there is also knowledge, then what should be said to be definitely there? Because there is no self-awareness, when seeking other measures, it will fall into the fault of no end, then what support is there? What should be relied on? In this way, if for the nature of knowing, other measures are sought, it will be exhausted.