Tibetan
ང་བར་འགྱུར་ཏེ། དེ་ཡང་དང་པོར་སྡུག་བསྔལ་བའི་སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་འཇུག་པ་ན་ཚོགས་ཀྱི་རྒྱུ་རྩོམ་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟར་ན་འབྲས་བུའི་དོན་དུ་རྨོངས་པ་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་བདེན་པའི་ངོ་བོ་ཁས་བླངས་པ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་དང་པོར་སེམས་ཅན་ལ་དམིགས་པ་ཉིད་ཀྱི་སྙིང་རྗེ་ཡིན་ལ། དེ་ནས་གཞན་དོན་ལ་དམིགས་པ་དང༌། དམིགས་པ་མེད་པ་ཡིན་ནོ། །བསམ་པ་ནི་འདི་ཡིན་ཏེ་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་སེམས་ཅན་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ལ། ཕུང་པོ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ལ་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་བདག་གི་སྒྲས་བརྗོད་དོ། །ཇི་སྐད་དུ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས། དགེ་སྦྱོང་ངམ་བྲམ་ཟེ་གང་ལ་ལ་དག་བདག་ཅེས་ཡང་དག་པར་མཐོང་བས་ཕུང་པོ་ལྔ་པོ་འདི་རྣམས་ཉིད་མཐོང་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་གསུངས་པ་དེའི་ཕྱིར་གལ་ཏེ་ཡང་ཤེས་རབ་ཀྱིས་དཔྱད་ན་དོན་དམ་པར་སེམས་མི་དམིགས་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ ལྟར་ན་ཡང་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་འགེགས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཇི་སྐད་དུ། གང་གིས་ཤེས་རབ་དོན་དམ་དང་ནི་ཀུན་རྫོབ་ཐུགས་རྗེ་བསྟེན་པར་བཞེད། །ཁྱེད་ནི་འགྲོ་བ་རང་བཞིན་མེད་པར་ཇི་ལྟར་དོན་ལ་འཇལ་བར་འགྱུར། །གང་གི་ཚེ་ན་སྟོབས་བཅུ་སྐྱེད་པར་མཛད་མ་ཐུགས་རྗེ་དང་ལྡན་པ། །དེ་ཚེ་ཁྱོད་ནི་བུ་སྡུག་བསྔལ་ལ་ཕ་བཞིན་འགྲོ་ལ་བརྩེ་བར་འགྱུར། །ཞེས་གསུངས་སོ། །བསྟོད་པ་བཞི་པ་ལས་ཀྱང༌། མགོན་ཁྱོད་སེམས་ཅན་འདུ་ཤེས་ལ། །རྣམ་པ་ཀུན་ཏུ་འཇུག་མ་ཡིན། །སེམས་ཅན་སྡུག་བསྔལ་གྱིས་ཉེན་ལ། །ཁྱོད་ནི་ཤིན་ཏུ་ཐུགས་རྗེའི་བདག ། ཅེས་གསུངས་སོ། །དེ་ལྟ་བས་ན་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ལ་འདི་ལྟར་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་བདེན་པའི་སྒྲས་བརྗོད་དེ། དེ་བས་ན་སྙིང་རྗེ་ནི་ཡུལ་མེད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཅི་སྟེ་དོན་དམ་པར་སེམས་ཅན་མེད་ན་གང་གི་འབྲས་བུ་ཡིན། དེས་ན་དེ་བསྒྲུབ་པའི་དོན་དུ་འགའ་ཞིག་འཇུག་པར་འགྱུར་ཞེས་བསམས་ནས། སེམས་ཅན་མེད་འབྲས་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། སེམས་ཅན་མེད་ན་ཞེས་པ་ནི་གང་གི་ཚེ་སེམས་ཅན་མེད་ནའོ། །དེའི་ཚེ་གཅིག་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་མེད་པས་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་རྣམས་སྐྱེས་ནས་ཞིག་པའི་ཕྱིར་འབྲས་བུ་སུའི་ཡིན། སུའི་ཡང་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། །བདེན་ཞེས་ཁས་ལེན་པ་ཡིན་ཏེ། འདི་དེ་ལྟར་ཡིན་ནོ། །འདོད་ཅེས་པ་ནི་འདི་ལྟར་ཁོ་བོ་ཅག་འདོད་པ་ཉིད་དེ། ཅུང་ཟད་ཅིག་ཀྱང་དོན་དམ་པར་འབྲས་བུ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཆོས་ཐམས་ཅད་བདག་པོ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་དེ་ལྟར་ན་དེ་བསྒྲུབ་པའི་དོན་དུ་དང་པོར་ཅིའི་ཕྱིར་འཇུག་ཅེ་ན། འདིར་ནི་ཞེས་ཏེ་འདི་ལྟ་བུའི་སྤྱོ
Chinese
我将成为。而且首先进入受苦众生时，会成为积聚之因。这样一来，为了果实而迷惑，就是承认了世俗谛的自性。因此，首先缘于有情本身就是慈悲，然后是缘于利他，以及无所缘。想法是这样的：无论如何有情是不存在的，只是在世俗中用“我”这个词来称呼蕴等等。如世尊所说：任何沙门或婆罗门正确地认为有“我”，就是认为这五蕴。因此，如果再用智慧来观察，在胜义谛中是不可缘有情的，但这样一来，在世俗中也不是阻碍。如云：谁以智慧修持胜义和世俗，并以慈悲为助伴，您将如何衡量众生无自性的意义？当您生起十力时，没有慈悲，那时您会像父亲一样怜悯受苦的儿子。如是说。在第四赞中也说：怙主您对有情的概念，无论如何都不会进入。有情被痛苦所逼迫，您是极度慈悲的主人。如是说。因此，对于色等等，就这样用世俗谛的名称来称呼。因此，慈悲不是没有对境的。如果胜义谛中没有有情，那么果实是谁的？因此，想到为了成办它，某人会进入，于是说了“无有情果”等等。所谓“无有情”，是指在没有有情的时候。那时，由于没有一个跟随者，色等等生起后又坏灭，果实是谁的？谁的也不是，这是它的意思。承认“真实”，就是承认这是如此。所谓“欲求”，就是像这样我们欲求，丝毫也没有胜义谛的果实，因为一切法都是无主的。如果这样，那么为了成办它，最初为什么要进入呢？所谓“在此”，是指像这样的行
English
I will become. And when first entering suffering beings, it will become the cause of accumulation. In this way, being confused for the sake of the fruit is to acknowledge the nature of conventional truth. Therefore, first, compassion is directed towards sentient beings themselves, then towards benefiting others, and then towards having no object of focus. The thought is this: in any way, sentient beings do not exist, but in conventional terms, the aggregates and so on are referred to by the word "I." As the Bhagavan said: Any śrāmaṇa or brāhmaṇa who correctly sees "I" sees these five aggregates. Therefore, if one examines again with wisdom, in the ultimate truth, sentient beings are not to be focused on, but in this way, it is not an obstacle in the conventional truth. As it is said: Whoever cultivates the ultimate and conventional with wisdom, and relies on compassion, how will you measure the meaning of beings without inherent existence? When you generate the ten powers, without compassion, then you will cherish beings like a father cherishes a suffering son. Thus it is said. In the fourth praise, it is also said: Protector, your concept of sentient beings does not enter in any way. Sentient beings are afflicted by suffering, you are the master of extreme compassion. Thus it is said. Therefore, for form and so on, in this way, they are referred to by the name of conventional truth. Therefore, compassion is not without an object. If there are no sentient beings in the ultimate truth, then whose is the fruit? Therefore, thinking that someone will enter in order to accomplish it, it is said "no sentient being, no fruit" and so on. The so-called "no sentient being" means when there are no sentient beings. At that time, since there is no follower, form and so on arise and then perish, whose is the fruit? It is no one's, that is its meaning. Acknowledging "true" is acknowledging that it is so. The so-called "desire" is like this, we desire, there is not even a little bit of fruit in the ultimate truth, because all dharmas are without an owner. If so, then why enter in the beginning in order to accomplish it? The so-called "here" refers to such a practice.
Tibetan
ད་པ་ནི་འབྲས་བུ་དེ་དོན་དུ་གཉེར་བས་རྨོངས་པས་བྱ་བ་དང་ལྡན་པ་ཡིན་ནོ། །བདག་གི་འདི་ཁོ་ན་འབྲས་བུར་འགྱུར་རོ་ཞེས་གཅིག་ཏུ་ཞེན་པས་སེམས་ཅན་མེད་ན་ཡང་ཀུན་རྫོབ་ཏུའོ། །རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་བར་འབྱུང་བ་ལས་མ་གཏོགས་པ་སྒྱུ་མའི་རང་བཞིན་ཉིད་ཀྱིས་ཆོས་ཐམས་ཅད་ལ་དངོས་པོ་ལ་འདོད་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཇི་སྐད་དུ། འདོད་པ་མེད་པ་སྟོང་པ་ཉིད། །སྒྱུ་མ་བཞིན་དུ་རྐྱེན་ལས་འབྱུང༌། །མགོན་པོ་ཁྱོད་ཀྱིས་ཆོས་རྣམས་ནི། །རང་བཞིན་མེད་པར་རབ་ཏུ་བསྟན། །ཞེས་གསུངས་སོ།། དེ་ལྟ་བས་ན་ཀུན་རྫོབ་ཉིད་དུ་འབྲས་བུའི་དོན་དུ་བྱ་བ་དང་ལྡན་པ་ཡིན་ནོ། །ཅི་སྟེ་ཡང་གཏི་མུག་མ་རིག་པའི་རང་བཞིན་ཡིན་པས་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་བླང་བར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པ་ཡིན་ཏེ། ཇི་ལྟར་ན་སླར་ཡང་དེ་ཉིད་ཁས་ལེན་པར་བྱེད་ཅེ་ན། སྡུག་བསྔལ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། རྨོངས་པ་ནི་རྣམ་པ་གཉིས་ཏེ། འཁོར་བར་འཇུག་པའི་རྒྱུ་དང༌། དེ་ཉེ་བར་ཞི་བའི་རྒྱུའོ། །དེ་ལ་གང་འཁོར་བའི་རྒྱུ་ཡིན་པ་དེ་ནི་སྤང་བར་བྱ་བ་ཉིད་དོ། །གང་གཞན་ནི་སྡུག་བསྔལ་བརྒྱུད་པ་ཉེ་བར་ཞི་བར་བྱ་བའི་དོན་དུ་ཡིན་ཏེ། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྐྱེ་བ་ལ་སོགས་པ་གདུང་བ་ལྡོག་པའི་རྒྱུ་མཚན་ཡིན་ལ། འབྲས་བུ་རྨོངས་པ་སྟེ། འབྲས་བུ་དོན་དམ་པའི་བདེན་པའི་མཚན་ཉིད་རྟོགས་པའི་ཆེད་དུ་ཡིན་ལ། རྨོངས་པ་དེ་ཡང་བཟློག་པར་མི་བྱ་སྟེ། དགག་པར་མི་བྱ་བ་ཡིན་ལ། བླང་བར་བྱ་བ་ཉིད་ཡིན་ཏེ། དོན་དམ་པ་ལ་མཁོ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །བསམ་པ་ནི་འདི་ཡིན་ཏེ། དགོས་པ་དེ་ཡང་ཆེན་པོ་རྣམས་ཀྱིས་བདག་ཉིད་བདེ་བ་འདོད་པས་ལེགས་པ་མ་ཡིན་ལ། འོན་ཀྱང་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མཐར་ཐུག་པའི་སྡུག་བསྔལ་ཐམས་ཅད་བཅད་པའི་དོན་དུ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཡང་ཐབས་སུ་གྱུར་པ་དོན་དམ་པར་རྟོགས་པ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཡང་ཐབས་སུ་གྱུར་པ་ནི་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་བདེན་པ་ཡིན་ཏེ། ཀུན་རྫོབ་མེད་པར་དོན་དམ་པ་མི་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་ན་སྡུག་བསྔལ་ཉེ་བར་ཞི་བའི་དོན་ནི་རྨོངས་པའི་འབྲས་བུ་ཡིན་ནོ། །འབྲས་བུ་འདི་ནི་དགོས་པའི་དོན་དུ་མ་དཔྱད་པར་ཞེས་པའི་སྐབས་སུ་སྔར་བསྟན་པ་ཉིད་ཡིན་ཏེ། སླར་ཡང་འདི་སྤྲོས་ནས་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་དེ་ལྟར་ན་ཡང༌། ཇི་ལྟར་སྡུག་བསྔལ་ཞི་བའི་རྒྱུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་འབྲས་བུ་རྨོངས་པའི་མ་རིག་པའི་རང་བཞིན་ཁས་ལེན་པ་དེ་བཞིན་དུ་བདག་ཏུ་རྨོངས་པ་ཡང་གཞག་པར་བྱ་སྟེ། དེའི་རྒྱུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ལ། དེ་ཇི་ལྟར་བདག་འགེགས་པར་
Chinese
因此，为了获得那个果实，与愚痴的行为是相符的。如果执着于“只有这个才能成为果实”，即使没有众生，也是世俗谛。除了依赖和产生之外，因为幻化的自性，一切法都没有对实物的执着。如是说：无有贪欲即是空性。如幻一般从缘而生。怙主您已将诸法，彻底开示为无自性。如是说。 因此，在世俗谛中，为了果实而行动是相符的。如果愚痴是无明的自性，因此在任何情况下都不应该接受，那么如何再次承认它呢？说了痛苦等等。愚痴有两种：一是进入轮回的原因，二是使之寂灭的原因。其中，作为轮回之因的，是应当舍弃的。另一种是为了使痛苦的延续得以寂灭，是所有众生出生等痛苦的止息之因。果实是愚痴，果实是为了证悟胜义谛的体性，那个愚痴也不应该被阻止，是不应该被否定的，是应该接受的，因为对于胜义谛来说是需要的。想法是这样的：这个必要，即使是伟人们为了自己的安乐而希求也不是好的，然而为了断除一切众生最终的痛苦，那也成为了证悟胜义谛的方法。而成为它的方法，就是世俗谛，因为没有世俗谛就无法证悟胜义谛。因此，痛苦的寂灭就是愚痴的果实。这个果实，在“没有考察必要的意义”的情况下，之前已经阐述过了，现在再次详细地说明。如果那样的话，既然是寂灭痛苦的原因，那么就像承认果实是愚痴的无明自性一样，也应该安立对自我的愚痴，因为那是它的原因。那么，如何遮止自我呢？
English
Therefore, in order to obtain that fruit, it is in accordance with the actions of ignorance. If one clings to the idea that "only this can become the fruit," even if there are no sentient beings, it is still within the realm of conventional truth. Apart from dependent arising, because of the nature of illusion, all phenomena have no attachment to substantiality. As it is said: Absence of desire is emptiness. Like a mirage, it arises from conditions. Protector, you have thoroughly shown that all phenomena are without inherent existence. So it is said. Therefore, in conventional truth, acting for the sake of the fruit is in accordance. If ignorance is the nature of unknowing, and therefore should not be accepted in any way, then how can it be acknowledged again? It is said, including suffering and so on. Ignorance is of two kinds: one is the cause of entering samsara, and the other is the cause of pacifying it. Among them, that which is the cause of samsara is what should be abandoned. The other is for the sake of pacifying the continuation of suffering, and is the reason for stopping the suffering of all sentient beings' births and so on. The fruit is ignorance, and the fruit is for the sake of realizing the nature of ultimate truth. That ignorance should not be reversed, it should not be negated, it should be accepted, because it is needed for the ultimate truth. The thought is this: this necessity, even if great beings desire it for their own happiness, is not good, but in order to cut off all the ultimate suffering of all sentient beings, that also becomes the method for realizing the ultimate truth. And what becomes the method for that is conventional truth, because without conventional truth, ultimate truth cannot be realized. Therefore, the pacification of suffering is the fruit of ignorance. This fruit, in the case of "without examining the meaning of necessity," has already been explained before, and now it is explained again in detail. If that is the case, since it is the cause of pacifying suffering, then just as acknowledging that the fruit is the nature of ignorance, the ignorance of self should also be established, because that is its cause. Then, how can the self be refuted?