Tibetan
་འགྱུར་བ་བརྗོད་པའི་ཉེས་པ་ཇི་ལྟར་མི་འགྱུར། སྒྲ་ཇི་ལྟར་རྟག་ཏུ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པར་གཞུང་མངས་པའི་འཇིགས་པས་མ་བརྗོད་དོ། །གཞན་ཡང་གལ་ཏེ་སྒྲ་ཤེས་པ་ཉིད་བདག་ཡིན་ན་དེའི་ཚེ་འཛིན་པའི་བདག་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དེ་གཟུགས་ལ་འཛིན་པར་མི་འགྱུར་རོ། །དེ་ནི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་དེ་ཉིད་གཟུགས་འཛིན་པར་འདོད་དོ་ཞེ་ན། འདི་ལ་དེ་ཉིད་ཀྱིས་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་ གསུངས་ཏེ། དེ་ཉིད་ནི་སྒྲའི་ཤེས་པ་ཉིད་ཡིན་ཏེ། གལ་ཏེ་གཟུགས་ཤེས་པར་འདོད་ན་དེའི་ཚེ་ཐོས་པ་ཡང་ཅི་སྟེ་མིན། དེའི་ཚེ་སྟེ་གཟུགས་འཛིན་པའི་དུས་ན་ཅི་སྟེ་ཐོས་པ་མ་ཡིན། སྒྲ་ཡང་ཅིའི་ཕྱིར་ན་མི་འཛིན་ཏེ། སྒྲའི་ཤེས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོན་ཏེ་སྒྲ་མི་ཉེ་བ་དེའི་ཕྱིར་ན་དེའི་ཤེས་པ་སྟེ་སྒྲ་དེའི་ཤེས་པ་ཡང་མེད་ཅིང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར་སྒྲའི་ཤེས་པ་ཉིད་དུ་དེ་མི་འགྱུར་རོ་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། །གཞན་ཡང་གལ་ཏེ་སྒྲའི་ཤེས་པ་ཡིན་ན་དེའི་ཚེ་གཟུགས་འཛིན་པའི་བདག་ཉིད་མི་འཐད་དོ་ཞེས་བསྟན་པའི་ཕྱིར་སྒྲ་འཛིན་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། སྒྲ་འཛིན་རང་བཞིན་ནི་སྒྲ་འཛིན་པའི་རང་གི་ངོ་བོ་ཡིན་ཏེ། སྒྲའི་འཛིན་པ་པོ་ཞེས་པའི་ཐ་ཚིག་གོ །གང་ཞིག་ཤེས་པ་དེ་སྒྲ་འཛིན་པ་གཟུགས་འཛིན་པའི་བདག་ཉིད་དུ་ཇི་ལྟར་འགྱུར་ཏེ། ཅུང་ཟད་ཀྱང་མ་ཡིན་ཏེ། ཆ་ཤས་མེད་པ་གཅིག་ལ་གཟུགས་གཉིས་མི་རིགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཅི་སྟེ་དཔེར་ན་གཅིག་འགའ་ཞིག་ལ་ལྟོས་ནས་ཕ་ཡིན་ལ། འགའ་ཞིག་ལ་ལྟོས་ཏེ། དེ་ཉིད་དུ་བུ་ཡིན་པར་འགྱུར་ལ། དེ་བཞིན་དུ་སྐབས་སུ་བབ་པ་ལ་ཡང་གཟུགས་གཉིས་པོ་དག་གཅིག་ཏུ་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། གཅིག་ནི་ཕ་དང་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། གཅིག་ཁོ་ན་ཕ་ཡིན་ཏེ་སྐྱེད་པ་པོ་ཡིན་ལ་བུ་ཡང་བསྐྱེད་པར་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཉིད་འདི་ཡིན་ཞེས་པ་ནི་བརྟགས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཡང་དེ་ལ་ལྟོས་པ་ནི་བརྟགས་པར་རྣམ་པར་གཞག་པར་བྱ་སྟེ། ཡང་དག་ཉིད་མིན་དེ་དོན་དམ་པ་མ་ཡིན་ལ། གཅིག་གི་རང་བཞིན་ཉིད་གཉི་གའི་རང་བཞིན་དུ་རྟོགས་པའི་སྒྲོ་བཏགས་པ་ཡིན་ཏེ་གཟུགས་ཐ་དད་པས་ཡང་གཅིག་ཉིད་དེ་བཞིན་དུ་སྒྲ་སྣ་ཚོགས་པར་སྒྲ་སྣ་ཚོགས་ཀྱིས་བརྗོད་པར་བྱ་བ་མིན་ནོ། །དངོས་པོ་པའི་རང་བཞིན་གཉིས་གཅིག་ཏུ་སྦྱར་བར་བྱ་བ་ཡིན་ལ། དེ་ཡང་ནམ་ཡང་རིགས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །རང་བཞིན་གཉིས་ཐ་དད་པ་ཡིན་པས་དངོས་པོ་ཡང་གཉིས་སུ་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟ་བས་ན་ཇི་ལྟར་དངོས་པོ་གཅིག་གཉིས་ཡིན་པ་ལ་དཔེའི་ཆོས་ཅན་ཡོད་པ་མ་ཡི
Chinese
如果说变化的过失如何不会改变？声音如何不是恒常存在，不要以经典众多的恐惧来述说。另外，如果声音的觉知本身是我的话，那么因为是执持的自性，它就不会执持色。那是不存在的，因为谁想要它执持色呢？对此说了“它本身”等等。它本身就是声音的觉知。如果想要觉知色，那么为什么不听呢？在那时，即执持色的时候，为什么不听呢？声音又为什么不执持呢？因为是声音的觉知。然而，声音不接近，因此对它的觉知，即对声音的觉知，也是没有和不存在的。像这样，它不会变成声音的觉知，这就是意思。另外，如果说是声音的觉知，那么执持色的自性是不合理的，为了显示这个，说了“执持声音”等等。执持声音的自性是执持声音的自己的体性，是“声音的执持者”的同义词。如果觉知是执持声音者，如何能变成执持色的自性呢？一点也不行，因为对于没有部分的唯一，两种色是不合理的。如果例如说，一个相对于某个是父亲，相对于某个又是儿子，同样，对于当下所处的境况，两种色也能变成一个吗？说了“一个是父亲”等等。唯一的一个是父亲，即生者，而儿子也是被生的，说“它本身是这个”是推测。而且，相对于它的推测应该被分别安立，不是真实，那不是究竟的，认为一个的自性是两个的自性是虚构，因为色的不同，一个本身不应该像那样用各种声音来表达各种声音。事物体的两种自性应该合为一个，那也是永远不合理的。因为两种自性是不同的，事物也会变成两个。因此，事物如何能既是一个又是两个呢，譬喻的法相是不存在的。
English
If the fault of change does not change, how so? How sound is not eternally existent, do not speak of it with the fear of numerous scriptures. Furthermore, if the very awareness of sound is the self, then because it is the nature of grasping, it will not grasp form. That is not existent, for who would want it to grasp form? To this, it is said, "It itself," and so forth. It itself is the very awareness of sound. If one wishes to be aware of form, then why not hear? At that time, that is, when grasping form, why is there no hearing? And why does one not grasp sound, since it is the awareness of sound? However, sound is not near, therefore there is no awareness of it, that is, the awareness of that sound, and it is not existent. Thus, it does not become the very awareness of sound, that is the meaning. Furthermore, if it is the awareness of sound, then the nature of grasping form is not reasonable. To show this, it is said, "Grasping sound," and so forth. The nature of grasping sound is the own nature of grasping sound, which is synonymous with "the grasper of sound." If awareness is a grasper of sound, how can it become the nature of grasping form? Not at all, for two forms are not reasonable for a single partless one. If, for example, one is a father in relation to someone, and in relation to someone else is a son, similarly, can the two forms become one in the situation at hand? It is said, "One is a father," and so forth. Only one is a father, that is, the generator, and the son is also to be generated. To say, "It itself is this," is speculation. Moreover, the speculation in relation to it should be separately established, it is not true, it is not ultimate, and to conceive of the nature of one as the nature of two is a fabrication. Because of the difference in forms, one itself should not be expressed with various sounds in various ways. The two natures of a thing should be combined into one, but that is never reasonable. Because the two natures are different, the thing will also become two. Therefore, how can a thing be both one and two, the example does not have a subject.
Tibetan
ན་ནོ། །གང་ཡང་བརྟགས་པས་ཡོད་པ་དེ་ནི་སྐབས་སུ་བབ་པ་ལ་མཁོ་བ་མ་ཡིན་ཏེ། །འདི་ནི་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མ་ཡིན་ནོ། །འདིའི་ཕྱིར་ཡང་འདི་དོན་དམ་པར་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བསྟན་པའི་ཕྱིར། འདི་ལྟར་སྙིང་སྟོབས་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། འདི་ཡང་ཁྱོད་ཀྱིས་ཁས་ བླང་བར་བྱ་སྟེ། གྲངས་ཅན་གྱི་གཞུང་ལུགས་ཀྱིས་འགྲོ་བ་ཡོན་ཏན་གསུམ་གྱི་བདག་ཉིད་ཡིན་ལ། དེའི་ཕྱིར་སྙིང་སྟོབས་དང་རྡུལ་དང་མུན་པ་ཡང་ཞེས་ཚིག་ཕྲད་བསྡུས་པ་ནི་སྡུད་པའི་དོན་ཏོ། །འདི་ལྟར་ཞེས་ཏེ་གང་གི་ཕྱིར་ཡོན་ཏན་འདི་རྣམས་རང་གི་ངོ་བོས་གནས་པ་ཡིན་ཏེ། སོ་སོར་རམ་བསྡུས་ནས་སོ། །དེ་ལྟ་བས་ན་དོན་དམ་པར་ཕ་ཡང་མ་ཡིན་ལ། བུ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། ཐམས་ཅད་དུ་ཡོན་ཏན་གཅིག་ཁོ་ནར་ཡོད་པ་ཡིན་ནོ། །དོན་ནི་འདི་ཡིན་ཏེ། བུའི་གནས་སྐབས་ན་གང་ཞིག་སྙིང་སྟོབས་དང་རྡུལ་དང་མུན་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་ཡོན་ཏན་དེ་ཉིད་སྐྱེད་པར་བྱེད་པའི་དངོས་པོར་ཡང་འགྱུར་ཏེ། དེས་ན་སྔ་མ་དང་ཕྱི་མའི་དུས་དག་ཏུ་ཁྱད་པར་མེད་པའི་དངོས་པོ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་བས་ན་དེ་ལ་ལྟོས་ནས་ཕ་དང་བུ་རུ་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། དེ་ལ་ཁྱད་པར་ནི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་བས་ན་འདི་ནི་རྟག་པ་ཉིད་ཀྱི་ཐ་སྙད་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་ཡང་གཟུགས་འཛིན་པའི་དུས་ན་ཡང་སྒྲ་འཛིན་པའི་ཤེས་པ་དེ་གཅིག་ཉིད་ཡིན་ན་དེའི་ཚེ་དེའི་རང་བཞིན་དམིགས་པར་འགྱུར་ན་དམིགས་པ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་བས་ན་དེ་འཛིན་པའི་བདག་ཉིད་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བསྟན་པའི་ཕྱིར། དེ་ནི་སྒྲ་འཛིན་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། སྒྲ་འཛིན་དང་ལྡན་པ་ནི་འབྲེལ་བ་ཡིན་ལ་ནིའི་སྒྲས་ནི་ཁྱད་པར་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ། །རང་བཞིན་དེ་ནི་གཟུགས་འཛིན་པ་པོ་ཡིན་ཏེ། ཤེས་པ་དེ་མཐོང་བ་མ་ཡིན་ཏེ། རྟོགས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་དེའི་ཚེ་སྒྲ་འཛིན་པའི་བདག་ཉིད་དེ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ངེས་པར་བྱའོ། །དེ་ལྟར་གྱུར་ན་ཡང་གལ་ཏེ་རྟོགས་པར་མ་གྱུར་པ་དེ་ལྟ་ན་ཡང་དེ་ཉིད་དེ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟར་ན་ཇི་ལྟར་གཟུགས་འཛིན་པར་འགྱུར་ཞེ་ན། དེ་ཉིད་ཅེས་པ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། དེ་ཉིད་སྒྲ་ཤེས་པ་ཡིན་ལ་གཞན་གྱི་གཟུགས་ཀྱི་རང་བཞིན་གཟུགས་འཛིན་པའི་བདག་ཉིད་ཀྱི་གཟུགས་འཛིན་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་པ་ནི་ལྷག་མའོ། །དེ་ཇི་ལྟ་བུར་ཆོས་མཐུན་པས་ཆོས་མཐུན་པ་ཡིན་ཞེ་ན། གར་མཁན་ལྟ་བུ་ཞེས་ཏེ། ཇི་ལྟར་གཞན་གར་གྱི་དུས་ན་གར་གྱི་ས་གཞིར་སོང་སྟེ། གར་མཁན་གཅིག་པུ་ཉིད་སྣ་ཚོགས་པའི་གཟུགས་ཀྱིས་འཇུག་པ་དེ་བཞིན་དུ་སྐབས་
Chinese
那诺。任何经过考察而存在的事物，都不是当下所需要的。这甚至一点也不是。为了说明这一点也不是究竟的，所以说了“如是，勇气”等等。对此你也应当承认。数论的宗义认为，行者是三种 गुण (梵文天城体：गुण，梵文罗马拟音：guṇa，汉语字面意思： गुण) 的自性。因此，“勇气、微尘和黑暗也是”，这里“也”这个连词是 جمع (梵文天城体：，梵文罗马拟音：，汉语字面意思：) 的意思。如是说，因为这些 गुण (梵文天城体：गुण，梵文罗马拟音：guṇa，汉语字面意思： गुण) 以自己的体性存在，无论是单独的还是 جمع (梵文天城体：，梵文罗马拟音：，汉语字面意思：) 的。因此，究竟而言，既不是父亲也不是儿子，因为一切时处都只有一种 गुण (梵文天城体：गुण，梵文罗马拟音：guṇa，汉语字面意思： गुण) 。意思是说，在儿子的状态下， ఏదైతే (梵文天城体：，梵文罗马拟音：，汉语字面意思：) 以勇气、微尘和黑暗的特征产生 गुण (梵文天城体：गुण，梵文罗马拟音：guṇa，汉语字面意思： गुण) 的事物也会转变，因此，在先前和后来的 समय (梵文天城体：，梵文罗马拟音：，汉语字面意思： समय) 中是没有差别的事物。因此，相对于它来说，可以称为父亲和儿子，但对它来说是没有差别的。因此，这只是常有的说法。如果，在执取 रूप (梵文天城体：，梵文罗马拟音：，汉语字面意思： रूप) 的 समय (梵文天城体：，梵文罗马拟音：，汉语字面意思： समय) ，执取 शब्द (梵文天城体：，梵文罗马拟音：，汉语字面意思： शब्द) 的 ज्ञान (梵文天城体：，梵文罗马拟音：，汉语字面意思： ज्ञान) 是同一个，那么那时它的自性就会被确定，但确定也不是。因此，为了说明它不是执取的自性，所以说了“那是执取 शब्द (梵文天城体：，梵文罗马拟音：，汉语字面意思： शब्द) ”等等。具有执取 शब्द (梵文天城体：，梵文罗马拟音：，汉语字面意思： शब्द) 是 संबंध (梵文天城体：，梵文罗马拟音：，汉语字面意思： संबंध) ，而“नी”这个词是表达差别的。那个自性是执取 रूप (梵文天城体：，梵文罗马拟音：，汉语字面意思： रूप) 者，那个 ज्ञान (梵文天城体：，梵文罗马拟音：，汉语字面意思： ज्ञान) 不是可见的，也不是可理解的。因此，那时执取 शब्द (梵文天城体：，梵文罗马拟音：，汉语字面意思： शब्द) 的自性是不存在的，应当这样确定。即使那样，如果不是可理解的，那样的话，它仍然是它，如果这样说，那么怎样才能执取 रूप (梵文天城体：，梵文罗马拟音：，汉语字面意思： रूप) 呢？所以说了“那是”等等，那是 शब्द (梵文天城体：，梵文罗马拟音：，汉语字面意思： शब्द) ज्ञान (梵文天城体：，梵文罗马拟音：，汉语字面意思： ज्ञान) ，而其他 रूप (梵文天城体：，梵文罗马拟音：，汉语字面意思： रूप) 的自性是执取 रूप (梵文天城体：，梵文罗马拟音：，汉语字面意思： रूप) 的自性的执取 रूप (梵文天城体：，梵文罗马拟音：，汉语字面意思： रूप) 者，这是剩余的。那怎样才能以法相合而法相合呢？就像舞者一样，就像其他舞蹈的 समय (梵文天城体：，梵文罗马拟音：，汉语字面意思： समय) ，去到舞蹈的地面，只有舞者自己以各种 रूप (梵文天城体：，梵文罗马拟音：，汉语字面意思： रूप) 进入，就像这样，在
English
Nano. Whatever exists upon investigation is not what is needed at the moment. This is not even a little bit. To show that this is also not ultimately true, it is said, "Thus, courage," and so on. You should also acknowledge this. The tenets of Samkhya philosophy hold that the goer is the nature of the three gunas. Therefore, "courage, dust, and darkness also," here the conjunction "also" means جمع (Sanskrit Devanagari:, Sanskrit Romanization:, Chinese literal meaning:). Thus, because these gunas exist by their own nature, whether separately or جمع (Sanskrit Devanagari:, Sanskrit Romanization:, Chinese literal meaning:). Therefore, ultimately, it is neither father nor son, because at all times there is only one guna. The meaning is that in the state of being a son, ఏదైతే (Sanskrit Devanagari:, Sanskrit Romanization:, Chinese literal meaning:) the object that produces the guna with the characteristics of courage, dust, and darkness also transforms, therefore, it is an object without difference in the previous and later समय (Sanskrit Devanagari:, Sanskrit Romanization:, Chinese literal meaning: time). Therefore, relative to it, it can be called father and son, but there is no difference to it. Therefore, this is just a common saying. If, at the time of grasping रूप (Sanskrit Devanagari:, Sanskrit Romanization:, Chinese literal meaning: form), the ज्ञान (Sanskrit Devanagari:, Sanskrit Romanization:, Chinese literal meaning: knowledge) of grasping शब्द (Sanskrit Devanagari:, Sanskrit Romanization:, Chinese literal meaning: sound) is the same, then at that time its nature would be determined, but determination is also not. Therefore, to show that it is not the nature of grasping, it is said, "That is grasping शब्द (Sanskrit Devanagari:, Sanskrit Romanization:, Chinese literal meaning: sound)," and so on. Having grasping शब्द (Sanskrit Devanagari:, Sanskrit Romanization:, Chinese literal meaning: sound) is संबंध (Sanskrit Devanagari:, Sanskrit Romanization:, Chinese literal meaning: relation), and the word "नी" expresses difference. That nature is the grasper of रूप (Sanskrit Devanagari:, Sanskrit Romanization:, Chinese literal meaning: form), that ज्ञान (Sanskrit Devanagari:, Sanskrit Romanization:, Chinese literal meaning: knowledge) is not visible, nor is it understandable. Therefore, at that time the nature of grasping शब्द (Sanskrit Devanagari:, Sanskrit Romanization:, Chinese literal meaning: sound) does not exist, it should be determined in this way. Even so, if it is not understandable, then it is still it, if it is said like that, then how can it grasp रूप (Sanskrit Devanagari:, Sanskrit Romanization:, Chinese literal meaning: form)? Therefore, it is said, "That is," and so on, that is शब्द (Sanskrit Devanagari:, Sanskrit Romanization:, Chinese literal meaning: sound) ज्ञान (Sanskrit Devanagari:, Sanskrit Romanization:, Chinese literal meaning: knowledge), and the nature of other रूप (Sanskrit Devanagari:, Sanskrit Romanization:, Chinese literal meaning: form) is the grasper of रूप (Sanskrit Devanagari:, Sanskrit Romanization:, Chinese literal meaning: form) of the nature of grasping रूप (Sanskrit Devanagari:, Sanskrit Romanization:, Chinese literal meaning: form), this is the remainder. How can it be in accordance with the Dharma and in accordance with the Dharma? Like a dancer, just like at the time of other dances, going to the ground of the dance, only the dancer himself enters with various रूप (Sanskrit Devanagari:, Sanskrit Romanization:, Chinese literal meaning: form)s, just like this, at the