Tibetan
་ལས། །སེམས་པ་ཅན་ལ་མུན་བསྒྲིབས་ཕྱིན་ཅི་ལོག །རྩ་རྩེ་འགུགས་པ་ཙམ་ལ་དབང་མེད་ཀྱང༌། །བདག་གིས་བྱས་ཞེས་མི་ཤེས་ན་ཡང་སེམས། །ཞེས་བརྗོད་དོ། །རིག་བྱེད་ཀྱི་མཐའ་གསང་བར་སྨྲ་བས་ཀྱང་སྲོག་ཆགས་མ་ལུས་པའི་རྒྱུད་ལ་ཡོད་པ་དང་གཅིག་པུ་ཉིད་དང༌། ཁྱབ་པ་དང་རྟག་པའི་ཤེས་པར་འདོད་དོ། །དེ་རྣམ་པར་གྱུར་པ་ཉིད་ཀྱིས་དང་ཆུ་དང་མེ་དང་རླུང་ལ་སོགས་པ་མ་ལུས་པར་འགྲོ་བ་འདི་སྣང་བ་ཡིན་ལ། དེའི་རང་བཞིན་ཉིད་ཀྱང་བདག་ཉིད་ཡིན་ཏེ། ཕྱི་རོལ་ནི་མ་ཡིན་ལ། ཆ་ཤས་ཅན་དང་རྡུལ་ཕྲ་རབ་ལ་སོགས་པ་ཅུང་ཟད་ནི་གཟུང་བར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ལ། རྟག་དང་ཤེས་པའི་རྣམ་འགྱུར་འདི། །ས་དང་མེ་དང་ཆུ་སོགས་ནི། །བདག་ཡིན་དེ་ཡི་བདག་ཉིད་ཅེས། །གཞན་གྱིས་ཡང་དག་བརྗོད་པ་ཡིན། །གཟུང་བའི་མཚན་ཉིད་དང་ལྡན་པ། །འདོད་ན་ཅུང་ཟད་ཡོད་མ་ཡིན། །འདི་ནི་རྣམ་ཤེས་ཡོངས་གྱུར་ཏེ། ། དེས་ན་ཐམས་ཅད་ཡང་དག་མཐོང༌། །ཞེས་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ། །ཡང་གང་ཟག་ཏུ་སྨྲ་བ་ནང་གི་མུ་སྟེགས་ཅན་རྣམས་ཀྱིས་ཕུང་པོ་རྣམས་ལས་དེ་ཉིད་དང་གཞན་དུ་བརྗོད་དུ་མེད་པའི་གང་ཟག་བའི་བདག་འདོད་དེ། གཞན་དུ་ན་མུ་སྟེགས་ཅན་གྱི་གྲུབ་མཐའ་ལ་མངོན་པར་ཞེན་པའི་ལྟ་བར་འགྱུར་རོ། །འདིར་ཡང༌། བདེར་གཤེགས་པ་འགའ་ཁ་ཅིག་ནི། །གཞན་ཡང་བདག་ཏུ་རབ་རྗོད་བྱེད། །ཅེས་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་ཇི་ལྟར་ན་བདག་ངར་འཛིན་པའི་ཤེས་པའི་ཡུལ་དུ་འགྱུར་ཏེ། རང་རང་གི་ངོ་བོས་དེ་ལ་མི་སྣང་བའི་ཕྱིར་ལ་དེ་ཇི་ལྟར་ན་ངར་འཛིན་པའི་ཤེས་པའི་ཡུལ་དུ་བདག་སྣང་བར་འགྱུར། དེ་ལྟ་བས་ན་འདི་ནི་སྣང་བར་རྟོག་པ་ཙམ་སྟེ་ཡུལ་མེད་པར་སྐྱེ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་གནས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ནི་སེམས་ཀྱིས་རང་བཞིན་གྱི་བདག་ཏུ་སྨྲ་བ་གྲངས་ཅན་ལ་སོགས་པ་རྣམས་རྣམ་པར་ཤེས་པ་དྲུག་པོ་རྣམས་ལ་བདག་འགེགས་པ་མ་བཟོད་ནས་བརྗོད་པ། སྒྲ་ལ་སོགས་པའི་ཤེས་པ་སེམས་ཀྱིས་བདག་ཉིད་ལ་བདག་ཉིད་དུ་ཁོ་བོ་ཆག་གིས་བརྗོད་དེ། དེ་ཇི་ལྟར་ན་འདིའི་འདོད་པས་འགེགས་ཞེས་རྗོད་པར་བྱེད་ཅེ་ན། དེ་ལྟར་གཞན་གྱི་བསམ་པ་བླངས་ནས་གྲུབ་པའི་མཐའ་སྨྲ་བས་ཐལ་བར་འགྱུར་བར་བརྗོད་པའི་ཕྱིར་གལ་ཏེ་སྒྲའི་ཤེས་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། གལ་ཏེ་སྒྲའི་ཤེས་པའི་བདག་ཉིད་ཡིན་ནོ། །དེ་རྟག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་སྒྲའི་ཤེས་པ་རྟག་པར་འགྱུར་ལ། དེ་ཚེ་སྒྲ་དེ་ཡོད་པ་དང་མེད་པའི་དུས་ན་ཡང་རྟག་ཏུ་འཛིན་པར་འགྱུར་ཏེ། སྒྲ་འཛིན་པའི་རང་བཞིན་དེ་ཡོད་པ་དང་མེད་པའི་དུས་ན་རྟག་ཏུ་འཇུག་པ
Chinese
从……。对于有情众生来说，黑暗遮蔽，颠倒错乱。即使连摇动毛发的尖端都无能为力，却不明白是自己所为，仍然执着于心。如是说。吠陀的边际秘密宣说者也认为，存在于所有众生的相续中，是唯一的，遍及一切且恒常的智慧。正是因为它的变化，水、火、风等一切才显现为运动。它的自性本身就是我，不是外在的。有分的部分和微尘等都不能被执取。这恒常和智慧的转变，地、火、水等，是我，是它的自性，他人如是正确宣说。如果想要具有能被执取的特征，则丝毫也不存在。这完全是意识的转变，因此能够如实地见到一切。如是说。再说，声称有补特伽罗的内道外道徒们，认为存在着与蕴既非同一也非他体的补特伽罗的我。否则，就会变成对外道宗义的执着之见。此处也说：有些善逝也宣说存在着其他的我。如是说。因此，如何能成为我执的对境呢？因为各自的自性对它来说并不显现，那么它如何能作为我执的对境而显现呢？因此，这仅仅是显现的分别念，是无对境而生起的。如是安住。这是心识宣说自性我的数论等，无法忍受对六识的我之遮破而说的。声音等知识，心识以我之自性，我以斧头般地宣说。那么，如何以这个意愿来遮破呢？如果这样，采取他人的想法而宣说的宗义，就会变成过失。因此，如果说了声音的知识等等。如果声音的知识是自性，因为它是常，声音的知识也会变成常。那时，声音存在与不存在的时候，也会恒常执取，因为执取声音的自性在存在与不存在的时候都会恒常作用。
English
From... For sentient beings, darkness obscures, and things are inverted and confused. Even being unable to move a hair's tip, they don't understand it's their own doing, yet they still cling to the mind. Thus it is said. Those who secretly proclaim the limits of the Vedas also believe that what exists in the continuum of all living beings is unique, all-pervading, and constant wisdom. It is through its transformations that all things like water, fire, and wind appear as movement. Its very nature is the self, not something external. Things with parts and minute particles cannot be grasped in the slightest. This transformation of constancy and wisdom, earth, fire, water, etc., is me, is its self, as others correctly proclaim. If one desires to have the characteristic of being graspable, then there is not even a little. This is a complete transformation of consciousness, therefore one can truly see everything. Thus it is said. Furthermore, those internal heretics who speak of a person (pudgala) believe in a self of a person that is neither the same as nor different from the aggregates. Otherwise, it would become a view clinging to heretical tenets. Here it is also said: Some Sugatas also proclaim that there is another self. Thus it is said. Therefore, how can the self become an object of the apprehension of "I"? Since its own nature does not appear to it, how can the self appear as an object of the apprehension of "I"? Therefore, this is merely an appearance of conceptualization, arising without an object. Thus it abides. This is what the Samkhyas and others, who speak of the self as the nature of the mind, say because they cannot tolerate the refutation of the self in the six consciousnesses. The consciousness of sound and so on, the mind speaks of as its own self, I speak of as if with an axe. So how can this desire refute it? If so, the tenet spoken by taking the thoughts of others will become a fault. Therefore, if one says the knowledge of sound and so on. If the knowledge of sound is the self, since it is permanent, the knowledge of sound will also become permanent. At that time, even when sound exists or does not exist, it will always be apprehended, because the nature of apprehending sound always functions whether it exists or does not exist.
Tibetan
འི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་དུ་ན་དེ་རྟག་པ་ཉིད་ཉམས་པར་འགྱུར་རོ། །འདི་ལྟར་འགྱུར་བ་ཉིད་དོ་ཞེ་ན། ཤེས་བྱ་མེད་ན་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། ཤེས་བྱ་ཉིད་ནི་བདག་ཏུ་ཉེ་བར་གནས་པ་ཡིན། སྒྲ་ནི་རེས་འགའ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་མངོན་བས་བསལ་བ་མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་དེ་མེད་པའི་དུས་ན་ཤེས་བྱ་མེད་པ་སྟེ་ཡུལ་མེད་པ་ན་ཤེས་པ་དེས་ཅི་ཞིག་རིག་པར་བྱ་སྟེ་ཅི་ཞིག་ཤེས་པར་བྱ། གང་གི་སྒྲས་ནི་མེད་པའི་དུས་ལ་འདྲི་བའི་ཁྱད་པར་ལ་འཇུག་གོ །གང་ཤེས་པར་བྱ་བས་སྟོང་ན་ཡང་ཤེས་པར་ཇི་ལྟར་བརྗོད་དེ། མངོན་པར་རྗོད་པར་བྱེད། ཤེས་བྱ་ཤེས་པས་ནི་ ཤེས་པར་བརྗོད་ལ་དེ་མེད་ན་ཇི་ལྟར་ཤེས་པ་ཡིན་ཞེས་དགོངས་སོ། །དེ་ཉིད་གལ་ཏེ་ཤེས་མེད་ཅེས་པ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། གང་ཡུལ་མི་ཤེས་པ་དེ་ལྟ་ན་ཡང་གལ་ཏེ་ཤེས་པར་བརྗོད་ན་དེའི་ཚེ་ཤེས་པ་མེད་པའི་རང་བཞིན་གྱི་ཤིང་ཡང་ཤེས་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ། །གང་གིས་ན་མི་ཤེས་པར་འགྱུར་བ་དེས་ཉེས་པ་བྱས་པ་ནི་ཅུང་ཟད་ཀྱང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་བས་ན། དཔེར་ན་ཡུལ་ཡོངས་སུ་ཤེས་པ་མེད་ཅིང་ཤེས་པར་མི་འགྱུར་བ་དེ་བཞིན་དུ་གཞན་ཡང་མི་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། དེས་ན་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། གང་གིས་ཡུལ་མེད་པར་ཤེས་པར་མ་གྱུར་པའི་རྒྱུ་དེས་ནའོ། །ཤེས་བྱ་ཉེ་བར་གནས་པ་མེད་པ་སྟེ། ཉེ་བ་མ་ཡིན་པ་ནི་རུང་བའི་ཡུལ་ན་མི་གནས་པ་ཤེས་པར་བྱ་བ་ནི་གཟུང་བའི་ཡུལ་གང་གི་ཡིན་པ་དེ་ལ་དེ་སྐད་ཅེས་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། ཤེས་པ་མེད་དེ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ངེས་པ་ནི་གཅིག་ཏུ་འདི་ལ་ལྟོས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་གྱུར་པ་ཡང་སྒྲ་རྟག་པ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་སྒྲའི་ཤེས་པ་ཡུལ་མི་ཉེ་བ་མ་ཡིན་ཏེ། བརྒྱ་ལ་མི་འཛིན་པ་ནི་གསལ་བ་རེས་འགའ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཐལ་བར་འགྱུར་བ་བརྗོད་པའི་ཉེས་པ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། འདི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་ཤེས་པ་གང་གིས་ཡོངས་སུ་གཅད་པར་བྱ་བའི་ངོ་བོ་གསལ་བ་ཞེས་བརྗོད་ལ་དེར་རྟག་ཏུ་ཉེ་བ་མ་ཡིན་པའི་ཡུལ་ཡིན་པས་འཛིན་པར་བྱེད་པ་ཤེས་པ་མ་ཡིན་པར་བརྗོད་པར་བྱའོ། །སྒྲ་ནི་རྟག་ཏུ་ཡོད་པ་དང་མེད་པར་བརྗོད་པར་འདོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཤེས་པ་ནི་བརྒྱ་ལ་འཛིན་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་པར་ཞེས་པ་འདི་ཉིད་ཀྱིས་བསྒྲུབ་བྱ་འགྲུབ་བོ། །དེ་ལྟ་བས་ན་ཤེས་པར་བྱ་བ་མི་ཉེ་བ་འདིས་ཤེས་པ་འཛིན་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་པར་སྒྲུབ་པོ། །གང་གི་ངོ་བོས་ཤེས་པའི་གཟུང་བར་བྱ་བའི་ཡུལ་དེ་རྟག་ཏུ་ཉེ་བ་མ་ཡིན་པས་ན་ཐལ་བར
Chinese
是为了这个缘故。否则，那常性本身就会丧失。如果像这样变化，那么，（经文中）说“如果没有所知”等等，所知本身是作为自体而存在的。声音是时有时无的，因此，不是以一切方式显现而被排除的。因此，在那不存在的时候，就没有所知，也就是没有对境的时候，那个知识将认知什么，又将知道什么？“什么”这个词是用在不存在的时候，表示疑问的差别。如果空无所知，又怎么能说是知识呢？会显现出来。所知被知识所认知，才被称作知识，如果没有所知，又怎么会是知识呢？他是这样想的。同样，（经文中）说“如果无知”等等，如果不知道对境，即使那样，如果说是知识，那么，那时，无知自性的树木也会变成知识了。因为什么而变得无知，那犯下的过失一点也没有。因此，例如，完全没有认知对境，也不会变成知识，同样，其他的也不会改变吗？（经文中）说“因此”等等，因为什么原因没有对境而没有变成知识呢？所知不存在，也就是不接近，不住在可容许的对境中，所知是能取的对境，对于那是谁的，就称它为那个，也就是没有知识，不存在。确定是因为完全依赖于此。那样变化也是因为声音不是常有的，所以声音的知识不是不接近对境的，因为不执著于百，因为显现是时有时无的，所以说有会产生推论的过失是不存在的吗？这不是存在的，因为什么缘故，知识以什么完全断除的自性是显现，这样说，在那里，因为是对境不是常时接近的缘故，所以执著的不是知识，应该这样说。声音不是想说是常时存在和不存在，知识不是执著于百，仅凭这个就能成立所要证明的。因此，所知不接近，以此证明了知识不是执著的。因为什么自性，知识的能取对境不是常时接近的，因此会产生推论
English
It is for this reason. Otherwise, that very permanence would be lost. If it changes like this, then, (in the scriptures) it is said "if there is no knowable" etc., the knowable itself exists as the self. Sound is sometimes present and sometimes absent, therefore, it is not excluded by manifesting in all ways. Therefore, when it does not exist, there is no knowable, that is, when there is no object, what will that knowledge cognize, and what will it know? The word "what" is used when it does not exist, indicating the difference of questioning. If it is empty of the knowable, how can it be called knowledge? It will manifest. The knowable is cognized by knowledge, and then it is called knowledge, if there is no knowable, how can it be knowledge? He thinks like this. Similarly, (in the scriptures) it is said "if ignorant" etc., if one does not know the object, even so, if it is said to be knowledge, then, at that time, the tree of ignorant nature will also become knowledge. Because of what does it become ignorant, there is no fault committed at all. Therefore, for example, there is no complete cognition of the object, and it will not become knowledge, similarly, will others not change? (In the scriptures) it is said "therefore" etc., because of what reason did it not become knowledge without an object? The knowable does not exist, that is, it is not close, it does not dwell in the permissible object, the knowable is the object to be taken, for whom is that, it is called that, that is, there is no knowledge, it does not exist. Certainty is because it completely depends on this. That change is also because sound is not permanent, so the knowledge of sound is not not close to the object, because it does not cling to a hundred, because manifestation is sometimes present and sometimes absent, so is there no fault in saying that there will be a fallacy? This is not existent, because of what reason, the nature of knowledge that is completely cut off by what is manifestation, it is said like this, there, because the object is not always close, so what clings is not knowledge, it should be said like this. Sound does not want to be said to be always existent and non-existent, knowledge does not cling to a hundred, just by this, what needs to be proven can be established. Therefore, the knowable is not close, with this it proves that knowledge is not clinging. Because of what nature, the object to be taken by knowledge is not always close, therefore a fallacy will arise.