Tibetan
་པ་ནི་བག་ཡོད་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལ་བག་ཡོད་པའི་དོན་དུ་བག་མེད་པ་བཟློག་པའི་གཏམ་སྟེ། དེ་སྟོན་པར་བྱེད་པའི་གཞུང་དྲན་པར་བྱས་ནས་ཏེ་སེམས་ལ་བཞག་ནས་ཇི་ལྟར་བརྩམས་པའི་དོན་ལ་འཁྲུལ་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། གཉིད་དང་རྨུགས་པ་ཟློག་པར་བྱེད་ལ། རྨུགས་པ་ནི་ལུས་པོ་ཞུམ་པ་ཡིན་ཏེ། ལེ་ལོ་ཞེས་པའི་ཐ་ཚིག་གོ །གཉིད་ནི་གཉིད་ཀྱིས་སེམས་དམན་པར་བྱས་པ་ཡིན་ལ། དེ་བཟློག་པ་ན་མཁས་པའི་རྗེས་སུ་འབྲང་བར་བྱའོ་ཞེས་པ་དང་འབྲེལ་ཏོ། །དེ་ལྟར་མཉམ་པར་གཞག་པ་ལ་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་སྤངས་ནས་མཉམ་པར་གཞག་པ་ལ་གཅིག་ཏུ་གཞོལ་བར་བྱའོ་ཞེས་བསྟན་པའི་ཕྱིར། དེ་བས་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། སྒྲིབ་པ་ནི་ཉོན་མོངས་པ་ལ་སོགས་པ་ཡིན་ལ། བསལ་བ་ནི་འཆད་པར་འགྱུར་བའི་ཚུལ་གྱིས་དེ་དག་སྤོང་བར་འདོད་པ་སྟེ། མཉམ་པར་གཞག་པ་སྟེ་ཞི་གནས་ལ་འབྲེལ་པར་བྱའོ། །རྣམ་པ་གང་གིས་ཤེ་ན། ལོག་པའི་ལམ་ལས་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། སྔར་བརྗོད་པའི་འདོད་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ལས་སོ། །ཡང་ན་ལོག་པའི་ལམ་ནི་ལེ་ལོ་ལ་སོགས་པའི་ཉོན་མོངས་པ་རྣམས་ལ་བརྗོད་དེ། ཇི་ལྟར་མདོར་བསྡུས་ན་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཉེས་པ་ནི་རྣམ་པ་དྲུག་ཡིན་ཏེ། ལེ་ལོ་དང༌། དམིགས་པ་ལ་བརྗོད་ངེས་པ་དང༌། བྱིང་པ་དང། རྒོད་པ་དང༌། མི་རྩོལ་བ་དང༌། རྩོལ་བའོ། །འདི་རྣམས་ཀྱི་གཉེན་པོ་སྤོང་བའི་འདུ་བྱེད་བསྒོམ་པར་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར་དད་པ་དང༌། འདུན་པ་དང༌། རྩོལ་བ་དང༌། ཤིན་ཏུ་སྦྱངས་པ་དང༌། དྲན་པ་དང༌། ཤེས་བཞིན་དང༌། སེམས་པ་དང་བཏང་སྙོམས་རྣམས་སོ། །དེ་ལ་དང་པོ་བཞི་ནི་ལེ་ལོའི་གཉེན་པོའོ། །འདི་ལྟར་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་ཡོན་ཏན་རྣམས་ལ་མངོན་པར་ཡིད་ཆེས་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་དད་པས་རྣལ་འབྱོར་པ་དེ་ལ་མངོན་པར་འདོད་པ་སྐྱེ་ལ། མངོན་པར་འདོད་པ་དེ་ལས་བརྩོན་འགྲུས་རྩོམ་ཞིང༌། བརྩོན་འགྲུས་ཀྱི་སྟོབས་དེ་ལས་ལུས་དང་སེམས་ ལས་སུ་རུང་བ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་དེ། དེ་ལས་ནི་ཤིན་ཏུ་སྦྱངས་པའི་ལུས་དང་སེམས་ཡིན་ཏེ། ལེ་ལོ་ཟློག་པར་བྱེད་དོ། །དེས་ན་དད་པ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ལེ་ལོ་སྤང་བའི་ཆེད་དུ་བསྒོམ་པར་བྱའོ། །དྲན་པ་ལ་དམིགས་པ་ནི་བརྗེད་པའི་གཉེན་པོ་ཡིན་ལ། ཤེས་བཞིན་ནི་བྱིང་པ་དང་རྒོད་པའི་གཉེན་པོ་ཡིན་ཏེ། ཡང་དག་པའི་ཡོན་ཏན་ཉེ་བར་མཚོན་པའི་ཕྱིར་རོ། །བྱིང་བ་དང་རྒོད་པའི་རབ་ཏུ་ཞི་བའི་དུས་ན་ཡང་མི་རྩོལ་བ་ཉེས་པ་ཡིན་ཏེ། དེའི་གཉེན་པོར་བྱིང་བ་དང་རྒོད་པ་རབ་ཏུ་ཞི་བ
Chinese
是为谨慎者。于此，为谨慎之义，乃是遣除放逸之语。忆念能示彼义之论典，即是于心中铭记，则不迷乱于如何造作之义。能遣除睡眠与昏沉。昏沉乃是身体萎靡，是为“懈怠”之同义词。睡眠乃是睡眠使心低劣。遣除彼时，当随学智者之行，与之相关联。如是，舍弃与等持相违之品，应唯一专注于等持，为显示此义，故说“因此”等语。障碍即是烦恼等。断除乃是欲以将说之方式，舍弃彼等。应与等持，即止住相联。以何种方式耶？故说“从邪道中”等语。即是从前述之欲之分别念等中。又或者，邪道是指懈怠等烦恼。如何简略归纳呢？一切三摩地之过患有六种，即：懈怠、于所缘境不明确、沉没、掉举、不作功用、作功用。此等之对治，应修断除之作意。即是：信、欲、精进、轻安、正念、正知、作意和舍。其中，前四者是懈怠之对治。如是，以对三摩地之功德生起极大信心的自性之信，瑜伽士于彼生起极大之欲。从极大之欲中发起精进。从精进之力中，成办身心 堪能，从彼即是轻安之身心，能遣除懈怠。因此，当为断除懈怠而修信等。正念缘于所缘境，是为忘失之对治。正知是沉没和掉举之对治，是为了如实显现功德。在沉没和掉举完全寂静之时，不作功用也是过患，作为彼之对治，沉没和掉举完全寂静
English
This is for the cautious. In this context, for the meaning of caution, it is the speech that dispels carelessness. Remembering the treatises that show that meaning, that is, keeping it in mind, then one will not be confused about the meaning of how to act. It can dispel sleep and drowsiness. Drowsiness is the withering of the body, which is a synonym for "laziness." Sleep is when sleep makes the mind inferior. When dispelling that, one should follow the actions of the wise, which is related to it. Thus, having abandoned the aspects that are contrary to samadhi, one should focus solely on samadhi. To show this meaning, the words "therefore" and so on are spoken. Obstructions are afflictions and so on. Cutting off means wanting to abandon them in the way that will be explained. One should connect with samadhi, that is, calm abiding. In what way? Therefore, the words "from the wrong path" and so on are spoken. That is, from the previously mentioned thoughts of desire and so on. Or, the wrong path refers to afflictions such as laziness. How to briefly summarize? The faults of all samadhis are six types, namely: laziness, unclear focus on the object, sinking, excitement, non-application, and application. The antidotes to these should be cultivated with the intention of abandoning them. That is: faith, desire, diligence, pliancy, mindfulness, awareness, attention, and equanimity. Among these, the first four are the antidotes to laziness. Thus, with the faith of the nature of having great confidence in the qualities of samadhi, the yogi generates great desire in that. From great desire, diligence arises. From the power of diligence, body and mind become workable, from which is the pliant body and mind, which can dispel laziness. Therefore, one should cultivate faith and so on in order to cut off laziness. Mindfulness focuses on the object, which is the antidote to forgetfulness. Awareness is the antidote to sinking and excitement, in order to truly manifest the qualities. When sinking and excitement are completely pacified, non-application is also a fault. As an antidote to that, sinking and excitement are completely pacified.
Tibetan
་ན་སེམས་པ་བསྒོམ་པར་བྱའོ། །གང་གི་ཚེ་སེམས་གདུལ་དཀའ་བ་དེའི་ཚེ་རྩོལ་པ་ཉེས་པ་ཡིན་ནོ། །ད་ནི་དེའི་གཉེན་པོར་བཏང་སྙོམས་བསྒོམ་པར་བྱ་སྟེ། སྤོང་བའི་འདུ་བྱེད་བརྒྱད་པོ་འདི་རྣམས་དང་ལྡན་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་མཆོག་ཏུ་ལས་སུ་རུང་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་རྒྱས་པར་གསུངས་སོ། །དེ་ལྟར་འདིའི་ཕྱིར་ལོག་པའི་ལམ་ལས་སེམས་བླན་ཏེ་བཟློག་ནས་སོ། །འདིས་ནི་དམ་པའི་ལས་ཀྱི་སྦྱོར་བ་བཤད་པ་ཡིན་ནོ། །རང་བཞིན་ཅི་ཡིན་ཞེ་ན། ཡང་དག་དམིགས་ལ་རྟག་པ་སྟེ། གང་ཅུང་ཟད་དམིགས་པ་མདོར་བསྡུས་པས་སམ་རྒྱས་པས་སེམས་ཀྱི་ངེས་པ་དེ་ལ་བརྟན་པ་ཡིན་ཏེ། མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ཀྱི་སེམས་པར་མཆོད་པར་ཏེ་དེའི་བར་ཆོད་དང་བྲལ་བ་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ །འདིས་ནི་མཉམ་པར་གཞག་པའི་རང་བཞིན་བརྗོད་དོ། །སེམས་རྩེ་གཅིག་པ་དེའི་རང་བཞིན་ཡིན་པའི་ཕྱིར། རྒྱན་མི་འཆད་པའི་སྦྱོར་བ་ཡང་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ། །ཞི་གནས་བསྒོམ་པ་བསྒྲུབ་པའི་རིམ་པ་འདི་ཡང་ཀ་མ་ལ་ཤཱི་ལའི་བསྒོམ་པའི་རིམ་པ་ལས་གསལ་བར་བསྟན་ཏེ། དེར་བརྗོད་པ་ནི་འདི་ལྟར་ཚུལ་ཁྲིམས་ལ་སོགས་པ་ཞི་གནས་ཀྱི་ཆོགས་རྣམས་ལ་གནས་ནས་ཡིད་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་གནས་རྣམས་སུ་སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ལ་ཕྱག་འཚལ་བ་ལ་སོགས་པ་བྱས་ནས། སྡིག་པ་བཤགས་པ་དང་བསོད་ནམས་ལ་རྗེས་སུ་ཡི་རང་བ་ཡང་བྱས་ཏེ་འགྲོ་བ་མཐའ་དག་གདོན་པའི་བསམ་པས་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་ཉིད་མངོན་དུ་བྱས་ཏེ། བདེ་བའི་སྟན་ལ་འདུག་ནས་ལུས་དྲང་པོར་བསྲང་སྟེ་སྐྱིལ་མོ་ཀྲུང་བཅས་ནས་ཏིང་ངེ་འཛིན་བསྐྱེད་པར་བྱའོ། །དེ་ལ་དང་པོར་རེ་ཞིག་གང་དངོས་པོ་དེ་ལ་དཔྱད་པར་བྱ་སྟེ། ཇི་སྲིད་དུ་རྣམ་པ་གང་གིས་དངོས་པོ་དངོས་པོ་ མཐའ་དག་བསྡུས་པར་གྱུར་པ་དེ་ལ་སེམས་བརྟན་པར་བྱའོ། །ཡང་མདོར་བསྡུས་ན་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་ནི་གཟུགས་དང་གཟུགས་མེད་པའི་དབྱེ་བས་རྣམ་པ་གཉིས་ཡིན་ཏེ། དེ་ལ་ཡང་ལས་དང་པོ་པའི་རྣམ་པར་གཡེང་བའི་ཉེས་པ་སྤང་བའི་ཕྱིར་རེ་ཞིག་མདོར་བསྡུས་པ་ལ་དམིགས་པར་རིགས་སོ། །གལ་ཏེ་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་དུལ་བར་གྱུར་ན། དེའི་ཚེ་ཕུང་པོ་དང་ཁམས་ལ་སོགས་པའི་དབྱེ་བས་རྣམ་པར་སྦྱངས་ཏེ་རྒྱས་པ་ལ་ཡང་དམིགས་པར་བྱ་བ་ཉིད་དོ། །ཇི་སྲིད་དུ་དེ་ལས་ངེས་པར་བྱས་ནས་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་བསྡུས་པ་དེ་ཉིད་ལ་ཡང་སེམས་ཀྱི་རྒྱུན་བསྡམ་པར་བྱའོ། །གང་གི་ཚེ་བར་སྐབས་སུ་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པས་སེམས་ཀྱི་ཕྱི་རོལ་དུ་རྣམ་པར་གཡེངས་པ་དེའི་ཚེ་རྣམ་པར་གཡེངས་པར་ཚོར་བར་བྱ
Chinese
因此应当修习心。当心难以调伏之时，努力便是过失。现在为了对治它，应当修习舍，与这八种断行相应的等持，将成为极佳的可用之物，如是广说。因此，将心从歧途上收回并加以阻止。这便是讲述圣者之业的结合。自性为何？即是对正确的目标保持专注。无论以简略或广大的方式，只要心能专注于某个目标，那就是稳固的。以不相违背的方式供养心，即是说远离障碍。这便是描述等持的自性。因为心是专注一境的自性。也讲述了不散乱的结合。修习止观的次第，也从噶玛拉希拉的《修习次第》中清晰地阐明。其中说道，如是安住于戒律等止观之聚，于合意之处，向诸佛菩萨等顶礼。也应忏悔罪业，随喜功德，以度化一切众生的心，显现大悲。于安乐之座而坐，身正直，结跏趺坐，生起等持。首先，应略微观察任何事物，直至以任何方式，事物事物全部被包含，心便能安住于此。又简而言之，一切事物皆以色与非色的区分而分为两种。对此，为了避免初学者散乱的过失，暂时应专注于简略之物。若心调柔，则应以蕴和界等区分进行分析，也应专注于广大之物。直至从中获得确定，也应将心的相续系缚于包含一切事物之物上。何时，当贪欲等使心于外境散乱时，应觉知到散乱。
English
Therefore, one should cultivate the mind. When the mind is difficult to subdue, effort is a fault. Now, to counteract this, one should cultivate equanimity. Samadhi, which is associated with these eight practices of abandonment, will become an excellent and usable thing, as has been extensively explained. Therefore, one should withdraw and restrain the mind from the wrong path. This is the explanation of the union of the deeds of the noble ones. What is its nature? It is to be constantly focused on the correct object. Whether in a concise or extensive way, as long as the mind can remain stable on a certain object, that is steadfastness. To offer the mind in a non-conflicting way is to be free from obstacles. This is the expression of the nature of meditative stabilization. Because the mind is of the nature of being one-pointed. It also speaks of the union of non-distraction. The order of accomplishing the cultivation of calm abiding is also clearly shown in Kamalashila's 'Stages of Meditation'. There it is said that, abiding in the aggregates of calm abiding such as morality, in places agreeable to the mind, one should make prostrations to the Buddhas and Bodhisattvas. One should also confess sins and rejoice in merits, and with the intention of liberating all beings, manifest great compassion. Sitting on a comfortable seat, straightening the body, sitting in the lotus position, one should generate samadhi. First, one should briefly examine any object, until in whatever way, all objects are included, and the mind can remain stable on that. Again, in brief, all things are divided into two types, form and formlessness. Regarding this, in order to avoid the fault of distraction for beginners, one should temporarily focus on the concise. If the mind becomes tame, then one should analyze it by distinguishing between aggregates and elements, and also focus on the extensive. Until certainty is obtained from that, one should also bind the continuum of the mind to that which includes all things. When, in the meantime, desire and the like cause the mind to be distracted to external objects, one should be aware of the distraction.