Tibetan
་ཀྱང་རང་གི་ཆ་ཕྱེ་བས། །ཆ་ཡང་རྡུལ་དུ་ཕྱེ་བས་ཏེ། །རྡུལ་དེའང་ཕྱོགས་ཆའི་དབྱེ་བ་ཡིས། །ཕྱོགས་དབྱེའང་ཆ་ཤས་དང་བྲལ་ཕྱིར། །མཁའ་བཞིན་དེས་ན་རྡུལ་ཡང་མེད། །དེ་ལྟར་རྨི་ལམ་ལྟ་བུ་ཡི། །གཟུགས་ལ་དཔྱོད་ལྡན་སུ་ཞིག་ཆགས། །གང་ཚེ་དེ་ལྟར་ལུས་མེད་པ། །དེ་ཚེ་སྐྱེས་གང་བུད་མེད་གང༌། །སྡུག་བསྔལ་དེ་ཉིད་དུ་ཡོད་ན། །ཅི་སྟེ་རབ་དགའ་ལ་མི་གནོད། །བདེན་མྱ་ངན་གདུང་སོགས་ལ། །ཞིམ་སོགས་ཅི་སྟེ་དགའ་མི་བྱེད། །སྟོབས་དང་ལྡན་པས་ཟིལ་མནན་ཕྱིར། །གལ་ཏེ་དེ་མྱོང་མ་ཡིན་ན། །གང་ཞིག་ཉམས་མྱོང་བདག་ཉིད་མིན། །དེ་ན་ཚོར་བ་ཇི་ལྟར་ཡིན། །སྡུག་བསྔལ་ཕྲ་མོ་ཉིད་དུ་ཡོད། །འདི་ཡི་རགས་པ་བསལ་མིན་ནམ། །དེ་ནི་དེ་ལས་གཞན་དགའ་ཙམ། །ཞེ་ན་ཕྲ་ཉིད་དེ་ཡང་དེའི། །གལ་ཏེ་འགལ་རྐྱེན་སྐྱེས་པས་ན། །སྡུག་བསྔལ་སྐྱེས་པ་མིན་ན་ནི། །ཚོར་བར་རྟོག་པ་མངོན་ཞེན་ཉིད། །ཡིན་ ཞེས་བྱ་བར་གྲུབ་མིན་ནམ། །དེ་ཉིད་ཕྱིར་ན་འདི་ཡི་ནི། །གཉེན་པོ་རྣམ་དཔྱོད་འདི་བསྒོམ་སྟེ། །རྣམ་བརྟགས་ཞིང་ལས་བྱུང་བ་ཡི། །བསམ་གཏན་རྣལ་འབྱོར་པ་ཡི་ཟས། །གལ་ཏེ་དབང་དོན་པར་བཅས་ན། །དེ་དག་གང་དུ་ཕྲད་པར་འགྱུར། །བར་མེད་ན་ཡང་གཅིག་ཉིད་དེ། །གང་ཞིག་གང་དང་ཕྲད་པར་འགྱུར། །རྡུལ་ཕྲན་རྡུལ་ཕྲན་ལ་འཇུག་མེད། །དེ་ནི་སྐབས་མེད་མཉམ་པ་ཡིན། །མ་ཞུགས་པ་ལ་འདྲེ་མེད་ཅིང༌། །མ་འདྲེས་པ་ལ་ཕྲད་པ་མེད། །ཆ་མེད་པ་ལའང་ཕྲད་པ་ཞེས། །བྱ་བ་ཇི་ལྟར་འཐད་པར་འགྱུར། །ཕྲད་པ་དང་ནི་ཆ་མེད་པར། །གལ་ཏེ་མཐོང་ན་བསྟན་པར་གྱིས། །རྣམ་ཤེས་ལུས་མེད་པ་ལ་ནི། །ཕྲད་པ་འཐད་པ་མ་ཡིན་ཉིད། །ཚོགས་པའང་དངོས་པོ་མེད་ཕྱིར་ཏེ། །སྔར་ནི་ཇི་ལྟར་རྣམ་དཔྱད་བཞིན། །དེ་ལྟར་རེག་པ་ཡོད་མིན་ན། །ཚོར་བ་གང་ལས་འབྱུང་བར་འགྱུར། །ངལ་འདི་ཅི་ཡི་དོན་དུ་ཡིན། །གང་གིས་གང་ལ་གནོད་པར་འགྱུར། །གང་ཚེ་ཚོར་པོ་འགའ་མེད་ཅིང༌། །ཚོར་བའང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པ། །དེ་ཚེ་གནས་སྐབས་འདི་མཐོང་ནས། །སྲེད་པ་ཅི་ཕྱིར་ལྡོག་མི་འགྱུར། །མཐོང་བའམ་ནི་རེག་པ་ཡང༌། །རྨི་ལམ་སྒྱུ་འདྲའི་བདག་ཉིད་ཀྱིས། །སེམས་དང་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་ཕྱིར། །ཚོར་བ་དེ་ཡིས་མཐོང་མ་ཡིན། །སྔར་དང་ཕྱི་མར་སྐྱེས་པས་ཀྱང༌། །དྲན་པར་འགྱུར་གྱི་མྱོང་མ་ཡིན། །རང་གིས་བདག་ཉིད་མྱོང་མིན་ལ། །གཞན་དག་གིས་ཀྱང་མྱོང་མ་ཡིན། །ཚོར་བ་འགའ་ཡང་ཡོད་མིན་ཏེ། །དེས་ན་ཚོར་བ་དེ་ཉིད་མིན། །དེ་ལྟར་བདག་མེད་ཚོགས་འདི་ལ། །འདི་ཡིས་ཅི་སྟེ་གནོད་པར་བྱ། །ཡིད་ནི་
Chinese
又因自己分为了部分，部分又分为了微尘，微尘又因方向部分的区分，方向区分也因脱离了组成部分，如虚空般，因此微尘也不存在。如此如梦一般的色，有智慧的人谁会执着？当身体不存在时，那时哪有男子哪有女子？如果痛苦就在那里，为何不损害极乐？对于真实、悲伤、痛苦等，美味等为何不生起快乐？因具有力量而压制，如果不是在体验，什么不是体验的自性？那么感受如何存在？痛苦仅仅是微小的，难道不是去除了粗大的吗？那只是比它更快乐而已，如果说微小也是它的，如果因为生起了违缘，如果没有生起痛苦，那么对感受的分别就是显现的执着，不是成立了吗？因此，对此的对治就是修习这种智慧分析。从分析的田地里产生的，是禅定瑜伽士的食物。如果与根境识一起，它们会在哪里相遇呢？即使没有间隔也是一体，什么与什么相遇呢？微尘不会进入微尘，那是没有空隙的平等。没有进入就没有混合，没有混合就没有相遇。对于无分的事物，相遇一说，又怎么会合理呢？如果见到相遇和无分，请指出来。对于无有身体的意识来说，相遇是不合理的。聚合也是因为没有实体，如先前如何分析一样。如此触碰不存在的话，感受又从何产生呢？这个努力是为了什么意义呢？什么对什么造成损害呢？当感受者不存在，感受也不存在时，那时见到这种状态后，为何贪欲不会止息呢？见到或者触碰也是，以梦幻般的自性，因为与心一起产生，所以感受没有见到。即使是先前和后来产生的，也只是回忆而没有体验。自己没有体验自性，其他也没有体验。感受什么也不存在，因此不是感受本身。如此对于无我的集合，这又怎么会造成损害呢？意是
English
Moreover, because one's own is divided into parts, and the parts are further divided into atoms, and those atoms are distinguished by directional parts, and the directional distinctions are free from components, like space, therefore even atoms do not exist. Thus, who with wisdom would cling to form, which is like a dream? When the body does not exist in that way, then where is the male, where is the female? If suffering is there, why does it not harm supreme bliss? For truth, sorrow, pain, etc., why do flavors, etc., not generate joy? Because it is suppressed by strength, if that is not experienced, what is not the nature of experience? Then how is feeling possible? Suffering is only subtle, is it not that the gross has been removed? That is just more joy than that. If you say that even the subtle is its, if because adverse conditions have arisen, if suffering has not arisen, then the conceptualization of feeling is manifest attachment, is it not established? Therefore, the antidote to this is to cultivate this analytical wisdom. What arises from the field of analysis is the food of the meditative yogi. If together with the sense faculty and object, where will they meet? Even if there is no interval, it is still one, what will meet with what? Atoms do not enter into atoms, that is equality without space. Without entering there is no mixing, without mixing there is no meeting. For something without parts, how can the term 'meeting' be reasonable? If you see meeting and without parts, please point it out. For consciousness without a body, meeting is not reasonable. Aggregation is also because there is no entity, just as how it was previously analyzed. Thus, if contact does not exist, from what will feeling arise? What is the meaning of this effort? What will cause harm to what? When there is no feeler, and feeling does not exist, then having seen this state, why does craving not cease? Seeing or touching is also, by its dreamlike nature, because it arises together with the mind, feeling does not see it. Even if it arises before and after, it is only remembered and not experienced. One does not experience one's own nature, and others do not experience it either. No feeling exists at all, therefore it is not feeling itself. Thus, for this selfless aggregate, how can this cause harm? Mind is
Tibetan
དབང་རྣམས་ལ་མི་གནས། །གཟུགས་སོགས་ལ་མིན་བར་ནའང་མིན། །ནང་ཡང་སེམས་མིན་ཕྱི་མིན་ཞིང༌། །གཞན་དུ་ཡང་ནི་རྙེད་མ་ཡིན། །གང་ཞིག་ལུས་མིན་གཞན་དུ་མིན། །འདྲེས་མིན་ལོགས་སུའང་འགར་མེད་པ། །དེ་ནི་ཅུང་ཟད་མིན་དེའི་ཕྱིར། །སེམས་ཅན་རང་བཞིན་མྱ་ངན་འདས། །ཤེས་བྱ་ ལས་སྔར་ཤེས་ཡོད་ན། །དེ་ནི་ཅི་ལ་དམིགས་ནས་སྐྱེ། །ཤེས་དང་ཤེས་བྱ་ལྷན་ཅིག་ན། །དེ་ནི་ཅི་ལ་དམིགས་ནས་སྐྱེ། །འོན་ཏེ་ཤེས་བྱའི་ཕྱིས་ཡོད་ན། །དེ་ཚེ་ཤེས་པ་གང་ལས་སྐྱེ། །དེ་ལྟར་ཆོས་རྣམས་ཐམས་ཅད་ཀྱི། །སྐྱེ་བ་རྟོགས་པར་འགྱུར་མ་ཡིན། །གལ་ཏེ་དེ་ལྟར་ཀུན་རྫོབ་མེད། །དེ་ལ་བདེན་གཉིས་ག་ལ་ཡོད། །དེ་ཡང་ཀུན་རྫོབ་གཞན་གྱིས་ན། །སེམས་ཅན་མྱ་ངན་ག་ལ་འདའ། །འདི་ནི་གཞན་སེམས་རྣམ་རྟོག་སྟེ། །དེ་ནི་རང་གི་ཀུན་རྫོབ་མིན། །ཕྱིས་དེ་ངེས་ན་དེ་ཡོད་དེ། །མིན་ན་ཀུན་རྫོབ་མེད་པ་ཉིད། །རྟོག་དང་བརྟག་པར་བྱ་བ་དག །གཉིས་པོ་ཕན་ཚུན་བརྟེན་པ་ཡིན། །ཇི་ལྟར་གྲགས་པ་ལ་བརྟེན་ནས། །རྣམ་པར་དཔྱད་པ་ཐམས་ཅད་བརྗོད། །གང་ཚེ་རྣམ་པར་དཔྱད་པ་ཡི། །རྣམ་དཔྱོད་ཀྱིས་ནི་དཔྱོད་བྱེད་ན། །དེ་ཚེ་རྣམ་དཔྱོད་དེ་ཡང་ནི། །རྣམ་དཔྱོད་ཕྱིར་ན་ཐུག་པ་མེད། །དཔྱད་བྱ་རྣམ་པར་དཔྱད་བྱས་ན། །རྣམ་དཔྱོད་ལ་ནི་རྟེན་ཡོད་མིན། །རྟེན་མེད་ཕྱིར་ན་མི་སྐྱེ་སྟེ། །དེ་ཡང་མྱ་ངན་འདས་པར་བརྗོད། །གང་གི་ལྟར་ན་འདི་གཉིས་བདེན། །དེ་ཉིད་ཤིན་ཏུ་དཀའ་བར་གནས། །གལ་ཏེ་ཤེས་དབང་ལས་དོན་གྲུབ། །ཤེས་ཡོད་ཉིད་ལ་རྟེན་ཅི་ཡོད། །འོན་ཏེ་ཤེས་བྱ་ལས་ཤེས་གྲུབ། །ཤེས་བྱ་ཡོད་ལ་རྟེན་ཅི་ཡོད། །དེ་སྟེ་ཕན་ཚུན་དབང་གིས་ཡོད། །གཉི་ག་ཡང་ནི་མེད་པར་འགྱུར། །གལ་ཏེ་བུ་མེད་ཕ་མིན་ན། །བུ་ཉིད་གང་ལས་བྱུང་བ་ཡིན། །བུ་མེད་པར་ནི་ཕ་མེད་པ། །དེ་བཞིན་དེ་གཉིས་མེད་པ་ཉིད། །མྱུ་གུ་ས་བོན་ལས་སྐྱེ་ཞིང༌། །ས་བོན་དེ་ཉིད་ཀྱིས་རྟོགས་བཞིན། །ཤེས་བྱ་ལས་སྐྱེས་ཤེས་པ་ཡིས། །དེ་ཡོད་པ་ནི་ཅིས་མི་རྟོགས། །མྱུ་གུ་ལས་གཞན་ཤེས་པ་ཡིས། །ས་བོན་ཡོད་ཅེས་རྟོགས་འགྱུར་ན། །གང་ཕྱིར་ཤེས་བྱ་དེ་རྟོགས་པ། །ཤེས་པ་ཡོད་ཉིད་གང་ལས་རྟོགས། །རེ་ཞིག་འཇིག་རྟེན་མངོན་སུམ་གྱིས། །རྒྱུ་རྣམས་ཐམས་ཅད་མཐོང་བ་ཡིན། །པདྨའི་སྡོང་བུ་སོགས་དབྱེ་ནི། །རྒྱུ་ ཡི་དབྱེ་བས་བསྐྱེད་པ་ཡིན། །རྒྱུ་དབྱེ་གང་གིས་བྱས་ཞེ་ན། །སྔར་གྱི་རྒྱུ་དབྱེ་ཉིད་ལས་སོ། །ཅི་ཕྱིར་རྒྱུ་ཡིས་འབྲས་སྐྱེད་ནུས། །སྔར་གྱི་རྒྱུ་ཡི་མཐུ་ཉིད་ལས། །དབང་ཕྱུག་འ
Chinese
不住于诸根，非色等，亦非二者之间，内非心，外亦非，于他处亦不可得，若非身，亦非于他处，非合，亦非离散而有处，故其为少分亦非有，众生自性寂灭。若识先于所知有，彼以何为缘而生？若识与所知俱时，彼以何为缘而生？抑或所知后有，尔时识从何生？如是诸法之一切生，终不可得。若如是世俗谛无，于彼二谛岂能有？彼亦由他世俗谛，众生岂能证涅槃？此乃他心之分别，彼非自之世俗谛。后若定知彼则有，否则世俗谛即无。能思与所思二者，是互相依赖的。如是依赖于名言，而宣说一切分别。何时分别之分别，以分别而分别时，尔时彼分别亦复为分别之缘故则无有穷尽。所察已为分别所分别，则分别无有依处。无依处故则不生，彼亦说为寂灭。以何之理此二者为谛实，彼即安住于极难之处。若由识根而成就义，则识之有，复有何所依耶？抑或由所知而成就识，则所知之有，复有何所依耶？若是互相依仗而有，则二者亦将变为无有。若无有子则无有父，子自身从何而生耶？无有子则无有父，如是二者皆无有。苗芽从种子而生，种子亦由苗芽而知。由所知而生之识，何不以彼而知其有耶？若由苗芽之外识，而知有种子，以何之故所知彼之证知，识之有性从何而证知？略言之，世间现量，一切诸因皆可见。莲花之茎等差别，是由因之差别所生。若问因之差别由何而作，是由先前之因差别而作。何故因能生果，是由先前之因力所致。自在
English
It does not abide in the faculties, it is not in forms, etc., nor is it in between. It is not mind internally, nor is it external, nor is it found elsewhere. If it is not the body, nor is it elsewhere, not combined, nor is there a place where it is separate, therefore it is not even a small part. The nature of beings is nirvana. If knowledge exists before the knowable, then on what does it rely to arise? If knowledge and the knowable are simultaneous, then on what does it rely to arise? Or if the knowable exists later, then from what does knowledge arise at that time? Thus, the arising of all phenomena is never understood. If there is no conventional truth in this way, how can there be two truths in that? If that is also by another conventional truth, how can beings attain nirvana? This is the conceptualization of another's mind, it is not one's own conventional truth. If it is determined later, then it exists, otherwise there is no conventional truth. The thinker and the object to be thought about, both are mutually dependent. Just as relying on fame, all discriminations are spoken. When the discrimination of discrimination, discriminates with discrimination, then that discrimination is also without end because of the reason for discrimination. If the object to be examined has been examined by discrimination, then discrimination has no basis. Because there is no basis, it does not arise, and that is also said to be nirvana. According to what principle are these two true? That itself abides in a very difficult place. If the meaning is accomplished by the power of knowledge, then what basis does the existence of knowledge itself have? Or if knowledge is accomplished by the knowable, then what basis does the existence of the knowable have? If they exist by mutual dependence, then both will also become non-existent. If there is no son, then there is no father, from what does the son himself arise? If there is no son, then there is no father, likewise both are non-existent. The sprout arises from the seed, and the seed is known by the sprout itself. Since knowledge arises from the knowable, why is its existence not known by it? If the existence of the seed is known by knowledge other than the sprout, then for what reason is that knowable known? From what is the existence of knowledge itself known? Briefly, all causes are seen by the direct perception of the world. The differences of lotus stems, etc., are produced by the differences of causes. If asked by what the differences of causes are made, it is made by the differences of previous causes. Why can a cause produce an effect? It is due to the power of the previous cause. Powerful