Tibetan
ང་པ་ཉིད་ནི་བསྒོམ་པར་བྱ། ། ཉོན་མོངས་ཤེས་བྱའི་སྒྲིབ་པ་ཡི། །མུན་པའི་གཉེན་པོ་སྟོང་པ་ཉིད། །མྱུར་དུ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་འདོད་པས། །དེ་ནི་ཇི་ལྟར་སྒོམ་མི་བྱེད། །དངོས་གང་སྡུག་བསྔལ་སྐྱེད་བྱེད་པ། །དེ་ལས་སྐྲག་པ་སྐྱེ་འགྱུར་ན། །སྟོང་ཉིད་སྡུག་བསྔལ་ཞི་བྱེད་པ། །དེ་ལ་འཇིགས་པ་ཇི་ལྟར་སྐྱེ། །གལ་ཏེ་བདག་འགའ་ཡོད་ན་ནི། །ཅི་ཡང་རུང་ལས་འཇིགས་འགྱུར་ན། །བདག་ཉིད་འགའ་ཡང་ཡོད་མིན་པས། །འཇིགས་པར་འགྱུར་བ་སུ་ཞིག་ཡིན། །སོ་དང་སྐྲ་སེན་བདག་མ་ཡིན། །བདག་ནི་རུས་པ་ཁྲག་མ་ཡིན། །སྣབས་མིན་པ་དཀན་མ་ཡིན་ཏེ། །ཆུ་སེར་དང་ནི་རྣག་ཀྱང་མིན། །བདག་ནི་ཞག་དང་རྡུལ་མིན་ཏེ། །གློ་མཆིན་དག་ཀྱང་བདག་མ་ཡིན། །ནང་ཁྲོལ་གཞན་ཡང་བདག་མིན་ཏེ། །བདག་ནི་ཕྱི་ས་གཅིན་མ་ཡིན། །ཤ་དང་པགས་པ་བདག་མིན་ཏེ། །དྲོད་དང་རླུང་ཡང་བདག་མ་ཡིན། །བུ་ག་བདག་མིན་རྣམ་ཀུན་དུ། །རྣམ་ཤེས་དྲུག་ཀྱང་བདག་མ་ཡིན། །གལ་ཏེ་སྒྲ་ཡི་ཤེས་རྟག་ན། །ཐམས་ཅད་ཚེ་ན་སྒྲ་འཛིན་འགྱུར། །ཤེས་བྱ་མེད་ན་ཅི་ཞིག་རིག །གང་གིས་ཤེས་པ་ཞེས་རྗོད་བྱེད། །གལ་ཏེ་ཤེས་མེད་ཤེས་ཡིན་ན། །ཤིང་ཡང་ཤེས་པར་ཐལ་བར་འགྱུར། །དེས་ན་ཤེས་བྱ་ཉེར་གནས་པ། །མེད་པར་ཤེས་པ་མེད་ཅེས་ངེས། །དེ་ཉིད་ཀྱིས་ནི་གཟུགས་ཤེས་ན། །དེ་ཚེ་ཐོས་པའང་ཅི་སྟེ་མིན། །གལ་ཏེ་སྒྲ་མི་ཉེ་ཕྱིར་ན། །དེས་ན་དེ་ཡི་ཤེས་པའང་མེད། །སྒྲ་འཛིན་རང་བཞིན་གང་ཡིན་པ། །དེ་གཟུགས་འཛིན་པར་ཇི་ལྟར་འགྱུར། །གཅིག་ནི་ཕ་དང་བུ་ཉིད་དུ། །བརྟགས་ཡིན་ཡང་དག་ཉིད་མིན་ཏེ། །འདི་ལྟར་སྙིང་སྟོབས་རྡུལ་དང་ནི། །མུན་པ་བུ་མིན་ཕ་ཡང་མིན། །དེ་ནི་སྒྲ་འཛིན་དང་ལྡན་པའི། །རང་བཞིན་དུ་ནི་མཐོང་མ་ཡིན། །གར་མཁན་ལྟ་བུར་ཚུལ་གཞན་གྱིས། །དེ་ཉིད་མཐོང་ན་དེ་རྟག་མིན། །གལ་ཏེ་ཚུལ་གཞན་དེ་ཉིད་ན། །གཅིག་ཉིད་དེ་ནི་སྔོན་མེད་གཅིག །གལ་ཏེ་ཚུལ་གཞན་བདེན་མིན་ན། །དེ་ཡི་རང་གི་རང་བཞིན་སྨྲོས། །ཤེས་ཉིད་ཅེ་ན་དེ་ལྟ་ན། །སྐྱེས་ཀུན་གཅིག་ཏུ་ཐལ་བར་འགྱུར། །སེམས་པ་སེམས་མེད་དེ་དག་ ཀྱང། །གཅིག་འགྱུར་གང་ཕྱིར་ཡོད་ཉིད་མཚུངས། །གང་ཚེ་བྱེ་བྲག་ཕྱིན་ཅི་ལོག །དེ་ཚེ་འབྲ་བའི་རྟེན་གང་ཡིན། །སེམས་མེད་པ་ཡང་བདག་མིན་ཏེ། །སེམས་མེད་ཉིད་ཕྱིར་བུམ་སོགས་བཞིན། །འོན་ཏེ་སེམས་དང་ལྡན་པའི་ཕྱིར། །ཤེས་ན་མི་ཤེས་འཇིག་པར་ཐལ། །ཇི་སྟེ་བདག་ལ་འགྱུར་མེད་ན། །སེམས་པས་དེ་ལ་ཅི་ཞིག་བྱས། །དེ་ལྟར་ཤེས་མེད་བྱ་བྲལ་བ། །ནམ་མཁའ་བདག་ཏུ་བྱས་པར་འ
Chinese
我等应当修习之。 烦恼所知二障之，黑暗之敌乃是空性。欲速成办一切智，彼当如何不修习？何物生起诸痛苦，由彼生起怖畏若，空性息灭诸痛苦，于彼如何生怖畏？若谓有我之少许，由任何事生怖若，我自身亦无少许，成怖畏者为何人？齿与发爪非为我，我亦非是骨与血，非鼻涕非痰涎也，黄水以及脓亦非。我非脂肪亦非尘，肺与肝脏亦非我，其余内脏亦非我，我非外粪与尿液。肉与皮肤非为我，暖与气息亦非我，孔穴非我于一切，六识亦皆非为我。若谓声之识恒常，一切时中执持声。所知若无以何识？以何言说名为识？若谓无识即是识，木亦应成有识者。是故所知近住处，无有则识亦无定知。由彼识知于色时，尔时听闻为何不？若谓声非近住故，是故彼之识亦无。执持声之自性者，彼如何成执持色？一者于父与子性，分别然非真实性，如是精勤尘土与，黑暗非子父亦非。彼具执持声之，自性之中未曾见。如似舞者以异相，见彼之时彼非恒。若谓异相即彼者，唯一彼者先前无。若谓异相非真实，说彼自己之自性。若谓是识如是则，一切生者成一体。心与无心彼等 亦，成一由于有性同。何时差别颠倒转，尔时坏灭之所依？无心者亦非为我，由于无心如瓶等。然则具有心性故，若识则不识坏灭。若如我者无变异，心识于彼作何事？如是无识离作业，虚空已作我性耶？
English
We should meditate on this. Emptiness is the enemy of the darkness of afflictions and cognitive obscurations. Since one desires to quickly attain omniscience, how could one not meditate on it? If fear arises from whatever causes suffering, how can fear arise from emptiness, which pacifies suffering? If there were even a little bit of a self, fear would arise from anything. Since there is not even a little bit of a self, who is it that becomes afraid? Teeth, hair, and nails are not the self. I am not bones and blood. Not snot, not phlegm, not serous fluid, and not pus either. I am not fat and not dust. The lungs and liver are also not the self. Other internal organs are also not the self. I am not external feces and urine. Flesh and skin are not the self. Warmth and breath are also not the self. Pores are not the self in any way. The six consciousnesses are also not the self. If the consciousness of sound were permanent, it would grasp sound at all times. If there is no object of knowledge, what would it cognize? What would one call consciousness? If unconsciousness were consciousness, then wood would also become conscious. Therefore, it is certain that if there is no object of knowledge nearby, there is no consciousness. If it cognizes form, why does it not hear at that time? If it is said that sound is not nearby, then therefore there is no consciousness of it. How can that which is the nature of grasping sound become grasping form? One is imputed as father and son, but it is not the true nature. Likewise, diligence, dust, and darkness are not son, nor are they father. That which possesses the nature of grasping sound has not been seen. If one sees it in a different way, like a dancer, then it is not permanent. If that different way is the same, then that one is uniquely without precedent. If that different way is not real, then speak of its own nature. If it is said to be consciousness, then all beings would become one. Mind and no-mind, those also, become one because existence is the same. When the distinctions are reversed, what is the basis for destruction at that time? The unconscious is also not the self, because it is unconscious, like a pot, etc. However, because it possesses mind, if it knows, then non-knowing is destroyed. If I am immutable, what does consciousness do to it? Thus, is the unconscious, devoid of activity, made into the nature of the self by space?
Tibetan
གྱུར། །གལ་ཏེ་བདག་ནི་ཡོད་མིན་ན། །ལས་འབྲས་འབྲེལ་པ་རིགས་མིན་ཏེ། །ལས་བྱས་ནས་ནི་ཞིག་པས་ན། །སུ་ཡི་ལས་སུ་འགྱུར་ཞེ་ན། །བྱ་བ་འབྲས་བཞི་ཐ་དད་དང༌། །དེ་བདག་བྱེད་པ་མེད་པར་ཡང༌། །ཡུ་བུ་གཉི་ག་ལ་གྲུབ་པས། །འདིར་བརྩད་དོན་མེད་མ་ཡིན་ནམ། །རྒྱུ་ལྡན་འབྲས་བུ་དང་བཅས་ཞེས། །མཐོང་བ་འདི་ནི་སྲིད་མ་ཡིན། །རྒྱུད་གཅིག་ལ་ནི་བརྟེན་ནས་སུ། །བྱེད་པོ་སྤྱོད་པོ་ཞེས་བྱར་བསྟན། །འདས་དང་མ་འོངས་པ་ཡི་སེམས། །བདག་མིན་དེ་ནི་མེད་པའི་ཕྱིར། །འོན་ཏེ་སྐྱེས་སེམས་བདག་ཡིན་ན། །དེ་ཞིག་ན་ཡང་བདག་མེད་དོ། །དཔེར་ན་ཆུ་ཤིང་སྡོང་པོ་དག །ཆ་ཤས་ཕྱེ་ན་འགའ་མེད་པ། །དེ་བཞིན་རྣམ་པར་དཔྱད་པ་ཡིས། །བཙལ་ན་བདག་ཀྱང་ཡང་དག་མིན། །གལ་ཏེ་སེམས་ཅན་ཡོད་མིན་ན། །སུ་ལ་སྙིང་རྗེ་བྱ་ཞེ་ན། །འབྲས་བུའི་དོན་དུ་ཁས་བླངས་པའི། །རྨོངས་པས་བརྟགས་པ་གང་ཡིན་པའོ། །སེམས་ཅན་མེད་འབྲས་སུ་ཡི་ཡིན། །བདེན་ཏེ་འོན་ཀྱང་རྨོངས་ལས་འདོད། །སྡུག་བསྔལ་ཉེ་བར་ཞི་དོན་དུ། །འབྲས་བུའི་རྨོངས་པ་བཟློག་མི་བྱ། །སྡུག་བསྔལ་རྒྱུ་ཡི་ང་རྒྱལ་ནི། །བདག་ཏུ་རྨོངས་པས་འཕེལ་བར་འགྱུར། །དེ་ལས་ཀྱང་བཟློག་མེད་ཅེ་ན། །བདག་མེད་བསྒོམ་པ་མཆོག་ཡིན་ནོ། །ལུས་ནི་རྐང་པ་བྱིན་པ་མིན། །བརླ་དང་རྐེད་པའང་ལུས་མ་ཡིན། །ལྟོ་དང་རྒྱབ་ཀྱང་ལུས་མིན་ཏེ། །བྲང་དང་དཔུང་པའང་ལུས་མ་ཡིན། །རྩིབ་ལོགས་ལག་པའང་ལུས་མིན་ཏེ། །མཚན་ཁུང་ཕྲག་པའང་ལུས་མ་ཡིན། །ནང་ཁྲོལ་རྣམས་ ཀྱང་དེ་མིན་ལ། །མགོ་དང་མགྲིན་པའང་ལུས་མིན་ན། །འདི་ལ་ལུས་ནི་གང་ཞིག་ཡིན། །གལ་ཏེ་ལུས་འདི་ཐམས་ཅད་ལ། །ཕྱོགས་རེ་ཡིས་ནི་གནས་གྱུར་ན། །ཆ་རྣམས་ཆ་ལ་གནས་གྱུར་མོད། །དེ་རང་ཉིད་ནི་གང་ལ་གནས། །གལ་ཏེ་བདག་ཉིད་ཀུན་གྱི་ལུས། །ལག་སོགས་རྣམས་ལ་གནས་ན་ནི། །ལག་སོགས་དེ་དག་ཇི་སྙེད་པ། །དེ་སྙེད་ཀྱི་ནི་ལུས་སུ་འགྱུར། །ཕྱི་དང་ནང་ན་ལུས་མེད་ན། །ཇི་ལྟར་ལག་སོགས་ལ་ལུས་ཡོད། །ལག་སོགས་རྣམས་ལས་གཞན་མེད་ན། །དེ་ནི་ཇི་ལྟར་ཡོད་པ་ཡིན། །དེས་ན་ལུས་མེད་ལ་སོགས་ལ། །རྨོངས་པ་ཡིས་ནི་ལུས་བློར་འགྱུར། །དབྱིབས་སུ་བཀོད་པའི་ཁྱད་པར་གྱིས། །ཐོ་ཡོར་ལ་ནི་མི་བློ་བཞིན། །ཇི་སྲིད་རྐྱེན་ཚོགས་དེ་སྲིད་དུ། །ལུས་ནི་སྐྱེས་བུ་ལྟར་སྣང་བ། །དེ་བཞིན་ཇི་སྲིད་ལག་སོགས་ལ། །དེ་ཡོད་དེ་སྲིད་དེ་ལུས་སྣང༌། །དེ་བཞིན་སོར་མོའི་ཚོགས་ཡིན་ཕྱིར། །ལག་པའང་གང་ཞིག་ཡིན་པར་འགྱུར། །དེ་ཡང་ཚིགས་ཀྱི་ཚོགས་ཡིན་ཕྱིར། །ཚིགས
Chinese
已成。如果我不是存在，那么业果关系就不合理。因为业已造作后消逝，会成为谁的业呢？行为和结果四者各异，并且没有我来造作，由于二者都已成立，那么在这里争论就没有意义了吧？说具有因和具有果，这种见解是不可能的。依靠一个相续，才被称作作者和受者。过去和未来的心，不是我，因为它们不存在。然而如果出生的心是我，那么它消逝时也没有我了。比如水、树、树干等，如果分成部分就没有一个存在。同样，通过分析观察，寻找我也不是真实的。如果众生不存在，那么应该对谁生起慈悲呢？为了果而承诺，这是愚痴的推测。没有众生，果是谁的呢？确实如此，但这是从愚痴中产生的执着。为了平息痛苦，不应舍弃对果的愚痴。痛苦之因的傲慢，会因对我的愚痴而增长。如果无法从中解脱，那么修习无我是最好的。身体不是脚，也不是胫骨。大腿和腰部也不是身体。肚子和背部也不是身体，胸部和肩膀也不是身体。肋骨和手臂也不是身体，阴部和肩膀也不是身体。内脏等也不是身体，头和颈部也不是身体，那么这个身体到底是什么呢？如果这个身体在所有部分中，由每个部分来安住，那么各部分安住在各部分上，但它自己又安住在哪里呢？如果自身是所有部分的身体，安住在手等上面，那么手等有多少，就会有多少个身体。如果内外都没有身体，那么手等怎么会有身体呢？如果除了手等之外没有其他，那么它又怎么存在呢？因此，对于没有身体等，由于愚痴而产生身体的念头。由于形状的特殊排列，就像对木桩产生人的念头一样。只要因缘聚合存在，身体就会像人一样显现。同样，只要手等存在，它存在时，身体就会显现。同样，因为是手指的集合，手又会成为什么呢？它也是关节的集合，所以关节。
English
It is done. If I do not exist, then the relationship between action and result is not reasonable. Because once an action is done, it disappears, whose action will it become? Action and result are four different things, and there is no I to create them. Since both are established, then is there no point in arguing here? Saying that there is a cause and a result is not possible. Relying on one continuum, one is called the actor and the experiencer. The past and future minds are not me, because they do not exist. However, if the mind that is born is me, then when it disappears, there is no me either. For example, water, trees, tree trunks, etc., if divided into parts, there is nothing there. Similarly, through analysis and observation, searching for the self is also not real. If sentient beings do not exist, then who should compassion be directed towards? Making promises for the sake of the result is a foolish speculation. If there are no sentient beings, whose result is it? Indeed, but this is an attachment arising from ignorance. In order to pacify suffering, one should not abandon the ignorance of the result. The arrogance that is the cause of suffering will increase due to ignorance of the self. If there is no escape from that, then meditating on selflessness is the best. The body is not the foot, nor the shin. The thighs and waist are not the body either. The stomach and back are not the body, the chest and shoulders are not the body. The ribs and arms are not the body, the genitals and shoulders are not the body. The internal organs etc. are not the body, the head and neck are not the body, so what exactly is this body? If this body is in all parts, residing in each part, then the parts reside in the parts, but where does it itself reside? If the self is the body of all parts, residing on the hands etc., then how many hands etc. there are, that many bodies there will be. If there is no body inside and outside, then how can the hands etc. have a body? If there is nothing other than the hands etc., then how does it exist? Therefore, for those without a body etc., the thought of a body arises due to ignorance. Due to the special arrangement of shapes, just like the thought of a person arises for a wooden post. As long as the aggregation of causes and conditions exists, the body will appear like a person. Similarly, as long as the hands etc. exist, when it exists, the body will appear. Similarly, because it is a collection of fingers, what will the hand become? It is also a collection of joints, so joints.