Tibetan
བརྗེ་བ་མ་བྱས་ན། །སངས་རྒྱས་ཉིད་དུ་མི་འགྲུབ་ཅིང༌། །འཁོར་བ་ན་ཡང་བདེ་བ་མེད། །འཇིག་རྟེན་ཕ་རོལ་ཕར་ཞོག་གི །བྲན་གཡོག་ལས་མི་བྱེད་པ་དང༌། །རྗེ་དཔོན་རྔན་པ་མི་སྟེར་བའི། །ཚེ་འདིའི་དོན་ཡང་འགྲུབ་མི་འགྱུར། །མཐོང་དང་མ་མཐོང་བདེ་འགྲུབ་པའི། །ཕུན་སུམ་བདེ་སྐྱིད་ཡོངས་བོར་ཞིང༌། །གཞན་ལ་སྡུག་བསྔལ་བྱས་པའི་རྒྱུས། །རྨོངས་པས་སྡུག་བསྔལ་མི་བཟད་ལེན། །འཇིག་རྟེན་དག་ན་འཚེ་བ་གང་ཡོད་དང། །འཇིགས་དང་སྡུག་བསྔལ་ཇི་སྙེད་ཡོད་གྱུར་པ། །དེ་ཀུན་བདག་ཏུ་འཛིན་པ་ལས་བྱུང་ན། །འདྲེ་ཆེན་དེས་ཀོ་བདག་ལ་ཅི་ཞིག་བྱ། །བདག་ཉིད་ཡོངས་སུ་མ་བཏང་ན། །སྡུག་བསྔལ་སྤང་བར་མི་ནུས་ཏེ། །ཇི་ལྟར་མེ་ནི་མ་བཏང་ན། །སྲེག་པ་སྤོང་བར་མི་ནུས་བཞིན། །དེ་ལྟར་བདག་གནོད་ཞི་བ་དང༌། །གཞན་གྱི་སྡུག་བསྔལ་ཞི་བྱའི་ཕྱིར། །བདག་ཉིད་གཞན་ལ་གཏང་བྱ་དང༌། །གཞན་རྣམས་བདག་བཞིན་གཟུང་བར་བྱ། །བདག་ནི་གཞན་གྱི་དབང་གྱུར་ཅེས། །ཡིད་ཁྱོད་ངེས་པར་ཤེས་ཀྱིས་ལ། །སེམས་ཅན་ཀུན་ དོན་མ་གཏོགས་པར། །ད་ནི་ཁྱོད་ཀྱིས་གཞན་མི་བསམ། །གཞན་དབང་མིག་ལ་སོགས་པ་ཡིས། །རང་དོན་སྒྲུབ་པར་རིགས་མ་ཡིན། །དེ་དོན་མིག་ལ་སོགས་པ་ཡིས། །དེ་ལ་ལོག་པར་བྱ་མི་རིགས། །དེས་ན་སེམས་ཅན་གཙོར་བྱ་སྟེ། །བདག་གི་ལུས་ལ་ཅི་མཐོང་བ། །དེ་དང་དེ་ནི་ཕྲོགས་ནས་ཀྱང༌། །གཞན་དག་ལ་ནི་ཕན་པར་སྤྱོད། །དམན་སོགས་བདག་ཏུ་བྱས་པ་དང༌། །གཞན་ཉིད་དུ་ནི་བདག་བྱས་ནས། །རྣམ་རྟོག་མེད་པའི་སེམས་ཀྱིས་སུ། །ཕྲག་དོག་འགྲན་དང་ང་རྒྱལ་བསྒོམ། །འདི་ནི་བཀུར་བྱས་བདག་ནི་མིན། །འདི་བཞིན་བདག་གིས་མ་རྙེད་ཅིང༌། །འདི་ནི་བསྟོད་བྱས་བདག་ལ་སྨོད། །འདི་བདེ་བ་དག་ནི་སྡུག་བསྔལ་ལ། །བདག་ནི་ལས་རྣམས་བྱེད་པ་དང༌། །འདི་ནི་བདེ་བ་ཉིད་དུ་གནས། །འདི་ནི་འཇིག་རྟེན་ལ་ཆེ་དང༌། །བདག་དམན་ཡོན་ཏན་མེད་པར་གྲག །ཡོན་ཏན་མེད་པས་ཅི་ཞིག་བྱ། །བདག་ཀུན་ཡོན་ཏན་ལྡན་པ་ཉིད། །གང་བས་འདི་དམན་དེ་ཡོད་ཅིང༌། །གང་བས་བདག་མཆོག་དེ་ཡང་ཡོད། །ཚུལ་ཁྲིམས་ལྟ་བ་གུད་སོགས་ནི། །ཉོན་མོངས་སྟོབས་ཀྱིས་བདག་དབང་མིན། །ཅི་ནུས་བདག་ནི་གསོ་དགོས་ཏེ། །གནོད་པའང་བདག་གིས་དང་དུ་བླང༌། །འོན་ཏེ་བདག་འདིའི་གསོ་བྱ་མིན། །ཅི་ཕྱིར་བདག་ལ་བརྙས་པ་བྱེད། །བདག་ལ་དེ་ཡི་ཡོན་ཏན་གྱིས། །ཅི་བྱ་འདི་བདག་ཡོན་ཏན་ཅན། །ངན་འགྲོ་གདུག་པའི་ཁར་གནས་པ། །འགྲོ་ལ་སྙིང་རྗེ་མེད་པར་འདི། །ཕྱིར་ལ་ཡོན་ཏན་རློམ་པ་ཡིས། །མཁས་པ་དག་ལ་བདོ་
Chinese
若未曾交换，则不成佛，轮回中亦无安乐。来世且莫论。不作奴仆之事，不予君主酬劳，今生之事亦不成。舍弃可见与不可见之安乐，以令他众受苦之因，愚昧者自取难忍之苦。世间所有之损害，以及恐惧与痛苦，皆由执我而生，彼大魔于我何为？若未完全舍弃自我，则不能舍弃痛苦，如若不舍弃火，则不能舍弃焚烧。如是为息灭我害，及息灭他众之痛苦，应将自我施与他人，应如己般珍视他众。汝心应如是确知，我乃为他众所用。除利有情外，汝今不应思及其他。以他众所用之眼等，不应成办自利。是故不应以眼等，对彼等作不利之事。是故应以有情为主，见于自身有何物，亦应夺取彼物，利益其他众生。将下劣等执为我，复将他众执为我，以无分别之心，修习嫉妒、竞争与傲慢。此受尊敬者非我，如是此未为我所得，此受赞扬者诋毁我，此安乐乃为痛苦，我作诸业，而此安住于安乐中。此于世间为大，我卑劣且无功德而闻名。无功德有何用？我等皆应具功德。以何者此劣于彼，以何者我胜于彼。戒律、见解、异生等，非为烦恼力所控制。应尽力滋养我，损害亦应我承受。然则此我不应滋养，为何轻蔑我？我于彼之功德有何用？此我乃具功德者。处于恶趣暴行之处，此于众生无有悲悯。为何以功德自居，而恼害智者？
English
If exchange is not done, Buddhahood will not be achieved, and there will be no happiness in samsara. Let alone the next life. If one does not do the work of a servant, and does not give rewards to the lord, the affairs of this life will not be accomplished either. Abandoning the happiness of what is seen and unseen, by the cause of making others suffer, the ignorant take unbearable suffering upon themselves. Whatever harm there is in the world, and whatever fear and suffering there may be, all arise from clinging to self, what does that great demon do to me? If one does not completely abandon self, one cannot abandon suffering, just as if one does not abandon fire, one cannot abandon burning. Thus, in order to pacify my harm, and to pacify the suffering of others, one should give oneself to others, and one should cherish others as oneself. Your mind should know for sure that I am for the use of others. Except for benefiting sentient beings, you should not think of anything else now. With the eyes and so on that are for the use of others, it is not proper to accomplish one's own benefit. Therefore, one should not do harm to them with the eyes and so on. Therefore, sentient beings should be the main thing, whatever is seen in one's own body, one should also take that thing away and use it to benefit other beings. Holding the inferior and so on as self, and again holding others as self, with a non-discriminating mind, cultivate jealousy, competition, and arrogance. This respected one is not me, thus this has not been obtained by me, this praised one reviles me, this happiness is suffering, I do all the work, and this one abides in happiness. This one is great in the world, and I am known as inferior and without merit. What is the use of being without merit? We should all have merit. By what is this inferior to that, by what am I superior to that. Discipline, views, and otherness, are not controlled by the power of afflictions. One should try to nourish me as much as possible, and I should also endure harm. However, this self should not be nourished, why do you despise me? What is the use of its merits to me? This self is one who has merits. Abiding in the place of evil deeds and violence, this one has no compassion for beings. Why, boasting of merits, does it harm the wise?