Tibetan
།དགྲ་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་དཔེར་མི་ཕོད། །དེ་ལྟར་འདོད་ལ་སྐྱོ་བྱས་ཏེ། །དབེན་པ་ལ་ནི་དགའ་བ་བསྐྱེད། །རྩོད་དང་ཉོན་མོངས་ཀྱིས་སྟོང་པ། །ཞི་བའི་ནགས་ཀྱི་ནང་དག་ཏུ། །སྐལ་ལྡན་ཟླ་འོད་ཙནྡན་གྱིས་བསིལ་བའི། །ཡངས་པའི་རྡོ་ལེབ་ཁང་བཟངས་ཉམས་དགའ་བར།། སྒྲ་མེད་ཞི་བའི་ནགས་རླུང་གཡོ་བ་ཡིས། །གཞན་ལ་ཕན་དོན་སེམས་ཤིང་འཆག་པར་བྱེད། །ཁང་སྟོང་ཤིང་དྲུང་ཕུག་དག་ཏུ། །གང་དུ་ཇི་སྲིད་འདོད་གནས་ཤིང༌། །ཡོངས་འཛིན་བསྲུང་བའི་སྡུག་བསྔལ་སྤངས། །ལྟོས་པ་མེད་པར་བག་ཡངས་སྤྱོད། །རང་དབང་ སྤྱོད་ཅིང་ཆགས་མེད་ལ། །གང་དང་ཡང་ནི་འབྲེལ་མེད་པ། །ཆོག་ཤེས་བདེ་སྤྱོད་གང་ཡིན་པ། །དབང་པོས་ཀྱང་ནི་དེ་རྙེད་དཀའ། །དེ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པ་ཡིས། །དབེན་པའི་ཡོན་ཏན་བསམ་བྱས་ནས། །རྣམ་རྟོག་ཉེ་བར་ཞི་བ་དང༌། །བྱང་ཆུབ་སེམས་ནི་བསྒོམ་པར་བྱ། །བདག་དང་གཞན་དུ་མཉམ་པ་ནི། །དང་པོ་ཉིད་དུ་འབད་དེ་བསྒོམ། །བདེ་དང་སྡུག་བསྔལ་མཉམ་པས་ན། །ཐམས་ཅད་བདག་བཞིན་བསྲུང་བར་བྱ། །ལག་པ་ལ་སོགས་དབྱེ་བ་རྣམ་མང་ཡང༌། །ཡོངས་སུ་བསྲུང་བྱའི་ལུས་སུ་གཅིག་པ་ལྟར། །དེ་བཞིན་འགྲོ་བ་ཐ་དད་བདེ་སྡུག་དག །ཐམས་ཅད་བདག་བཞིན་བདེ་བ་འདོད་མཉམ་གཅིག །གལ་ཏེ་བདག་གི་སྡུག་བསྔལ་གྱིས། །གཞན་གྱི་ལུས་ལ་མི་གནོད་པ། །དེ་ལྟའང་དེ་བདག་སྡུག་བསྔལ་དེ། །བདག་ཏུ་ཞེན་པས་མི་བཟོད་ཉིད། །དེ་བཞིན་གཞན་གྱི་སྡུག་བསྔལ་དག །བདག་ལ་འབབ་པར་མི་འགྱུར་ཡང༌། །དེ་ལྟའང་དེ་བདག་སྡུག་བསྔལ་དེ། །བདག་ཏུ་ཞེན་པས་བཟོད་པར་དཀའ། །བདག་གིས་གཞན་གྱི་སྡུག་བསྔལ་བསལ། །སྡུག་བསྔལ་ཡིན་ཕྱིར་བདག་སྡུག་བཞིན། །བདག་གིས་གཞན་ལ་ཕན་པར་བྱ། །སེམས་ཅན་ཡིན་ཕྱིར་བདག་ལུས་བཞིན། །གང་ཚེ་བདག་དང་གཞན་གཉི་ག །བདེ་བ་འདོད་དུ་མཚུངས་པ་ལ། །བདག་དང་ཁྱད་པར་ཅི་ཡོད་ན། །གང་ཕྱིར་བདག་གཅིག་བདེ་བར་བརྩོན། །གང་ཚེ་བདག་དང་གཞན་གཉི་ག །སྡུག་བསྔལ་མི་འདོད་མཚུངས་པ་ལ། །བདག་དང་ཁྱད་པར་ཅི་ཡོད་ན། །གང་ཕྱིར་གཞན་མིན་བདག་སྲུང་བྱེད། །གལ་ཏེ་དེ་ལ་སྡུག་བསྔལ་བས། །བདག་ལ་མི་གནོད་ཕྱིར་མི་བསྲུང༌། །མ་འོངས་པ་ཡི་སྡུག་བསྔལ་ཡང༌། །གནོད་མི་བྱེད་ན་དེ་ཅི་བསྲུང༌། །བདག་གིས་དེ་ནི་མྱོང་སྙམ་པའི། །རྣམ་པར་རྟོག་དེ་ལོག་པ་སྟེ། །འདི་ལྟར་ཤི་བའང་གཞན་ཉིད་ལ། །སྐྱེ་བ་ཡང་ནི་གཞན་ཉིད་ཡིན། །གང་ཚེ་གང་གི་སྡུག་བསྔལ་གང༌། །དེ་ནི་དེ་ཉིད་ཀྱིས་བསྲུངས་ན། །རྐྱང་པའི་སྡུག་བསྔལ་ལག་པས་མིན། །ཅི་ཕྱིར་དེས་ནི་དེ་བསྲུང
Chinese
敵人亦不能比擬。 如是厭倦欲樂， 於寂靜生歡喜。 遠離爭端與煩惱， 於寂靜森林之中， 具福德者，以月光旃檀而清涼， 寬廣石板，精舍美妙悅意。 無聲寂靜森林之風搖曳， 思惟利他而經行。 空室樹下洞穴中， 隨欲而住多久皆可， 捨棄侍從守護之痛苦， 無所依戀而自在行。 自在行且無貪著， 與任何亦無關聯者， 知足安樂之行持， 感官亦難以尋得。 如是等等之方式， 思惟寂靜之功德後， 止息分別妄念， 修持菩提心。 自他平等之修持， 最初即應努力修。 樂與苦痛平等故， 應如護己般守護一切。 手等區分雖眾多， 如為應守護之身而一， 如是眾生各異苦樂， 一切如己欲樂同等一。 若我之痛苦， 不損害他人之身， 如是彼我之痛苦， 以我執故不能忍。 如是他人之痛苦， 雖不降臨於我身， 如是彼他人之痛苦， 以我執故難以忍受。 我除他人之痛苦， 以是痛苦故如我苦。 我應利益他人， 以是有情故如我身。 何時自他二者， 於欲樂希求相同時， 我與他有何差別， 為何唯我獨自勤求樂？ 何時自他二者， 於不欲痛苦相同時， 我與他有何差別， 為何守護我而非他？ 若彼有痛苦故， 不損害我故不守護， 未來之痛苦亦然， 若不損害為何守護？ 我將感受彼痛苦， 如是之分別妄念顛倒也， 如是死亡亦是他人， 出生亦是他人也。 何時何者之痛苦， 彼即由彼自守護時， 獨自之痛苦非手所護， 為何彼以此而守護？
English
Even enemies cannot compare. Having become weary of such desires, Generate joy in solitude. Empty of strife and afflictions, In the midst of peaceful forests, Fortunate ones, cooled by moonlight and sandalwood, On spacious stone slabs, delightful and pleasant hermitages. The soundless, peaceful forest wind sways, Thinking of benefiting others, one walks. In empty rooms, under trees, in caves, Wherever and for as long as one wishes to stay, Abandoning the suffering of attendants' protection, Without dependence, one acts freely. Acting freely and without attachment, Without connection to anything, Contentment and joyful conduct, Even the senses find it difficult to obtain. With such methods and so on, Having contemplated the qualities of solitude, Pacify conceptual thoughts, And meditate on the mind of enlightenment. The equality of self and others, Should be diligently meditated upon from the very beginning. Since happiness and suffering are equal, One should protect all as oneself. Although there are many distinctions such as hands, Just as they are one body to be protected, Likewise, beings have different happiness and suffering, All are equal in desiring happiness as oneself. If my suffering, does not harm the body of others, even so, that suffering of mine, is unbearable due to self-grasping. Likewise, the suffering of others, though it does not befall me, even so, that suffering of others, is difficult to endure due to self-grasping. I remove the suffering of others, because it is suffering, like my own suffering. I should benefit others, because they are sentient beings, like my own body. When self and others, are equal in desiring happiness, what difference is there between self and others, why do I strive for happiness alone? When self and others, are equal in not desiring suffering, what difference is there between self and others, why do I protect myself and not others? If because suffering does not, harm me, I do not protect them, and future suffering also, if it does not harm me, why protect it? The thought that I will experience it, is a false conceptual thought, for in this way, death is also another, and birth is also another. When the suffering of someone, is protected by that very person, why isn't the suffering of a single limb, protected by the hand?