Tibetan
་ལྟར་བརྗོད། ཕྱོགས་གཉིས་པ་ལྟར་གཞན་གྱིས་ཁས་ལེན་པར་མི་འོས་པ་ཡིན་པས་གཞན་གྱིས་ཁས་བླངས་པ་ཞེས་ཇི་ལྟར་བརྗོད་ཅེ་ན། དེ་ལ་ལན་ནི་ཚད་མས་གྲུབ་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་གཉིས་ཀ་ལ་གྲུབ་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་པ་དེ་ཉིད་ཁོ་བོས་མི་ཤེས་ཏེ། འདི་ལྟར་རྒོལ་བས་སྒྲུབ་བྱེད་བཀོད་པའི་ དུས་ན་གཏན་ཚིགས་འགོད་པ་དེ་ལ་ཚད་མས་གྲུབ་པ་ཡིན་གྲང༌། གཞན་ལ་ཚད་མས་གྲུབ་པར་དེས་ཅི་ལྟར་ཤེས་ཏེ། གཞན་གྱི་སེམས་ཀྱི་ཁྱད་པར་མངོན་སུམ་དང༌། རྗེས་སུ་དཔག་པའི་ཡུལ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །རང་ཉིད་ལ་ཡང་ཚད་མས་གྲུབ་པར་ཅི་ལྟར་ཤེས་ཏེ། འཁྲུལ་པའི་རྒྱུ་མཚན་གྱིས་དུས་རིང་པོ་ནས་བཟུང་བའི་ཕྱིར་སླུ་བ་འདྲིད་པས་སོ། །དེ་ཕྱིར་རྒོལ་བ་དང༌། ཕྱིར་རྒོལ་བ་དག་གིས་ཚད་མ་ཉིད་དུ་ཁས་བླངས་པའི་སྟོབས་ཀྱིས་དངོས་པོ་རྣམས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཁས་ལེན་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་གཞན་གྱིས་ཁས་བླངས་པའི་སྒོ་ནས་གཞན་གྱི་ཕྱོགས་སུན་འབྱིན་པར་རིགས་པ་ཡིན་ནོ། །གཞན་ཡང་རང་རྒྱུད་ཀྱི་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་ཕྱོགས་ལ་གལ་ཏེ་གཏན་ཚིགས་དང༌། བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་དག་ལ་ཚད་མས་ཁྱབ་པ་གྲུབ་ན་དེའི་ཚེ་རང་རྒྱུད་སྒྲུབ་བྱེད་དུ་འགྱུར་བ་ཡིན་ལ། འོན་ཀྱང་ཁྱབ་པ་མ་གྲུབ་སྟེ། འདི་ལྟར་ཁྱབ་བསྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ཚད་མ་ནི་མངོན་སུམ་མམ་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་རེ་ཞིག་མངོན་སུམ་གྱིས་ཁྱབ་པ་མི་འགྲུབ་སྟེ། འདི་ལྟར་ཚང་བར་དུ་མངོན་སུམ་དང་མི་དམིགས་པ་དག་གིས་མེ་དང་དུ་བདག་ལ། འདི་ཡོད་ན་འདི་འབྱུང་ལ། འདི་མེད་ན་འདི་མི་འབྱུང་བ་རྟོགས་ཀྱི། ཡུལ་ཐམས་ཅད་ལ་ཡོད་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །རྗེས་སུ་དཔག་པས་ཀྱང་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཡང་ཡུལ་ངེས་པ་ཅན་ཡིན་པས་སོ། །འདི་ལྟར་རྗེས་སུ་དཔག་པའི་ཡུལ་ནི་ཐམས་ཅད་མ་ཡིན་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་གང་ན་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་དང་འགྲེལ་པའི་རྟགས་ཡོད་པ་དེ་ཁོ་ན་མི་རྟག་པ་ལ་སོགས་པ་ཤེས་པ་སྐྱེ་བར་འགྱུར་བ་ཡིན་གྱི། ཡུལ་དང་དུས་ཐམས་ཅད་དུ་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་འཇིག་རྟེན་པས་ཁས་བླངས་པ་ཙམ་གྱི་སྒོ་ནས་ཁྱབ་པ་གྲུབ་པ་ཡིན་གྱི་ཚད་མས་ནི་མ་ཡིན་པས་ཐལ་འགྱུར་གྱི་གཏན་ཚིགས་ཀྱིས་གཞན་གྱི་ཕྱོགས་སུན་འབྱིན་པ་ཅི་ལྟར་མི་རིགས་ཤེའོ། །དེ་ལྟར་ཡང་སློབ་དཔོན་རང་ཉིད་ཀྱིས་དབུ་མ་རྩ་བའི་ཤེས་རབ་ཀྱི་བཤད་པ་ཚིག་དོན་གསལ་བ་ལས། གལ་ཏེ་དངོས་པོ་རྣམས་བདག་ལ་མི་སྐྱེ་བ་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ་ཞེས་ངེས་གཟུང་དུ་བྱེད་ན་གཞན་ལས་སྐྱེ་བ་ཡིན་པར་མི་འདོད་ཀྱང་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟར་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། མེད་པར་དགག་པ་
Chinese
如是说。如果像第二种观点一样，不应被他人承认，那么如何说“被他人承认”呢？对此的回答是，我不明白“凡是以量成立的，对双方都是成立的”这句话。像这样，当论敌陈述能立时，安立的理由是以量成立的吗？他如何知道对他人是以量成立的呢？因为他人的心识差别不是现量和比量的对境。自己又如何知道是以量成立的呢？因为被错谬的因由长期迷惑，所以会受到欺骗。因此，论敌和反驳者是以承认是量本身的力量来承认诸法的自性的。因此，可以通过他人承认的方式来驳斥他人的观点。此外，就自续因的方面来说，如果理由和所立在量上成立周遍，那么此时自续就会成为能立。然而，周遍并没有成立。像这样，成立周遍的量是现量或比量。其中，暂且现量不能成立周遍。像这样，总的来说，现量和不可得可以对火和烟进行观察，了解“有此则有彼，无此则无彼”，但并不是在所有地方都存在。比量也不行，因为它也是对境确定的。像这样，比量的对境不是所有地方，因为凡是在哪里有所立和相关的相属关系，那里才会生起了知无常等的智慧，而不是在所有时间和地点。因此，周遍是通过世间人承认的方式成立的，而不是通过量成立的，那么怎么能说不应该用应成因来驳斥他人的观点呢？就像论师自己所著的《中观根本慧论释·词义明晰》中所说：“如果确定诸法仅仅是不从自性而生，那么即使不承认是从他性而生，也会有应成。”即使这样也不行，因为是否定无有。
English
Thus it is said. If, like the second view, it should not be admitted by others, then how can it be said "admitted by others"? The answer to this is, I do not understand the statement "whatever is established by valid cognition is established for both parties." Like this, when the proponent states the means of proof, is the reason established by valid cognition? How does he know that it is established by valid cognition for others? Because the distinctions of others' minds are not objects of direct perception or inference. How does one know that it is established by valid cognition for oneself? Because one has been deceived by the causes of error for a long time, one is deceived. Therefore, the proponent and the opponent admit the nature of things by the power of admitting that it is valid cognition itself. Therefore, it is reasonable to refute the views of others through the means of what others have admitted. Furthermore, with regard to the aspect of the svatantrika reason, if the pervasion of the reason and the thesis were established by valid cognition, then the svatantrika would become a means of proof. However, the pervasion is not established. Like this, the valid cognition that establishes the pervasion is either direct perception or inference. Among these, direct perception cannot establish the pervasion. Like this, in general, direct perception and non-apprehension can observe fire and smoke, and understand "if this exists, then that arises, and if this does not exist, then that does not arise," but it is not the case that it exists in all places. Inference is also not possible, because it is also an object of certainty. Like this, the object of inference is not all places, because wherever there is a thesis and a related relation, there only the wisdom that knows impermanence etc. will arise, and not in all times and places. Therefore, the pervasion is established only through the means of what worldly people admit, and not by valid cognition, so how can it be said that it is not reasonable to refute the views of others with consequentialist reasoning? Just as the teacher himself said in the commentary on the Root Wisdom of the Middle Way, "If it is determined that things are only not born from themselves, then even if one does not admit that they are born from others, there will be a consequence." Even so, it is not the case, because it is a negation of non-existence.
Tibetan
བརྗོད་པར་འདོད་པ་དང༌། གཞན་ལས་སྐྱེ་བ་འགེགས་པར་འགྱུར་བས་སོ། །སློབ་ དཔོན་སངས་རྒྱས་སྐྱོང་གིས་དངོས་པོ་རྣམས་བདག་ལས་སྐྱེ་བ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་སྐྱེ་བ་དོན་མེད་པ་དང༌། ཐུག་པ་མེད་པར་ཡང་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ། །རང་གི་བདག་ཉིད་ཀྱིས་ཡོད་པའི་དངོས་པོ་རྣམས་ཀྱང་སྐྱེ་བ་ལ་དགོས་པ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་ཡོད་དུ་ཟིན་ཀྱང་སྐྱེ་ན་ཐུག་པ་མེད་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་གསུངས་སོ། །དེ་ལ་ཁ་ཅིག་གིས་སྐྱོན་བརྗོད་པ་འདི་ནི་མི་རིགས་ཏེ། གཏན་ཚིགས་དང༌། དཔེ་མ་བརྗོད་པ་དང༌། འཆད་པར་འགྱུར་བའི་སྐྱོན་མ་སྤངས་པ་དང༌། ཐལ་འགྱུར་གྱི་ངག་ཡིན་པའི་ཕྱིར་སྐབས་སུ་བབ་པའི་དོན་ལས་ཟློག་པས་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་དང༌། དེའི་གཏན་ཚིགས་གསལ་བར་འགྱུར་བས་སྐྱེ་བ་དོན་དང་བཅས་པ་དང༌། སྐྱེ་བ་ཐུག་པ་མེད་པར་མི་འགྱུར་བའི་གཏན་ཚིགས་ཀྱིས་དངོས་པོ་རྣམས་གཞན་ལས་སྐྱེ་བར་བསྒྲུབས་པས་རང་གི་གྲུབ་པའི་མཐའ་དང་འགལ་བར་འགྱུར་རོ་ཞེའོ། །ཁོ་བོས་སྐྱོན་འདི་ཐམས་ཅད་འབྱུང་བར་མི་འཐད་པར་མཐོང་བ་ཡིན་ཏེ། ཇི་ལྟར་ཞེ་ན། དེ་ལྟར་རེ་ཞིག་གང་གཏན་ཚིགས་དང་དཔེ་དག་མ་བརྗོད་པ་དང་ཞེས་བྱ་བ་དེ་མི་རིགས་སོ། །དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། གང་གི་ཕྱིར་གཞན་གྱིས་རང་ལས་སྐྱེ་བ་ཁས་ལེན་ན་ཡོད་པ་ཉིད་ཡང་སྐྱེ་བ་ལ་དོགས་པ་དྲི་བར་བྱ་སྟེ། རང་ལས་སྐྱེ་ཞེས་པས་ནི་རྒྱུ་ཉིད་དུ་ཡོད་པ་དེ་ཉིད་སྐྱེ་བ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་ཁྱོད་ཀྱིས་བརྗོད་ལ། ཡོད་པ་ཉིད་ལ་ཡང་སྐྱེ་བ་དོགས་པ་མ་མཐོང་བ་དང༌། ཐུག་པ་མེད་པར་འགྱུར་བ་ཡང་མཐོང་བ་ཡིན་ནོ། །ཁྱོད་ཀྱིས་སྐྱེས་པ་ཡང་སྐྱེ་བར་མི་འདོད་པ་དང༌། ཐུག་པ་མེད་པར་ཡང་འདོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་ཁྱོད་ཀྱིས་རྒོལ་བ་དེ་ལ་རིགས་པ་མེད་པ་དང། རང་གིས་ཁས་བླངས་པ་དང་འགལ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས། དེ་ལྟར་ཕྱིར་བརྒལ་ན་གཞན་གྱིས་ཁས་མི་ལེན་པར་འགྱུར་རམ། གང་གིས་གཏན་ཚིགས་དང་དཔེ་བརྗོད་པ་དོགས་པ་དང་བཅས་པར་འགྱུར་བ་ཡིན། གལ་ཏེ་ཁས་བླངས་པ་དང་འགལ་བའི་སྐྱོན་བརྗོད་དུ་ཟིན་ཀྱང་གཞན་དག་མི་ལྡོག་ན་དེའི་ཚེ་ངོ་ཚ་མེད་པ་ཉིད་ལ་གཏན་ཚིགས་དང་དཔེ་བརྗོད་པས་ཀྱང་ལྡོག་པར་མི་འགྱུར་བས་སྨྱོན་པ་དང་ཁོ་བོ་ཅག་བརྩད་པར་རིགས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ན་སློབ་དཔོན་གནས་མ་ཡིན་པ་ལ་རྗེས་སུ་དཔག་པ་སྦྱོར་བར་བྱེད་པ་ནི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཉིད་ལ་དགའ་བར་ཟད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་པའོ། །དབུ་མ་པས་རང་རྒྱུད་ ཀྱི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཁས་བླངས་པར་མི་རིགས་ཏེ། ཕྱོགས་གཞན་ཁས་ལེན་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་སྐད
Chinese
想要述说，并且因为遮止从他者产生。导师佛护说，事物不是从自性产生，因为那样产生就变得无意义，并且也会过于没有边际。以自己的自性而存在的事物，对于产生也没有必要。如果已经存在还要产生，就会变得没有边际。如此说道。对此，有些人提出的责难是不合理的，因为没有说出理由和例子，并且没有去除将要讲述的过失，而且因为是归谬论的言语，所以从应时的意义中返回，因此要成立的，以及它的理由将变得明显，因此产生是有意义的，并且以产生不会没有边际的理由，成立事物是从他者产生，因此会与自己的宗义相违背。我认为所有这些责难的出现是不合理的。怎么说呢？像那样暂时说，凡是没有说出理由和例子的，那是不合理的。那为什么呢？因为如果其他人承认从自性产生，那么也应该询问对于存在本身是否产生怀疑，因为所谓从自性产生，就是说作为因的本身就是产生。你这样说，对于存在本身也怀疑产生没有看到，并且也看到了会变得没有边际。你也不想已经产生的还要产生，也不想没有边际。因此，你反驳的那个人是没有道理的，并且是与自己所承诺的相违背。像那样反驳，其他人会不承认吗？谁会说出理由和例子，并且变得带有怀疑呢？即使已经说出了与承诺相违背的责难，如果其他人不返回，那么那时对于没有羞耻的人，即使说出理由和例子也不会返回，因此不应该与疯子和我们争论。那么导师对于非处运用比量，只不过是喜欢比量本身罢了。中观派不应该承认自续的比量，因为没有承认其他的宗派。如此说道。
English
It is because one wants to speak and because it prevents arising from others. The teacher Buddhapālita said that things do not arise from themselves, because that arising would be meaningless and would also be too limitless. Things that exist by their own nature also have no need for arising. Even if they already exist, if they arise, they will become limitless. So he said. Some people's accusations against this are unreasonable, because they do not state reasons and examples, and they do not eliminate the faults that will be explained, and because it is the speech of reductio ad absurdum, it turns away from the meaning of the occasion, so what is to be established, and its reason will become clear, so arising is meaningful, and with the reason that arising will not be limitless, it establishes that things arise from others, so it will contradict one's own established tenet. I think that all these accusations are unreasonable. How so? Like that, for the time being, whatever does not state reasons and examples, that is unreasonable. Why is that? Because if others admit arising from themselves, then one should also ask whether there is doubt about the existence itself arising, because so-called arising from themselves means that the cause itself is the arising. You say that, but you have not seen the doubt about the existence itself arising, and you have also seen that it will become limitless. You do not want what has already arisen to arise again, and you do not want it to be limitless. Therefore, the person you are refuting is unreasonable and contradicts what you have promised. If you refute like that, will others not admit it? Who would state reasons and examples and become doubtful? Even if one has already stated the accusation of contradicting the promise, if others do not turn back, then at that time, even if one states reasons and examples to a shameless person, they will not turn back, so one should not argue with madmen and us. Then the teacher's application of inference to a non-place is merely to be fond of inference itself. The Madhyamikas should not admit the Svātantrika inference, because they do not admit other tenets. So he said.