Tibetan
པ་ལ་ཡན་ལག་བཞི་སྟེ། ནང་གི་བདག་ཉིད་ཀྱི་ཡང་དག་པར་དང་བ་དང༌། དགའ་བ་དང༌། བདེ་བ་དང༌། སེམས་རྩེ་གཅིག་པ་ ཉིད་དོ། །བསམ་གཏན་གསུམ་པ་ལ་ཡན་ལག་ལྔ་སྟེ། བཏང་སྙོམས་དང༌། དྲན་པ་དང༌། ཤེས་བཞིན་དང༌། བདེ་བ་དང༌། སེམས་རྩེ་གཅིག་པ་ཉིད་དོ། །བསམ་གཏན་བཞི་པ་ལ་ཡན་ལག་བཞི་སྟེ། བཏང་སྙོམས་ཡོངས་སུ་དག་པ་དང༌། དྲན་པ་ཡོངས་སུ་དག་པ་དང༌། བདེ་བ་ཡང་མ་ཡིན་སྡུག་བསྔལ་བ་ཡང་མ་ཡིན་པའི་ཚོར་བ་དང༌། སེམས་རྩེ་གཅིག་པའོ། །དེ་ལས་གཞན་པའི་སེམས་ལས་བྱུང་བའི་འདུ་ཤེས་ལ་སོགས་པ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནམ། ཅིའི་ཕྱིར་རྟོག་པ་ལ་སོགས་པ་ཡན་ལག་ཉིད་དུ་རྣམ་པར་འཇོག་པ་ཡིན་ཞེ་ན། ལན་ནི་རྣམ་པ་དེ་ཙམ་གྱི་སྒོ་ནས་གཉེན་པོའི་ཕྱོགས་དང༌། ཕན་ཡོན་དང༌། དེ་གཉིས་ཀྱི་རྟེན་གྱི་ཡན་ལག་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདིའི་དོན་ནི་གཉེན་པོའི་ཕྱོགས་ཀྱི་ཡན་ལག་དང༌། ཕན་ཡོན་གྱི་ཡན་ལག་དང༌། དེ་གཉིས་ཀྱི་ཡན་ལག་ལ་བརྟེན་ནས་ཡན་ལག་གི་རྣམ་གཞག་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །འདི་ལྟར་བསམ་གཏན་དང་པོ་ལ་རྟོག་པ་དང་དཔྱོད་པའི་གཉེན་པོའི་ཡན་ལག་སྟེ། དེ་དག་གིས་འདོད་པ་དང༌། གནོད་སེམས་དང༌། རྣམ་པར་འཚེ་བའི་རྟོག་པ་རབ་ཏུ་སྤོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དགའ་བ་དང་བདེ་བ་ནི་ཕན་ཡོན་གྱི་ཡན་ལག་ཡིན་ཏེ། རྟོག་པ་དང་དཔྱོད་པ་དག་གིས་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་སྤོང་བའམ། དེས་དབེན་པ་ལས་བྱུང་བའི་དགའ་བ་དང་བདེ་བ་ཐོབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །སེམས་རྩེ་གཅིག་པ་ནི་དེ་གཉིས་ཀྱི་རྟེན་གྱི་ཡན་ལག་ཡིན་ཏེ། ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་བརྟེན་པའི་དབང་གིས་རྟོག་པ་ལ་སོགས་པ་འཇུག་པའི་ཕྱིར་རོ། །བསམ་གཏན་གཉིས་པའི་ནང་གི་བདག་ཉིད་ཀྱི་དང་པོ་ནི་གཉེན་པོའི་ཡན་ལག་ཡིན་ཏེ། རྟོག་པ་དང་དཔྱོད་པ་དག་སྤོང་བར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལ་ནང་གི་བདག་ཉིད་ཅན་གྱི་དང་བ་ནི་སྔར་རྟོག་པ་དང་དཔྱོད་པས་སེམས་འཁྲུག་པའི་ཕྱིར། སེམས་དམིགས་པ་ལ་ཆེས་མི་འཇུག་པ་ཡིན་ལ། ད་ནི་རྟོག་པ་དང་དཔྱོད་པ་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར་དམིགས་པ་ལ་སེམས་ཆེས་མཉམ་པར་འཇོག་པ་གང་ཡིན་པ་སྟེ། རྟོག་པ་དང་དཔྱོད་པས་འཁྲུག་པ་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར་རབ་ཏུ་དང་བས་འཁྲུག་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དགའ་བ་དང༌། བདེ་བ་དང༌། སེམས་རྩེ་གཅིག་པ་སྔར་བཞིན་ནོ། །བསམ་གཏན་གསུམ་པའི་བཏང་ སྙོམས་དང༌། དྲན་པ་དང༌། ཤེས་བཞིན་རྣམ་པ་གཉིས་པོ་གཉེན་པོའི་ཡན་ལག་སྟེ། དེ་རྣམས་ཀྱི་དགའ་བ་སྤོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །བདེ་བ་དང་སེམས་རྩེ་གཅིག་པ་ནི་སྔར་བཞིན་དུ་ཤེས་པར་བྱའོ། །བསམ་གཏན་བཞི་པ་ནི་གཏང
Chinese
禅定有四支：内自性的完全澄净，喜，乐，以及心一境性。第三禅有五支：舍，念，正知，乐，以及心一境性。第四禅有四支：完全清净的舍，完全清净的念，非乐非苦的感受，以及心一境性。除了这些之外，难道没有其他的由心所生的觉受等等吗？为什么寻等被安立为支呢？答：因为仅仅通过这些方面，对治品、利益以及二者的所依之支得以圆满。此意为，依靠对治品的支、利益的支以及二者的支，而进行支的安立。例如，初禅有寻和伺的对治品之支，因为它们能彻底断除欲、嗔恚和恼害的寻。喜和乐是利益之支，因为寻和伺能断除不顺品，或者因为由此获得远离（寻伺）所生的喜和乐。心一境性是二者的所依之支，因为依靠禅定，寻等才能生起。第二禅的内自性之首是为对治品之支，因为它们能断除寻和伺。其中，内自性之澄净，是因为之前寻和伺扰乱了心，心极难安住于所缘境，现在因为远离了寻和伺，心极平等地安住于所缘境，因此，因为远离了寻和伺的扰乱，所以由于极度澄净而没有扰乱。喜、乐和心一境性与之前相同。第三禅的舍、念和正知这两种是为对治品之支，因为它们能断除喜。乐和心一境性应当如前了解。第四禅是舍
English
There are four branches to dhyana: complete clarity of inner self-nature, joy, happiness, and one-pointedness of mind. The third dhyana has five branches: equanimity, mindfulness, awareness, happiness, and one-pointedness of mind. The fourth dhyana has four branches: completely pure equanimity, completely pure mindfulness, a feeling that is neither happiness nor suffering, and one-pointedness of mind. Are there not other mental phenomena such as perceptions besides these? Why are conceptualization, etc., established as branches? The answer is that through these aspects alone, the aspects of the antidote, benefit, and the basis of both are perfected. The meaning of this is that the establishment of branches is done based on the branch of the antidote, the branch of benefit, and the branch of both. For example, the first dhyana has the branch of the antidote of conceptualization and analysis, because they completely abandon desires, malice, and thoughts of harming others. Joy and happiness are the branches of benefit, because conceptualization and analysis abandon opposing factors, or because they obtain joy and happiness arising from being separated from them. One-pointedness of mind is the branch of the basis of both, because due to relying on samadhi, conceptualization and so on arise. The first of the inner self-nature of the second dhyana is the branch of the antidote, because they cause the abandonment of conceptualization and analysis. Among them, the clarity of the inner self-nature is because previously conceptualization and analysis disturbed the mind, and the mind was very difficult to settle on the object of focus, but now because it is separated from conceptualization and analysis, the mind settles very evenly on the object of focus, therefore, because it is separated from the disturbance of conceptualization and analysis, it is not disturbed due to extreme clarity. Joy, happiness, and one-pointedness of mind are the same as before. The equanimity, mindfulness, and awareness of the third dhyana are both branches of the antidote, because they abandon joy. Happiness and one-pointedness of mind should be understood as before. The fourth dhyana is equanimity.
Tibetan
་སྙོམས་ཡོངས་སུ་དག་པ་དང༌། དྲན་པ་ཡོངས་སུ་དག་པ་ནི་གཉེན་པོའི་ཡན་ལག་ཡིན་ཏེ། དེ་དག་གིས་བདེ་བ་སྤོང་བར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །བདེ་བ་ཡང་མ་ཡིན་སྡུག་བསྔལ་བ་ཡང་མ་ཡིན་པ་ནི་ཕན་ཡོན་གྱི་ཡན་ལག་གོ །སེམས་རྩེ་གཅིག་པ་ནི་དེ་གཉིས་ཀའི་རྟེན་གྱི་ཡན་ལག་གོ །གཟུགས་མེད་པ་ལ་ནི་ཡན་ལག་གི་རྣམ་གཞག་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ་རོ་གཅིག་ཏུ་གྱུར་པའི་ཞི་གནས་ལ་བརྟེན་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྙོམས་པར་འཇུག་པའི་རྣམ་པར་གཞག་པ་ཇི་ལྟ་བུ་ཞེ་ན། ཡིད་ལ་བྱེད་པ་རྣམ་པ་བདུན་གྱི་སྒོ་ནས་བསམ་གཏན་དང་པོ་ལ་སྙོམས་པར་འཇུག་པ་ཡིན་ལ། དེ་བཞིན་དུ་འདུ་ཤེས་མེད་འདུ་ཤེས་མེད་མིན་གྱི་བར་དུའོ། །དེ་ལ་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་བདུན་གང་ཞེ་ན། མཚན་ཉིད་སོ་སོར་རྟོག་པ་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་དང༌། ལྷག་པར་མོས་པ་དང༌། རབ་ཏུ་རྣམ་པར་དབེན་པ་དང༌། དགའ་བ་ཡང་དག་པར་སྡུད་པ་དང༌། དཔྱོད་པ་དང་སྦྱོར་བ་མཐར་ཐུག་པ་དང༌། སྦྱོར་བ་མཐར་ཐུག་པའི་འབྲས་བུ་ཡིད་ལ་བྱེད་པའོ། །བསམ་གཏན་དང་པོ་ལ་སྙོམས་པར་ཞུགས་པ་ལ་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་རྣམ་པ་བདུན་ཅི་ལྟར་ལྡན་པར་འགྱུར་ཞེ་ན། དེ་ལ་གང་གི་འདོད་པའི་ཡུལ་རྣམས་ལ་མི་མཐུན་པ་ཉིད་དུ་མཐོང་ནས་རགས་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་དུ་སོ་སོར་རྟོག་པ་ཡིན་ལ། བསམ་གཏན་དང་པོ་ན་དེ་མེད་པའི་ཕྱིར། ཞི་བའི་མཚན་ཉིད་ཅན་དུ་རྟོག་པ་ཡིན་ལ། འདིའི་མཚན་ཉིད་ནི་སོ་སོར་རྟོག་པའི་ཡིད་ལ་བྱེད་པའོ། །དེ་ཡང་ཐོས་པ་དང་བསམ་པ་དག་དང་འདྲེས་པར་བྱའོ། །དེའི་ཕྱིར་ཐོས་པ་དང་བསམ་པ་དག་ལས་འདས་ཏེ། གཅིག་ཏུ་ངེས་པར་བསྒོམ་པའི་རྣམ་པས་རགས་པ་དང་ཞི་བའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་རྒྱུ་མཚན་ལ་དམིགས་པའི་ཞི་གནས་དང༌། ལྷག་མཐོང་བསྒོམ་ཞིང་ཡང་དང་ཡང་དུ་རགས་པ་དང་ཞི་བ་ཉིད་ལྷག་པར་མོས་པ་ཡིད་ལ་བྱེད་པའོ། །དེ་གོམས་པ་ལས་དང་པོར་སྤོང་བའི་ལམ་དང་ལྷན་ཅིག་ཏུ་གྱུར་པ་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ནི་རབ་ཏུ་རྣམ་པར་དབེན་པ་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་སྟེ། དེས་ཉོན་མོངས་པ་ཆེན་པོ་སྤོང་བའི་ ཕྱིར་དང༌། དེའི་ཕྱོགས་སུ་གྱུར་པའི་གནས་ངན་ལེན་འགགས་པའོ། །དེའི་ཕྱིར་རྣལ་འབྱོར་པ་དེ་རབ་ཏུ་སྤངས་པ་ལ་དགའ་བར་འགྱུར་ཞིང་སྤངས་པའི་ཕན་ཡོན་མཐོང་ལ། དབེན་པ་ཅུང་ཟད་ཀྱིས་དགའ་བ་དང་བདེ་བ་འདྲེས་པར་འགྱུར་བ་དེ་དུས་རྒྱུན་དུ་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་དྲན་པའི་སྒོ་ནས་བྱིང་བ་དང༌། རྒོད་པ་སྤོང་བའི་དོན་དུ་སེམས་དགའ་བར་བྱེད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་དགའ་བ་སྡུད་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ཏེ། དགེ་བའི་ཕྱོགས་ལ་སྦྱོར་བའི་སྒོ་ནས་ཡང་དག་པར་སྦྱོར་བ་པོ་དེའི་འ
Chinese
平等完全清净和忆念完全清净是能对治的支分，因为它们能舍弃安乐。非安乐亦非痛苦是利益的支分。心一境性是那二者的所依之支分。对于无色来说，没有支分的安立，因为是依赖于成为一味的止观。入定的安立是怎样的呢？以七种作意的方式入于初禅，同样直到非想非非想。那七种作意是什么呢？各别思择自性作意，以及增上意乐，以及极度寂静，以及欢喜完全摄持，以及伺察和究竟瑜伽，以及究竟瑜伽的果作意。入于初禅时，如何具有七种作意呢？对于那里的，见到欲的对境诸法为不相顺品，而各别思择为粗相，因为初禅中没有它。思择为寂静相，此之自性是各别思择的作意。那也要与听闻和思维等混合。因此，超越听闻和思维等，以唯一决定的修习之相，缘于粗相和寂静相之因的止观，并且再三修习粗相和寂静本身，是增上意乐作意。从串习那开始，与最初的舍断道一起生起的作意是极度寂静作意，因为那舍断了大的烦恼，并且那一方的恶趣止息了。因此，那瑜伽士喜乐于极度舍断，并且见到舍断的利益，并且稍微的寂静与喜乐混合，那时常作意，以忆念的方式，为了舍弃掉举和沉没，使心欢喜，那即是欢喜摄持，因为以结合善法方面的方式，而成为真实结合者，那
English
Perfect equanimity and perfect mindfulness are the limbs of the antidote, because they abandon pleasure. That which is neither pleasure nor pain is the limb of benefit. One-pointedness of mind is the limb of the support of both of those. For the formless, there is no establishment of limbs, because it relies on the quiescence that has become of one taste. How is the establishment of entering into equipoise? It is to enter into the first dhyana by way of the seven types of attention, and likewise up to neither perception nor non-perception. What are those seven types of attention? Attention that distinguishes characteristics individually, as well as increased aspiration, as well as extreme isolation, as well as the perfect collection of joy, as well as investigation and ultimate union, as well as attention to the result of ultimate union. When entering into the first dhyana, how does one possess the seven types of attention? There, seeing the objects of desire as incompatible, one distinguishes them individually as having coarse characteristics, because they are not present in the first dhyana. One contemplates them as having peaceful characteristics, and this characteristic is the attention of individual discrimination. That should also be mixed with hearing and thinking, etc. Therefore, having transcended hearing and thinking, etc., in the aspect of meditating with single-pointed certainty, the quiescence and insight that focus on the reason for coarse and peaceful characteristics, and repeatedly meditating on coarseness and peace themselves, is the attention of increased aspiration. From the habituation of that, the attention that arises together with the path of abandonment for the first time is the attention of extreme isolation, because that abandons great afflictions, and the bad migrations of that side cease. Therefore, that yogi rejoices in extreme abandonment, and sees the benefit of abandonment, and a slight isolation mixes with joy and pleasure, and constantly attending to that, in the manner of mindfulness, in order to abandon agitation and sinking, making the mind joyful, that is what collects joy, because in the manner of joining with virtuous qualities, being a true joiner, that