Tibetan
འཇིག་པས་ན་འཇིག་རྟེན་ནོ། །སྤོབས་པ་སོ་སོ་ཡང་དག་པར་རིག་པ་ནི་བསམ་གཏན་ལ་བརྟེན་ནས་ཆོས་རབ་ཏུ་འབྱེད་པ་ལ་ཐོགས་པ་མེད་པར་ཡང་དག་པར་འབྱོར་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་སོགས་པ་གང་ཡིན་པའོ། །ཆོས་རབ་ཏུ་འབྱེད་པ་ནི་རྫས་སུ་ཡོད་པ་དང་བཏགས་པར་ཡོད་པ་དང༌། ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཡོད་པ་དང༌། དོན་དམ་པར་ཡོད་པ་ལ་སོགས་པའོ། །སོ་སོ་ཡང་དག་པར་རིག་པ་དང་ལྷན་ཅིག་ཏུ་གྱུར་པ་བསྟན་ཟིན་ཏོ། །སེམས་བསྐྱེད་པ་འདི་ནི་དྲི་ཟའི་གླུ་སྙན་པ་ལྟ་བུ་སྟེ། མི་ཟད་པའི་སོ་སོ་ཡང་དག་པར་རིག་པ་བཞིས་གདུལ་བྱ་གདུལ་བར་བྱེད་པའི་ཆོས་སྟོན་པར་བྱེད་བས་སོ། །དེ་ལྟར་སེམས་བསྐྱེད་པ་དྲུག་པ་ནས་བརྩམས་ཏེ། སེམས་བསྐྱེད་པ་བཅུ་བཞིའི་བར་ས་དགུའི་རང་བཞིན་སེམས་བསྐྱེད་པ་དགུ་འདོད་པའི་ཁམས་ཀྱི་སྒོམ་པས་སྤང་བར་བྱ་བའི་ཉོན་མོངས་པ་རྣམ་པ་དགུའི་གཉེན་པོ་ཉིད་དུ་བསྟན་ཏོ། །དེ་ལྟར་སེམས་བསྐྱེད་པ་བཅུ་བཞི་བསྟན་ཟིན་ཏོ། །སེམས་བསྐྱེད་པ་བཅོ་ལྔ་པ་ནས་སེམས་བསྐྱེད་པ་ཉི་ཤུའི་བར་སེམས་བསྐྱེད་པ་དྲུག་ནི་ས་བཅུའི་གནས་སྐབས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ཏེ། ཁྱད་པར་གྱི་ལམ་ཞེས་བྱའོ། །དེ་ལ་སེམས་བསྐྱེད་པ་དང་པོ་ལྔ་པོ་རྣམས་ལ་སོ་སོ་དབྱེ་བ་རྣམ་པ་བཅུ་བཞི་བྱས་པས་རྣམ་པ་བདུན་ཅུར་འགྱུར་ཏེ། འདི་ལྟར་སེམས་བསྐྱེད་པ་ལྔ་པོ་རྣམས་ལ་སོ་སོར་སྦྱོར་བ་དང༌། དངོས་གཞི་དང༌། རྗེས་ཀྱི་རྣམ་པ་གསུམ་གསུམ་དུ་འགྱུར་ལ་དངོས་གཞི་ལ་ཡང་ཆུང་ངུ་དང༌། འབྲིང་དང༌། ཆེན་པོ་དང༌། ཆེན་པོའི་ཆེན་པོའི་དབྱེ་བས་རྣམ་པ་བཞི་བཞིར་འགྱུར་ལ། ཡང་ཆུང་ངུ་ལ་སོགས་པ་སོ་སོ་ལ་ཆུང་ངུ་ལ་སོགས་པ་གསུམ་གསུམ་དུ་ཕྱེ་ན་སོ་སོ་ལ་རྣམ་པ་བཅུ་བཞི་བཅུ་བཞིར་འགྱུར་ལ། དེས་ན་སེམས་བསྐྱེད་པ་ལྔ་པོ་རྣམས་ལ་དབྱེ་བ་བདུན་ཅུར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལ་སྒོམ་པས་སྤང་བར་བྱ་བ་བརྒྱད་ཅུ་རྩ་གཅིག་གི་ནང་ནས་འདོད་པའི་ཁམས་ཀྱི་རྣམ་པ་དགུ་པ་བཅུ་པའི་བར་གྱིས་རབ་ཏུ་སྤངས་སོ། །ལྷག་མ་ལུས་པ་ནི་བདུན་ཅུ་རྩ་གཉིས་སོ། །དེ་ལ་གཟུགས་ཀྱི་ཁམས་ཀྱི་བསམ་གཏན་བཞི་པོ་རྣམས་ལ་སོ་སོར་རྣམ་པ་དགུ་དགུ་དང༌། གཟུགས་མེད་པའི་ཁམས་ཀྱི་གནས་གསུམ་པོ་རྣམས་ཀྱི་སོ་སོར་དགུ་དགུ་དང༌། གནས་བཞི་པའི་རྣམ་པ་བདུན་ཏེ། སྒོམ་པས་སྤང་བར་བྱ་བ་ཉོན་མོངས་ པ་བདུན་ཅུའི་གཉེན་པོའི་ཕྱོགས་སུ་གྱུར་པ་སེམས་བསྐྱེད་པ་ལྔའི་རྣམ་པ་བདུན་ཅུས་རབ་ཏུ་སྤོང་བར་འགྱུར་རོ། །སེམས་བསྐྱེད་པ་དྲུག་པ་ནི་རྣམ་པ་བདུན་ཅུ་རྩ་གཅིག་པ་སྟེ། སངས་རྒྱས་ཀྱི་སའི་བར་ཆད
Chinese
因为坏灭故名世界。以各自的智慧正确地认识，就是依靠禅定，对于通达诸法没有障碍，而能正确获得的等持等。通达诸法就是实有、假有、世俗有、胜义有等。各自的智慧正确地认识并与之相结合已经阐述完毕。此发心如同乾闼婆的妙音，以无尽的四种各自的智慧正确地认识，调伏所化众生，宣说正法。如是，从第六发心开始，到第十四发心之间，九地的自性，九种发心，显示了作为对治欲界修所断九种烦恼的对治品。如是，已经阐述了第十四发心。从第十五发心到第二十发心，六种发心是十地阶段的差别，称为差别的道。其中，最初的五种发心，各自以十四种差别来区分，就变成七十种。如此，这五种发心各自有加行、正行、后行的三种形态，正行又分为小、中、大、大之大的差别，成为四种形态。而且，小等各自又分为小等三种，那么各自就成为十四种形态。因此，这五种发心就变成七十种差别。其中，在修所断的八十一种中，已经彻底断除了欲界的第九种到第十种。剩余的是七十二种。其中，色界的四种禅定各自有九种形态，无色界的三种处各自有九种形态，第四处的七种形态，成为修所断的七十种烦恼的对治品，五种发心的七十种形态将彻底断除。第六发心是第七十一种，是成佛之地的障碍。
English
Because it disintegrates, it is called the world. To correctly recognize each individual wisdom is to rely on meditation, to have no obstruction in thoroughly understanding the Dharma, and to correctly attain samadhi, etc. Thoroughly understanding the Dharma includes things that exist substantially, things that exist nominally, things that exist conventionally, and things that exist ultimately. The correct recognition of each individual wisdom and its combination have already been explained. This Bodhicitta is like the beautiful song of a Gandharva, using the inexhaustible fourfold individual wisdom to tame sentient beings and teach the Dharma. Thus, starting from the sixth Bodhicitta up to the fourteenth Bodhicitta, the nature of the nine grounds, the nine Bodhicittas, are shown to be the antidotes to the nine types of afflictions to be abandoned by cultivation in the desire realm. Thus, the fourteenth Bodhicitta has been explained. From the fifteenth Bodhicitta to the twentieth Bodhicitta, the six Bodhicittas are the distinctions of the ten bhumi stages, called the path of distinction. Among them, the first five Bodhicittas, each differentiated by fourteen aspects, become seventy aspects. Thus, each of these five Bodhicittas has three aspects: preparation, main practice, and subsequent practice. The main practice is further divided into small, medium, large, and very large, resulting in four aspects. Moreover, each of the small, etc., is further divided into three: small, etc., resulting in fourteen aspects each. Therefore, these five Bodhicittas become seventy types of distinctions. Among them, from the eighty-one to be abandoned by cultivation, the ninth to tenth aspects of the desire realm have been completely abandoned. The remaining are seventy-two. Among them, each of the four dhyanas of the form realm has nine aspects, each of the three abodes of the formless realm has nine aspects, and the fourth abode has seven aspects. Becoming the antidote to the seventy afflictions to be abandoned by cultivation, the seventy aspects of the five Bodhicittas will be completely abandoned. The sixth Bodhicitta is the seventy-first aspect, which is an obstacle to the Buddha's land.
Tibetan
་མེད་པའི་ལམ་མོ། །དེས་སྲིད་པའི་རྩེ་མོའི་ཉོན་མོངས་པའི་རྣམ་པ་བདུན་ཅུ་རྩ་གཅིག་པ་རབ་ཏུ་སྤོང་བར་འགྱུར་རོ། །སེམས་བསྐྱེད་པ་འདི་ནི་ཡང་དག་པའི་དོན་བསྒོམས་པའི་རབ་ཀྱི་མཐའི་གནས་སྐབས་དང་ཕྲ་རྒྱས་ཐམས་ཅད་གཞིག་པར་ནུས་པས་རྡོ་རྗེ་ལྟ་བུའོ། །རྣམ་པ་བདུན་ཅུ་རྩ་གཅིག་པ་འདི་ཁོ་ན་ལ་དགྲ་བཅོམ་པའི་འབྲས་བུ་ལ་ཞུགས་པ་ཞེས་རྣམ་གཞག་བྱའོ། །དེ་ལ་རྣམ་པ་བདུན་ཅུ་རྩ་གཅིག་གི་ནང་ནས་རྣམ་པ་དང་པོ་སུམ་ཅུ་དོར་བའི་ལྷག་མ་རྣམ་པ་བཞི་བཅུ་རྩ་གཅིག་ལ་ངེས་པར་འབྱུང་བའི་སྒྲུབ་པའི་རྣམ་གཞག་བྱ་སྟེ། འདི་རྣམས་ཀྱིས་མ་རྒྱལ་བ་ལས་རྒྱལ་བ་ཐོབ་སྟེ། ངེས་པར་འབྱུང་བས་འབྲས་བུའི་མཐར་ཐུག་པ་ཐོབ་པར་འགྱུར་བས་སོ། །དེ་ལ་སེམས་བསྐྱེད་པ་དྲུག་གི་ནང་ནས་སེམས་བསྐྱེད་པ་དང་པོ་ནི་ངེས་པར་རྟོན་པ་དང་ལྷན་ཅིག་ཏུ་གྱུར་པའོ། །དེ་ལ་ངེས་པར་རྟོན་པ་རྣམ་པ་བཞི་སྟེ། དོན་ལ་རྟོན་པར་བྱའི་ལེགས་པར་སྦྱར་བ་ལ་སོགས་པ་ཚིག་འབྲུ་ལ་ནི་མ་ཡིན་པ་དང༌། ཆོས་དེ་རིགས་པ་ལ་རྟོན་པར་བྱའི་གང་ཟག་སྟེ་གནས་བརྟན་ལ་སོགས་པ་ལ་མ་ཡིན་པ་དང༌། ཡེ་ཤེས་ཏེ་བསྒོམས་པ་ལས་བྱུང་བའི་ཤེས་རབ་དེ་ལ་རྟོན་པར་བྱའི། རྣམ་པར་ཤེས་པ་སྟེ་ཐོས་པ་དང་བསམས་པ་ལས་བྱུང་བའི་ཤེས་རབ་ལ་ནི་མ་ཡིན་པ་དང༌། སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་མཆོག་ཏུ་ཚད་མ་ཡིན་པས་དེས་གང་ངེས་པའི་དོན་གྱི་མདོ་གསུངས་པ་དེ་ལ་རྟོན་པར་བྱའི། དྲང་བའི་དོན་ལ་མ་ཡིན་པ་སྟེ། ཡང་དག་པར་རྟོན་པ་བཞིའོ། །སེམས་བསྐྱེད་པ་འདི་ནི་རྒྱལ་པོ་ཆེན་པོ་ལྟ་བུ་སྟེ། ཐོགས་པ་མེད་པའི་མཐུ་ཉིད་ཀྱིས་གཞན་གྱི་དོན་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པས་སོ། །སེམས་བསྐྱེད་པ་གཉིས་པ་ནི་བསོད་ནམས་དང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཚོགས་དང་ལྷན་ཅིག་ཏུ་གྱུར་པའོ། །དེ་ལ་སྦྱིན་པ་དང༌། ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་གཉིས་ནི་བསོད་ནམས་ཀྱི་ཚོགས་སོ། །ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ནི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཚོགས་སོ། །བཟོད་པ་དང༌། བརྩོན་འགྲུས་དང༌། བསམ་གཏན་གྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ནི་བསོད་ནམས་ དང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཚོགས་སོ། །འདི་ལྟར་གཞན་གྱི་གནོད་པ་བྱེད་པ་ལ་ཇི་མི་སྙམ་པ་དང༌། སྡུག་བསྔལ་དང་དུ་ལེན་པའི་བཟོད་པ་ནི་བསོད་ནམས་ཀྱི་ཚོགས་སོ། །ཆོས་ལ་ངེས་པར་སེམས་པའི་བཟོད་པ་ནི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཚོགས་སོ། །བརྩོན་འགྲུས་གང་གིས་སེམས་ཅན་རྗེས་སུ་འཛིན་པར་བྱེད་པ་ནི་བསོད་ནམས་ཀྱི་ཚོགས་སོ། །བརྩོན་འགྲུས་གང་གིས་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་རྫོགས་པར་བྱེད་པ་དེ་ནི་ཡེ་ཤེ
Chinese
是无有的道。由此能极度断除有顶之烦恼七十一种相。此发心是于真实义修习之极顶位，以能摧毁一切微细增益故，如金刚。唯于此七十一种相，立为入阿罗汉果。其中于七十一种相中，舍弃最初三十种相后，余下四十一种相，立为决定出离之修法。以此等获得胜于未胜，以决定出离故，将获得果之究竟。其中于六发心中，第一发心是与决定依止相合。其中决定依止有四种，当依止于义，而非词句，如善说等；法当依止于理，而非补特伽罗，如长老等；当依止于智慧，即从修习生起之智慧，而非识，即从听闻与思惟生起之智慧；当依止于佛薄伽梵，以是极量故，当依止彼所决定之义经典，而非不了义，是为四正依。此发心如大国王，以无碍之威力，成办他利故。第二发心是与福德与智慧之资粮相合。其中布施与，持戒之波罗蜜多二者是福德之资粮。智慧之波罗蜜多是智慧之资粮。忍辱与，精进与，静虑之波罗蜜多是福德与智慧之资粮。如此，于他人作损害之事毫不介意，及接受痛苦之忍辱是福德之资粮。于法决定思惟之忍辱是智慧之资粮。以精进何者能摄受有情，是福德之资粮。以精进何者能圆满无分别之智慧，彼是智
English
It is the path of non-existence. By this, the seventy-one aspects of the afflictions of the peak of existence will be completely abandoned. This generation of the mind is like a vajra because it is able to destroy all subtle enhancements in the ultimate state of meditating on the true meaning. Only in these seventy-one aspects is it established as entering the fruit of Arhat. Among these seventy-one aspects, after abandoning the first thirty aspects, the remaining forty-one aspects are established as the practice of definitely emerging. By these, victory is obtained over the unvictorious, and because of the definite emergence, the ultimate fruit will be obtained. Among the six generations of the mind, the first generation of the mind is combined with definite reliance. Among them, there are four types of definite reliance: one should rely on the meaning, not on words and phrases, such as well-spoken words; the Dharma should rely on reason, not on individuals, such as elders; one should rely on wisdom, that is, the wisdom arising from meditation, not on consciousness, that is, the wisdom arising from hearing and thinking; one should rely on the Buddha, the Bhagavan, because he is the ultimate measure, one should rely on the sutras of definite meaning spoken by him, not on the provisional meaning, these are the four correct reliances. This generation of the mind is like a great king, because it accomplishes the benefit of others with unobstructed power. The second generation of the mind is combined with the accumulation of merit and wisdom. Among them, generosity and the perfection of morality are the accumulation of merit. The perfection of wisdom is the accumulation of wisdom. Patience, diligence, and the perfection of meditation are the accumulation of merit and wisdom. Thus, the patience of not caring about harming others and accepting suffering is the accumulation of merit. The patience of definitely thinking about the Dharma is the accumulation of wisdom. The diligence with which one can gather sentient beings is the accumulation of merit. The diligence with which one perfects non-discriminating wisdom is wis