Tibetan
ས་པ་དེ་ཚད་མར་འགྱུར་གྱི། གཞན་ལ་མ་ཡིན་ཏེ། སྐད་ཅིག་མ་ལ་སོགས་པ་ལའང་དེ་བཞིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ངེས་པ་ལ་ལྟོས་ནས་མཐོང་བའི་ལམ་ལ་སྐད་ཅིག་མ་བཅུ་དྲུག་གི་ རྣམ་གཞག་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །འོ་ན་སོ་སོའི་སྐྱེ་བོ་དང༌། འཕགས་པ་རྣམས་ལ་ཁྱད་པར་ཅི་ཡོད་ཅེས་པ་བརྗོད་པར་མི་བྱ་སྟེ། རྣམ་པ་ཇི་ཙམ་ཅིག་བསལ་བས་དེ་རྣམས་ཀྱིས་ཤེས་པ་འཁྲུལ་པའི་མཚན་མ་དང་བྲལ་བ་དེ་ཙམ་གྱིས་འཕགས་པ་རྣམས་ལ་ཁྱད་པར་ཡོད་པས་སོ། །དེ་ཡང་གང་གི་ཚེ་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ལ་ཆ་ཤས་མེད་པས་བདག་ཉིད་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་སོ་སོར་རྟོགས་སུ་ཟིན་ཀྱང་ངེས་པར་སྐྱེ་བ་ལ་ལྟོས་ནས་ཀུན་དུ་འགྲོ་བའི་དོན་དུ་སོ་སོར་རྟོགས་པས་ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་མེད་པར་མངོན་དུ་བྱེད་པའི་ཤིན་ཏུ་གསལ་བའི་ཤེས་པ་སྐྱེས་པ་དེའི་ཚེ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་མཐོང་བའི་ལམ་ཐོབ་པོ་ཞེས་གསུངས་སོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་སྐད་ཅིག་མ་གཅིག་ལ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་མངོན་སུམ་དུ་བྱས་ནས་ཀྱང་ཕྱིན་ཅི་ལོག་གི་ཉོན་མོངས་པ་དང་བཅས་པའི་སྒྲོ་འདོགས་པ་རྣམ་པར་གཅད་པའི་དོན་དུ་བསྒོམ་པའི་ལམ་ཡང་རིགས་སོ། །མཐོང་བའི་ལམ་གྱི་དབྱེ་བ་བཤད་ཟིན་ཏོ། །གནས་སྐབས་འདི་ཉིད་དུ་བདག་དང་གཞན་གྱི་དོན་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་ལམ་ཐོབ་པས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སྐད་ཅིག་སོ་སོ་ལ་རབ་ཏུ་དགའ་བར་འགྱུར་བ་དེའི་ཕྱིར་ས་རབ་ཏུ་དགའ་བའོ། །གཞན་ཡང་རབ་ཏུ་དགའ་བ་ནི་ཡིད་བདེ་བའོ། །དེ་ཡང་རྣམ་པ་དགུ་སྟེ། དེ་ལ་དང་བའི་རབ་ཏུ་དགའ་བ་ནི་དཀོན་མཆོག་ལའོ། །རངས་པའི་རབ་ཏུ་དགའ་བ་ནི་དམིགས་པ་ལ་དགའ་བས་སོ། །སེམས་པ་མཐོང་བའི་རབ་ཏུ་དགའ་བ་ནི་བདག་གི་རྟོགས་པའི་ཁྱད་པར་མཐོང་བས་སོ། །མཆོག་ཏུ་གྱུར་པའི་རབ་ཏུ་དགའ་བ་ནི་བདག་གི་ལུས་དང་སེམས་ལ་རྗེས་སུ་བཟུང་བས་རྒྱས་པར་འགྱུར་བས་སོ། །རབ་ཀྱི་རབ་ཏུ་དགའ་བ་ནི་ལུས་དང་སེམས་ལ་རྗེས་སུ་བཟུང་བས་ཁྱབ་པས་སོ། །སྤྲོ་བའི་རབ་ཏུ་དགའ་བ་ནི་བྱང་ཆུབ་དང་ཉེ་བར་མཐོང་བས་སོ། །མི་འཁྲུགས་པའི་རབ་ཏུ་དགའ་བ་ནི་རང་གི་རྒྱུད་ཡོངས་སུ་སྨིན་པའི་དོན་དུ་འཕེལ་བའི་གཏམ་གྱིས་དུས་སུ་མི་འཁྲུགས་པས་སོ། །རྣམ་པར་མི་འཚེ་བའི་རབ་ཏུ་དགའ་བ་ནི་གཞན་ཡོངས་སུ་སྨིན་པའི་དོན་དུ་སེམས་ཅན་ཡོངས་སུ་སྡུད་པའི་ཚེ་སྙིང་རྗེ་དང་ཐབས་མཁས་པ་ཉིད་ཀྱིས་སོ། །མི་ཁྲོ་བའི་རབ་ཏུ་དགའ་བ་ནི་སེམས་ཅན་ལོག་པར་སྒྲུབ་པའི་དུས་སུ་བཟོད་པས་སོ། །དེ་ ལྟར་རྣམ་པ་དགུས་རབ་ཏུ་དགའ་བ་ཡིན་པས་ན་རབ་ཏུ་དགའ་བའི་ས་ཞེས་བྱའོ། །མཐོང་བའི་ལམ་འདི་ཁོ་ན་འཇུག་པའི་སྒྲུབ་པ་དང༌། ཚོགས་ཀྱི་སྒྲུབ་པ་ཅི་ལྟར་འགྱུར་བ་དེ་ལྟར་སྔར་བསྟན་ཟིན་ཏོ། །མཐོང་བའི་ལམ་ནི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཡན་ལག་གི་རང་བཞིན་ཅན་ཞེས་ཀྱང་བྱ་སྟེ། འདི་ལྟར་བྱང་ཆུབ་ནི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་མངོན་པར་རྟོགས་པའི་རྟོག་པ་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་མཐོང་ལམ་གྱི་བདག་ཉིད་ཅན་ནོ། །དྲན་པ་ལ་སོགས་པ་དྲུག་གི་བྱང་ཆུབ་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པ་ཡིན་པས་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཡན་ལག་གོ །ཆོས་རབ་ཏུ་འབྱེད་པ་ནི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་བདག་ཉིད་ཅན་ཡིན་པས་བྱང་ཆུབ་ཀྱང་ཡིན་ལ་དྲན་པ་ལ་སོགས་པའི་གྲོགས་སུ་གྱུར་པ་ཡིན་པས་ཡན་ལག་ཀྱང་ཡིན་པའི་ཕྱིར་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཡན་ལག་བདུན་ཞེས་བྱའོ། །གཞན་དག་ནི་བར་ཆད་མེད་པའི་ལམ་གྱིས་བསྡུས་པའི་ཆོས་རབ་ཏུ་འབྱེད་པ་ལ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཡན་ལག་ཅེས་བརྗོད་ལ། རྣམ་པར་གྲོལ་བས་བསྡུས་པ་ལ་བྱང་ཆུབ་ཅེས་བརྗོད་དོ། །དེ་ལ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཡན་ལག་རྣམས་ལ་རྣམ་གཞག་ལྔ་སྟེ། དམིགས་པ་དང༌། ངོ་བོ་དང༌། གྲོགས་དང༌། བསྒོམ་པ་དང༌། བསྒོམས་པའི་འབྲས་བུའི་དབྱེ་བས་སོ། །དེ་ལ་དམིགས་པ་ནི་འཕགས་པའི་བདེན་པ་བཞི་པོ་འདི་དག་གི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དེ་དོན་དམ་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་པའི་ཐ་ཚིག་གོ །ངོ་བོ་ནི་དྲན་པ་དང༌། ཆོས་རྣམ་པར་འབྱེད་པ་དང༌། བརྩོན་འགྲུས་དང༌། དགའ་བ་དང༌། ཤིན་ཏུ་སྦྱངས་པ་དང༌། ཏིང་ངེ་འཛིན་དང༌། བཏང་སྙོམས་སོ། །དེ་ལ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་རྟེན་གྱི་ཡན་ལག་དྲན་པ་སྟེ། དྲན་པའི་སྟོབས་ཀྱིས་དམིགས་པ་དེ་ལ་ཡེངས་པར་མི་འགྱུར་པས་སོ། །ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་ཡན་ལག་ནི་ཆོས་རྣམ་པར་འབྱེད་པ་སྟེ། བྱང་ཆུབ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་པས་སོ། །བརྩོན་འགྲུས་ནི་ངེས་པར་འབྱུང་བའི་ཡན་ལག་སྟེ། བརྩོན་འགྲུས་ཀྱིས་སོ་སོ་སྐྱེ་བོའི་ས་ལས་འདའ་བར་བྱེད་པས་སོ། །དགའ་བ་ནི་ཕན་ཡོན་གྱི་ཡན་ལག་སྟེ། དེས་ལུས་དང་སེམས་རྗེས་སུ་འཛིན་པས་སོ། །ཤིན་ཏུ་སྦྱང་པ་དང༌། ཏིང་ངེ་འཛིན་དང༌། བཏང་སྙོམས་ནི་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་མེད་པའི་ཡན་ལག་སྟེ། དེ་རྣམས་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པའི་གཉེན་པོ་ཡིན་པས་སོ། །དེ་ལ་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་ པ་མེད་པའི་གཞི་ནི་ཤིན་ཏུ་སྦྱངས་པའོ། །ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་མེད་པའི་རྟེན་ནི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཏོ། །ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་མེད་པའི་རང་བཞིན་ནི་བཏང་སྙོམས་ཏེ། འདི་ལྟར་ཉོན་མོངས་པ་མེད་པའི་རྣམ་པར་དག་པ་ཡིན་ལ། དེའི་གཞི་ནི་རྒྱུ་སྟེ་སྦྱངས་པའོ། །ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་གཞིའི་གཉེན་པོ་ཡིན་པས་ན་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་མེད་པའི་གཞི་ཞེས་
Chinese
此地成为量，而非其他。刹那等也是如此。如是依赖于决定，而作见道十六刹那之安立。若问凡夫与圣者有何差别，则不应说，以彼等遣除多少之相，由是之故，彼等之识远离错谬之相，圣者即有如是差别。又何时，以法界无分，虽已为一切自性所各别证知，然必依赖于生，为周遍之义而各别证知，于是一切法显现为无自性之极明了之识生起之时，即说菩萨获得见道。是故，仅于一刹那中现证真如，亦为断除颠倒之烦恼及俱生之增益，而修习道亦合理。见道之差别已宣说竟。于此位中，以获得成办自他义利之出世间道，菩萨于一一刹那皆生极喜，故名极喜地。又，极喜者，谓意乐。其相有九。其中，最初之极喜者，谓于三宝。悦意之极喜者，谓喜于所缘。心见之极喜者，谓见自之证悟差别。最胜之极喜者，谓以随护自之身心而增长。极之极喜者，谓以随护身心而周遍。欢悦之极喜者，谓见近于菩提。无乱之极喜者，谓为自之相续圆满成熟之义，不为增长之语所乱。无害之极喜者，谓为他圆满成熟之义，于摄受有情之时，以悲悯及善巧方便故。无嗔之极喜者，谓于有情邪行之时，以安忍故。如是，以九相为极喜，故名极喜地。竟。
English
This ground becomes valid, not others. It is the same for instants and so on. Thus, depending on certainty, the arrangement of sixteen instants of the path of seeing is made. If asked what the difference is between ordinary beings and noble ones, it should not be said, because to the extent that they eliminate aspects, to that extent their consciousness is free from the characteristics of error, and the noble ones have such differences. Moreover, when the realm of phenomena is indivisible, although it has already been individually realized by all natures, it is necessary to rely on birth, and to individually realize it for the sake of pervasiveness, at which time the extremely clear consciousness that manifests all phenomena as without self-nature arises, it is said that the Bodhisattva has attained the path of seeing. Therefore, even by directly realizing suchness in a single instant, it is also reasonable to cultivate the path in order to cut off the inverted afflictions and the innate superimpositions. The distinctions of the path of seeing have been explained. In this state, by attaining the transcendental path that accomplishes the benefit of oneself and others, the Bodhisattva becomes exceedingly joyful in each and every instant, therefore it is called the Joyful Ground. Furthermore, joy is mental pleasure. It has nine aspects. Among them, the initial joy is in the Three Jewels. The pleasing joy is joy in the object. The joy of seeing the mind is seeing the distinction of one's own realization. The supreme joy is increasing by cherishing one's own body and mind. The extreme joy is pervading by cherishing body and mind. The joyful joy is seeing nearness to enlightenment. The undisturbed joy is not disturbed by the words of increase for the sake of fully maturing one's own continuum. The harmless joy is compassion and skillful means when gathering sentient beings for the sake of fully maturing others. The non-wrathful joy is patience when sentient beings act wrongly. Thus, because of the nine aspects of joy, it is called the Joyful Ground. End.
Chinese
進入見道的唯一途徑，以及如何進行資糧的修持，如前所述。見道也被稱為菩提分法，因為菩提的本質是無分別智，它證悟了真如，是見道的本性。由於憶念等六者與菩提相順應，所以是菩提分。擇法是菩提的本性，所以是菩提，又因為它成為憶念等的助伴，所以也是分，因此稱為菩提分七支。其他學派則說，以無間道所攝持的擇法稱為菩提分，以解脫道所攝持的則稱為菩提。關於菩提分，有五種分類：所緣、體性、助伴、修習和修習的果之差別。其中，所緣是指對四聖諦的真如，即勝義諦的確信。體性是憶念、擇法、精進、喜、輕安、禪定和捨。其中，憶念是菩提的所依之分，因為憶念的力量使它不散亂於所緣。擇法是自性的支分，因為菩提是智慧的自性。精進是出離之分，因為精進使人超越凡夫地。喜是利益之分，因為它能滋養身心。輕安、禪定和捨是無染之分，因為它們是煩惱的對治。其中，無染的基礎是輕安。無染的所依是禪定。無染的自性是捨，因為這是無染的清淨，而其基礎是因，即輕安。由於輕安是對治煩惱之基，所以稱為無染之基。
English
The only way to enter the path of seeing, and how to practice accumulation of merit, has been explained before. The path of seeing is also called the nature of the limbs of enlightenment, because the essence of enlightenment is non-conceptual wisdom, which realizes suchness and is the nature of the path of seeing. Because mindfulness and the other six are in accordance with enlightenment, they are limbs of enlightenment. Discrimination of dharma is the nature of enlightenment, so it is enlightenment, and because it becomes a companion to mindfulness and others, it is also a limb, therefore it is called the seven limbs of enlightenment. Other schools say that discrimination of dharma, which is included in the path of no interruption, is called the limb of enlightenment, and that which is included in liberation is called enlightenment. Regarding the limbs of enlightenment, there are five classifications: object, essence, companion, practice, and the difference of the fruit of practice. Among them, the object is the conviction of the suchness of the four noble truths, which is the ultimate truth. The essence is mindfulness, discrimination of dharma, diligence, joy, pliancy, samadhi, and equanimity. Among them, mindfulness is the limb of the support of enlightenment, because the power of mindfulness makes it not distracted from the object. Discrimination of dharma is the limb of self-nature, because enlightenment is the self-nature of wisdom. Diligence is the limb of definite emergence, because diligence causes one to transcend the ground of ordinary beings. Joy is the limb of benefit, because it nourishes body and mind. Pliancy, samadhi, and equanimity are the limbs of non-affliction, because they are the antidotes to afflictions. Among them, the basis of non-affliction is pliancy. The support of non-affliction is samadhi. The nature of non-affliction is equanimity, because this is the purity of non-affliction, and its basis is the cause, which is pliancy. Because pliancy is the antidote to the basis of affliction, it is called the basis of non-affliction.
Tibetan
བྱའོ། །འདི་ལྟར་ལུས་དང་སེམས་ལས་སུ་མི་རུང་བའི་གནས་ངན་ལེན་གྱིས་སེམས་རྩེ་གཅིག་ཏུ་མི་གནས་པས་སེམས་གཡེངས་པར་འགྱུར་རོ། །སེམས་གཡེངས་པ་ལ་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་རབ་ཏུ་འཇོག་གོ །དེས་ན་ལུས་དང་སེམས་ལས་སུ་མི་རུང་བ་ཉིད་ཀྱིས་གནས་ངན་ལེན་ནོ། །ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པའི་གཞིའི་དེའི་གཉེན་པོ་ནི་ཤིན་ཏུ་སྦྱངས་པའོ། །དེ་ཡང་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་མེད་པའི་གཞི་སྟེ། ལུས་དང་སེམས་ལས་སུ་རུང་བ་ལས་སེམས་མཉམ་པར་འཇོག་པས་ཡང་དག་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་རབ་ཏུ་ཤེས་པས་ཉོན་མོངས་པ་སྤོང་བར་འགྱུར་བས་སོ། །དེ་ལྟར་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པའི་གཞིའི་གཉེན་པོ་ཡིན་པས་ཤིན་ཏུ་སྦྱངས་པ་ལ་དེ་ཡང་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་མེད་པའི་གཞི་ཞེས་བྱའོ། །ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་མེད་པའི་རྟེན་ཏིང་ངེ་འཛིན་ནོ། །སེམས་མཉམ་པར་གཞག་པས་ཡང་དག་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་རབ་ཏུ་ཤེས་པས་ཉོན་མོངས་པ་སྤོང་བས་སོ། །ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་མེད་པའི་རང་བཞིན་བཏང་སྙོམས་ཏེ། བརྣབ་སེམས་དང་ཡིད་མི་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་དང་བྲལ་བས་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་ཅན་དུ་གནས་པ་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་སེམས་མཉམ་པ་ཉིད་མཉམ་པ་ཉིད་མ་ཡིན་པའི་གཉེན་པོ་ཡིན་པས་སོ། །གཞན་དག་ནི་མཐོང་བའི་ལམ་གྱིས་མཐོང་བས་སྤང་བར་བྱ་བའི་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་སྤངས་ནས་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་དེའི་རྒྱུ་དང་རང་བཞིན་གྱིས་རྣམ་པར་དག་པ་རྣམ་པར་གྲོལ་བའི་ལམ་གྱིས་བསྡུས་པ་ཞེས་བྱ་ལ། རྣམ་པར་ངེས་པའི་ཤེས་རབ་སྐྱེ་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ལ་བཏང་སྙོམས་ཞེས་བྱ་སྟེ། དགོས་པ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་ཟད་དོ་སྙམ་ནས་བཏང་སྙེམས་སུ་འཇུག་པས་སོ། །ངོ་བོ་བསྟན་ཟིན་ཏོ། །གྲོགས་ནི་དེ་རྣམས་དང་མཚུངས་པར་ལྡན་པའི་སེམས་དང་སེམས་ལས་བྱུང་བའི་ཆོས་རྣམས་སོ། ། བསྒོམ་པ་ནི་དྲན་པ་ཡང་དག་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ལམ་དབེན་བ་ལ་གནས་པ་དང༌། འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བ་ལ་གནས་པ། འགོག་པ་ལ་གནས་པ། རྣམ་པར་སྤོང་བར་ཡོངས་སུ་བསྒྱུར་བ་བསྒོམས་པའོ། །དྲན་པ་ཡང་དག་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཡན་ལག་ཇི་ལྟ་བར་བཏང་སྙོམས་ཡང་དག་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཡན་ལག་གི་བར་དུ་ཡང་དེ་བཞིན་ནོ། །བདེན་པ་ལ་གནས་པ་དང༌། འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བ་ལ་གནས་པ་དང༌། འགོག་པ་ལ་གནས་པ་དང༌། རྣམ་པར་སྤོང་བ་ཡོངས་སུ་བསྒྱུར་བའི་ཚིག་བཞི་པོ་འདིས་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཡན་ལག་རྣམས་བདེན་པ་བཞི་ལ་དམིགས་ནས་བསྒོམ་པ་ཡིན་པར་ཡོངས་སུ་བསྟན་ཏེ། འདི་ལྟར་སྡུག་བསྔལ་སྡུག་བསྔལ་ཉིད་དུ་དམིགས་པ་ནི་དེ་དང་བྲལ་བ་ཚོལ་བ་ཡིན་པས་
Chinese
应做。像这样，由于身心不适宜的处所，心不能安住于一境，因此心会散乱。对于心散乱，贪欲等烦恼会完全生起。因此，身心不适宜本身就是处所。烦恼之基的对治是极度调柔。那也是没有烦恼的基，由于身心适宜，心能平等安住，如实了知，因此能断除烦恼。像这样，由于是烦恼之基的对治，所以极度调柔也被称为没有烦恼的基。没有烦恼的所依是禅定。由于心能平等安住，如实了知，因此能断除烦恼。没有烦恼的自性是舍，由于远离贪婪和不悦等，与处于烦恼状态相符的平等心，是与非平等性的对治。其他的是由见道所见的应断除的烦恼，断除后，从烦恼的因和自性上清净，被称为解脱道所摄。而生起分别决定的智慧，那被称为舍，因为为了成就目的，认为已经穷尽而进入舍的状态。本体已经显示完毕。友伴是与那些相同的具有的心和心所法。 修习是忆念正等菩提道，安住于寂静，安住于无贪，安住于止息，修习完全转变舍弃。如忆念正等菩提支，直至舍正等菩提支之间也是如此。安住于真谛，安住于无贪，安住于止息，完全转变舍弃这四个词语，完全显示了菩提支是缘于四谛而修习的。像这样，缘于痛苦为痛苦本身，是因为寻求脱离它
English
It should be done. Like this, because the body and mind are not suitable places, the mind cannot abide in one-pointedness, therefore the mind will be distracted. For a distracted mind, afflictions such as attachment will arise completely. Therefore, the unsuitability of body and mind itself is a place. The antidote to the basis of affliction is extreme pliancy. That is also the basis of no affliction, because the body and mind are suitable, the mind can abide equally, knowing as it is, therefore it can eliminate afflictions. Like this, because it is the antidote to the basis of affliction, extreme pliancy is also called the basis of no affliction. The support of no affliction is samadhi. Because the mind can abide equally, knowing as it is, therefore it can eliminate afflictions. The nature of no affliction is equanimity, because it is free from greed and displeasure, etc., and the equal mind that is in accordance with being in a state of affliction is the antidote to non-equanimity. Others are the afflictions that should be abandoned by seeing with the path of seeing, and after abandoning them, they are purified from the cause and nature of the afflictions, and are called being included in the path of liberation. And the wisdom that arises from distinguishing and determining is called equanimity, because in order to achieve the purpose, it is thought that it has been exhausted and enters into a state of equanimity. The essence has been shown. The companions are the mind and mental factors that have the same qualities as those. Meditation is mindfulness, the path of perfect enlightenment, abiding in solitude, abiding in detachment, abiding in cessation, meditating on complete transformation and abandonment. Just as mindfulness is a branch of perfect enlightenment, so it is up to the branch of equanimity, perfect enlightenment. Abiding in truth, abiding in detachment, abiding in cessation, and the four words of completely transforming and abandoning, completely show that the branches of enlightenment are meditated upon by focusing on the four truths. Like this, focusing on suffering as suffering itself is because seeking to be free from it.