English
Any view that regards the five aggregates of clinging as supreme, principal, especially excellent, and pure is an action that relies on clinging to wrong views. Holding discipline and asceticism as supreme, and any view that regards discipline, asceticism, and the five aggregates of clinging to discipline and asceticism as pure, liberated, and definitively liberating is an action that relies on fruitless labor. It should be understood that discipline and asceticism are preceded by wrong views. Fruitless labor is because it does not definitively lead to liberation. Wrong view refers to denying cause, effect, or action, and any inverted discrimination of existing entities, is an action that relies on severing roots of virtue and clinging to roots of non-virtue, and is an action of engaging in non-virtue and not engaging in virtue. For example, there is no giving, no offering, no fire offering, no good conduct, no bad conduct, this is the denial of cause. The ripening of the karmic results of good conduct and bad conduct does not exist, this is the denial of effect. There is no this world, no other world, no father, no mother, no spontaneously born beings, this is the denial of action, because it is the denial of the action of going to another world, the action of coming, and the action of planting seeds, and the action of rebirth. There are no Arhats in the world, etc., this is the destruction of existing entities. Apart from that, all inverted discriminations such as thinking that Brahma etc. are creators should be understood as wrong discriminations. Severing roots of virtue arises from special wrong views, not from all wrong views. Among them, there are two types of view of the transitory collection and view of extremes: namely, reasoned and innate. That which is preceded by listening to non-Dharma etc. is reasoned. Innate
Tibetan
ག་སྐྱེས་པའི་འཇིག་ཚོགས་ལ་ལྟ་བ་ནི་བདེ་བར་གྱུར་ཅིག་སྡུག་བསྔལ་བར་མ་གྱུར་ཅིག་སྙམ་པའི་སྲེད་པ་དང་ལྡན་པའོ། །ངའོ་སྙམ་པའི་བློ་གྲོས་གང༌། །དེ་ནི་ལྷན་སྐྱེས་འཇིག་ཚོགས་ལྟ། །ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་མཐར་འཛིན་པའི་ལྟ་བ་ནི་གང་གིས་མངོན་པར་རྟོགས་པའི་སྦྱོར་བ་བྱེད་པ་ལ་སྐྲག་པར་འགྱུར་བའོ། །ལྟ་བ་གཞན་ནི་ཀུན་ཏུ་བརྟགས་པའོ། །དེ་ལ་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་འཇིག་ཚོགས་ལ་ལྟ་བ་དང༌། མཐར་འཛིན་པའི་ལྟ་བ་ནི་མཐོང་བས་སྤང་བར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ཏེ། ཐོག་མ་མེད་པ་ནས་གོམས་པ་ཡིན་པས་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་འཇིག་ཚོགས་ལ་ལྟ་བ་ལ་སོགས་ཡུན་རིང་པོ་ནས་གནས་པ་ཡིན་པས་བསྒོམ་པའི་ལམ་ཁོ་ནས་སྤང་བར་བྱ་བ་ཡིན་པས་སོ། །དེ་ལ་རྟག་པའི་ལྟ་བ་དང༌། བརྟགས་པའི་ལྟ་བ་ལ་དམིགས་པའི་འདོད་ཆགས་དང༌། ཁོང་ཁྲོ་བ་དང༌། ང་རྒྱལ་དང༌། མ་རིག་པ་དང༌། ཐེ་ཚོམ་ནི་སྡུག་བསྔལ་དང༌། ཀུན་འབྱུང་དང༌། འགོག་པ་དང༌། ལམ་མཐོང་བ་ལ་གེགས་བྱེད་པ་ཡིན་པས་ཆོས་ཤེས་པའི་བཟོད་པས་འདོད་པའི་ཁམས་ཀྱི་ཉོན་མོངས་པ་བཞི་བཅུ་སྤོང་བར་ འགྱུར་རོ། །རྗེས་སུ་ཤེས་པའི་བཟོད་པས་ཉོན་མོངས་པ་བཅུ་པོ་དེ་རྣམས་ལ་ཁོང་ཁྲོ་ཕྲི་བས་གཟུགས་ཀྱི་ཁམས་ན་སྡུག་བསྔལ་བ་དང༌། ཀུན་འབྱུང་བ་དང༌། ལམ་དང༌། འགོག་པ་མཐོང་བས་སྤང་བར་བྱ་བ་སོ་སོར་དགུ་དགུ་ཡིན་པས་སུམ་ཅུ་རྩ་དྲུག་སྤོང་བར་འགྱུར་རོ། །དེ་བཞིན་དུ་གཟུགས་མེད་པའི་ཁམས་སུ་ཡང་སུམ་ཅུ་རྩ་དྲུག་ཡིན་པས་གཟུགས་དང་གཟུགས་མེད་པའི་ཁམས་སུ་ཉོན་མོངས་པ་བདུན་ཅུ་རྩ་གཉིས་སྤོང་བར་འགྱུར་བས་སོ། །དེ་ལྟར་བསྡོམས་ན་ཉོན་མོངས་པ་བརྒྱད་ཅུ་རྩ་གཉིས་མཐོང་བའི་ལམ་གྱིས་སྤོང་བར་འགྱུར་རོ། །སྐད་ཅིག་མ་བཅུ་དྲུག་བཤད་པ་ལ་ཕྱོགས་དང་པོ་ཇི་ལྟར་བྱས་ནས་སྡུག་བསྔལ་ལ་ཆོས་ཤེས་པའི་བཟོད་པ་ལ་སོགས་པ་ཁོ་ནས་འདོད་པའི་ཁམས་དང༌། གཟུགས་ཀྱི་ཁམས་དང༌། གཟུགས་མེད་པའི་ཁམས་ཀྱི་ཉོན་མོངས་པ་སྤོང་བར་འགྱུར་བ་ཡིན་པས་སྡུག་བསྔལ་ལ་ཆོས་ཤེས་པའི་བཟོད་པ་ལ་སོགས་པ་སོ་སོར་འདོད་པའི་ཁམས་ཀྱི་བཅུ་དང༌། གཟུགས་ཀྱི་ཁམས་ཀྱི་དགུ་དང༌། གཟུགས་མེད་པའི་ཁམས་ཀྱི་དགུ་སྟེ་ཉི་ཤུ་རྩ་བརྒྱད་སྤོང་བར་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་པས་ཆོས་ཤེས་པའི་བཟོད་པ་ཁོ་ནས་ཉོན་མོངས་པ་བརྒྱད་ཅུ་རྩ་གཉིས་སྤོང་བར་འགྱུར་བས་སོ། །དེ་ལྟར་སྐད་ཅིག་མ་བཅུ་དྲུག་ནི་མཐོང་བའི་ལམ་མོ། །གལ་ཏེ་མཐོང་བའི་ལམ་དེ་སྐད་ཅིག་མ་བཅུ་དྲུག་གི་བདག་ཉིད་དུ་ཇི་ལྟར་རིགས་ཏེ། འདི་ལྟར་བདེན་པ་བཞིའི་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད
Chinese
与生俱来的坏聚见，是具有希望变得快乐，不要变得痛苦的贪欲。认为“我”的智慧是什么？那是与生俱来的坏聚见。与生俱来的执边见，是对以何者进行证悟的修行感到恐惧。其他的见是遍计所执。其中，与生俱来的坏聚见和执边见不是见道所断，因为是从无始以来串习的，所以与生俱来的坏聚见等是从很久以前就存在的，因此只能通过修道来断除。其中，以常见和断见为对境的贪欲、嗔恚、我慢、无明和怀疑，是阻碍见苦、集、灭、道之道的障碍，因此通过法智忍可以断除欲界的四十种烦恼。 通过类智忍，对这十种烦恼减少嗔恚，因此在色界中，见苦、集、道、灭所断的烦恼各自是九种，因此可以断除三十六种。同样，在无色界中也是三十六种，因此在色界和无色界中可以断除七十二种烦恼。这样总共八十二种烦恼可以通过见道断除。在讲述十六刹那的时候，第一方面是如何通过对苦的法智忍等，断除欲界、色界和无色界的烦恼的，因此对苦的法智忍等分别断除欲界的十种、色界的九种和无色界的九种，即二十八种，不是这样，而是通过法智忍就可以断除八十二种烦恼。因此，十六刹那是见道。如果见道是十六刹那的自性，那怎么合理呢？像这样，四谛的一切行相
English
The innate view of the perishable aggregate is the craving that has the hope of becoming happy and not becoming miserable. What is the wisdom that thinks "I"? That is the innate view of the perishable aggregate. The innate view of holding to extremes is the fear of engaging in the practice of realizing what it is. Other views are those that are completely imputed. Among them, the innate view of the perishable aggregate and the view of holding to extremes are not to be abandoned by the path of seeing, because they have been accustomed to since beginningless time, so the innate view of the perishable aggregate, etc., has existed for a long time, so it can only be abandoned through the path of meditation. Among them, the desire, anger, pride, ignorance, and doubt that take the view of permanence and the view of annihilation as their objects are obstacles that hinder the path of seeing suffering, origin, cessation, and path, so through the forbearance of knowing the Dharma, one can abandon the forty afflictions of the desire realm. Through the subsequent forbearance of knowledge, anger is reduced towards these ten afflictions, so in the form realm, the afflictions to be abandoned by seeing suffering, origin, path, and cessation are nine each, so thirty-six can be abandoned. Similarly, in the formless realm, there are also thirty-six, so in the form and formless realms, seventy-two afflictions can be abandoned. Thus, a total of eighty-two afflictions can be abandoned through the path of seeing. When explaining the sixteen moments, the first aspect is how to abandon the afflictions of the desire realm, form realm, and formless realm only through the forbearance of knowing the Dharma of suffering, etc., so the forbearance of knowing the Dharma of suffering, etc., abandons ten of the desire realm, nine of the form realm, and nine of the formless realm, respectively, that is, twenty-eight, which is not the case, but eighty-two afflictions can be abandoned through the forbearance of knowing the Dharma alone. Therefore, the sixteen moments are the path of seeing. If the path of seeing is the nature of the sixteen moments, how is that reasonable? Like this, all aspects of the four truths