Tibetan
་ཅན་དང༌། སྦྱིན་པའི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དང་ལྷན་ཅིག་ཏུ་གྱུར་པ་དང༌། གཏེར་ཆེན་པོ་ལྟ་བུའོ། །དེ་ལ་མཐོང་བའི་ལམ་གྱི་མདོར་བསྡུ་ན་འཇིག་རྟེན་པའི་ཆོས་ཀྱི་མཆོག་གི་དེ་མ་ཐག་ཏུ་མི་དམིགས་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་དང་ཤེས་རབ་མཚུངས་པར་ལྡན་པ་དང་བཅས་པ་སྟེ། རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཞི་གནས་དང༌། ལྷག་མཐོང་གི་མཚན་ཉིད་ཅན་ནོ་ཞེས་ཤེས་པར་བྱའོ། །དམིགས་པར་བྱ་བ་དང་དམིགས་པར་བྱེད་པར་བྱེད་པ་མཉམ་པས་མཉམ་པར་ཤེས་པ་ཡང་དེ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཡང་གཟུང་བ་དང༌། འཛིན་པ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་མངོན་དུ་བྱས་པས་སོ། །རང་གི་རྒྱུད་ལ་སེམས་ཅན་གྱི་བརྡ་དང༌། ཆོས་ཀྱི་བརྡ་གསལ་བ་དང༌། ཐམས་ཅད་དུ་གཉིས་ཀའི་བརྡ་གསལ་བ་ལ་དམིགས་པའི་ཆོས་ཤེས་པའང་དེ་ཡིན་ནོ། །དེས་རང་གི་རྒྱུད་ལ་བདག་གིས་མཚན་མར་རྣམ་པར་རྟོག་པ་མེད་པས་སེམས་ཅན་གྱི་བརྡ་གསལ་བ་ལ་དམིགས་པའི་ཆོས་ཤེས་པའོ། །རང་གི་རྒྱུད་ལ་ཆོས་ལ་སོགས་པའི་མཚན་མར་མི་རྟོག་པས་ཆོས་ཀྱི་བརྡ་གསལ་བ་ལ་དམིགས་པའི་ཆོས་ཤེས་པའོ། །རང་དང་གཞན་གྱི་རྒྱུད་གཉིས་ཀ་ལ་ཁྱད་པར་མེད་པར་བདག་དང༌། ཆོས་མཚན་མར་མི་རྟོག་པས་ཐམས་ཅད་དུ་ གཉིས་ཀའི་བརྡ་གསལ་བས་དམིགས་པའི་ཆོས་ཤེས་པའོ། །དབྱེ་བ་ནི་འཇིག་རྟེན་པའི་ཆོས་ཤེས་པ་མཆོག་གི་དེ་མ་ཐག་ཏུ་སྡུག་བསྔལ་ལ་ཆོས་ཤེས་པའི་བཟོད་པ་དང༌། སྡུག་བསྔལ་ལ་ཆོས་ཤེས་པ་དང༌། སྡུག་བསྔལ་ལ་རྗེས་སུ་ཤེས་པའི་བཟོད་པ་དང༌། སྡུག་བསྔལ་ལ་རྗེས་སུ་ཤེས་པ་དང༌། ཀུན་འབྱུང་ལ་ཆོས་ཤེས་པའི་བཟོད་པ་དང༌། ཀུན་འབྱུང་ལ་ཆོས་ཤེས་པ་དང༌། ཀུན་འབྱུང་ལ་རྗེས་སུ་ཤེས་པའི་བཟོད་པ་དང༌། ཀུན་འབྱུང་ལ་རྗེས་སུ་ཤེས་པ་དང༌། འགོག་པ་ལ་ཆོས་ཤེས་པའི་བཟོད་པ་དང༌། འགོག་པ་ལ་ཆོས་ཤེས་པ་དང༌། འགོག་པ་ལ་རྗེས་སུ་ཤེས་པའི་བཟོད་པ་དང༌། འགོག་པ་ལ་རྗེས་སུ་ཤེས་པ་དང༌། ལམ་ལ་ཆོས་ཤེས་པའི་བཟོད་པ་དང༌། ལམ་ལ་ཆོས་ཤེས་པ་དང༌། ལམ་ལ་རྗེས་སུ་ཤེས་པའི་བཟོད་པ་དང༌། ལམ་ལ་རྗེས་སུ་ཤེས་པའོ་ཞེས་པ་ནི་སྐད་ཅིག་མ་བཅུ་དྲུག་གི་བདག་ཉིད་ཅན་ནོ། །དེ་ལ་སྡུག་བསྔལ་ལ་ཆོས་ཤེས་པའི་བཟོད་པའི་སྡུག་བསྔལ་ནི་སྡུག་བསྔལ་གྱི་བདེན་པའོ། །སྡུག་བསྔལ་གྱི་ཆོས་ནི་སྡུག་བསྔལ་གྱི་བདེན་པའི་དབང་དུ་བྱས་ནས་ཆོས་བསྟན་པ་གང་ཡིན་པའོ། །ཤེས་པ་ནི་སྦྱོར་བའི་ལམ་དུ་སྡུག་བསྔལ་གྱི་བདེན་པའི་དབང་དུ་བྱས་ནས་བསྟན་པའི་ཆོས་ལ་སྤྱོད་པའི་ཤེས་པའོ། །བཟོད་པ་ནི་སྔར་རྣམ་པར་དཔྱད་པའི་དབང་གིས་སྡུག་བསྔལ་གྱི་བདེན་པའི་བདག་ཉིད་མངོན་དུ་གྱུར་པ་ཟག་པ་མེད་པའི་ཤེས་རབ་སྟེ། གང་གིས་སྡུག་བསྔལ་མཐོང་བའི་སྤང་བར་བྱ་བའི་ཉོན་མོངས་པ་སྤོང་བ་དེ་ནི་སྡུག་བསྔལ་ལ་ཆོས་ཤེས་པའི་བཟོད་པའོ། །འདིའི་དོན་ནི་འདི་ཡིན་ཏེ། སྦྱོར་བའི་ལམ་དུ་སྡུག་བསྔལ་གྱི་བདེན་པའི་དབང་དུ་བྱས་ནས་བསྟན་པའི་མདོ་ལ་སོགས་པའི་ཆོས་ལ་ཚུལ་བཞིན་ཡིད་ལ་བྱེད་པས་བསྡུས་པའི་རྣམ་པར་དཔྱོད་པའི་ཤེས་པའི་དབང་དུ་བྱས་པ་འདིས་སྡུག་བསྔལ་གྱི་བདེན་པའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་མངོན་སུམ་དུ་གྱུར་པའི་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་ཡང་དག་པའི་རང་བཞིན་ཤེས་རབ་སྐྱེས་པ་སྟེ། གང་གིས་སྡུག་བསྔལ་མཐོང་བས་སྤང་བར་བྱ་བའི་ཕྲ་རྒྱས་ཉི་ཤུ་རྩ་བརྒྱད་སྤོང་བ་དེ་ཉིད་དུ་སྡུག་བསྔལ་ལ་ཆོས་ཤེས་པའི་བཟོད་པ་ཞེས་བྱའོ། །སྡུག་བསྔལ་ལ་ཆོས་ཤེས་པ་ནི་ཤེས་པ་གང་གིས་བཟོད་པའི་དེ་མ་ཐག་རྣམ་པར་གྲོལ་བ་མངོན་དུ་ བྱེད་པ་སྟེ། བཟོད་པ་དེས་སྡུག་བསྔལ་མཐོང་བས་སྤང་བར་བྱ་བའི་ཉོན་མོངས་པ་སྤངས་ནས་རྟེན་གནས་གྱུར་ཏེ་ཡེ་ཤེས་གང་གིས་གནས་གྱུར་པ། རྟོགས་པ་དེ་ལ་སྡུག་བསྔལ་ལ་ཆོས་ཤེས་པ་ཞེས་བྱའོ། །སྡུག་བསྔལ་ལ་རྗེས་སུ་ཤེས་པའི་བཟོད་པ་ནི་སྡུག་བསྔལ་ལ་ཆོས་ཤེས་པའི་དེ་མ་ཐག་ཏུ་སྡུག་བསྔལ་ལ་ཆོས་ཤེས་པའི་བཟོད་པ་དང༌། སྡུག་བསྔལ་ལ་ཆོས་ཤེས་པ་འདི་གཉིས་འཕགས་པའི་ཆོས་རྣམས་ཀྱི་རྒྱུ་ཡིན་ནོ་སྙམ་པའི་སོ་སོ་རང་གིས་རིག་པའི་ཟག་པ་མེད་པའི་ཤེས་རབ་སྟེ། བཟོད་པ་དང་ཤེས་རབ་འདི་གཉིས་སློབ་པ་དང་མི་སློབ་པའི་འཕགས་པའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྒྱུ་ཡིན་ཏེ། དེ་དག་ལ་དེ་རྣམས་ཡང་དག་པར་འབྱུང་བས་སོ། །དེས་ན་དེ་དག་ལ་དམིགས་ནས་འཕགས་པའི་ཆོས་རྣམས་ཀྱི་རྒྱུ་ཡིན་ནོ་སྙམ་པའི་སོ་སོ་རང་གིས་རིག་པའི་ཟག་པ་མེད་པའི་ཤེས་རབ་ལ་སྡུག་བསྔལ་ལ་རྗེས་སུ་ཤེས་པའི་བཟོད་པ་ཞེས་བྱའོ། །སྡུག་བསྔལ་ལ་རྗེས་སུ་ཤེས་པ་གང་གིས་རྗེས་སུ་ཤེས་པའི་བཟོད་པ་དེ་ངེས་པར་འཛིན་པ་སྟེ། ཡེ་ཤེས་གང་གིས་རྗེས་སུ་ཤེས་པའི་བཟོད་པ་དེ་སོ་སོ་རང་གིས་རིག་པ་དེ་ལ་སྡུག་བསྔལ་ལ་རྗེས་སུ་ཤེས་པ་ཞེས་བྱའོ། །དེ་བཞིན་དུ་བདེན་པ་ལྷག་མ་རྣམས་ལ་ཡང་བཟོད་པ་དང་ཤེས་པ་རྣམས་ཇི་ལྟར་རིགས་པར་ཤེས་པར་བྱའོ། །འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་ལམ་གྱི་ཡུལ་གཉིས་ཏེ། དེ་བཞིན་ཉིད་དང་ཡང་དག་པའི་ཡེ་ཤེས་སོ། །དེ་ལ་ཆོས་ཤེས་པའི་ཕྱོགས་ཀྱི་ལམ་གྱི་ཡུལ་དེ་བཞིན་ཉིད་དོ། །རྗེས་སུ་ཤེས་པའི་ཕྱོགས་ཀྱི་ལམ་གྱི་ཡུལ་ཡང་དག་པའི་ཡེ་ཤེས་སོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ཆོས་ཤེས་པའི་བཟོད་པ་དང༌། ཤེས་པ་རྣམ
Chinese
具有等等。与布施波罗蜜多相结合，犹如大宝藏。简而言之，见道是世间法之顶点的紧接着，与无所缘的等持和智慧同时具备，要知道这是不分别的寂止和胜观的特征。由于所缘和能缘平等，所以平等了知也是如此，这是因为显现了能取和所取即是真如。在自相续中，对于众生的名言和法的名言清晰，以及对于一切二者的名言都清晰，这也是了知所缘之法。因此，在自相续中，由于没有以我为相的分别，所以对于众生的名言清晰，这是了知所缘之法。在自相续中，由于不分别法等之相，所以对于法的名言清晰，这是了知所缘之法。对于自己和他人的相续，无有差别，不分别我和法之相，因此对于一切二者的名言都清晰，这是了知所缘之法。差别在于，世间法之顶点的紧接着，是苦法智忍、苦法智、苦类智忍、苦类智、集法智忍、集法智、集类智忍、集类智、灭法智忍、灭法智、灭类智忍、灭类智、道法智忍、道法智、道类智忍、道类智，这具有十六刹那的自性。其中，苦法智忍的苦是苦谛。苦之法，是指以苦谛为主而宣说的法。智，是指在加行道中，以苦谛为主而对所宣说的法进行修习的智慧。忍，是指由于先前分别的缘故，苦谛的自性显现。
English
Having etc. Combined with the perfection of generosity, it is like a great treasure. In short, the path of seeing is the immediately following the peak of worldly dharma, simultaneously possessing equanimity and wisdom without an object of focus. Know that this is the characteristic of non-conceptual quiescence and insight. Because the object of focus and the agent of focusing are equal, equal knowing is also like that, because it manifests that the apprehended and the apprehender are the very suchness. In one's own continuum, the designation of sentient beings and the designation of dharma are clear, and the designation of both is clear in all ways, this is also knowing the dharma of focus. Therefore, in one's own continuum, because there is no conceptualization with the sign of self, the designation of sentient beings is clear, this is knowing the dharma of focus. In one's own continuum, because there is no conceptualization of the signs of dharma etc., the designation of dharma is clear, this is knowing the dharma of focus. For both one's own and others' continua, without difference, not conceptualizing the signs of self and dharma, therefore the designation of both is clear in all ways, this is knowing the dharma of focus. The distinction is that immediately following the peak of worldly dharma are the forbearance of the knowledge of dharma in suffering, the knowledge of dharma in suffering, the forbearance of the knowledge of analogy in suffering, the knowledge of analogy in suffering, the forbearance of the knowledge of dharma in origin, the knowledge of dharma in origin, the forbearance of the knowledge of analogy in origin, the knowledge of analogy in origin, the forbearance of the knowledge of dharma in cessation, the knowledge of dharma in cessation, the forbearance of the knowledge of analogy in cessation, the knowledge of analogy in cessation, the forbearance of the knowledge of dharma in path, the knowledge of dharma in path, the forbearance of the knowledge of analogy in path, the knowledge of analogy in path, which has the nature of sixteen moments. Among them, the suffering of the forbearance of the knowledge of dharma in suffering is the truth of suffering. The dharma of suffering is whatever dharma is taught with the truth of suffering as the main focus. Knowledge is the wisdom that practices the dharma taught with the truth of suffering as the main focus on the path of joining. Forbearance is the nature of the truth of suffering manifesting due to the power of previous analysis.
Chinese
是无漏的智慧。以其能断除因见苦而应断除的烦恼，即是于苦法智忍。此义是说，在加行道中，以苦谛为所缘，如理作意所诠释的经等法，以其所摄的观察之智慧为所缘，由此使苦谛之真如现前，生起超世间的真实自性智慧，以其能断除因见苦而应断除的二十八种随眠，即名为于苦法智忍。于苦法智者，是智慧以其能使忍的当下现证解脱。忍以其断除了因见苦而应断除的烦恼后，所依转依，以何智慧而转依，此证悟即名为于苦法智。于苦法后智忍，是于苦法智的当下，认为苦法智忍与苦法智二者是圣法之因的各别自证的无漏智慧。忍与智二者是学习与无学习的诸圣法之因，因彼等于彼等真实生起之故。因此，缘彼等，认为彼等是圣法之因的各别自证的无漏智慧，即名为于苦法后智忍。于苦法后智，是以其能确定后智忍，以何智慧能各别自证后智忍，即名为于苦法后智。如是，其余诸谛，亦应如理了知忍与智。超世间道之境有二，即真如与真实之智慧。其中，法智品之道的境是真如。后智品之道的境是真实之智慧。因此，法智忍与智等
English
It is the wisdom without outflows. That which abandons the afflictions to be abandoned by seeing suffering, is the forbearance of knowing the Dharma of suffering. The meaning of this is: In the path of application, taking the truth of suffering as the object, properly attending to the Dharma such as the sutras that explain it, taking the discriminating wisdom that is included in it as the object, thereby making the suchness of the truth of suffering manifest, giving rise to the wisdom of the true nature that transcends the world, by which one abandons the twenty-eight latent tendencies to be abandoned by seeing suffering, that is called the forbearance of knowing the Dharma of suffering. Knowing the Dharma of suffering is the wisdom by which one immediately manifests liberation upon the forbearance. The forbearance, having abandoned the afflictions to be abandoned by seeing suffering, transforms the basis, and by what wisdom does it transform the basis, that realization is called knowing the Dharma of suffering. The subsequent knowledge of suffering is the wisdom without outflows that is individually self-aware, immediately after the knowledge of the Dharma of suffering, thinking that the forbearance of knowing the Dharma of suffering and the knowledge of the Dharma of suffering are the cause of the noble Dharmas. The forbearance and wisdom are the cause of all the noble Dharmas of learning and non-learning, because they truly arise in them. Therefore, focusing on them, the wisdom without outflows that is individually self-aware, thinking that they are the cause of the noble Dharmas, is called the subsequent knowledge of suffering. The subsequent knowledge of suffering is that which definitely grasps the subsequent knowledge of forbearance, and by what wisdom does one individually self-know the subsequent knowledge of forbearance, that is called the subsequent knowledge of suffering. Likewise, for the remaining truths, one should understand the forbearance and wisdom as appropriate. There are two objects of the path that transcends the world: suchness and true wisdom. Among them, the object of the path of the Dharma-knowing aspect is suchness. The object of the path of the subsequent-knowing aspect is true wisdom. Therefore, the forbearance of knowing the Dharma and the wisdom, etc.