Tibetan
་བྱེད་བཞིའོ། །དེ་ལ་འདུན་པ་ནི་མངོན་པར་འདོད་པའོ། །རྩོལ་བ་ནི་བརྩོན་འགྲུས་སོ། །དད་པ་ནི་མངོན་པར་ཡིད་ཆེས་པའོ། །ཤིན་ཏུ་སྦྱངས་པ་ནི་ལུས་དང་སེམས་ལས་སུ་རུང་བའོ། །བཞི་པོ་འདི་རྣམས་རིམ་པ་ཅི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་རྟེན་དང༌། བརྟེན་པ་དང༌། རྒྱུ་དང༌། འབྲས་བུར་རྣམ་པར་གཞག་སྟེ། དེ་ལ་འདུན་པ་ནི་རྩོལ་བའི་རྟེན་ཡིན་ནོ། །བརྟེན་པ་ནི་རྩོལ་བ་སྟེ། རྩོལ་བའི་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་མངོན་པར་འདོད་པ་ཡིན་པས་སོ། །རྟེན་འདུན་པའི་རྒྱུ་ནི་དད་པ་ཡིན་ཏེ། རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་ལ་དད་པ་ཡོད་ན་མཉམ་པར་འཇོག་པའི་བྱ་བ་འདོད་པ་ཡིན་པས་སོ། །རྟེན་རྩོལ་བའི་འབྲས་བུ་ནི་ཤིན་ཏུ་སྦྱངས་པ་སྟེ། བརྩོན་འགྲུས་བརྩམས་པས་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ལ་སོགས་པའི་སྐྱོན་དང་བྲལ་ནས་དགའ་བ་སྐྱེ་ལ་དགའ་བ་སྐྱེས་པ་ལས་ལུས་དང་སེམས་ལས་སུ་རུང་བའི་མཚན་ཉིད་ཅན་ཤིན་ཏུ་སྦྱངས་པ་སྐྱེ་བས་སོ། །འདིར་རྩོལ་བ་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་དང་བཅས་པ་ལེ་ལོའི་གཉེན་པོ་ཉིད་དུ་བསྟན་ནོ། །དྲན་པ་དང༌། ཤེས་བཞིན་དང༌། སེམས་པ་དང༌། བཏང་སྙོམས་ནི་སྐྱོན་བཞིའི་གཉེན་པོ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལ་དྲན་པ་ནི་དམིགས་པ་བརྗེད་པའི་གཉེན་པོའོ། །ཤེས་བཞིན་ནི་དྲན་པ་ཡོད་པའི་དུས་སུ་བྱིང་རྒོད་རྟོགས་པ་གང་ཡིན་པའོ། །སེམས་པ་ནི་བྱིང་རྒོད་རྟོགས་ནས་དེ་སྤང་བའི་དོན་དུ་གཉེན་པོ་མངོན་པར་འདུ་བྱེད་པ་གང་ཡིན་པའོ། །བཏང་སྙོམས་ནི་བྱིང་རྒོད་ཞི་བའི་དུས་ཀྱི་སེམས་རང་གི་ངང་གིས་མཉམ་པར་འཇོག་པ་གང་ཡིན་པའོ། །དེ་ལ་དྲན་པ་ནི་གདམས་ངག་བརྗེད་པའི་གཉེན་པོ་སྟེ། དེས་གདམས་ངག་བརྗེད་པར་མི་འགྱུར་བས་སོ། །ཤེས་བཞིན་ནི་བྱིང་རྒོད་ཀྱི་གཉེན་པོ་སྟེ། དེས་བྱིང་རྒོད་ཤེས་པ་ཡིན་པས་སོ། །སེམས་པ་ནི་མངོན་པར་འདུ་མི་བྱེད་པའི་གཉེན་པོ་སྟེ། དེས་བྱིང་རྒོད་ཀྱི་གཉེན་པོ་མངོན་པར་འདུ་བྱེད་པས་སོ། །བཏང་སྙོམས་ནི་མངོན་པར་འདུ་བྱེད་པའི་གཉེན་པོ་སྟེ། སེམས་རང་གི་ངང་གིས་མཉམ་པར་འཇོག་པའི་ཚེ་གཉེན་པོ་མངོན་པར་འདུ་བྱེད་པ་བཏང་སྙོམས་སུ་འཇོག་པས་སོ། །དེས་ནི་སྒོམ་པ་བསྟན་ནོ། །འབྲས་བུ་ནི་མངོན་པར་ཤེས་པ་ལ་སོགས་པ་རྫུ་འཕྲུལ་གྱི་ཡོན་ཏན་གྲུབ་པ་གང་ཡིན་པའོ། །དེ་ལྟར་སེམས་བསྐྱེད་པ་གསུམ་ གྱིས་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་བཅུ་གཉིས་བསྡུས་སོ། །སེམས་བསྐྱེད་པ་གསུམ་པོ་འདི་རྣམས་ལ་ཆོ་གའི་སྒྲུབ་པ་ཞེས་བྱ་སྟེ། འདི་ལྟར་དཔེར་ན་རྒྱལ་རིགས་གང་ཞིག་རྒྱལ་སྲིད་འདོད་པ་དེ་ལ་ཕན་པར་འདོད་པས་བསྐུལ་བ་ན་དང་པོ
Chinese
是四种。其中，欲是显现的希求。勤是精进。信是显现的信赖。轻安是身心堪能。这四者如其次第地被安立为所依、能依、因和果。其中，欲是勤的所依。能依是勤，因为勤之前行是显现的希求。所依欲的因是信，因为如果对因和果有信，就会希求安住的行持。所依勤的果是轻安，因为发起精进之后，远离了分别等过失，生起喜悦，从生起喜悦中，生起身心堪能之自性的轻安。此处显示了勤连同因和果是懈怠的对治。念、正知、作意和舍是四种过失的对治。其中，念是对治忘失所缘。正知是在有念的时候，了知沉掉的觉知。作意是了知沉掉之后，为了断除它而显现地作对治。舍是沉掉寂静之时，心自然而然地安住。其中，念是对治忘失教言，因为念不会让教言被遗忘。正知是对治沉掉，因为正知能了知沉掉。作意是对治不作意，因为作意能显现地作沉掉的对治。舍是对治作意，因为在心自然而然地安住之时，将显现地作对治安立为舍。这显示了修习。果是现证等神通功德成就。这样，三种发心总摄了菩提分的十二法。这三种发心被称为仪轨的修持，例如，某个王族想要王位，有人想要帮助他而劝请时，首先
English
are four. Among them, aspiration is manifest desire. Effort is diligence. Faith is manifest trust. Pliancy is the fitness of body and mind. These four are established as support, supported, cause, and result, respectively. Among them, aspiration is the support of effort. The supported is effort, because the preliminary to effort is manifest desire. The cause of the support aspiration is faith, because if there is faith in cause and result, one will desire the activity of abiding. The result of the support effort is pliancy, because after initiating diligence, one is free from faults such as discrimination, and joy arises, and from the arising of joy, pliancy, which is the nature of the fitness of body and mind, arises. Here, effort together with cause and result is shown to be the antidote to laziness. Mindfulness, vigilance, attention, and equanimity are the antidotes to the four faults. Among them, mindfulness is the antidote to forgetting the object. Vigilance is the awareness that discerns sinking and excitement when mindfulness is present. Attention is the manifest application of an antidote to abandon sinking and excitement after discerning them. Equanimity is the natural abiding of the mind when sinking and excitement are pacified. Among them, mindfulness is the antidote to forgetting the instructions, because it prevents the instructions from being forgotten. Vigilance is the antidote to sinking and excitement, because it knows sinking and excitement. Attention is the antidote to non-application, because it manifestly applies the antidote to sinking and excitement. Equanimity is the antidote to application, because when the mind naturally abides, the manifest application of the antidote is established as equanimity. This shows meditation. The result is the accomplishment of the qualities of clairvoyance and other supernormal powers. Thus, the three bodhicittas encompass the twelve factors of enlightenment. These three bodhicittas are called the practice of ritual. For example, if a member of the royal family desires kingship, and someone wants to help him and urges him, first
Tibetan
་གོ་གྱོན་པར་བྱེད་དོ། །དེ་ནས་འཇུག་པ་སྟེ་གླང་པོ་ལ་སོགས་པ་ལ་ཞོན་པའོ། །དེ་ནས་དཔུང་གི་ཚོགས་སྡུད་པར་བྱེད་དོ། །དེ་ནས་ངེས་པར་འབྱུང་བའི་ས་ནས་ངེས་པར་འབྱུང་སྟེ། མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ལས་རྒྱལ་བར་བྱས་ནས་རྒྱལ་སྲིད་ཐོབ་པའོ། །དེ་ལྟར་རང་གི་དོན་བསྒྲུབས་ནས། དེའི་རྗེས་ལ་སྙིང་རྗེ་དང་ལྡན་པས་ཅི་ལྟར་རིགས་པར་སྐྱེ་དགུ་ཡོངས་སུ་སྐྱོང་བར་བྱེད་དོ། །དེ་བཞིན་དུ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དྲུག་སྒྲུབ་པའི་གོ་ཆ་གྱོན་པས་སྦྱིན་པར་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་མི་དམིགས་པའི་གོ་ཆ་གྱོན་པར་འགྱུར་ཏེ། གནས་སྐབས་འདིར་བར་དུ་གཅོད་པའི་མདའ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་མི་ཕིགས་པས་སོ། །དེ་ལྟར་གོ་བགོས་པས་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་བསྒོམ་པ་ལ་བརྩོན་པར་འཇུག་སྟེ། བསམ་གཏན་ལ་སོགས་པ་ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་ཆོས་མ་ལུས་པ་ལ་ལྷག་པར་འཛེག་གོ །དེ་ནས་རྒྱུའི་མཐར་ཐུག་པ་ཐོབ་པར་འདོད་པས་ཚོགས་སོག་གོ །དེ་ནས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ས་ཐོབ་པའི་དོན་དུ་ངེས་པར་འབྱུང་བའི་ས་ནས་ངེས་པར་འབྱུང་བའོ། །དེ་ནས་རྡོ་རྗེ་ལྟ་བུའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཞེས་བྱ་བའི་བར་ཆད་མེད་པའི་ལམ་ཐོབ་ནས་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ཉོན་མོངས་པ་དང་ཤེས་བྱའི་སྒྲིབ་པ་བག་ཆགས་དང་བཅས་པ་མ་ལུས་པར་སྤངས་པ་ལས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ས་ཡང་དག་པའི་མཐའ་མངོན་དུ་བྱས་པའི་རང་བཞིན་ཅན་ཆོས་ཀྱི་རྒྱལ་པོ་ཐོབ་བོ། །དེ་ནས་ཅི་ལྟར་རིགས་པར་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་བྱེད་དོ། །དེ་ལྟར་གོ་ཆ་དང༌། འཇུག་པ་དང༌། ཚོགས་དང༌། ངེས་པར་འབྱུང་བ་བསྒྲུབ་པའི་ནང་ནས་སེམས་བསྐྱེད་པ་གསུམ་གྱི་གནས་སྐབས་ལ་གོ་ཆའི་སྒྲུབ་པ་རྣམ་པར་འཇོག་གོ ། དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་སློབ་དཔོན་དབྱིག་གཉེན་གྱིས་གཞུང་འགྲེལ་ལས་གོ་ཆ་ཆེན་པོ་བགོས་པ་ནི་སེམས་བསྐྱེད་པ་དང་པོ་ནས་བརྩམས་ཏེ་ལྷག་པའི་བསམ་པའི་བར་ལ་བྱའོ་ཞེས་གསུངས་སོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ས་བཅུའི་མདོ་བཤད་པ་ལས་གོ་ཆའི་སྨོན་པའོ་ཞེས་གསུངས་སོ། །བཅོམ་ལྡན་འདས་ ཀྱིས་ཀྱང་ཐར་པའི་ཆ་དང་མཐུན་པ་གསུངས་པའི་དུས་སུ་སེམས་བསྐྱེད་པ་དང་པོ་ནས་བཟུང་སྟེ་ཐབས་ལ་མཁས་པ་དང་མ་བྲལ་བར་སྦྱིན་པ་སྦྱིན་གྱི། མཚན་མར་ནི་མི་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གོ་ཆའི་བསྒྲུབ་པ་གསུངས་པ་ཡིན་ཏེ། སྦྱིན་པ་ལ་སོགས་པ་བསྒྲུབ་པ་ལས་མ་གཏོགས་པའི་གོ་ཆའི་སྒྲུབ་པ་གཞན་མེད་པས་སོ། །དེ་ནི་ཚོགས་ལམ་གྱི་རང་བཞིན་ཅན་སེམས་བསྐྱེད་པ་གསུམ་པ་བསྟན་ནོ། །དེ་ལྟར་ཚོགས་ཀྱི་ལམ་དུ་དད་པ་ལ་སོགས་པའི་དགེ་བས་ཡོངས་
Chinese
穿上盔甲。然后是进入，即骑乘大象等。然后聚集军队。然后从决定出现的地位中决定出现，即战胜不顺之方而获得王位。如此成办自己的利益后，之后以慈悲心如何适合地养育一切众生。同样，菩萨穿上修持六度波罗蜜多的盔甲，将变成穿上不执著于布施等之盔甲，因为此时不会被一切阻断之箭所伤。如此穿上盔甲后，以各种方式精进于禅修，更加提升到禅定等大乘的一切法上。然后，想要获得因的究竟，积聚资粮。然后，为了获得佛的果位，从决定出现的地位中决定出现。然后，获得名为金刚喻定（Vajropama-samadhi）的无间道，从不顺之方，断除烦恼和所知障以及习气，菩萨证得佛的果位，显现真实之边际，获得法王。然后，如何适合地利益众生。如此，在盔甲、进入、资粮和决定出现之修持中，将发心三者的阶段安立为盔甲之修持。因此，导师世亲在论释中说，穿上大盔甲，是从最初的发心开始，直到增上意乐之间。因此，《十地经》的解释中说，是盔甲之愿。世尊也说，在宣说与解脱分相应的法时，从最初的发心开始，不离方便而行布施，不做有相之布施等，这是盔甲之修持，因为除了修持布施等之外，没有其他的盔甲修持。这是显示具有资粮道自性的第三种发心。如此，在资粮道中，以信心等善法圆满。
English
One puts on armor. Then comes entry, which is riding elephants, etc. Then one gathers an army. Then, from the stage of definite emergence, one definitely emerges, that is, one conquers the unfavorable side and obtains kingship. Having thus accomplished one's own benefit, thereafter, with compassion, one cares for all beings in a fitting manner. Similarly, a Bodhisattva, having donned the armor of accomplishing the six perfections, will become one who dons the armor of non-attachment to giving, etc., because at this time one is not pierced by all the arrows that obstruct. Having thus donned the armor, one engages in diligent meditation in every way, and ascends especially to all the Mahayana teachings such as meditative concentration. Then, wishing to obtain the ultimate result, one accumulates merit. Then, for the sake of obtaining the state of Buddhahood, one definitely emerges from the stage of definite emergence. Then, having obtained the unobstructed path called the Vajra-like Samadhi (Vajropama-samadhi), from the unfavorable side, having abandoned all defilements and obscurations of knowledge together with their predispositions, the Bodhisattva attains the state of Buddhahood, manifests the true limit, and obtains the Dharma King. Then, one benefits sentient beings in a fitting manner. Thus, among the practices of armor, entry, accumulation, and definite emergence, the stages of the three types of Bodhicitta are established as the practice of armor. Therefore, the teacher Vasubandhu said in the commentary, "Putting on the great armor is to be done from the first Bodhicitta up to the superior intention." Therefore, in the explanation of the Ten Bhumi Sutra, it is said, "It is the aspiration for armor." The Blessed One also said that when teaching about that which is in accordance with the aspects of liberation, from the first arising of Bodhicitta, one should give alms without being separated from skillful means, and not give alms with signs, etc. This is the teaching of the practice of armor, because there is no other practice of armor other than the practice of giving, etc. This is the teaching of the third Bodhicitta, which is the nature of the path of accumulation. Thus, on the path of accumulation, one is complete with virtues such as faith.