Tibetan
བྱ་བ་ནི་ཆོས་ཟབ་མོ་ལ་ཕྱིར་ཕྱོགས་པས་སོ། །དོན་ཆེན་པོ་སྒྲུབ་པར་མི་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྟོང་པ་ཉིད་ལ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་མངོན་པར་ཞེན་པ་དེ་རྣམས་དམྱལ་བ་ལ་སོགས་པར་ལྟུང་བས་དོན་ཆེན་པོ་སངས་རྒྱས་ཉིད་སྒྲུབ་པར་མི་འགྱུར་གྱི། དོན་མེད་པ་ཁོ་ན་འགྲུབ་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏེ། དུས་ཡུན་རིང་པོ་ནས་བདག་ལ་ལྷག་པར་མངོན་པར་ཞེན་པ་རྣམས་ལ་དེ་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པར་བསྟན་པའི་སྒོ་ནས་བསྟན་པ་ལ་གཞུག་པར་ནུས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་ཐོག་མར་སྟོང་པ་ཉིད་བསྟན་པ་ལ་དོན་མེད་པར་འགྱུར་བར་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བསྟན་ནས། ད་ནི་ཆེས་ཐོག་མར་ཀུན་གཞི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ལ་སོགས་པ་བསྟན་ན་དོན་ཆེན་པོ་འདྲེན་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བསྟན་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། ཆེས་ཐོག་མར་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། ཆེས་ཐོག་མར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྟོང་པ་ཉིད་སྟོན་པའི་ཐོག་མར་རོ། །ཀུན་གཞི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ལ་སོགས་པ་བསྟན་པས་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་སྒྲས་ནི་གང་ཟག་ལ་སོགས་པ་བསྡུ་བར་བྱའོ། །མུ་སྟེགས་ཀྱི་ལུགས་བསལ་བས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བདག་ལ་མངོན་པར་ཞེན་པ་བཟློག་ནས་སོ། །དེ་དག་གི་དོན་ཆེན་པོ་འདྲེན་པར་འགྱུར་ཞིང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཟུང་བའི་དོན་ལ་མངོན་པར་ཞེན་པ་ལ་སོགས་པ་བཟློག་པས་ཆོས་བསྟན་པ་དེ་འབྲས་བུ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་རྒྱུར་འགྱུར་བས་སོ། །འདི་ལྟར་མུ་སྟེགས་པས་འཇིག་རྟེན་འདི་ནས་འཇིག་རྟེན་པ་རོལ་ཏུ་འགྲོ་བ་དང་བཅིངས་པ་གྲོལ་བའི་རྟེན་དུ་གྱུར་པའི་བདག་རྟག་པ་ཁས་ལེན་པར་བྱེད་ལ། དེ་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་ཀུན་གཞི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་གསུངས་པ་ལ་གང་གི་ཕྱིར་ཀུན་གཞི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་དེ་ཡང་འཇིག་རྟེན་འདི་ནས་འཇིག་རྟེན་ཕ་རོལ་དུ་འགྲོ་བ་དང་བཅིངས་པ་གྲོལ་བའི་རྟེན་དུ་གྱུར་པ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར་ཅི་སྲིད་དུ་ཀུན་གཞི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ལ་ཉོན་མོངས་པའི་བག་ཆགས་འཇུག་པ་དེ་སྲིད་དུ་བཅིངས་པ་ཡིན་ལ། གང་གི་ཚེ་ལམ་བསྒོམས་པས་ཉོན་མོངས་པའི་བག་ཆགས་ལོག་པ་དེའི་ཚེ་རྟེན་ཡོངས་སུ་གྱུར་པས་གྲོལ་པ་ཉིད་དོ། །འོན་ཀྱང་ཁྱད་པར་ནི་བདག་ནི་རྟག་པ་ཡིན་ལ། ཀུན་ གཞི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ནི་མི་རྟག་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ན་ཡང་ཀུན་གཞི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་གསུངས་པས་བདག་ལ་མངོན་པར་ཞེན་པ་ལྡོག་པར་འགྱུར་བ་དང༌། ཀུན་གཞི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་གསུངས་པས་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་ལ་མངོན་པར་ཞེན་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་ལ་མངོན་པར་ཞེན་པ་ཡང་ལྡོག་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་ཀུན་གཞི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་བསྟན་པས་དོན་ཆེན་པོ་འདྲེན་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ། །ཕྱི་ནས་ཞེས་བྱ་བ་འདིས་ནི་ཀུན་གཞི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གསུང་རབ་ཀྱི་དོན་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པ་རིག་པ་རྣམས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བདག་ལས་མ་ཡིན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ཀུན་གཞི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ལ་སོགས་པའི་དོན་ཡང་སྟོང་པ་ཉིད་ཁོང་དུ་ཆུད་པས་སོ། །དེ་དག་སྤོང་བར་འགྱུར་བས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཀུན་གཞི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱང་འདོར་བར་འགྱུར་བས་སོ། །ཡོན་ཏན་ཁོ་ན་འབྱུང་གི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཀུན་གཞི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་གསུངས་པས་བསྟན་པ་ལ་འཇུག་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་གྱི་ཡོན་ཏན་ཁོ་ན་འབྱུང་བས་སྐྱོན་མེད་དོ། །ཇི་སྐད་དུ་འཕགས་པའི་ལྷས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བཞི་བརྒྱ་པ་ལས་སོ། །གང་ཞིག་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་ཕན་པ་སྟོན་པ་ན་ཡང་གཞན་གྱི་བསམ་པ་སུམ་མ་ཕྱུང་བར་དང་བ་འཕེལ་བར་བྱེད་པའི་གཞན་གྱི་བསམ་པའི་རྗེས་སུ་འཇུག་པ་དེ་ནི་བསྟན་པར་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར་སེར་སྣ་ཅན་ལ་སྦྱིན་པ་གཏོང་བའི་གཏམ་དང༌། ཚུལ་ཁྲིམས་འཆད་པ་ལ་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་གཏམ་དང༌། ཁྲོ་བ་དང་ལྡན་པ་ལ་བཟོད་པའི་གཏམ་གྱིས་དགའ་བར་མི་འགྱུར་གྱི། འོན་ཀྱང་ལོངས་སྤྱོད་འདོད་པ་ལ་སྦྱིན་པའི་གཏམ་དང༌། མཐོ་རིས་འདོད་པ་ལ་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་གཏམ་དང༌། གཟུགས་བཟང་བར་འདོད་པ་ལ་བཟོད་པའི་གཏམ་གྱིས་དགའ་བར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟ་བུ་ལ་སོགས་པའི་གཏམ་དང་པོར་བསྟན་ནས། ཕྱིས་སྣོད་དུ་གྱུར་པར་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་བྱ་སྟེ། ཟབ་མོའི་གཏམ་བརྗོད་པར་བྱ་དགོས་སོ། །དང་པོ་ཉིད་དུ་མི་མཐུན་པའི་གཏམ་གྱིས་སུན་ཕྱུང་ནས་དེ་ལས་ཕྱིར་ལོག་ཅིང་ཕན་པ་བསྟན་པའི་དོན་དུ་མི་འགྱུར་རོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་བཞི་བརྒྱ་པ་ལས། དང་པོ་བསོད་ནམས་མིན་ལས་བཟློག །བར་དུ་བདག་ལས་བཟློག་པ་དང༌། །ཕྱིས་ནི་ཐམས་ཅད་ལས་བཟློག་པ། །གང་གིས་ དེ་ཤེས་བློ་ལྡན་ཡིན། །དམན་པ་རྣམས་ལ་སྦྱིན་པ་བརྗོད། །བར་མ་ལ་ནི་ཚུལ་ཁྲིམས་བརྗོད། །མཆོག་ཏུ་གྱུར་ལ་ཞི་བ་བརྗོད། །དེ་གསུངས་རྟག་ཏུ་མཆོག་ཏུ་འགྱུར། །ཞེས་གསུངས་པ་དང༌། གཞན་ཡང༌། བསོད་ནམས་འདོད་པས་སྟོང་པ་ཉིད། །རྣམ་པ་ཀུན་དུ་བརྗོད་མི་བྱ། །གང་ཕྱིར་གནས་མིན་པ་ལ་སྨན། །བྱིན་ན་དུག་ཏུ་འགྱུར་བ་ཡིན། །ཞེས་གསུངས་སོ། །གདུལ་བྱ་རྣམས་གཞུག་པའི་དོན་དུ་ཀུན་གཞི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཡོད་པ་ཉིད་དུ་གསུངས་པ་འབའ་ཞིག་ཏུ་མ་ཟད་ཀྱི། འོན་ཀྱང་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་ཡོད་པ་ཉིད་དུ་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བསྟན་པར་བྱ་བའི་
Chinese
之所以说“是背离甚深之法”，是因为那些对空性产生颠倒执着的人，会堕入地狱等恶道，因此无法成就成佛这一伟大的目标，只能成就无意义的事情。这是为了让长期以来特别执着于“我”的人，能够通过与此（“我”）相顺应的方式进入佛法。因此，首先说明了宣讲空性会变得毫无意义。现在，为了说明最开始宣讲阿赖耶识等，将会引导至伟大的目标，所以说了“最开始”等。所谓“最开始”，是指在宣讲空性之初。通过宣讲阿赖耶识等词语，应该包括有情等。所谓“通过消除外道的观点”，是指通过消除对“我”的执着。所谓“引导他们走向伟大的目标”，是指通过消除对所执着之境的执着等，所宣讲的佛法会成为获得佛果的因。例如，外道承认有一个常恒的“我”，它从这个世界走向另一个世界，是束缚和解脱的所依。因为与此相顺应而宣讲了阿赖耶识，那么为什么阿赖耶识也是从这个世界走向另一个世界，是束缚和解脱的所依呢？因为只要阿赖耶识中存在烦恼的习气，它就是被束缚的。当通过修道而使烦恼的习气消失时，它就因为成为完全的所依而获得解脱。然而，不同之处在于，“我”是常恒的，而阿赖耶识是无常的。即便如此，宣讲阿赖耶识也能使对“我”的执着消失，并且因为宣讲阿赖耶识而不会对外境产生执着，因此对外境的执着也会消失。因此，阿赖耶识
English
The reason for saying "turning away from the profound Dharma" is that those who have inverted attachments to emptiness will fall into hell and other evil realms, and therefore will not be able to accomplish the great goal of attaining Buddhahood, but will only accomplish meaningless things. This is so that those who have long been particularly attached to "self" can enter the Dharma through a way that is in accordance with it. Therefore, it is first explained that teaching emptiness will become meaningless. Now, in order to explain that teaching the ālaya-vijñāna and so on at the very beginning will lead to a great goal, the words "at the very beginning" and so on are spoken. The term "at the very beginning" refers to the beginning of teaching emptiness. The words "by teaching the ālaya-vijñāna and so on" should include sentient beings and so on. The phrase "by refuting the views of the tirthikas" means by eliminating the attachment to "self." The phrase "leading them to a great goal" means that by eliminating the attachment to the object of grasping and so on, the Dharma that is taught will become the cause for obtaining the fruit of Buddhahood. For example, the tirthikas acknowledge a permanent "self" that goes from this world to another world and is the basis for bondage and liberation. Since the ālaya-vijñāna is taught in accordance with this, why is the ālaya-vijñāna also the basis for going from this world to another world and for bondage and liberation? Because as long as the seeds of affliction are present in the ālaya-vijñāna, it is bound. When the seeds of affliction disappear through the practice of the path, it is liberated because it becomes a complete basis. However, the difference is that the "self" is permanent, while the ālaya-vijñāna is impermanent. Even so, teaching the ālaya-vijñāna will cause the attachment to "self" to disappear, and because teaching the ālaya-vijñāna does not cause attachment to external objects, the attachment to external objects will also disappear. Therefore, the ālaya-vijñāna
Chinese
通过展示智慧，将会引导至伟大的意义。 后面所说的“从后”是因为宣说了阿赖耶识。 那些通达经典意义而没有颠倒的人们，通过“非我”等，也领悟了阿赖耶识等的意义即是空性。 那些将会舍弃它们的人，是指那些也将舍弃阿赖耶识等的人。 唯有功德产生，是指因为宣说了阿赖耶识，唯有进入教法的具有特征的功德产生，所以没有过失。 就像圣天所说的那样，这是出自《四百论》。 “无论何者”等，是指在展示利益时，也要追随他人的想法，使他人的想法在没有被完全消除的情况下，增长欢喜，这才是应该教导的。 比如，对于吝啬的人，不应该说布施的话题；对于讲解戒律的人，不应该说戒律的话题；对于充满愤怒的人，不应该说忍耐的话题，这样不会使他们高兴。 然而，对于渴望享受的人，说布施的话题；对于渴望升天的人，说戒律的话题；对于渴望拥有美好容貌的人，说忍耐的话题，这样会使他们高兴。 首先展示像这样的话题，之后要理解他们已经成为法器，必须讲述深奥的话题。 如果一开始就用不合时宜的话题进行反驳，他们就会退却，并且不会为了展示利益而努力。 因此，《四百论》中说： 最初从非福德中解脱， 中间从我中解脱， 最终从一切中解脱， 谁能知晓，谁就是有智慧的人。 对于低劣者，讲述布施， 对于中等者，讲述戒律， 对于最殊胜者，讲述寂静， 如此宣说，恒常成为最殊胜。 此外， 渴望福德者， 空性 不应以任何方式宣说， 因为对于非器者， 犹如药物， 给予则变成毒药。 如此宣说。 为了引导所化众生，不仅仅仅宣说阿赖耶识等是存在的，而且还要展示所有事物都是存在的。
English
By demonstrating wisdom, one will be led to great meaning. The phrase "from the later" refers to the fact that the ālaya-vijñāna is taught. Those who understand the meaning of the scriptures without distortion, through "not self" and so on, also comprehend that the meaning of the ālaya-vijñāna and so on is emptiness. Those who will abandon them refers to those who will also abandon the ālaya-vijñāna and so on. Only qualities arise means that because the ālaya-vijñāna is taught, only qualities with the characteristic of entering the Dharma arise, so there is no fault. As Āryadeva said, this is from the Four Hundred Verses. "Whatever" and so on, means that when showing benefit, one should also follow the thoughts of others, increasing joy without completely eliminating their thoughts, and this is what should be taught. For example, one should not talk about giving to a miser; one should not talk about discipline to someone who is explaining discipline; one should not talk about patience to someone who is full of anger, as this will not make them happy. However, talking about giving to someone who desires enjoyment; talking about discipline to someone who desires rebirth in higher realms; talking about patience to someone who desires a beautiful appearance, will make them happy. First show such topics, and then understand that they have become vessels, and profound topics must be discussed. If one refutes them with inappropriate topics from the beginning, they will retreat and will not strive to show benefit. Therefore, the Four Hundred Verses says: First, liberation from non-merit, In the middle, liberation from self, Finally, liberation from all, Whoever knows this is wise. To the inferior, speak of generosity, To the intermediate, speak of morality, To the supreme, speak of peace, Thus spoken, it always becomes supreme. Furthermore, Emptiness should not be spoken in any way to those who desire merit, Because for those who are not vessels, It is like medicine, If given, it becomes poison. Thus it is said. In order to guide those to be tamed, it is not only said that the ālaya-vijñāna and so on exist, but it must also be shown that all things exist.