Tibetan
་ཡིན་གྲང༌། རང་རིག་པ་དེ་ཅི་ལྟར་ན་ཚད་མ་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར་དོན་དང་དོན་གྱི་བྱ་བ་དག་ཤེས་པ་ལས་ཕྱི་རོལ་ན་མེད་དུ་ཟིན་ཀྱང་ཤེས་པའི་བདག་ཉིད་དུ་ཡོད་པ་ཡིན་པས་དེ་དག་ལ་གསལ་བར་སྣང་བ་ཉིད་དུ་རིགས་པ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་ཤེས་པ་ཡང་ཡོད་པར་མ་གྱུར་ན་གང་གི་བདག་ཉིད་དུ་སྣང་བ་ཡིན། དེས་ན་གསལ་བར་སྣང་བ་ཉིད་དེ་གཞན་དུ་མི་རིགས་པར་ཤེས་པའི་ངོ་བོར་གྲུབ་པས་བདེན་ནམ་མི་བདེན་སྙམ་པའི་ཐེ་ཚོམ་མེད་པས་རང་རིགས་པ་ཁོ་ན་ཚད་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་སྣང་བ་དག་མེད་ན་མི་འབྱུང་བའི་གཉུག་མའི་ཆོས་གསལ་བར་སྣང་བ་ཉིད་ཀྱིས་ཡོད་པ་ཉིད་དུ་གྲུབ་པའི་སྣང་བ་ཚད་མ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བརྗོད་དོ་ཞེ་ན། དེ་ལ་ལན་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། གལ་ཏེ་རང་རིག་པ་ཡོད་པར་གྱུར་ན་དེའི་ཚེ་དེ་བརྗོད་པར་རིགས་པ་ཡིན་པ་ལ་རང་རིག་ཀྱང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར་བདག་ཉིད་ཀྱིས་བདག་ཉིད་རབ་ཏུ་སྣང་བར་བྱེད་པ་དེ་ལ་རང་རིག་ཅེས་བརྗོད་པ་ཡིན་ལ། གཅིག་ལ་ཤེས་པ་དང་ཤེས་བྱའི་བདག་ཉིད་དུ་མི་རིགས་ཏེ། བྱེད་པ་པོ་དང་ལས་དག་གཅིག་ཏུ་ཐལ་བར་འགྱུར་བ་དང༌། རང་གི་བདག་ཉིད་ལ་བྱེད་པ་འགལ་བ་སྟེ། རལ་གྲིའི་སོ་དེ་ཉིད་ལ་གཅོད་པར་མི་རིགས་པ་བཞིན་ནོ། །གལ་ཏེ་ ཤེས་པ་དང་ཤེས་བྱའི་བདག་ཉིད་ཅན་གཅིག་ལ་རང་རིག་པ་ཞེས་མི་བརྗོད་ཀྱི་འོན་ཀྱང་རང་གི་བདག་ཉིད་གསལ་བ་དེ་གསལ་བ་གཞན་ལ་མི་ལྟོས་པར་གསལ་བར་སྐྱེ་བ་གང་ཡིན་པའོ། །ཞེ་ན། འོ་ན་དེ་ཡང་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་དག་གྲུབ་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཡང་འགེགས་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་པས་སོ། །གཞན་ཡང་རང་རིག་དེ་དངོས་པོར་གྱུར་པ་ཞིག་གམ་དངོས་པོ་མ་ཡིན་པ་ཞིག །རེ་ཞིག་ཁྱོད་ཀྱིས་གསལ་བའི་བདག་ཉིད་ཅན་ཡིན་པས་དངོས་པོ་མེད་པར་མི་འདོད་ལ། གལ་ཏེ་དངོས་པོ་ཡིན་ན་རྟག་པའམ་མི་རྟག་པ་ཞིག་ཏུ་འགྱུར་རོ། །རྟག་པ་ཡང་མི་རིགས་ཏེ། རིམ་དང་ཅིག་ཅར་གྱིས་དོན་བྱེད་པར་འགལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །མི་རྟག་པ་ཉིད་ཡིན་ན་ཡང་རིམ་དང་ཅིག་ཅར་གྱིས་དོན་བྱེད་པར་འགལ་བ་ཁོ་ན་ཡིན་གྱི། རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་དག་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་གསལ་བའི་དངོས་པོའི་བདག་ཉིད་ཅན་དུ་གྲུབ་པས་རང་རིག་ཚད་མར་གྲུབ་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་ཚད་མ་མ་གྲུབ་པས་ཚད་མ་རྣམས་ལ་བསྟན་བཅོས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ཡང་དག་པར་གསལ་བར་ཅི་ལྟར་བྱེད། དེས་ན་རྟོག་གེའི་མཚན་ཉིད་བརྗོད་པ་དོན་མེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བརྗོད་པ་དེ་རིགས་པ་ཡིན་ཏེ། ཚད་མ་དང་གཞལ་བྱའི་ཐ་སྙད་འཇིག་རྟེན་པ་ཉིད་ལས་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཚད
Chinese
是这样。自证如果不是量，那是为什么呢？像这样，事物和事物的功用，即使可以确定在知识之外不存在，但它们存在于知识的自性中，因此理应显现于这些事物。如果知识也不存在，那么会显现为谁的自性呢？因此，仅仅是显现，不可能不是以知识的体性成立，所以因为没有真或不真的怀疑，只有自证才是量。因此，如果显现不存在就不会产生的本初之法，如果说仅仅以显现就成立为存在的显现不是量，那么，对此需要回答说：如果自证存在，那么那时说它是合理的，但自证也不存在。像这样，自己使自己完全显现，这被称为自证。在一个事物上，不可能同时具有知识和所知的自性，因为这会导致作者和行为成为一体，并且自己对自己进行作用是矛盾的，就像剑的刃不能切割自身一样。如果 不把具有知识和所知自性的事物称为自证，而是说自己的自性显现，那种不依赖于其他显现而产生的显现是什么呢？如果是那样，那么因和果也不会成立，因为这又会变成需要反驳的对象。此外，自证是已经成为实物的东西，还是非实物的东西呢？暂时，你不会认为它是没有实物的，因为它具有显现的自性。如果它是实物，那么它会变成常或无常。也不可能是常，因为依次和同时产生作用是矛盾的。即使它本身是无常的，依次和同时产生作用也同样是矛盾的，因为因和果是不合理的。因此，由于成立为显现的实物自性，自证不是成立为量的。因此，由于量没有成立，如何才能对量阐明论著的正确定义呢？因此，说阐述理性的定义是没有意义的，这是有道理的，因为量和所量的术语是从世俗中成立的。量
English
That is so. If self-awareness is not a valid cognition, why is that? Like this, things and the functions of things, even if it can be determined that they do not exist outside of knowledge, they exist in the nature of knowledge, so it is reasonable that they appear clearly in these things. If knowledge also does not exist, then whose nature would it appear as? Therefore, just the appearance, it is impossible not to be established as the nature of knowledge, so because there is no doubt of true or untrue, only self-awareness is valid cognition. Therefore, the original dharma that would not arise if appearances did not exist, if it is said that the appearance that is established as existing just by appearing is not a valid cognition, then, to this, it needs to be answered: if self-awareness exists, then it is reasonable to say it at that time, but self-awareness also does not exist. Like this, oneself makes oneself fully appear, this is called self-awareness. In one thing, it is impossible to have both the nature of knowledge and the knowable, because this would lead to the agent and the action becoming one, and it is contradictory for oneself to act on oneself, just like the blade of a sword cannot cut itself. If we do not call something with the nature of knowledge and the knowable self-awareness, but rather say that one's own nature appears, what is that appearance that arises clearly without relying on other appearances? If that is the case, then cause and effect will also not be established, because this will again become an object to be refuted. Furthermore, is self-awareness something that has become a substance, or something that is not a substance? For the time being, you would not think that it is without substance, because it has the nature of appearance. If it is a substance, then it will become permanent or impermanent. It also cannot be permanent, because it is contradictory to produce effects sequentially and simultaneously. Even if it is itself impermanent, producing effects sequentially and simultaneously is equally contradictory, because cause and effect are unreasonable. Therefore, since it is established as the nature of an appearing substance, self-awareness is not established as a valid cognition. Therefore, since valid cognition is not established, how can one clarify the correct definition of treatises for valid cognitions? Therefore, it is reasonable to say that explaining the definition of reason is meaningless, because the terms of valid cognition and the knowable are established from the mundane. Valid cognition
Tibetan
་མ་དང་ཚད་མ་མ་ཡིན་པའི་ཐ་སྙད་འཇིག་རྟེན་པ་ཉིད་ལས་ཡིན་ནོ་ཞེས་སློབ་དཔོན་རང་ཉིད་ཀྱིས་གསལ་བར་མཛད་པར་གྱུར་པ་ཡིན་ནོ། །ཞར་ལ་འོངས་པས་ཆོག་གོ །སྐབས་སུ་བབ་པ་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། དེ་ལྟར་རང་ལས་སྐྱེ་བར་འདོད་པ་བཀག་ནས། གཞན་ལས་སྐྱེ་བ་དགག་པའི་དོན་དུ་ཕྱོགས་སྔ་མ་དགོད་པ་ནི། འདིར་དངོས་པོ་རྣམས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། གཞན་དུ་གྱུར་པའི་རྒྱུ་རྣམས་ག་ལས་སྐྱེ་ཞེས་སྨྲས་པ་དེ་ལ་མི་རིགས་སོ། །མི་རིགས་པ་ཉིད་བསྟན་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། འདི་ལྟར་གཞན་དུ་འགྱུར་བའི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། གཞན་དུ་གྱུར་པའི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཐ་དད་དུ་གྱུར་པ་ལས་སོ། །རྒྱུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྒྱུའི་རྐྱེན་ནོ། །དམིགས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དམིགས་པའི་རྐྱེན་ནོ། །དེ་མ་ཐག་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེ་མ་ཐག་པའི་རྐྱེན་ནོ། །བདག་པོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བདག་པོའི་རྐྱེན་ནོ། །རྒྱུའི་རྐྱེན་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་བསྟན་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། དེ་ལ་ཁ་ཅིག་ན་རེ་ ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། འདིར་རྒྱུ་ནི་དྲུག་སྟེ། བྱེད་པའི་རྒྱུ་དང༌། ལྷན་ཅིག་འབྱུང་བའི་རྒྱུ་དང༌། སྐལ་བ་མཉམ་པའི་རྒྱུ་དང༌། མཚུངས་པར་ལྡན་པའི་རྒྱུ་དང༌། ཀུན་ཏུ་འགྲོ་བའི་རྒྱུ་དང༌། རྣམ་པར་སྨིན་པའི་རྒྱུའོ། །དེ་ལ་འདུས་བྱས་ཀྱི་ཆོས་རྣམས་ཀྱི་རང་གི་ངོ་བོ་མ་རྟོགས་པའི་འདུས་བྱས་དང༌། འདུས་མ་བྱས་ཀྱི་ཆོས་རྣམས་ཀྱི་བྱེད་པའི་རྒྱུའོ། །གལ་ཏེ་གང་གིས་འདི་བྱེད་པ་དེ་རྣམས་བྱེད་པའི་རྒྱུ་ཡིན་གྲང་ན། གང་གིས་འདི་མི་བྱེད་པ་དེ་རྣམས་ཅི་ལྟར་བྱེད་པའི་རྒྱུ་ཡིན་ཞེ་ན། སྐྱེ་བ་ལ་གེགས་མི་བྱེད་པའི་ཕྱིར་བྱེད་པའི་རྒྱུའོ། །གེགས་བྱེད་པར་མི་ནུས་པ་རྣམས་གེགས་མི་བྱེད་པའི་སྒོ་ནས་བྱེད་པའི་རྒྱུར་ཅི་ལྟར་འགྱུར་ཏེ། དཔེར་ན་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ལ་སོགས་པ་བཞིན་ནོ་ཞེ་ན། འདི་ཡང་མཐོང་སྟེ་གྲོང་གི་དཔོན་པོ་ནུས་པ་མེད་དུ་ཟིན་ཀྱང་གྲོང་གི་མི་རྣམས་འདིས་ཁོ་བོ་ཅག་བདེ་བར་བྱས་སོ་ཞེས་བརྗོད་པར་འགྱུར་བ་བཞིན་ནོ། །དེས་ན་གཉིས་ཀ་ལ་ཡང་གེགས་མི་བྱེད་པར་འགྱུར་བ་ཡོད་པས་བྱེད་པའི་རྒྱུ་ཉིད་དུ་འགལ་བ་མེད་དོ། །ཆོས་གང་དག་ཕན་ཚུན་འབྲས་བུ་ཅན་ཡིན་པ་དེ་དག་ནི་ལྷན་ཅིག་འབྱུང་བའི་རྒྱུ་ཡིན་ཏེ། ཕན་ཚུན་གྱི་སྟོབས་ཀྱིས་དེ་རྣམས་འཇུག་པའི་ཕྱིར་རོ། །སེམས་ནི་སེམས་ཀྱི་རྗེས་སུ་འབྲང་བའི་སེམས་ལས་བྱུང་བ་རྣམས་ཀྱི་ལྷན་ཅིག་འབྱུང་བའི་རྒྱུ་ཡིན་ལ། སེམས་ཀྱི་རྗེས་སུ་འབྲང་བ་རྣམས་ཀྱང་སེ
Chinese
如同阿闍黎自己所阐明的那样，‘是’和‘非是’的名称仅仅是世俗谛。顺便说一句，这样就可以了。现在要说正题，像这样，在遮止了从自性产生之后，为了遮止从他性产生，而立出前边的宗义。这里说了‘诸事物’等等，说了‘从他性转变的因从何而生’，这是不合理的。为了要显示不合理性，像这样说了‘从他性转变的’等等。所谓‘从他性转变的’，就是从变成他体的产生。所谓‘因’，就是因缘。所谓‘所缘’，就是所缘缘。所谓‘无间’，就是无间缘。所谓‘增上’，就是增上缘。为了要显示因缘等等的体性，因此说了‘其中一些人说’等等。这里因有六种，即能作因、俱有因、同类因、相应因、遍行因和异熟因。其中，能作因是指有为法的自性未被证悟的有为法，以及无为法的能作因。如果说，凡是能作此事的都是能作因，那么，凡是不能作此事的，又如何是能作因呢？因为它们不障碍生起，所以是能作因。如果不能障碍的事物，通过不障碍的方式，又如何成为能作因呢？比如涅槃等等。对此，也可以看到，即使村长没有能力，村民们也会说：‘这个人使我们安乐。’因此，两者都有不障碍的情况，所以作为能作因并没有矛盾。凡是互相具有果性的法，就是俱有因，因为它们依靠彼此的力量而运行。心是随心生起的心所法的俱有因，随心生起的心所法也是心
English
As the Teacher himself clearly stated, the terms 'is' and 'is not' are merely worldly truths. By the way, that's enough. Now, let's get to the point. Having refuted the idea of arising from oneself, in order to refute arising from others, the previous position is established. Here, it is said 'all things' and so on, and it is said 'from what do the causes that have changed into otherness arise?' This is unreasonable. In order to show the unreasonableness, it is said 'that which changes into otherness' and so on. 'That which has changed into otherness' means arising from becoming something different. 'Cause' means the causal condition. 'Object' means the objective condition. 'Immediate' means the immediate condition. 'Dominant' means the dominant condition. In order to show the nature of the causal conditions and so on, it is said 'some say' and so on. Here, there are six causes: the efficient cause, the co-emergent cause, the similar cause, the corresponding cause, the pervasive cause, and the ripening cause. Among these, the efficient cause refers to conditioned phenomena whose own nature has not been realized, and the efficient cause of unconditioned phenomena. If it is said that whatever can do this is the efficient cause, then how can those that cannot do this be the efficient cause? Because they do not obstruct arising, they are efficient causes. If things that cannot obstruct, through not obstructing, how do they become efficient causes? For example, Nirvana and so on. To this, it can also be seen that even if the village chief has no power, the villagers will say, 'This person has made us happy.' Therefore, both have the situation of not obstructing, so there is no contradiction in being an efficient cause. Whatever phenomena are mutually fruitful are co-emergent causes, because they operate relying on each other's power. Mind is the co-emergent cause of mental factors that arise following the mind, and mental factors that arise following the mind are also mind.