Tibetan
་ནས་གཉི་གའི་ངོ་བོ་དེ་ཉིད་དོན་ལ་སྦྱར་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་དེ་བཞིན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། བྱེད་པ་པོ་འདིར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པས་དངོས་སུ་སྤྲུལ་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་དང་མཚུངས་པར་རྟོགས་པར་བྱས་ཏེ། སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་ཉིད་དུ་མཚུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ལས་ནི་དེའི་སྤྲུལ་པ་དང་མཚུངས་པ་ཡིན་ཏེ། བསྐྱེད་པར་བྱ་བ་མཚུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །བྱེད་པ་པོ་དང་ལས་ཀྱི་ངོ་བོ་དེ་ལྟ་བུ་གཉིས་ཀ་དེ་ནི་དེ་བཞིན་ཏེ་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་དངོས་པོར་གྱུར་པའི་སྤྲུལ་པ་གཉིས་བཞིན་དུ། དོན་དམ་པར་རང་བཞིན་གྱིས་ནི་ཞེས་བྱ་བ་རང་གི་ངོ་བོས་སྟོང་པ་ཡིན་པར་རྟོགས་པར་བྱ་ཞེས་བྱ་བ་ལྷག་མའོ། །དེ་ཙམ་གྱིས་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་མེད་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ནི་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བསྟན་པའི་ཕྱིར། རྟོག་ཙམ་གང་ཅི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། དེ་འདིར་ཡང་དེ་བཞིན་ཞེས་བྱ་བར་སྦྱར་རོ། །དོན་ནི་སྔ་མ་བཞིན་ནོ། །འོན་ཏེ་ལས་ལ་སོགས་པ་གཅིག་ཁོ་ནར་ཡོད་པ་ཉིད་མེད་པ་ཉིད་དུ་ཁས་བླངས་ནས་སྐྱོན་ཅི་ཞིག་ཏུ་འགྱུར། གང་གིས་ནི་དེ་སྤང་བའི་ཕྱིར་ལྟོས་པའི་དབྱེ་བས་གཉི་གའི་ངོ་བོར་འདོད་པ་ཡིན་ཞེ་ན། གལ་ཏེ་རང་བཞིན་གྱིས་ལས་ཡོད་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་སོ། །གལ་ཏེ་གཅིག་ཁོ་ནར་རང་བཞིན་གྱིས་ལས་དང་དེས་ཉེ་བར་མཚོན་པ་ གཞན་བྱེད་པ་པོ་ལ་སོགས་པ་ཡོད་པར་ཁས་བླངས་པ་དེའི་ཚེ་དེའི་འབྲས་བུར་སྐྱེ་བའི་ཡང་རྒྱུ་མ་ཚང་བ་མེད་པ་གཉིས་ཀྱིས་རྟག་པ་ཉིད་དུ་འཇུག་པས་དེ་ཉེ་བར་ཞི་བའི་བདག་ཉིད་ཀྱི་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་མེད་པ་དེའི་ཕྱིར་ཐར་པ་ལ་སྐུར་བ་ཉིད་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་དགོངས་སོ། །འོན་ཏེ་ལས་དང་བྱེད་པ་པོ་རང་བཞིན་གྱིས་གཏན་དུ་གལ་ཏེ་མེད་ན་དེའི་ཚེ་རྒྱུ་མེད་པའི་ཕྱིར་འབྲས་བུ་མེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་རིགས་པས་དེའི་འབྲས་བུ་སྡུག་པ་དང་མི་སྡུག་པ་ཡང་མེད་པ་དེའི་ཕྱིར་འཁོར་བར་འཇུག་པའི་རིམ་པ་ཉམས་སུ་མྱོང་བས་གྲུབ་པ་འདི་ལ་བསྙོན་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ། །ཡང་སྔར་བསྟན་པའི་རིགས་པས་སྐྱོན་འདི་གཉིས་ཀྱི་གོ་སྐབས་མེད་པ་དེའི་ཕྱིར་ཐམས་ཅད་ལེགས་པར་གནས་པ་ཡིན་ནོ། །གང་གི་ཕྱིར་དེ་ལྟར་ཀུན་རྫོབ་དང་དོན་དམ་པའི་བདེན་པའི་དབྱེ་བ་ལ་ལྟོས་ནས་ཡོད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་མེད་པ་ཡིན་པར་མི་འགལ་བ་ཡིན་པ་དེའི་ཕྱིར་ཐེག་པ་གསུམ་གྱིས་བསྡུས་པའི་བསྟན་པ་ནི་གདུལ་བྱའི་སྐྱེ་བོའི་བསམ་པའི་བྱེ་བྲག་གི་ངོ་བོར་འཇུག་པ་དོན་སྔ་ཕྱི་འགལ་བ་ཉིད་ལྟ་བུར་མངོན་དུ་སྣང་ཡང་དོན་
Chinese
为了将二者的体性应用于意义，所以说了“如是”等等。在此，作者应了知如来真实化现之物，并与之等同，因为与生起者等同之故。业与彼之化现等同，因为所生起之物等同之故。作者与业的如是体性，如同二者是如是，即如因与果之实物所成的二化身一般。所谓“于胜义中自性”，意为了知以自性为空性，这是其余的部分。仅凭这些并不意味着在一切方面都不存在，为了显示这是在世俗谛中存在的，所以说了“仅仅是假立”等等。在此也应与“如是”相连。意义与前文相同。然而，如果承认业等唯一存在的事物本身就是不存在的，那会有什么过失呢？为了避免这种过失，为何要以观待的差别来认为二者的体性呢？如果说“自性有业”等等。如果仅仅承认自性有业，以及由此所近似的其他作者等等，那么，由于其结果产生的因缘不全，二者都将陷入常恒，因此，那将是没有寂灭自性的涅槃，所以这是对解脱的诽谤，这是他的意图。然而，如果业和作者自性上是完全不存在的，那么，按照“无因则无果”的道理，其苦乐之果也将不存在，因此，这将是否认以亲身经历而成立的轮回次第。而且，由于先前所说的道理，没有这两种过失的机会，因此，一切都安住于良好状态。因为如此观待世俗谛和胜义谛的差别，存在的事物与不存在的事物并不相违，因此，三乘所摄的教法，虽然在调伏所化众生的意乐差别方面，显现出前后矛盾的意义，但实际上
English
In order to apply the nature of both to the meaning, "Thus" and so on are mentioned. Here, the author should understand what is actually manifested by the Tathagata and equate it with that, because it is the same as the producer. Karma is the same as its manifestation, because what is produced is the same. The nature of the agent and the action is such that both are thus, like two incarnations made of the reality of cause and effect. The so-called "self-nature in the ultimate sense" means to understand that it is empty by its own nature, which is the rest of the part. It does not mean that it does not exist in all aspects just by that, in order to show that it exists in the conventional truth, so "just a fabrication" and so on are mentioned. Here, it should also be connected with "Thus." The meaning is the same as before. However, if it is admitted that the only existing things such as karma are non-existent, what fault would there be? In order to avoid this fault, why should the nature of the two be regarded as different by the difference of waiting? If it is said that "there is karma by nature" and so on. If it is only admitted that there is karma by nature, and other agents and so on that are approximated by it, then, because the causes and conditions for the generation of its results are incomplete, both will fall into permanence, therefore, that will be Nirvana without the nature of quiescence, so it is a slander of liberation, this is his intention. However, if karma and the agent are completely non-existent in nature, then, according to the principle that "there is no result without a cause," the results of suffering and happiness will also not exist, therefore, this will be a denial of the order of samsara established by personal experience. Moreover, due to the reasons mentioned earlier, there is no opportunity for these two faults, therefore, everything abides in a good state. Because of this, looking at the difference between the conventional truth and the ultimate truth, the existing things and the non-existing things are not contradictory, therefore, the teachings contained in the Three Vehicles, although they appear to have contradictory meanings in terms of taming the differences in the aspirations of the beings to be tamed, but in reality
Tibetan
མི་འགལ་བ་དོན་ཅན་ཁོ་ནའོ་ཞེས་བསྟན་པའི་ཕྱིར་ཡོད་ཅེས་རྒྱས་པར་སྨོས་སོ། །ཡོད་ཅེས་པའམ་ནི་ཇི་ལྟར་ཕྱི་རོལ་གྱི་ཚུལ་ལ་གཟུགས་ཀྱི་ཕུང་པོ་ལྟ་བུའོ། །མེད་ཅེས་པའམ་ནི་ཇི་ལྟར་དེ་ཉིད་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་ཚུལ་ལྟ་བུའོ། །ཡོད་མེད་དམ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཇི་ལྟར་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་ཚུལ་ལྟ་བུ་སྟེ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བསྟན་པར་བྱ་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཀུན་རྫོབ་དང༌། དོན་དམ་པ་ལ་ལྟོས་ནས་ཅི་རིགས་པར་མི་འགལ་བའི་ཕྱིར་ཡོད་པ་ཉིད་དོ་ཞེས་ཤེས་པར་བྱའོ། །ཕྱོགས་གཉིས་པ་དག་ལ་ཡོད་པར་ཞེས་བྱ་བ་བྱེད་པའི་ཚིག་དང་འབྲེལ་ཏེ་བརྗོད་པ་ན་ཕྱོགས་གསུམ་པ་ལ་ཡང་གི་སྒྲས་འཕངས་པ་དེ་དང་འབྲེལ་པར་ཤེས་པར་བྱའོ། །མཆོག་གི་དོན་དམ་པ་ལ་ལྟོས་ནས་ནི། ཡང་མེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། མེད་པ་ཡང་ཞེས་ཡང་གི་སྒྲས་རིམ་པ་བཞིན་དུ་སྦྱར་རོ། །ཅི་ཞིག་ཅེས་སྡིག་པ་ལ། ཡོད་ཅེས་བྱ་བའམ་མེད་ཅེས་བྱ་བའམ། ཡོད་མེད་ཅེས་བྱ་བ་རྣམ་པ་གསུམ་བསྟན་པ་མ་བརྗོད་པ་སྡུད་པའི་དོན་ཅན་གྱི་ཡང་གི་སྒྲས་འཕངས་པ་རྣམས་པ་གསུམ་པ་འགོག་པའི་ བདག་ཉིད་རྣམ་པ་བཞི་པར་བསྟན་པར་བྱ་བ་དགག་པ་ཉིད་དུ་འདི་སྦྱར་བར་བྱ་སྟེ། གང་གི་ཕྱིར་མཆོག་གི་དམ་པ་ནི་རྣམ་པ་བཞི་པོ་འདི་དག་གིས་ཀྱང་བསྟན་པར་འོས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ནི་མཐའ་བཞི་དག་ལས་རྣམ་པར་གྲོལ་བ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་ཡང༌། ཡོད་མིན་མེད་མིན་ཡོད་མེད་མིན། །གཉི་ག་མིན་པའི་བདག་ཉིད་མིན། །མཐའ་བཞི་དག་ལས་གྲོལ་བ་ལ། །དབུ་མ་པ་ཡིས་དམ་པར་རྟོགས། །ཞེས་བསྟན་ཏོ། །འཕགས་པའི་ཞལ་སྔ་ནས་ཀྱིས་ཀྱང༌། གང་བློ་ཡོད་དང་མེད་པ་ལས། །རྣམ་པར་འདས་ཤིང་མི་གནས་པ། །དེ་དག་ཟབ་མོ་དམིགས་མེད་པར། །རྐྱེན་གྱི་དོན་ལ་རྣམ་པར་སྒོམ། །ཞེས་གསུངས་སོ། །འདིར་ཡང་མཐའ་གཉིས་སྨོས་པ་ནི་ཅིག་ཅར་སྒྲུབ་པ་དང་དགག་པས་དེ་ལས་གཞན་པའི་མཐའ་གཉིས་ཡོད་པ་ཡིན་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་དོན་གྱིས་འཕངས་པ་ཉིད་ཀྱིས་མཐར་ཕྱི་མ་གཉིས་མ་བསྟན་པ་ནི་མདོར་བསྡུས་པ་བརྗོད་པར་འདོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ནི་མཐའ་བཞི་དག་ལས་རྣམ་པར་འདས་པ་ཉིད་ཡིན་ཏེ། གཉིས་སུ་མེད་ཅིང་བརྗོད་དུ་མེད་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཐ་སྙད་ཐམས་ཅད་ལས་འདས་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་མཆོག་གི་དོན་དམ་པ་ནི་ངག་དང་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ལས་འདས་པ་ཉིད་ཀྱི་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་བསྟན་པར་མི་སྤྱོད་པ་ཡིན་ན། འོ་ན་ནི་དེ་ལས་གཞན་དུ་དེ་དག་གི་བསྟན་པ་རྣམས་འཇུག་པར་བྱེད་ཅེ་ན། སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱིས་ཞེས་བྱ་
Chinese
为了表明只有不矛盾才有意义，所以详细地说了“有”。所谓“有”，就像外在的色蕴一样。所谓“无”，就像内在的识一样。所谓“有无”，就像识一样。世尊所要开示的，都是相对于世俗和胜义谛而言，为了在任何情况下都不矛盾，所以要知道这才是“有”。对于第二种情况，当“有”这个词与动词相关联时，要知道第三种情况也与“也”字相关联。关于殊胜的胜义谛，也说了“无”，用“也”字依次连接。如果问什么是罪恶，是“有”还是“无”，还是“有无”？这三种情况没有被提及，而是用具有总结意义的“也”字来暗示，这三种情况是阻止第四种情况的本质。应该将此与否定联系起来，因为殊胜的胜义谛不适合用这四种方式来表达，因为它本身就是从四边中解脱出来的。正如所说： 有非有，无非无，有无亦非有。 二者皆非有，此乃真性非。 从四边解脱者，中观者视为真。 圣者也说： 心识若离有与无，超越二者不执著。 彼等甚深无所缘，于缘起义善修习。 这里提到两种极端，即同时肯定和否定，因此存在另外两种极端。因此，由于意义的暗示，没有说明后两种极端，这是因为想要表达简洁。真如本身就是从四边中解脱出来的，因为它既不是二元的，也不是可以言说的，因此超越了一切名言。如果殊胜的胜义谛超越了语言和分别念，甚至诸佛也不使用它来开示，那么他们的开示又如何运作呢？诸佛
English
It is said in detail that "exists" in order to show that only non-contradiction is meaningful. "Exists" is like the form aggregate in the external aspect. "Does not exist" is like the consciousness in the internal aspect. "Exists and does not exist" is like the consciousness. Whatever the Bhagavan intends to teach is relative to the conventional and ultimate truths, and it should be understood that it exists because it is non-contradictory in any way. In the second case, when the word "exists" is related to the verb, it should be understood that the third case is also related to the word "also." Regarding the supreme ultimate truth, it is also said that "does not exist," and the word "also" is applied sequentially. If one asks what is evil, does it "exist," "not exist," or "exist and not exist"? These three aspects are not mentioned, but are implied by the word "also," which has the meaning of summarizing, and these three aspects are the nature of preventing the fourth aspect. This should be connected to negation, because the supreme ultimate is not suitable to be expressed by these four aspects, because it is itself liberated from the four extremes. As it is said: Neither exists, nor does not exist, nor both exist and not exist. Neither of the two, this is not the true nature. Liberated from the four extremes, The Madhyamika understands as true. The noble one also said: Those minds that are beyond existence and non-existence, Transcending and not abiding, Those profound and aimless ones, Meditate on the meaning of dependent origination. Here, mentioning two extremes, namely simultaneous affirmation and negation, there are two other extremes. Therefore, due to the implication of meaning, the latter two extremes are not shown, because it is intended to express concisely. Suchness itself is liberated from the four extremes, because it is neither dualistic nor expressible, and therefore transcends all terms. If the supreme ultimate truth transcends speech and conceptualization, and even the Buddhas do not use it to teach, then how do their teachings operate? The Buddhas